Punt erachter

De kogel is door de kerk: het is over en uit.

We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega. 



Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.



Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.



We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.



Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.



Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.



Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.



Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.



Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.



De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.



Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen. 



Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.



Reacties zijn welkom.

Mensen,



Dank je wel voor jullie toffe woorden. De vergelijking met "techneut" is een bijzondere, maar wel to the point. Mijn ex verbaasde zich er ook over dat ik zo "zakelijk" reageerde op haar bekentenis van haar gevoelens voor Collega. Ze had gerekend op een tirade, denk ik. Maar dat zit niet in me. Hevige en extreme emoties ken ik niet zo, m.u.v. situaties als het onderwerp van dit topic. Zoiets is nogal ingrijpend. Mijn chaotische denkgedrag volgt dan ook voornamelijk uit onbegrip. Toen mij gisteren haarfijn uitgelegd werd waarna ik begreep hoe mijn ex zich voelde in de laatste 8 weken van onze relatie, werd ik ook meteen een stuk kalmer.



Mijn ex was overigens niet een gevoelig plantje in de letterlijke zin. Ze is een sterkte vrouw, intelligent en ambitieus en goed gebekt. Maar gevoelig in de zin van delicaat qua emotionele behoeften. In een relatie is enkel "houden van" niet genoeg. Je moet voor elkaar blijven werken. En de noodzaak voor dat laatste heb ik schijnbaar gemist. Inderdaad had zij meer of harder kunnen roepen, maar ik denk dat ze me wilde sparen, omdat ze wist dat ik al keihard mijn best deed.



Ik vind het fijn om te horen dat mijn pogingen tot zelfreflectie goed worden ontvangen. Maar bovenal merk ik dat helpt om dingen van me af te schrijven. Dat is voor mij de enige manier om mijn gedachten te ordenen. De respons die ik krijg helpt me een beetje om dingen in perspectief te zien. Toegegeven: niet iedereen communiceert op een manier die voor mij goed werkt, maar als ik erg mijn best doe, kan ik als ik tussen de regels door lees, toch wat waardevolle boodschappen vinden.



Het laatste woord is hierover nog niet gesproken, de man met de hamer moet immers nog langskomen. En ik lees en post hier graag mee. Twee jaar niet gedaan, maar ik denk dat ik er maar een gewoonte van ga maken.



Nogmaals dank voor alle support!

quote:ronniemitchel schreef op 31 januari 2010 @ 11:52:

Beste Jame's



Ik ben een vrouw,ik heb geen PDD-NOS,maar ik ben van huis uit gewend om gewoon te zeggen wat ik bedoel en als ik eerlijk ben kan ik ook niks met hinten die vrouwen kunnen geven, ik zie ze gewoon niet,vind het ook idioot dat ze gaan hinten inplaats van te zeggen wat ze bedoelen, dus ik bedoel maar

Ik een techneut, jij een bouwvakker

quote:Summerdance schreef op 31 januari 2010 @ 12:34:

Maar nu de hamvraag JB....



Heb je een beetje kunnen slapen vannacht?



Matig. Beter dan voorgaande nachten, maar nog niet lang genoeg. Het is toch nog heel erg wennen om in mn eentje te slapen. En ik ben over de afgelopen week ook zo uitgeput geraakt, dat ik dat niet zomaar bij slaap. Dat duurt wel een paar nachten.



quote:

Zonder dollen, jij bent een man waar een hoop andere mannen een voorbeeld aan zouden moeten nemen.

Een hoop vrouwen ook trouwens!



Dank je. Het is fijn een voorbeeld te zijn, maar eigenlijk hoop ik stiekum dat ik over niet al te lange tijd, als rust is weergekeerd en ik weer goed op de rit ben, gewoon weer deel kan uitmaken van iemand anders' leven, dat leven kan verrijken zoals mijn leven verrijkt is geweest.



quote:

Een stukje zelfreflectie zou de meesten niet misstaan!

Je bent goed bezig, en echt ik beloof

het komt allemaal goed!Tnx. Daar hou ik je persoonlijk verantwoordelijk voor. Goed?

Mooi! Goed vooruitzicht! Kan niet wachten. Al dit soort s**h duurt me altijd te lang. Maar ja. Wat kun je doen, anders dan met de stroom mee gaan..?

Denk je dat je alles wel gehad hebt.

Kom vanmorgen bij mijn auto om te vertrekken naar een afspraak waar ik me eindelijk weer eens met wat leuke dingen kan bezig houden, vind ik mijn auto in de kreukels!



Hij heeft ongeveer een week geparkeerd gestaan in een pakeerhaven. Iemand heeft er op in gereden en geen bericht achter gelaten. Heel dapper. En laat deze schade nou NIET gedekt zijn door mijn beperkt casco verzekering. Alsof ik een all-risk zou willen afsluiten voor een 12 jaar oude auto...



Ik bof maar. Het kan niet op.

Gelukkig maar.

Het lijkt er op dat ik het goedkoop kan laten fixen. Ik heb een heel handige zwager.



On topic: ik geloof dat ik me een stuk minder depressief voel dan een paar dagen geleden. Rustig en goed slapen doe ik echter nog steeds niet en het verlies heeft ook nog geen vast plekje gekregen. Soms heb ik het gevoel te begijpen waarom ze me in de steek liet, andere momenten niet en verwacht ik haar elk moment jankend met hangende pootjes voor de deur. Maar in realiteit weet ik dat die kans nihil is en dat ik me daar vooral niet op in moet stellen. Hoe moeilijk ik dat ook vind. Ik mis haar vreselijk.



Haar loslaten is voor mij erg moeilijk. Hoe krijg je iemand uit je systeem, terwijl je niets liever wil dan die persoon helemaal doodknuffelen (daarbij alle ellende en haar verraad maar even vergetend...)?



Ik weet ook wel dat ze niet meer bij me is en dat ze mij waarschijnlijk niet eens mist. Ze heeft me ook niet gemist toen ik voor zaken 12 dagen naar Amerika ben geweest. Toen ze vorige week hier was om wat spullen te halen, liet ik vallen dat ik haar wel miste. Waarop zij zei dat missen bij haar een groot woord was. Oftewel: al zou het met Collega volledig mislukken (en veel mensen om mij heen verwachten dat), dan nog is de kans erg klein dat ze bij mij terug komt. En vraag me niet waarom ik dat steeds blijf willen. Ze heeft me immers verraden. Liefde doet rare dingen met je eigenwaarde, kennelijk...



Eigenlijk vind ik het knap oneerlijk. Ik weet dat er problemen waren tussen ons, hoewel zij meer last had van mij dan ik van haar. Maar die gevoelens van haar voor Collega hebben de problemen buitenproportioneel uitvergroot en zorgen er nu voor dat ze me niet mist, terwijl ze zegt dat de liefde er nog wel is. En mede door haar gevoelens voor die collega heb ik nooit een eerlijke kans gekregen me te "verdedigen", als je me volgt. We hebben nooit goed kunnen vechten voor wat we hadden. Ik heb het gevoel dat ze de makkelijkste vluchtroute heeft gekozen: van het ene gespreide bedje naar het andere.



Maar ja... frustraties of niet, dat verandert niets aan de zaak. Ik sta er alleen voor en ik zal er mee moeten leren leven dat ik haar kwijt ben. Iemand anders is een onwijze geluksvogel geworden. De Lucky Bastard. Ze verdient het aller, aller allerbeste. Ik hoop maar dat hij haar dat kan geven.

Ja, ik weet het. Het heeft tijd nodig. Maar ondanks mijn engelengeduld met veel te veel zaken, voel ik me nu net een stampvoetend kind dat roept: "Ik wil het Nuuuu-Huuuuuuuu!!!!".



Ik weet niet of het probleem zat in houden van. Ik vermoed echt een tijdelijke blindheid of verstandsverbijstering door de verliefdheid op de collega, aangewakkerd door een hele sterke kinderwens. De dingen waar ze bij mij tegenaan liep (ieder mens heeft nare trekjes) werden enorm uitvergroot en als erger ervaren dan ze werkelijk waren. Maar dat heeft wel haar beeld over mij beïnvloed en met dat beeld loopt ze nu rond. Dat is jammer, maar ook daar is niets aan te doen.



Nou, ik zou het kunnen rechtzetten door tzt weer contact met haar op te zoeken, waardoor ze "nuchter" kan zien hoe ik er nu voor sta. Maar waarom zou ik dat willen? Ik weet het ook niet.



Ik zie het trouwens wel als verraad, mfihlo, want als je werkelijk van iemand houdt, tot vlak voor de crash serieus over kinderen praat, plannen maakt om een huis te gaan kopen, en keer op keer op keer op keer op keer praat over samen oud worden, terwijl ze AL die tijd al met gevoelens voor een ander rondloopt zonder daar met mij over te praten, dan is dat wat mij betreft niet alleen knap stom, maar doodeenvoudig verraad.



Ik bedoel: ik snap ook wel dat je verliefdheid niet in de hand hebt, maar in alle andere topics die gaan over collega's die roet in het eten dreigen te gooien, lees ik reacties met een strekking als: "tuurlijk kun je verliefd worden op een ander tijdens je relatie, maar daar kun je wat tegen doen", "verliefdheid voedt je zelf", "Als je denkt dat je relatie nog wat voorstelt, of als je nog van hem houdt, vecht er dan voor!", "weet wat je op het spel zet", etc. Ik denk daar net zo over en sluit me er dus volledig bij aan.



Ik ben van mening, maar dat is achteraf en dus eigenlijk zinloos, dat ze meteen bij mij aan de bel had moeten trekken. Ik had haar dan een kans gegeven te knokken voor wat we hadden. Maar nogmaals, dat is een gevalletje mosterd...

Hey, Eighties en Teen.

Het sucks inderdaad en het is inderdaad Her loss (in mijn geval en his loss in eighties' geval). Ik ga ook zeker niet bij de pakken neer zitten. Maar het verlies gaat me ook niet in de kouwe kleren zitten. Nu het stof een beetje gesettled is, voel ik het gat in mijn ziel dat ze heeft achter gelaten. Zo gaan dat soort dingen.



Ik zal haar motivatie nooit volledig begijpen en dat hoeft ook helemaal niet. Maar op de één of andere manier voelt dat alsof dat het makkelijk maakt. Ik begreep uit haar laatste email met uitleg van haar aan mijn ouders dat zij het er ook heel moeilijk mee heeft, Ze hield inderdaad nog veel van me, maar wellicht meer zoals vrienden van elkaar houden. Voor een stel is dat niet genoeg. Iemand zei hier "houden van alleen is niet genoeg". Wat is dan wel genoeg? Ik deed nog steeds mijn best voor haar (kleinigheden, zoals in het zweimel-topic, of grotere dingen voor zover mijn budget dat toeliet), maar ze had er geen behoefte meer aan (en NOOIT aan de bel getrokken - daar baal ik nog het meest van!) En daar bovenop: ze mist me niet. Dat doet pijn. Nog steeds. Ik vraag me af wat, los van de collega, haar gevoel voor mij weg heeft gedoofd. Maar dat zal ik waarschijnlijk wel nooit weten.



Het slijten van mijn pijn heeft tijd nodig. En ik ben op zich wel in voor een clubje voor mensen-die-het-zat-zijn-hun-fikken-te-branden-aan-relaties. Al ben ik relaties an sich niet zat. Sterker nog: ik ben er eens te meer zeker van dat ik een leuker persoon ben met iemand aan mijn zijde. Alleen zijn is geen ramp, maar leuk vind ik het niet. Ik word er niet vrolijker van. En mensen opzoeken is ook knap lastig als vrijwel al mijn vrienden wel happy gesetteld zijn en aan trouwen en kids denken en geen tijd of zin meer hebben om dingen te gaan doen. Auw...

@ Teen:



dank je. Ik zou niet weten hoe ik anders moet posten dan ik doe. Dit is hoe ik denk en hoe ik in elkaar zit. Gelukkig is het allemaal anoniem hier... Maar dan nog: ik kan ook in real life prima uit mijn woorden komen in gezelschap van anderen. Ik heb er geen moeite mee mijn gedachten en gevoelens onder woorden te brengen. En dat helpt bij het op een rijtje krijgen van zaken.



Ik denk dat veel mensen daar te weinig vaardigheden in hebben en daarom ongelukkig zijn. Ze voelen zich ruk, weten niet waarom en kunnen het ook niet beredeneren. Maar dat is een volstrekt andere discussie...