Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
zaterdag 8 september 2007 om 22:56
Mims heeft een paar filmpjes van Hero op haar pc. En geback-upt natuurlijk. Toen ik ze vorige week mocht bekijken, toen ik zijn stem hoorde, op een intiem moment, kreeg ik kippenvel. Wilde ook in het beeldscherm kruipen om die man terug te halen.
En sindsdien droom ik bijna elke nacht over de held van Mims. Hij is bijna tastbaar. Bijna. En wie ben ik nou helemaal?
Kan alleen maar zeggen: Mims, doe wat goed voelt. (doe je al, ben je een kei in!)
En sindsdien droom ik bijna elke nacht over de held van Mims. Hij is bijna tastbaar. Bijna. En wie ben ik nou helemaal?
Kan alleen maar zeggen: Mims, doe wat goed voelt. (doe je al, ben je een kei in!)
zaterdag 8 september 2007 om 23:53
Ooh, Mims toch.
Ik zat net Harry Potter te kijken. Werd uitgezonden, op de belg. En ook daar zat een waarheid in.
"You know, the people who die, never really leave us. You can always find them, the're inside you"
Maar een voicemailboodschap en filmpjes op je computer helpen ook, natuurlijk.
Dikke zoen,
Ik zat net Harry Potter te kijken. Werd uitgezonden, op de belg. En ook daar zat een waarheid in.
"You know, the people who die, never really leave us. You can always find them, the're inside you"
Maar een voicemailboodschap en filmpjes op je computer helpen ook, natuurlijk.
Dikke zoen,
zondag 9 september 2007 om 15:15
Vanmorgen vrienden hier gehad. Het is voor veel mensen zo moeilijk hier in het Oudehuis over de drempel te stappen. Dan is het concreet dat Hero er niet meer is. Echt niet meer is. Een lege stoel, een leeg bed.
De vrienden van vanmiddag hebben het hele ziektetraject intensief meebeleefd. Iedere week standaard om dezelfde tijd zaten ze naast zijn bed, punctueel, als het ritme van een hartsleag. Voor Hero een stabiel moment in de week, wat hem steun gaf, waar hij tijd aan kon verbinden, duidelijkheid. Daarnaast belden ze en stuurden kaartjes. Kwamen op hun trouwdag in bruidskledij naar het ziekenhuis omdat Hero, die hun ceremoniemeester zou zijn, niet naar hun toe kon komen.
Hun verdriet is zo groot, zo oprecht, en zo puur....het is fijn om dat te delen samen, hoe gek het ook klinkt.
Hero's oma gaf gisteren een groot feest voor ruim honderdvijftig man. Stond al een half jaar gepland, en hoewel ze het af wilde blazen, "moest" ze van ons het door laten gaan. Hero vond dat je moest vieren wat er te vieren viel, en 86 worden is een feestje waard. Alleen, heel hypocriet, wijzelf zijn niet gegaan.
Daar, op dat strandfeest, in die strandtent, heeft oma een hoekje ingericht voor haar overleden kleinzoon. Met foto's, en een boek waar men wat in kon schrijven. Bij aanvang van het feest was er een prachtige toespraak, en daarna 1 minuut stilte. Stilte voor mijn prachtige Hero.
Honderdvijftig man, en je kon een speld horen vallen. Pas na die minuut brak het gesnik los, maar gedurende de zestig seconden daarvoor leken de aanwezigen zelfs hun adem in te houden.
En zo rouwen de mensen met mij en zijn familie mee.
En hoe wrang ook, ik vind het mooi.
Hero zal nog láng, láng niet vergeten zijn.
Niet door mij, maar ook niet door vele, vele andere mensen.
En dat vind ik fijn. Dat is hij waard.
Het was zo'n bijzondere man!
De vrienden van vanmiddag hebben het hele ziektetraject intensief meebeleefd. Iedere week standaard om dezelfde tijd zaten ze naast zijn bed, punctueel, als het ritme van een hartsleag. Voor Hero een stabiel moment in de week, wat hem steun gaf, waar hij tijd aan kon verbinden, duidelijkheid. Daarnaast belden ze en stuurden kaartjes. Kwamen op hun trouwdag in bruidskledij naar het ziekenhuis omdat Hero, die hun ceremoniemeester zou zijn, niet naar hun toe kon komen.
Hun verdriet is zo groot, zo oprecht, en zo puur....het is fijn om dat te delen samen, hoe gek het ook klinkt.
Hero's oma gaf gisteren een groot feest voor ruim honderdvijftig man. Stond al een half jaar gepland, en hoewel ze het af wilde blazen, "moest" ze van ons het door laten gaan. Hero vond dat je moest vieren wat er te vieren viel, en 86 worden is een feestje waard. Alleen, heel hypocriet, wijzelf zijn niet gegaan.
Daar, op dat strandfeest, in die strandtent, heeft oma een hoekje ingericht voor haar overleden kleinzoon. Met foto's, en een boek waar men wat in kon schrijven. Bij aanvang van het feest was er een prachtige toespraak, en daarna 1 minuut stilte. Stilte voor mijn prachtige Hero.
Honderdvijftig man, en je kon een speld horen vallen. Pas na die minuut brak het gesnik los, maar gedurende de zestig seconden daarvoor leken de aanwezigen zelfs hun adem in te houden.
En zo rouwen de mensen met mij en zijn familie mee.
En hoe wrang ook, ik vind het mooi.
Hero zal nog láng, láng niet vergeten zijn.
Niet door mij, maar ook niet door vele, vele andere mensen.
En dat vind ik fijn. Dat is hij waard.
Het was zo'n bijzondere man!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 10 september 2007 om 08:32
maandag 10 september 2007 om 10:26
Twee weken geleden is het lichaam van Hero van de aarde evrdwenen, was de crematie...
En nu vind ik het genoeg geweest. Nu wil ik hem terug. Ben klaar met deze rotgrap. Ik heb ervan geleerd, ben veel wijzer geworden de afgelopen weken, en nu moet het maar afgelopen zijn. Breng hem nu maar weer terug. Geef hem terug aan mij. Laat me hem weer vasthouden, kussen, praten. Ik ben dit zo zat. Genoeg is genoeg. Ik heb hem nodig!
En nu vind ik het genoeg geweest. Nu wil ik hem terug. Ben klaar met deze rotgrap. Ik heb ervan geleerd, ben veel wijzer geworden de afgelopen weken, en nu moet het maar afgelopen zijn. Breng hem nu maar weer terug. Geef hem terug aan mij. Laat me hem weer vasthouden, kussen, praten. Ik ben dit zo zat. Genoeg is genoeg. Ik heb hem nodig!
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 10 september 2007 om 11:45
maandag 10 september 2007 om 13:14
Ja, twee weken alweer maar ook "nog maar". Ongelooflijk, hoe hard dit voor je moet zijn....
Mims, dat is een van je zegeningen naast je enorme, immense niet voor te stellen grote verdriet. Ik denk dat iedereen wiens geliefde heengaat, er zooooo bang voor is dat diegene vergeten wordt. Dat haar/zijn naam nooit meer genoemd zal worden. En bij velen gebeurd dat ook echt....
Bij Hero hoef je daar niet bang voor te zijn..... Die wordt door iedereen die 'm kende NOOIT vergeten, als ik het zo hoor/lees/zag....
Heel veel knuffels voor je. Ik wou dat ik wat voor je kon betekenen.....
Mims, dat is een van je zegeningen naast je enorme, immense niet voor te stellen grote verdriet. Ik denk dat iedereen wiens geliefde heengaat, er zooooo bang voor is dat diegene vergeten wordt. Dat haar/zijn naam nooit meer genoemd zal worden. En bij velen gebeurd dat ook echt....
Bij Hero hoef je daar niet bang voor te zijn..... Die wordt door iedereen die 'm kende NOOIT vergeten, als ik het zo hoor/lees/zag....
Heel veel knuffels voor je. Ik wou dat ik wat voor je kon betekenen.....
maandag 10 september 2007 om 15:20
((
maandag 10 september 2007 om 23:28
Vanmiddag gesprek bij mijn psych. Het deed me goed.
Sterker kwam ik er vandaan.
Zo sterk dat ik dacht wel naar de verjaardag van mijn (stief-)oma te kunnen. Zesentachtig werd dat lieve mens vandaag. En altijd meegeleefd met Hero, omdat ze die ook al heel zijn leven kende. Hetzelfde geldt voor mijn (stief-) oom en tante, in wiens huis oma haar verjaardag klein vierde.
Maar vreemd genoeg werd er met geen woord over mijn held gerept. Zelfs zijn naam werd niet genoemd. Niets. Gaf een heel gek gevoel. Al die prietpraat. Al die onzinnige onderwerpen (die-en-die gaan uit elkaar, die-en-die is volgens de dorpstamtam ernstig ziek, die-en-die wilde voor een trein springen maar sprong mis...dat geleuter).
Tijdens het eten werd het gewoon ridicuul, en bedacht ik me hoezeer Hero om deze situatie gelachen zou hebben en olie op het vuur gegooid zou hebben met prikkelende opmerkingen en suggestieve vragen. Ik miste hem.
Op het moment dat ik me dat realiseerde stond mijn oma op, en had ik vol zicht op de kast achter haar. En zo, terwijl om me heen de non-gesprekken gewoon doorgingen, keek ik recht in de lachende ogen van mijn mooie man. Via zijn foto in de kast keek hij me lachend en ondeugend aan. De tranen kwamen, hij was er toch een beetje bij. Vanuit een fotolijstje in de kast van mijn stieftante.
Tranen vielen er trouwens wel vaker vandaag.
Zeker bij het naar bed brengen van Mopsey.
"Slaap lekker, Mops, Morgen is er weer een nieuwe dag"
"Is Heejoo er dan weer?"
"Nee lieffie, Hero is er ook morgen niet, Hero heeft toch geen lijfje meer".
"Mamma, mijn hartje doet een beetje pijn".
"Wat bedoel je, schatje"
"Mijn hartje doet pijn, hier....want ik ben Heejoo kwijt".
"Maar Hero zit in jouw hartje, lieverd, je bent hem niet echt kwijt, hoor"
"Ik kan um niet meer sjien, hé mamma, dat is wel sjielug"
"Ja schat, dat is ook zielig, maar Hero vond jou héél erg lief en zal altijd in jouw hartje blijven"
"Maar dan heb ik wel een beetje verdriet, hoor, in mijn hartje"
"Dat mag, lieverd, dat mag..."
Zucht...
Mijn grote, kleine meid. Drie jaar. Te jong om het goed te snappen, te oud om er aan voorbij te gaan. Ze doet het zo goed, dat ik haast vergeet dat dit voor haar ook écht heel moeilijk is.
Sterker kwam ik er vandaan.
Zo sterk dat ik dacht wel naar de verjaardag van mijn (stief-)oma te kunnen. Zesentachtig werd dat lieve mens vandaag. En altijd meegeleefd met Hero, omdat ze die ook al heel zijn leven kende. Hetzelfde geldt voor mijn (stief-) oom en tante, in wiens huis oma haar verjaardag klein vierde.
Maar vreemd genoeg werd er met geen woord over mijn held gerept. Zelfs zijn naam werd niet genoemd. Niets. Gaf een heel gek gevoel. Al die prietpraat. Al die onzinnige onderwerpen (die-en-die gaan uit elkaar, die-en-die is volgens de dorpstamtam ernstig ziek, die-en-die wilde voor een trein springen maar sprong mis...dat geleuter).
Tijdens het eten werd het gewoon ridicuul, en bedacht ik me hoezeer Hero om deze situatie gelachen zou hebben en olie op het vuur gegooid zou hebben met prikkelende opmerkingen en suggestieve vragen. Ik miste hem.
Op het moment dat ik me dat realiseerde stond mijn oma op, en had ik vol zicht op de kast achter haar. En zo, terwijl om me heen de non-gesprekken gewoon doorgingen, keek ik recht in de lachende ogen van mijn mooie man. Via zijn foto in de kast keek hij me lachend en ondeugend aan. De tranen kwamen, hij was er toch een beetje bij. Vanuit een fotolijstje in de kast van mijn stieftante.
Tranen vielen er trouwens wel vaker vandaag.
Zeker bij het naar bed brengen van Mopsey.
"Slaap lekker, Mops, Morgen is er weer een nieuwe dag"
"Is Heejoo er dan weer?"
"Nee lieffie, Hero is er ook morgen niet, Hero heeft toch geen lijfje meer".
"Mamma, mijn hartje doet een beetje pijn".
"Wat bedoel je, schatje"
"Mijn hartje doet pijn, hier....want ik ben Heejoo kwijt".
"Maar Hero zit in jouw hartje, lieverd, je bent hem niet echt kwijt, hoor"
"Ik kan um niet meer sjien, hé mamma, dat is wel sjielug"
"Ja schat, dat is ook zielig, maar Hero vond jou héél erg lief en zal altijd in jouw hartje blijven"
"Maar dan heb ik wel een beetje verdriet, hoor, in mijn hartje"
"Dat mag, lieverd, dat mag..."
Zucht...
Mijn grote, kleine meid. Drie jaar. Te jong om het goed te snappen, te oud om er aan voorbij te gaan. Ze doet het zo goed, dat ik haast vergeet dat dit voor haar ook écht heel moeilijk is.
Wat wilde ik nou toch typen?
maandag 10 september 2007 om 23:36
Dat is ook sjielug, voor iedereen die Hero kende.... iedereen verdriet in hun hart, wat heeft mompsey dat goed gezegt. Fijn dat je met de psych je sterker voelde, jammer dat de familie er op zo'n andere manier mee omgaan.
Ach ik weet ik ook wat te typen, maar ik denk vaak aan je en je mopsey.
liefs, anne
Ach ik weet ik ook wat te typen, maar ik denk vaak aan je en je mopsey.
liefs, anne