Punt erachter

De kogel is door de kerk: het is over en uit.

We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega. 



Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.



Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.



We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.



Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.



Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.



Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.



Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.



Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.



De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.



Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen. 



Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.



Reacties zijn welkom.

Hey Ringel! (Beter laat dan nooit: van harte met je twee wolken! hoe oud zijn ze nu? Kan ik ergens foto's vinden? Hyves??)



Nee, ik woon niet meer in de Stad met de G, ben voor haar naar haar stad verhuis en heb het meerendeel van mijn spullen verkocht... Dat doe ik dus ook nooit meer.



"In" zit alleen in de stad met de G, hier hebben ze andere bedrijven die woningzoekenden helpen. Vandaag heb ik toch wel wat leuke 1 a 2 kamer apartementen gezien tot ca 40m2, voor een prijs die ik in theorie zou moeten kunnen betalen. Vooropgesteld dat er geen enorme kosten gemaakt moeten worden voor bemiddeling, contractkosten, en andere ongein. Zo heb ik een beetje een beeld van mijn mogelijkheden, mocht het er op uit draaien dat ik moet vertrekken. Ik ga ook nog eens met een rechtshulpwinkel oid bellen om zich te krijgen op mijn rechten en plichten.



Mijn huisbaas kennende is het enige wat hem interesseert de datum waarop het geld binnenkomt en de hoeveelheid. Dus bellen en uitleggen heeft denk ik niet echt zin. Het is natuurlijk wel te proberen, indien nodig.



Een weersupdate: het weer schommelt tussen kwaad/gefrustreed/teleurgesteld en verdrietig/radeloos. Dat zal wel blijven schommelen, maar minder hevig worden en op den duur ben ik weer "heel met een flink litteken". Op den duur.

Je vraagt je soms af waarom mensen nog aan relaties beginnen, als je alle ellende uit de diverse topics leest. Ik tenminste wel.



Weegt al het goede en fijne op tegen de pijn en het verdriet? Ik ben er nog niet uit, zit er midden in. De pieken waren wel enorme pieken, maar het dal is ook vrij substantieel...

Hoi Eva.



Logisch dat je er serieus op ingaat, was iets meer met een knipoog bedoeld.



Ik ben niet neerslachtig. Sterker: ik geloof er heilig in dat ieder mens dat iets voor je betekent met een reden in je leven komt. De reden van mijn ex is duidelijk: ik ben door haar een veel sterker en volwassener persoon geworden dan ik was voor ik haar kende. Ik heb veel geleerd over het leven en over mijzelf. Dus het is hoe dan ook goed geweest voor mij als persoon. Ellende of niet. Ik zit nu even in de st***t, maar daar kom ik ook wel weer uit. Stilzitten en kniezen is niks voor mij. Alle zeilen bij en gaan met die banaan.



Oh, en tnx voor de !

Gisteren heb ik me maar eens verdiept in de rechten en plichten van huurders en eventuele medehuurders. Dwz: ik ben naar een rechtswinkel gegaan voor gratis juridusch advies. Ik heb een redelijk beeld van mijn kansen. Nu alleen nog achterhalen of ik inwonend of medehuurder ben. Da's een wereld van verschil... Morgen komt ze langs om te praten over wat ze van plan is met het huis.



Inmiddels ben ik me aan het orienteren op de arbeids/omscholingsmarkt. En ik heb iets gevonden wat wel ok lijkt. Toch maar eens regelen dat ik binnenkort een dagje kan meelopen om te zien of het echt wat is. Het is in ieder geval zo duidelijk als wat dat mijn huidige baan niets voorstelt qua toekomstperspectief, noch qua beloning. Als alleenstaande kun je er niet eens fatsoenlijk van leven als je een auto hebt. En al zou ik die niet hebben, dan nog moet ik vreselijk bezuinigen om rond te komen. En mijn huur is niet bepaald hoog! Oftwel: er gaat het één en ander veranderen. En op korte termijn, als het aan mij ligt.



Toch raar dat je zo'n enorm krachtige ervaring moet meemaken om wakker geschud te worden. Dat je alles wat je lief is moet kwijt raken om te zien dat je leven (op zichzelf, los van de ander) eigenlijk best een zooitje is geworden. Ik bedoel: ik heb geen hekel aan mijn huidige baan en ik freelance wat bij in een vakgebied waarin ik met liefde mijn brood zou verdienen. Maar qua verdiensten is het opgeteld niet echt om over naar huis te schrijven. En pas nu kom ik op het idee het roer om te gooien. Ok, beter laat dan nooit. Maar het is wel erg zonde dat ik daar niet eerder achter gekomen ben.



Sterker: als ik eerder "wakker" was geworden, was ze misschien wel nooit weggegaan (jullie kennen slechts een klein deel van het verhaal)...

Ze is net langs geweest om te praten.

De sfeer was wel ok, tikje beladen, maar hanteerbaar. Het komt er op neer dat ze eigenlijk graag in dit huis wil blijven, maar het ook wel snapt dat het voor mij makkelijker is om te blijven, bovendien kan zij makkelijker wat anders krijgen (beter salaris). Dus het wordt gelukkig geen rel.



Verder nog even zitten praten over "hoe nu verder", voor zover dat nog niet duidelijk was. Ik ben zo'n LUL geweest om ALWEER te laten vallen dat ik zou willen dat dit nooit was voorgevallen en dat ik haar terug wil. En met heel mijn hart voel ik dat ook zo. Maar mijn hoofd weet veel te goed dat dat echt niet gaat gebeuren en waarom niet.



Zij heeft laten vallen afgelopen weekend met Collega naar de film te zijn geweest (op de één of andere manier voelde ik zaterdag ook dat ze bij hem was, we hebben elkaar altijd feilloos aangevoeld). En als ik tussen de regels door goed geluisterd heb, is ze inmiddels met hem min of meer in het diepe gedoken. Ze heeft ook al research gedaan op haar werk naar relaties op de werkvloer en ze is wat dat betreft veilig. Oftewel: het is haar echt menens. Dat wist ik al, maar ik wilde het niet geloven. Ik wilde maar blijven hopen op een goede afloop voor mij en ons.



Ze zegt zelf ook niet te weten waar ze aan begint, ze weet alleen dat ze het gevoel voor Collega niet kan negeren. Ze voelt het alsof ze geblinddoekt uit een vliegtuig springt, zonder te weten of haar parachute wel werkt. Ze is zich bewust van de kans dat haar "experiment" genadeloos kan falen en dat ze alleen eindigt. En ik, met mijn stomme kop, begin meteen te hopen dat dat gaat gebeuren. Zodat we weer bij elkaar zijn. En ik ben bang, doodsbang, dat ze dolgelukkig heel en erg oud worden met z'n tweeën en veel kinderen krijgen, kinderen die ze met mij zou moeten krijgen (gevoelsmatig). Ondanks dat ze dondergoed zegt te weten wat ze allemaal aan de kant zet - haar hele geschiedenis met mij.



Hoewel ik weet dat ik verder moet, niet op haar moet hopen en al helemaal niet op haar moet wachten, wil ik niet verder. Ik wil haar en haar alleen. No one else will do. Maar ik moet door. En ik wil niet. Niet zonder haar.



Help!! Ineens is het weer een orkaan in mijn hoofd. Een orkaan van emoties en tegenstrijdigheden. Mijn hoofd dat zich eroverheen wil zetten, dat verder wil, mijn hart dat schreeuwt om haar terug te krijgen, maar kansloos is. Ze heeft me te verstaan gegeven dat ze de deur achter zich dicht trekt, in ieder geval voor nu - wat ook weer ruimte laat voor hoop! Whaaaaaaaaah!!!



Ik wil niet blijven hopen en wachten, maar ik wil haar ook niet uit mijn systeem verwijderen. Ik zou zoooo graag contact blijven houden, maar daarmee kom ik nooit over haar heen. Maar ze is veel te geweldig om kwijt te raken. Ik wil zo graag bevriend blijven, met alle gevaren van dien. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik blijf hopen op een vrouw, terwijl zij al lang en breed in een gelukkige relatie zit. Inmiddels weet ik beter, denk ik (hoop ik), maar dit gevoel voor haar is zo ongelofelijk sterk. Beangstigend, gewoon.



Nou ja... ik zit in tweestrijd. Dat moge duidelijk zijn. Ik weet het niet meer. Nou ja, eigenlijk weet ik het wel. Maar ik wil het niet....

Kan wel janken.

quote:bicycle schreef op 28 januari 2010 @ 23:30:

Begrijpelijk dat je nog vrienden wil blijven, maar stel dat het meer wordt tussen haar en haar collega. Wil je al die informatie wel over hoe het tussen hun gaat etc.

Nee, absoluut niet.quote:Zou dat misschien niet juist pijn doen als je dat allemaal mee krijgt?Onwijs.quote:Is een radiostilte van een aantal maanden misschien niet een oplossing? En dat je dan weer verder kijkt qua contact.Misschien. We zijn alleen nog niet klaar qua huis. Ik ben plannen aan het maken voor een "nieuwe start" en dat kan betekenen dat ik alsnog ga verhuizen op de niet al te lange termijn. Daarmee zou dit huis vrijkomen voor haar. Bovendien moet ze al haar spullen nog ophalen die hier nog staan. Dus ik ga zeker nog meer van haar horen. En wat ze met die collega uitspookt... Mijn fantasie is veel te goed... helaas.quote:

Je verdient iemand die 100% voor je gaat echt waar. Het is moeilijk om afstand te nemen als je nog zoveel van iemand houdt maar gun jezelf iemand die helemaal hoteldebotel gek op je is.

Ik gun mezelf iemand die 500% voor me gaat. Voor minder doe ik het ook niet. Maar heel eerlijk gezegd ben ik door mijn nu ex vreselijk verpest. Ik denk oprecht (en ik daag jullie allemaal uit mijn ongelijk te bewijzen!) dat er bar weinig vrouwen zijn, die zo positief, energiek, motiverend, goedlachs, grappig, lief, zorgzaam, onvoorwaardelijk steunend zijn en die altijd voor me klaar staan. En dat allemaal in belachelijk hoge doseringen. Ik ben ze nog niet tegengekomen...

quote:Summerdance schreef op 28 januari 2010 @ 23:41:

Waarom zouden wij het tegendeel willen bewijzen?

Daar schieten wij toch niets mee op JB?



Er is alleen 1 ding wat ze niet doet....

500% voor jou gaan, en laat dat nou net de crux zijn...hoe lullig ook....Daar schieten jullie niks mee op. Maar misschien stemt het mij iets positiever over een eventuele toekomst met iemand anders. Hoe ontzettend ik daar op dit moment ook nog niet aan wil denken...

Ik know. Ik maak me geen illusies. Maak je geen zorgen. Dat doe ik al.