Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 27 januari 2010 om 13:13
Ik heb een paar jaar geleden ook de beslissing moeten nemen om mijn kat in te laten slapen. Was ook een groot tranendal (was toen ook zwanger :p) en ik zag zo op tegen het moment bij de dierenarts. Mijn kat had die nacht de hele nacht bij mij onder de deken geslapen en was echt heel zwak. Het was ontzettend hard gegaan bij hem. Maar toen ik eenmaal bij de dierenarts was was het helemaal goed voor mij en hij heeft op schoot het spuitje gehad.
Ik hoop dat het bij jou zo ook over is als de dierenarts er eenmaal is.
Ik hoop dat het bij jou zo ook over is als de dierenarts er eenmaal is.
woensdag 27 januari 2010 om 13:29
Het is ook heel moeilijk; aan de ene kant zoekt je kat rust op en merk je dat ie onrustig wordt als je naar hem komt kijken, aan de andere kant wil je niets liever dan bij hem zijn en hem bijstaan in zijn laatste momenten.
Wat voor kat is het? Is het normaal gesproken een kat die ontzettend houdt van aandacht en een echte knuffelkont is of houdt ie juist niet zo van aanhalen? Dat maakt natuurlijk ook een verschil. Moelijk, moeilijk, maar jij kent je kat het beste en doe waar jij en je kat je goed bij voelen.
Besef verder dat je kat het erg goed getroffen heeft bij jou, en dat er zoveel dieren zijn die het veel minder goed hebben. Jouw kat heeft bijna 21 jaar lang een liefdevol thuis gehad en had zich geen beter baasje kunnen wensen. Hij is na 20 jaar een goed leven te hebben gehad op een punt gekomen dat hij op en versleten is; hij vindt het vast goed zo. Dieren leggen zich er dan ook veel makkelijker bij neer dan mensen.
Heel veel sterkte toegewenst voor straks en de komende tijd.
Wat voor kat is het? Is het normaal gesproken een kat die ontzettend houdt van aandacht en een echte knuffelkont is of houdt ie juist niet zo van aanhalen? Dat maakt natuurlijk ook een verschil. Moelijk, moeilijk, maar jij kent je kat het beste en doe waar jij en je kat je goed bij voelen.
Besef verder dat je kat het erg goed getroffen heeft bij jou, en dat er zoveel dieren zijn die het veel minder goed hebben. Jouw kat heeft bijna 21 jaar lang een liefdevol thuis gehad en had zich geen beter baasje kunnen wensen. Hij is na 20 jaar een goed leven te hebben gehad op een punt gekomen dat hij op en versleten is; hij vindt het vast goed zo. Dieren leggen zich er dan ook veel makkelijker bij neer dan mensen.
Heel veel sterkte toegewenst voor straks en de komende tijd.
woensdag 27 januari 2010 om 14:51
Ohh wat is dit hartverscheurend! Gelukkig is je katje nu uit zijn lijden verlost. Dat is voor jou missschien een gedachte die je kan troosten. Maar natuurlijk ga je hem ontzettend missen.
Denk er maar aan wat een prachtig leven hij bij jou heeft gehad en dat hij heel erg oud is geworden. Heel veel sterkte met dit grote verdriet. Ik weet uit ervaring hoe het is om afscheid te moeten nemen van een huisdier waar je zoveel van houdt. Het is afschuwelijk!
Denk er maar aan wat een prachtig leven hij bij jou heeft gehad en dat hij heel erg oud is geworden. Heel veel sterkte met dit grote verdriet. Ik weet uit ervaring hoe het is om afscheid te moeten nemen van een huisdier waar je zoveel van houdt. Het is afschuwelijk!
woensdag 27 januari 2010 om 14:59
Lieve Soulcats, het doet me goed hoe je over je grote vriend praat.
Er straalt zo veel liefde uit en ik kan het zo goed begrijpen.
Ik wens je veel sterkte toe met de verwerking van het wegvallen van je grote vriend. Een waardig afscheid is het laatste stukje liefde dat je hem kunt geven en hij zal je dankbaar zijn.
Lekker uitrusten van zijn lange en geweldige leven!
Je kunt het je nu niet voorstellen, maar ooit kun je hem herinneren met een glimlach. De pijn vervaagt, echt waar meid.
Veel sterkte gewenst!!
Er straalt zo veel liefde uit en ik kan het zo goed begrijpen.
Ik wens je veel sterkte toe met de verwerking van het wegvallen van je grote vriend. Een waardig afscheid is het laatste stukje liefde dat je hem kunt geven en hij zal je dankbaar zijn.
Lekker uitrusten van zijn lange en geweldige leven!
Je kunt het je nu niet voorstellen, maar ooit kun je hem herinneren met een glimlach. De pijn vervaagt, echt waar meid.
Veel sterkte gewenst!!
woensdag 27 januari 2010 om 17:26
Ik kan hier niet meer lezen zeg, wat ontzettend triest allemaal. Maar wat fijn dat de dierenarts naar jou is toegekomen, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Wij moesten altijd met een doodzieke kat naar de dierenarts, verschrikkelijke reis, en hem dan op die kille, koude behandeltafel zijn laatste adem laten uitblazen. Bah.
Ik hoop dat je kan genieten van alle mooie herinneringen en het feit dat hij 20 jaar bij je is geweest. En probeer fijne gedachten naar hem te sturen. Heel veel sterkte!!!!
Ik hoop dat je kan genieten van alle mooie herinneringen en het feit dat hij 20 jaar bij je is geweest. En probeer fijne gedachten naar hem te sturen. Heel veel sterkte!!!!
woensdag 27 januari 2010 om 17:44
Lieve, lieve mensen,
Het is gedaan. Nu is er leegte.....
Het was wel even slikken om te lezen dat ik sommige van jullie tot tranen toe ontroerd heb door m'n verhaal.... Zoveel lieve meelevers, ik kan het gewoon amper bevatten. Kanjers zijn jullie!
Ik zal jullie lieve berichten, woorden, knuffels en bloemen tot in de eeuwigheid niet meer vergeten
namens mij en mijn lieve kat: onwijs bedankt allemaal.
En sterkte voor jullie die je lieve huisdier al moeten missen
Dierenarts was hier om even over twee. Even voor één uur ben ik bij mijn lieverd gaan zitten, heb zachtjes met hem gepraat en hem zachtjes geaaid.
Hij wilde nog wat drinken dus water voor hem gehaald. Een warme kruik tegen zijn magere ruggetje aangelegd, hij voelde zo ontzettend koud.
Toen ik hem aan het aaien was merkte ik dat ik hem daarmee waarschijnlijk een groot plezier had gedaan, hij strekte zijn pootjes en nageltjes uit, gaf even een lief kreuntje en draaide op zijn rug, zoals hij altijd deed als ik zijn buik mocht knuffelen dus ik hem zachtjes over zijn buik geaaid, hij begon voor het eerst sinds dagen weer zachtjes te spinnen. Ik heb m'n hoofd op zijn buik gelegd en genoten van het geluid van zijn gespin. Het in me opgesnoven bijna. Zo dichtbij en zo'n fijn afscheid, zo waardevol en mooi.
Toen ging de deurbel.... dierenarts was ontzettend lief. Ik verteld dat ik lieverd op bed wilde laten liggen omdat dat de plek was waar hij het liefste lag, geen probleem dus naar boven.
Ik zag haar schrikken over hoe de kat was afgetakeld in zo'n korte tijd.
Hij gaf een harde miauw die zowat uit zijn tenen leek te komen alsof hij wilde zeggen "inderdaad, het is goed zo, laat me maar gaan nu want ik kan echt niet meer". En toen begonnen mijn tranen natuurlijk alweer te stromen...
(dit wordt weer een lang verhaal geloof ik, sorry)
Klein kwartiertje zitten praten, de kat aan het aaien en toen was het tijd voor het eerste prikje. Lieverd op zijn favoriete dikke deken en ik er vlak naast, tegen hem praten en knuffelen. Hij tilde even zijn koppie op maar had geen kracht meer om verder te reageren. Het duurde uiteindelijk wel zo'n tien minuten voordat ze kon zeggen dat hij echt in een soort van coma was en dus eigenlijk al heel relaxt en geen pijn meer had.
Ze moest een klein stukje haar van zijn voorpootje afscheren om een ader te vinden voor het definitieve spuitje. Het was lastig om zo'n ader te vinden, zo ziek en ver heen was hij al maar later lukte het toch iets in te spuiten. Werkelijk bizar dit, zo'n zwakke kat, maar lieverd bleef ademen....
Na tien minuten afwachten en kat knuffelen en zo besloot ze hem ook nog een spuitje in zijn buik te geven. En daar was die gevreesde stilte...... lieverd was eindelijk gestopt met ademen
We hebben hem op een dikke zachte handdoek getild die op bed lag en ik heb hem in een mooie "rol" gelegd. Zo lag hij altijd het liefste als hij volkomen relaxt was en zich fijn voelde. Zijn koppie op zijn voorpoten, de achterpootjes lekker tegen zijn bolletje aan en zijn prachtige staart eroverheen gelegd.
Dierenarts sprak nog een hoop lieve troostende woorden en is daarna weggegaan.
Wat ik totaal niet verwacht had.... er kwam een soort van rust over me. Zo'n soort oergevoel waarbij je weet dat het goed is.
Ik ben nog een hele tijd heel rustig bij lieverd blijven zitten en hem hem nog uitvoerig geaaid en geknuffeld en lieve dingen tegen hem gezegd. Zo vredig, zo tevreden, zo rustig als hij er bij lag, het was werkelijk schitterend gewoon.
Ik heb een kaarsje opgestoken, heb wat haar afgeknipt en een paar snorharen zodat ik die kan bewaren in een doosje en de kat zachtjes gekamd. Daarna heb ik hem in een mand gelegd, in die mand breng ik hem morgenochtend naar het crematorium. Hij komt weer thuis, getransformeerd tot knuffelsteen weliswaar
Ik ben opgelucht dat ik zo dapper ben geweest het beste te doen voor het beestje, alhoewel ik hem nu al ontzettend mis.
De andere katten hebben afscheid genomen. Wilde even snuffelen aan overleden kat en wilde toen niet bij hem blijven of zo. Ze zullen op hun eigen manier afscheid hebben genomen denk ik.
Lieverd slaap vannacht dus nog bij me, in zijn mandje op de grond naast het bed. Het afscheid voelt voor mij goed op deze manier. Tuurlijk doet het echt vreselijk pijn maar ik besef nu wel dat dit de enige juiste keuze was.
Heb al sinds gisterenmiddag vijf uur niets meer gegeten (kon door alle emoties geen hap door mijn keel krijgen), dus ik moet nu ook even voor mezelf gaan zorgen denk ik. Ik schrijf vanavond vast nog meer.
Ik heb het denk ik al vele keren gezegd, maar ik ben echt stil van al jullie medeleven. Het is zo verschrikkelijk lief.
Dit was mijn grote kanjer 1 jaar geleden (woog toen zo'n 5 kilo nog)
Het is gedaan. Nu is er leegte.....
Het was wel even slikken om te lezen dat ik sommige van jullie tot tranen toe ontroerd heb door m'n verhaal.... Zoveel lieve meelevers, ik kan het gewoon amper bevatten. Kanjers zijn jullie!
Ik zal jullie lieve berichten, woorden, knuffels en bloemen tot in de eeuwigheid niet meer vergeten
namens mij en mijn lieve kat: onwijs bedankt allemaal.
En sterkte voor jullie die je lieve huisdier al moeten missen
Dierenarts was hier om even over twee. Even voor één uur ben ik bij mijn lieverd gaan zitten, heb zachtjes met hem gepraat en hem zachtjes geaaid.
Hij wilde nog wat drinken dus water voor hem gehaald. Een warme kruik tegen zijn magere ruggetje aangelegd, hij voelde zo ontzettend koud.
Toen ik hem aan het aaien was merkte ik dat ik hem daarmee waarschijnlijk een groot plezier had gedaan, hij strekte zijn pootjes en nageltjes uit, gaf even een lief kreuntje en draaide op zijn rug, zoals hij altijd deed als ik zijn buik mocht knuffelen dus ik hem zachtjes over zijn buik geaaid, hij begon voor het eerst sinds dagen weer zachtjes te spinnen. Ik heb m'n hoofd op zijn buik gelegd en genoten van het geluid van zijn gespin. Het in me opgesnoven bijna. Zo dichtbij en zo'n fijn afscheid, zo waardevol en mooi.
Toen ging de deurbel.... dierenarts was ontzettend lief. Ik verteld dat ik lieverd op bed wilde laten liggen omdat dat de plek was waar hij het liefste lag, geen probleem dus naar boven.
Ik zag haar schrikken over hoe de kat was afgetakeld in zo'n korte tijd.
Hij gaf een harde miauw die zowat uit zijn tenen leek te komen alsof hij wilde zeggen "inderdaad, het is goed zo, laat me maar gaan nu want ik kan echt niet meer". En toen begonnen mijn tranen natuurlijk alweer te stromen...
(dit wordt weer een lang verhaal geloof ik, sorry)
Klein kwartiertje zitten praten, de kat aan het aaien en toen was het tijd voor het eerste prikje. Lieverd op zijn favoriete dikke deken en ik er vlak naast, tegen hem praten en knuffelen. Hij tilde even zijn koppie op maar had geen kracht meer om verder te reageren. Het duurde uiteindelijk wel zo'n tien minuten voordat ze kon zeggen dat hij echt in een soort van coma was en dus eigenlijk al heel relaxt en geen pijn meer had.
Ze moest een klein stukje haar van zijn voorpootje afscheren om een ader te vinden voor het definitieve spuitje. Het was lastig om zo'n ader te vinden, zo ziek en ver heen was hij al maar later lukte het toch iets in te spuiten. Werkelijk bizar dit, zo'n zwakke kat, maar lieverd bleef ademen....
Na tien minuten afwachten en kat knuffelen en zo besloot ze hem ook nog een spuitje in zijn buik te geven. En daar was die gevreesde stilte...... lieverd was eindelijk gestopt met ademen
We hebben hem op een dikke zachte handdoek getild die op bed lag en ik heb hem in een mooie "rol" gelegd. Zo lag hij altijd het liefste als hij volkomen relaxt was en zich fijn voelde. Zijn koppie op zijn voorpoten, de achterpootjes lekker tegen zijn bolletje aan en zijn prachtige staart eroverheen gelegd.
Dierenarts sprak nog een hoop lieve troostende woorden en is daarna weggegaan.
Wat ik totaal niet verwacht had.... er kwam een soort van rust over me. Zo'n soort oergevoel waarbij je weet dat het goed is.
Ik ben nog een hele tijd heel rustig bij lieverd blijven zitten en hem hem nog uitvoerig geaaid en geknuffeld en lieve dingen tegen hem gezegd. Zo vredig, zo tevreden, zo rustig als hij er bij lag, het was werkelijk schitterend gewoon.
Ik heb een kaarsje opgestoken, heb wat haar afgeknipt en een paar snorharen zodat ik die kan bewaren in een doosje en de kat zachtjes gekamd. Daarna heb ik hem in een mand gelegd, in die mand breng ik hem morgenochtend naar het crematorium. Hij komt weer thuis, getransformeerd tot knuffelsteen weliswaar
Ik ben opgelucht dat ik zo dapper ben geweest het beste te doen voor het beestje, alhoewel ik hem nu al ontzettend mis.
De andere katten hebben afscheid genomen. Wilde even snuffelen aan overleden kat en wilde toen niet bij hem blijven of zo. Ze zullen op hun eigen manier afscheid hebben genomen denk ik.
Lieverd slaap vannacht dus nog bij me, in zijn mandje op de grond naast het bed. Het afscheid voelt voor mij goed op deze manier. Tuurlijk doet het echt vreselijk pijn maar ik besef nu wel dat dit de enige juiste keuze was.
Heb al sinds gisterenmiddag vijf uur niets meer gegeten (kon door alle emoties geen hap door mijn keel krijgen), dus ik moet nu ook even voor mezelf gaan zorgen denk ik. Ik schrijf vanavond vast nog meer.
Ik heb het denk ik al vele keren gezegd, maar ik ben echt stil van al jullie medeleven. Het is zo verschrikkelijk lief.
Dit was mijn grote kanjer 1 jaar geleden (woog toen zo'n 5 kilo nog)
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
