Thuis
alle pijlers
Tranendal... mijn kat gaat dood
dinsdag 26 januari 2010 om 19:22
Lieve mensen,
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Ik besef dat ik niet mag klagen... want hij zou in mei 21 jaar zijn geworden. Maar mijn grote kanjer, mijn lieve, allerliefste kat gaat dood. En dat doet godsgruwelijk veel pijn. Ik hou met heel m'n hart van dat beest. De tranen blijven stromen, ik weet me geen raad.
Ooit een ware bink en spierbundel van 8,5 kg... nu al zo'n half jaar ziek en een zwak hoopje ellende, ik durf hem niet te wegen.. ik schat zo'n anderhalve kilo
Stevig knuffelen durf ik niet meer, hij is zo broos... zo mager...
Hij ligt nu op bed en regelmatig loop ik even naar hem toe om hem zachtjes over zijn bol te aaien en hem te vertellen dat hij mag gaan. En dan komen de tranen alweer.
Ik heb hem zien aftakelen en zie en voel nu dat hij niet meer wil.
Hij eet nu al een paar dagen niet, zakt door zijn achterpoten en ik besefte me zojuist ineens dat morgen de dag is dat ik de dierenarts moet bellen.
Ik wil dat mijn lieverd verdere aftakeling bespaard blijft. Ik kan het niet meer aanzien, hij verdient de rust die hij zo hard nodig heeft.
Maar ik vind het zo moeilijk! Ik weet niet of ik het kan....
Ik voel mezelf een slappeling en een egoïst, ik kan hem niet missen, ik wil hem niet missen maar het moet. Al weet ik niet hoe.
Hopelijk vind ik over een tijdje troost in de gedachten dat hij zo'n fantastisch en liefdevol leven bij me gehad heeft maar nu overheerst vooralsnog alleen het verdriet over de zware beslissing die ik moet nemen en het gemis dat eraan gaat komen.
Moest dit even van me afschrijven... en kan geloof ik wel wat knuffels gebruiken. Hopelijk steekt iemand me even een hart onder de riem of kan me vertellen of het gemis ooit gaat wennen?
Sorry voor het lange verhaal.
*gaat nu weer even naar haar kat toe *
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:43
Oja, (ik lees nu pas terug...) ik zou inderdaad wel je andere katten even afscheid laten nemen. Ik had altijd 2 katten, Papa en Dochter. Papa ging thuis naar de regenboogbrug (helaas in de kattenbak, maar soit) en ik heb hem een halve dag thuis gehouden, zodat Dochter kon zien en ruiken dat hij dood was. Wanneer je dit niet doet, loop je wel kans dat de achtergebleven katten 'blijven zoeken'.
dinsdag 26 januari 2010 om 20:50
Oh wat triest...maar wát een leeftijd zeg, 21 jaar
Afscheid van je dier is hartverscheurend, wat anderen er ook van mogen zeggen. Top van je, dat je de beslissing hebt genomen om de dierenarts morgen te bellen. Dat is ook echte liefde voor je dier!
En of het gemis ooit minder wordt? Ja, dat zeker! Ik heb zelf nooit katten gehad, maar wel honden. Ong. 2 jaar geleden hebben wij 1 van onze 2 honden in moeten laten slapen en toen wij afgelopen weekend de film "Marley and Me" zaten te kijken, kwam alles weer boven (incl. het gehuil met hevig gesnik ). Ik weet niet of je de film hebt gezien, maar op een gegeven moment moeten ze de hond in laten slapen, hij (Owen Wilson) en zij (Jennifer Aniston) dragen de hond met zijn 2en naar de auto en zij knuffelt hem huilend en neemt afscheid... Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Het moment dat je moet beslissen dat het écht niet meer gaat en je je beestje weg gaat brengen...het was een Rottweiler, dus we hadden een hele sjouw om haar de auto in te tillen en de dierenartsenpraktijk naar binnen te dragen en die rit daar naartoe vergeet ik nooit meer en dat ze in mijn armen stierf, vergeet ik ook nooit meer. Het zal ongelooflijk moeilijk zijn, maar denk aan je dier (doe je al) en laat hem niet lijden.
Heel veel sterkte!!!!
Afscheid van je dier is hartverscheurend, wat anderen er ook van mogen zeggen. Top van je, dat je de beslissing hebt genomen om de dierenarts morgen te bellen. Dat is ook echte liefde voor je dier!
En of het gemis ooit minder wordt? Ja, dat zeker! Ik heb zelf nooit katten gehad, maar wel honden. Ong. 2 jaar geleden hebben wij 1 van onze 2 honden in moeten laten slapen en toen wij afgelopen weekend de film "Marley and Me" zaten te kijken, kwam alles weer boven (incl. het gehuil met hevig gesnik ). Ik weet niet of je de film hebt gezien, maar op een gegeven moment moeten ze de hond in laten slapen, hij (Owen Wilson) en zij (Jennifer Aniston) dragen de hond met zijn 2en naar de auto en zij knuffelt hem huilend en neemt afscheid... Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Het moment dat je moet beslissen dat het écht niet meer gaat en je je beestje weg gaat brengen...het was een Rottweiler, dus we hadden een hele sjouw om haar de auto in te tillen en de dierenartsenpraktijk naar binnen te dragen en die rit daar naartoe vergeet ik nooit meer en dat ze in mijn armen stierf, vergeet ik ook nooit meer. Het zal ongelooflijk moeilijk zijn, maar denk aan je dier (doe je al) en laat hem niet lijden.
Heel veel sterkte!!!!
dinsdag 26 januari 2010 om 20:51
Heel veel sterkte!
Bij dezen de Regenboogbrug in het Nederlands:
Regenboog brug
Er is een plaats in de hemel die Regenboogbrug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboogbrug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden, zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezonden, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echt een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar, maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwindingen. Plotseling verlaat hij de groep, rent over het groene gras, sneller en sneller. Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen, houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging. Om nooit meer uit elkaar te gaan. De vrolijke kussen overstelpen je gezicht, je handen aaien zijn liefdevolle kop en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien, maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan ... gaan jullie samen over de Regenboogbrug
Bij dezen de Regenboogbrug in het Nederlands:
Regenboog brug
Er is een plaats in de hemel die Regenboogbrug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboogbrug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden, zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.
Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezonden, precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echt een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.
Ze rennen en spelen met elkaar, maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwindingen. Plotseling verlaat hij de groep, rent over het groene gras, sneller en sneller. Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen, houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging. Om nooit meer uit elkaar te gaan. De vrolijke kussen overstelpen je gezicht, je handen aaien zijn liefdevolle kop en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien, maar die altijd in je hart zijn gebleven.
En dan ... gaan jullie samen over de Regenboogbrug
dinsdag 26 januari 2010 om 20:51
Absoluut waar Bosaapje en anderen, liefde is ook laten gaan.
Dat besef ik me nu. Ik doe de kat er waarschijnlijk een groot plezier mee... Hij kan niet meer, dat zie ik aan hem.
Had alleen niet goed ingeschat hoeveel pijn het werkelijk zou doen. Normaal ben ik ook best een sterke vrouw (al zeg ik het zelf ) maar ben al enige tijd depressief waardoor alles moeilijk en zwaar is/wordt.
Daardoor heeft het denk ik ook zo lang geduurd voordat ik deze vreselijke knoop kon doorhakken.
Maar toen ik vanmiddag uit mijn werk kwam en meteen naar mijn kat ging om te kijken hoe het met hem was wist ik dat het echt niet meer gaat nu. En sindsdien dus niet meer opgehouden met huilen. Voel mezelf echt een watje..... sorry.
Lapin, wat zal dat moeilijk geweest zijn! Voor jou ook een en sterkte voor je moeder en haar kat, dat klinkt niet goed inderdaad. Het is gewoon echt naar dit soort dingen....
Dat besef ik me nu. Ik doe de kat er waarschijnlijk een groot plezier mee... Hij kan niet meer, dat zie ik aan hem.
Had alleen niet goed ingeschat hoeveel pijn het werkelijk zou doen. Normaal ben ik ook best een sterke vrouw (al zeg ik het zelf ) maar ben al enige tijd depressief waardoor alles moeilijk en zwaar is/wordt.
Daardoor heeft het denk ik ook zo lang geduurd voordat ik deze vreselijke knoop kon doorhakken.
Maar toen ik vanmiddag uit mijn werk kwam en meteen naar mijn kat ging om te kijken hoe het met hem was wist ik dat het echt niet meer gaat nu. En sindsdien dus niet meer opgehouden met huilen. Voel mezelf echt een watje..... sorry.
Lapin, wat zal dat moeilijk geweest zijn! Voor jou ook een en sterkte voor je moeder en haar kat, dat klinkt niet goed inderdaad. Het is gewoon echt naar dit soort dingen....
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:05
Ben tussendoor alweer een paar keer naar lieverd geweest, hij is erg onrustig en dat maakt mij ook onrustig en bezorgd. Ik wil zo graag vanavond, vannacht en morgenochtend nog afscheid kunnen nemen. Nu de dierenarts bellen trek ik echt niet. Ik wil hem zo graag nog heel even bij me houden....
Snormel en Yin, ja die bedoelde ik! Echt heel erg bedankt, wat ontzettend mooi die tekst. Kan door de tranen nog amper het beeldscherm lezen. Ik ga zo naar de kat en zal het voorlezen, ja ben wat dat betreft nogal mutserig
maar dat voelt goed op een of andere manier.
LovelyRebel, ook een knuf voor jou meid. De kat van m'n tante is ook in de kattenbak overleden, vraag me soms af wat dat toch is dat ze juist daarvoor kiezen.
Ik zal inderdaad de 3 andere katten laten snuffelen als lieverd is overleden, dat lijkt me goed.
Ik denk inderdaad dat ik mijn lieve kat geen mooier einde kan gunnen dan door hem in mijn armen thuis te laten inslapen.
Hopelijk gaat het verdriet inderdaad ooit over en komen alle mooie herinneringen boven. Gelukkig heb ik heel veel foto's en ook videomateriaal van hem. Maar kan ik nu nog even niet zien.
Meiden, nogmaals (ik val in herhaling geloof ik) ontzettend bedankt. Jullie moesten eens weten hoeveel jullie reacties voor me betekenen. Dat had ik echt even nodig.
Snormel en Yin, ja die bedoelde ik! Echt heel erg bedankt, wat ontzettend mooi die tekst. Kan door de tranen nog amper het beeldscherm lezen. Ik ga zo naar de kat en zal het voorlezen, ja ben wat dat betreft nogal mutserig
maar dat voelt goed op een of andere manier. LovelyRebel, ook een knuf voor jou meid. De kat van m'n tante is ook in de kattenbak overleden, vraag me soms af wat dat toch is dat ze juist daarvoor kiezen.
Ik zal inderdaad de 3 andere katten laten snuffelen als lieverd is overleden, dat lijkt me goed.
Ik denk inderdaad dat ik mijn lieve kat geen mooier einde kan gunnen dan door hem in mijn armen thuis te laten inslapen.
Hopelijk gaat het verdriet inderdaad ooit over en komen alle mooie herinneringen boven. Gelukkig heb ik heel veel foto's en ook videomateriaal van hem. Maar kan ik nu nog even niet zien.
Meiden, nogmaals (ik val in herhaling geloof ik) ontzettend bedankt. Jullie moesten eens weten hoeveel jullie reacties voor me betekenen. Dat had ik echt even nodig.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:11
Ben net weer even boven geweest, hij ligt nu weer te slapen gelukkig. Twee van zijn maatjes vlak naast hem als soort van lief gezelschap *smelt*
Zodra ik m'n gezicht boven laat zien om hem even te aaien wordt hij onrustig, zou hij mijn onrust kunnen voelen of zo?
Ik denk dat ik hem maar even laat nu, dan kan hij even lekker slapen. Hem kennende vindt hij het allemaal maar een hoop gedoe
Zodra ik m'n gezicht boven laat zien om hem even te aaien wordt hij onrustig, zou hij mijn onrust kunnen voelen of zo?
Ik denk dat ik hem maar even laat nu, dan kan hij even lekker slapen. Hem kennende vindt hij het allemaal maar een hoop gedoe
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:17
quote:Soulcats schreef op 26 januari 2010 @ 21:11:
Zodra ik m'n gezicht boven laat zien om hem even te aaien wordt hij onrustig, zou hij mijn onrust kunnen voelen of zo?
Ja, dat denk ik wel ja. Mijn poes was die laatste dag ook heel onrustig. En hoe meer ik haar bij me wilde hebben (om afscheid te nemen) hoe meer zij wilde dat ik haar met rust liet. Het enige dat ik kon doen was huilen dus daar werd ze ook niet rustiger van. Fijn dat jouw beestje nu slaapt. Hopelijk slaapt hij de nacht door!
Zodra ik m'n gezicht boven laat zien om hem even te aaien wordt hij onrustig, zou hij mijn onrust kunnen voelen of zo?
Ja, dat denk ik wel ja. Mijn poes was die laatste dag ook heel onrustig. En hoe meer ik haar bij me wilde hebben (om afscheid te nemen) hoe meer zij wilde dat ik haar met rust liet. Het enige dat ik kon doen was huilen dus daar werd ze ook niet rustiger van. Fijn dat jouw beestje nu slaapt. Hopelijk slaapt hij de nacht door!
dinsdag 26 januari 2010 om 21:25
Soulcats, we hebben precies 1 jaar geleden onze hond moeten laten inslapen en ik zou bijna zeggen dat wij mensen gelukkig over dit moment samen met de dierenarts mogen beslissen om erger lijden te voorkomen. Neemt niet weg dat het echt een heel verdrietig moment is. Zeker de volgende dag als je 's morgens beneden komt en hij is er niet meer.
Je neemt de beslissing niet alleen dat is een schrale troost en ik denk dat je jouw poes met het besluit hem te laten inslapen een zachte dood geeft die anders een paar dagen later zou volgen met meer lijden zonder euthanasie.
Meissie ik wens je heel veel sterkte het is moeilijk maar kies voor het milde sterven als dat aan de orde is met je dierenarts.
Je neemt de beslissing niet alleen dat is een schrale troost en ik denk dat je jouw poes met het besluit hem te laten inslapen een zachte dood geeft die anders een paar dagen later zou volgen met meer lijden zonder euthanasie.
Meissie ik wens je heel veel sterkte het is moeilijk maar kies voor het milde sterven als dat aan de orde is met je dierenarts.
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:31
quote:Soulcats schreef op 26 januari 2010 @ 21:05:
LovelyRebel, ook een knuf voor jou meid. De kat van m'n tante is ook in de kattenbak overleden, vraag me soms af wat dat toch is dat ze juist daarvoor kiezen.
Ik zal inderdaad de 3 andere katten laten snuffelen als lieverd is overleden, dat lijkt me goed.
Katten willen zich afzonderen, wanneer ze voelen dat ze doodgaan. Onze beestjes kwamen destijds niet buiten (we woonden in een appartement) en dan is de enige afzondering op het toilet....
Nogmaals;
LovelyRebel, ook een knuf voor jou meid. De kat van m'n tante is ook in de kattenbak overleden, vraag me soms af wat dat toch is dat ze juist daarvoor kiezen.
Ik zal inderdaad de 3 andere katten laten snuffelen als lieverd is overleden, dat lijkt me goed.
Katten willen zich afzonderen, wanneer ze voelen dat ze doodgaan. Onze beestjes kwamen destijds niet buiten (we woonden in een appartement) en dan is de enige afzondering op het toilet....
Nogmaals;
dinsdag 26 januari 2010 om 21:34
Jackie, ja wat een leeftijd he! Ik ben echt blij dat ik zo lang van hem heb mogen genieten. Dat is lang niet iedere kat gegund, helaas. Maar juist daarom vond ik het zo moeilijk een huilie topic te starten omdat ik dus eigenlijk niet mag klagen met zo'n gezegende leeftijd.
Ik hou van al mijn katten hoor maar hij was gewoon zo speciaal, zo'n kat krijg ik nooit meer. Dat is natuurlijk ook waarom het zo'n pijn doet, maar of een of andere manier geeft me me nu ook rust nu ik eindelijk de beslissing heb genomen om te bellen morgen.
Die film ken ik ja. Pallets vol tissues heb ik erdoorheen gejaagd. Wat ontzettend zielig en wat moet het jullie pijn gedaan hebben afscheid te nemen van jullie lieve hond. Maar in je armen overlijden, is toch wel het mooiste wat je je lieve dier kunt gunnen, toch? Bedankt voor de knuffels!
Ik hou van al mijn katten hoor maar hij was gewoon zo speciaal, zo'n kat krijg ik nooit meer. Dat is natuurlijk ook waarom het zo'n pijn doet, maar of een of andere manier geeft me me nu ook rust nu ik eindelijk de beslissing heb genomen om te bellen morgen.
Die film ken ik ja. Pallets vol tissues heb ik erdoorheen gejaagd. Wat ontzettend zielig en wat moet het jullie pijn gedaan hebben afscheid te nemen van jullie lieve hond. Maar in je armen overlijden, is toch wel het mooiste wat je je lieve dier kunt gunnen, toch? Bedankt voor de knuffels!
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:45
Dit is geen huilietopic hoor. Dat vind ik echt heel wat anders. Je hebt verdriet, en daar zoek je steun bij. En dat krijg je hier. Ook van mij. Ik kan dit topic niet met droge ogen lezen. Ik ben dan eerder een huilie...
Mijn eigen kat is nu 16 of 17, (ze komt uit het asiel) en met haar gaat het ook niet heel goed. Ik kan me zó goed voorstellen hoe jij je moet voelen. Ik wens je dan ook héél veel sterkte voor vannacht en morgen wanneer je echt afscheid moet nemen van je mooie poes.
Maar je bent géén huilie. Absoluut niet.
Mijn eigen kat is nu 16 of 17, (ze komt uit het asiel) en met haar gaat het ook niet heel goed. Ik kan me zó goed voorstellen hoe jij je moet voelen. Ik wens je dan ook héél veel sterkte voor vannacht en morgen wanneer je echt afscheid moet nemen van je mooie poes.
Maar je bent géén huilie. Absoluut niet.
dinsdag 26 januari 2010 om 21:49
Lunax, precies zoals jij omschrijft inderdaad! Moet hem af en toe echt afdeppen met een handdoek omdat hij weer nat is geworden van de tranen. Daarom nu maar besloten hem even te laten en hopelijk slaap hij nu flink door. Ook nu hoop ik maar dat ik mijn liefde kan tonen door hem in alle rust te laten (gaan). Hij verdiend zijn afzondering en verdiend het om nu even met rust te worden gelaten.
Maar geef eerlijk toe dat ik me echt moet inhouden om toch af en toe niet even naar boven te sluipen en om het hoekje van de deur te kijken.
Arrasje, je hebt zo gelijk. Gelukkig kunnen we bij dieren op een legale manier kiezen voor een mooi einde dmv een spuitje en dus geen pijn meer hoeven lijden.
Naar van jullie hond meis. Is het vandaag precies een jaar geleden? Dan zul je het nog wel even moeilijk hebben nu denk ik?
Ik zie inderdaad ook zo tegen de eerste dagen (weken, maanden?) na het overlijden op. Dat gemis van het zorgen van de laatste tijd, de charmante aanwezigheid van lieverd, gewoon die dingetjes waaraan je als poezeneigenaar zo gewend bent.
LovelyRebel, klopt, daar ben ik al eerder voor gewaarschuwd. Hier staat al jaren het kattenluik 24/7 open maar sinds zondag doe ik het op slot zodat hij niet de deur uit kan gaan. Een kat nooit meer terugvinden lijkt me helemaal hartverscheurend.
Maar nu snap ik 'em van dat toilet/kattenbak. Dat klinkt eigenlijk heel logisch.
Maar geef eerlijk toe dat ik me echt moet inhouden om toch af en toe niet even naar boven te sluipen en om het hoekje van de deur te kijken.
Arrasje, je hebt zo gelijk. Gelukkig kunnen we bij dieren op een legale manier kiezen voor een mooi einde dmv een spuitje en dus geen pijn meer hoeven lijden.
Naar van jullie hond meis. Is het vandaag precies een jaar geleden? Dan zul je het nog wel even moeilijk hebben nu denk ik?
Ik zie inderdaad ook zo tegen de eerste dagen (weken, maanden?) na het overlijden op. Dat gemis van het zorgen van de laatste tijd, de charmante aanwezigheid van lieverd, gewoon die dingetjes waaraan je als poezeneigenaar zo gewend bent.
LovelyRebel, klopt, daar ben ik al eerder voor gewaarschuwd. Hier staat al jaren het kattenluik 24/7 open maar sinds zondag doe ik het op slot zodat hij niet de deur uit kan gaan. Een kat nooit meer terugvinden lijkt me helemaal hartverscheurend.
Maar nu snap ik 'em van dat toilet/kattenbak. Dat klinkt eigenlijk heel logisch.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 22:16
Eleonora en Spekkoekje, bedankt meiden
Ratteke, probeer je het wel droog te houden? Twee huilies is teveel van het goeie Gelukkig dat het niet zo overkomt, maar weet je, dan denk ik soms, natuurlijk zijn er ergere dingen (ben zelf mijn vader verloren in 2002 dus weet wat echt groot verdriet is) en dan kom ik hier uithuilen over het komende verlies van een kat die stokoud is.
Maar ja, dit is nu even mijn verdriet daar heb je gelijk in en ik vind echt veel steun bij jullie. Mijn leven was ook zo verweven met lieverd, ik weet bijna niet anders dan dat hij hier in de rondte loopt. Al 16 jaar slaapt hij trouw elke nacht bij me op bed, dus dat gat zal wel even groot en moeilijk worden denk ik.
Sterkte met jouw kat, Ratteke, het doet gewoon zeer om te zien dat het niet goed gaat met je lieve huisdier. Ik hoop dat je nog even van haar mag genieten. Mijn kat heeft in het afgelopen halfjaar diverse oplevingen gehad, wat dat betreft zijn het ijzersterke beesten.
Het voelt ongelooflijk fijn dat ik mijn verdriet even met jullie allemaal kan delen en er zoveel lieve reacties zijn die me allemaal evenveel raken. Ik zal al jullie wijze en lieve woorden in gedachten houden als ik straks ga proberen te slapen. Ik hou jullie op de hoogte
wederomwederomwederom bedankt allemaal
Ratteke, probeer je het wel droog te houden? Twee huilies is teveel van het goeie Gelukkig dat het niet zo overkomt, maar weet je, dan denk ik soms, natuurlijk zijn er ergere dingen (ben zelf mijn vader verloren in 2002 dus weet wat echt groot verdriet is) en dan kom ik hier uithuilen over het komende verlies van een kat die stokoud is.
Maar ja, dit is nu even mijn verdriet daar heb je gelijk in en ik vind echt veel steun bij jullie. Mijn leven was ook zo verweven met lieverd, ik weet bijna niet anders dan dat hij hier in de rondte loopt. Al 16 jaar slaapt hij trouw elke nacht bij me op bed, dus dat gat zal wel even groot en moeilijk worden denk ik.
Sterkte met jouw kat, Ratteke, het doet gewoon zeer om te zien dat het niet goed gaat met je lieve huisdier. Ik hoop dat je nog even van haar mag genieten. Mijn kat heeft in het afgelopen halfjaar diverse oplevingen gehad, wat dat betreft zijn het ijzersterke beesten.
Het voelt ongelooflijk fijn dat ik mijn verdriet even met jullie allemaal kan delen en er zoveel lieve reacties zijn die me allemaal evenveel raken. Ik zal al jullie wijze en lieve woorden in gedachten houden als ik straks ga proberen te slapen. Ik hou jullie op de hoogte
wederomwederomwederom bedankt allemaal
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
dinsdag 26 januari 2010 om 22:36
Je bent geen huilie! Ik vind het niet meer dan normaal dat je zoveel verdriet hebt als je afscheid van je dier moet nemen. Sjonge...21 jaar van je leven met zo'n beestje gedeeld te hebben is niet niks.
En het maakt denk ik niet uit hoe lang je van je dier hebt mogen genieten...het is echt niet zo dat je minder verdriet mag hebben omdat jij 'm 21 jaar hebt gehad en een ander bijv. 'maar' 12 jaar.
Hoop dat jullie de nacht goed doorkomen en hoe raar het ook klinkt; misschien zou het fijner zijn als hij vannacht zelf inslaapt, dan hoef je die beslissing niet te nemen....
En het maakt denk ik niet uit hoe lang je van je dier hebt mogen genieten...het is echt niet zo dat je minder verdriet mag hebben omdat jij 'm 21 jaar hebt gehad en een ander bijv. 'maar' 12 jaar.
Hoop dat jullie de nacht goed doorkomen en hoe raar het ook klinkt; misschien zou het fijner zijn als hij vannacht zelf inslaapt, dan hoef je die beslissing niet te nemen....
dinsdag 26 januari 2010 om 22:49
Ach weet je ik heb ook tranen in m'n ogen van dit topic, als jij een huilie bent ben ik het ook
Het is gewoon heel triest om je lieve dier te moeten laten gaan. Je neemt de beslissing uit liefde maar het is wel een heel moeilijke gang die je moet maken. Nogmaals sterkte en ik geef m'n eigen twee stuks tuig nog maar even een knuffel
Het is gewoon heel triest om je lieve dier te moeten laten gaan. Je neemt de beslissing uit liefde maar het is wel een heel moeilijke gang die je moet maken. Nogmaals sterkte en ik geef m'n eigen twee stuks tuig nog maar even een knuffel
dinsdag 26 januari 2010 om 23:20
Het is zo vreselijke pijnlijke beslissing die je moet nemen om je kat te moeten laten inslapen.
Maar je bespaart haar wel een stuk lijden , laat haar laatste uren,minuten vredig en pijnloos zijn.
Ik heb 6 jaar terug de beslissing genomen om mijn allerliefste kat te laten inslapen en ,nu nog,ik mis haar, de geluidjes die ze maakte, haar gemekker,haar antwoorden, die ze mauwde. Ik heb haar geknuffeld, bedankt en ze is gestorven in mijn armen.
Het gaat pijn doen, het afscheid nemen.
Weet je, ze blijft toch bij je, in je hart, je hoofd, zo is er altijd !
Ik wens je heel veel sterkte morgen.
Maar je bespaart haar wel een stuk lijden , laat haar laatste uren,minuten vredig en pijnloos zijn.
Ik heb 6 jaar terug de beslissing genomen om mijn allerliefste kat te laten inslapen en ,nu nog,ik mis haar, de geluidjes die ze maakte, haar gemekker,haar antwoorden, die ze mauwde. Ik heb haar geknuffeld, bedankt en ze is gestorven in mijn armen.
Het gaat pijn doen, het afscheid nemen.
Weet je, ze blijft toch bij je, in je hart, je hoofd, zo is er altijd !
Ik wens je heel veel sterkte morgen.
dinsdag 26 januari 2010 om 23:33
Goh, dat is wel heel bizar. Afgelopen woensdag is mijn lieve poezebeest overleden, en zij zou ook in mei 21 zijn geworden. Tot zes maanden geleden geloofde niemand dat ze al zo'n oude kat was, ze zag er nog geweldig uit. Maar ze kreeg allerlei ouderdom kwaaltjes: doof, moeilijk lopen, vel over been...
Ze deed alles nog, banjerde - weliswaar in slow motion - in de tuin door de sneeuw, maar ze was echt op. Ze wilde gewoon alleen nog niet gaan, ze had het hier nog erg fijn. De avond voor haar dood had ze nog een heel blik Gourmet leeggegeten en 's ochtends kwam ze naar me toe gewaggeld. Gaf me kopjes en wilde op de bank worden getild. Ik heb haar toen geknuffeld en daarna ging ik naar boven.
Toen ik een half uur later beneden kwam was ze blijkbaar van de bank gesprongen, en trof ik haar in een hoek van de kamer aan op haar zij als een lappenpop, maar met de oogjes open. Ik zag meteen dat het gebeurd was. Ze had speciaal afscheid van me genomen.
Ze is intussen gecremeerd en ik mis haar vreselijk. Geen poes op de wasbak als ik mijn tandenpoets. Geen poes die me rond commandeert dat ik haar de trap omhoog moet brengen, omdat ze dat zo zwaar vond.
Heel veel sterkte morgen, ik snap dat het heel zwaar is om deze beslissing te nemen.
Ze deed alles nog, banjerde - weliswaar in slow motion - in de tuin door de sneeuw, maar ze was echt op. Ze wilde gewoon alleen nog niet gaan, ze had het hier nog erg fijn. De avond voor haar dood had ze nog een heel blik Gourmet leeggegeten en 's ochtends kwam ze naar me toe gewaggeld. Gaf me kopjes en wilde op de bank worden getild. Ik heb haar toen geknuffeld en daarna ging ik naar boven.
Toen ik een half uur later beneden kwam was ze blijkbaar van de bank gesprongen, en trof ik haar in een hoek van de kamer aan op haar zij als een lappenpop, maar met de oogjes open. Ik zag meteen dat het gebeurd was. Ze had speciaal afscheid van me genomen.
Ze is intussen gecremeerd en ik mis haar vreselijk. Geen poes op de wasbak als ik mijn tandenpoets. Geen poes die me rond commandeert dat ik haar de trap omhoog moet brengen, omdat ze dat zo zwaar vond.
Heel veel sterkte morgen, ik snap dat het heel zwaar is om deze beslissing te nemen.
