Psyche
alle pijlers
Gevangen in mijn spraak...
vrijdag 5 februari 2010 om 23:30
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
dinsdag 9 februari 2010 om 22:24
Hoi Mette Mare,
Ik lees nu net je laatste reactie door. Als je echt een hekel aan de naam van je zoon gaat krijgen, dan moet je er misschien wel serieus iets mee doen (kun je hem geen Jef noemen? ) Nee flauw.... sorry.
Misschien toch eens met je man bespreken dat je er zo mee zit?
Je baan klinkt erg leuk! Die onzekerheid herken ik ook wel, vooral als het om iets nieuws gaat inderdaad, maar ik vind dat je het echt netjes oplost hoor. Als het voor jou rustiger voelt om gewoon even alles goed uit te zoeken en je belletje voor te bereiden, is dat toch prima. Ik vind het nog super klantvriendelijk ook.
Maar het is waar wat je zegt, als je het antwoord op elke vraag weet (en dus geen onzekerheid) dan praat het gewoon een stuk makkelijker, dat merk ik ook bij mijn baan.
quote:O ja de telefoonriedel; heb ik ook en dat gaat ook prima, ik raak soms wel van de leg, als het dan net middag is, en ik goedemorgen zeg en dan; onee goedemiddag.. Dan is er meteen onrust/telefoonangst in mijn hoofd, en moet ik echt even goed focussen om zonder haperen verder te spreken.
Ja, precies! O wee als er wat fout gaat in m'n riedel, raak dan echt even in paniek.
Ik heb een hartstikke leuke baan inderdaad. Gelukkig al lang niet meer de "ouderwetse" secretaresse. Gewoon lekker afwisselend, hectisch en uitdagend. Secretaresses zijn tegenwoordig pro-actief. De meest vreselijke term ooit uitgevonden
Mijn vrienden/kennissen snappen ook niets van mijn telefoonangst. De dag dat nummerherkenning werd geïntroduceerd mag van mij een officiële feestdag worden Wat een uitvinding was dat.
Zelf bellen naar een instantie of bedrijf met een moeilijk verhaal, daar krijg ik echt klotsende oksels van.
Ik sms ook graag, ook al zo'n leuke uitvinding.
En natuurlijk gaan ellenlange verhalen op dit topic mij ook vrij goed af
Ik lees nu net je laatste reactie door. Als je echt een hekel aan de naam van je zoon gaat krijgen, dan moet je er misschien wel serieus iets mee doen (kun je hem geen Jef noemen? ) Nee flauw.... sorry.
Misschien toch eens met je man bespreken dat je er zo mee zit?
Je baan klinkt erg leuk! Die onzekerheid herken ik ook wel, vooral als het om iets nieuws gaat inderdaad, maar ik vind dat je het echt netjes oplost hoor. Als het voor jou rustiger voelt om gewoon even alles goed uit te zoeken en je belletje voor te bereiden, is dat toch prima. Ik vind het nog super klantvriendelijk ook.
Maar het is waar wat je zegt, als je het antwoord op elke vraag weet (en dus geen onzekerheid) dan praat het gewoon een stuk makkelijker, dat merk ik ook bij mijn baan.
quote:O ja de telefoonriedel; heb ik ook en dat gaat ook prima, ik raak soms wel van de leg, als het dan net middag is, en ik goedemorgen zeg en dan; onee goedemiddag.. Dan is er meteen onrust/telefoonangst in mijn hoofd, en moet ik echt even goed focussen om zonder haperen verder te spreken.
Ja, precies! O wee als er wat fout gaat in m'n riedel, raak dan echt even in paniek.
Ik heb een hartstikke leuke baan inderdaad. Gelukkig al lang niet meer de "ouderwetse" secretaresse. Gewoon lekker afwisselend, hectisch en uitdagend. Secretaresses zijn tegenwoordig pro-actief. De meest vreselijke term ooit uitgevonden
Mijn vrienden/kennissen snappen ook niets van mijn telefoonangst. De dag dat nummerherkenning werd geïntroduceerd mag van mij een officiële feestdag worden Wat een uitvinding was dat.
Zelf bellen naar een instantie of bedrijf met een moeilijk verhaal, daar krijg ik echt klotsende oksels van.
Ik sms ook graag, ook al zo'n leuke uitvinding.
En natuurlijk gaan ellenlange verhalen op dit topic mij ook vrij goed af
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 10 februari 2010 om 17:27
Ik heb ook weleens een klant aan de lijn die behoorlijk stottert. Meestal zegt hij het van tevoren even, zodat ik er rekening mee kan houden. (Ergens vind ik het wel sneu, onze lijn kost 50 c per minuut...) Maar ik vind het totaal geen probleem. En ook helemaal niet raar.
Je moet er niet voor schamen hoor. (Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik.)
Je moet er niet voor schamen hoor. (Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik.)
woensdag 10 februari 2010 om 18:37
@ Soulcats: Best vreemd dat je thuis gespannen kan stotteren en op je werk niet. Zo zie je maar dat geen enkele stotteraar hetzelfde is! Kan het zo zijn dat je je thuis zo vrij voelt om te stotteren, terwijl je op werk meer aandacht besteed aan het niet stotteren? Is dat vervelend of heb je er vrede mee? Je verteld dat het vooral uit enthousiasme komt?
Wat een riedel zeg dat je moet uitspreken op je werk! Gezien je trucjes ben je er toch vrij veel mee bezig. Ik hoop dat ik ook jouw niveau kan bereiken, het kan dus wel! Zeg je alles in een keer omdat je de Del Ferro methode toepast? Je moet dan ook alles in een adem zeggen of heb ik het verkeerd? Nogmaals: erg goed om te horen dat je zo’n plezier in je werk hebt en het niet door het stotteren laat verpesten!
@ Mette Mare: Wat een vervelende situatie met het uitspreken van je zoons naam! Kan je misschien de naam uitspreken door middel van een bepaalde techniek? Helpt de Del Ferro je geen handje? Je had deze gevolgd? Heb je er ook last van bij andere woorden die met de S beginnen of gaat het puur bij je zoontjes naam mis? Misschien kan je een trucje gebruiken door er een woord voor te plaatsen, zoals mijn zoon Stef of mijn Stef.. Dat zou mijn optie geweest zijn denk ik.. Zo kan ik de naam van mijn verloofde amper uitspreken! Daarom zeg ik telkens mijn verloofde of eerder mijn vriend.. Pfff, ik weet zo goed hoe je je voelt.. Het is erg moeilijk..
Wat fijn dat je op je werk wel goed functioneert. Ik heb enorm veel respect voor de stotteraars die hun werk goed kunnen uitoefenen. Ook omgeving speelt een belangrijke rol denk ik.. En natuurlijk de kennis die je hebt, zoals jij aangeeft. Dat neemt de onzekerheid weg..
@ Martijnn: Fijn dat het bij jou zo goed heeft geholpen! Iedere dag denk ik dat ik die methode ook ga volgen, maar er gaan erg veel negatieve verhalen in het rond.. Het kost zoveel, dat houdt mij ook tegen.. Had je geen moeite met de vloeiendheid? Bij de methode moet je toch erg lang doen over een zin of heb ik dat verkeerd? Ben heel erg blij voor je dat het je geholpen heeft! Stotteren is zeker niet fijn en als je er iets aan kan doen fantastisch toch?
@ Bibaboe: Ik zie niks respectloos in het postje van Martijnn of is deze aangepast? Of logopedie beter is of de Del Ferro methode is mij nog niet duidelijk. De DF heb ik nog niet gedaan dus kan er weinig over zeggen. Maar het heeft wel geholpen bij jou? Je stottert inmiddels licht? Zolang het je niet heel erg belemmerd zou ik ook tevreden zijn! Het zijn vooral de gespannen stotters die zo erg zijn.. Daar heb ik last van.. Er komt dan geen woord uit..
@ Brummetje: Je hebt helemaal gelijk, eigenlijk moet je je er niet voor schamen.. Maar het is zo moeilijk! Als ik een woord wil zeggen, komt het er soms helemaal niet uit.. Laat staan stotteren, ik blokkeer gewoon! Terwijl veel stotteraars letters herhalen, maar ik zit dan compleet vast..
Zo heb ik geprobeerd vandaag met mijn verloofde zonder synoniemen te praten. Ik wilde een woord met de E.. zeggen, maar er kwam niks uit! Vervolgens vroeg hij of ik nog wel aan de lijn was.. Ik wil het hem zooo graag vertellen, maar het is moeilijker dan ik dacht.. Ik ben bang dat hij meer op mijn spraak zal letten.. Ik spreek twee talen, dus als ik het niet in het nederlands kan zeggen heb ik mijn back up taal nog.. Ik stotter overigens minder in het nederlands.. Ik hoor zo vaak dat ik zo goed nederlands spreek, zonder accenten.. Maar ze moesten eens weten wat er van binnen allemaal speelde!
En daarnaast mijn werk.. In de avond studeer ik en overdag werk ik.. Echt tijd voor mezelf heb ik niet.. Verder solliciteren vind ik ook zo’n klus (vooral ivm het spreken *zucht*) Daarom blijf ik op mijn werk een beetje hangen. Vandaag zei een collega dat het erg zonde was dat ik die nieuwe functie niet deed. Ze weet het niet van mijn stotteren. Ze zegt dat dit verwerkt wordt in mijn dossier.. Ook als referentie in mijn toekomstige carrière is dit niet positief.. Van binnen ging ik best stuk, al zei ik dat het me niet veel deed. De leidinggevende doet ook niet meer zo close tegen me als eerst.. Zijn opmerking over: dit had ik niet achter je gezocht deed me ook wat.. Net of inderdaad alleen onzekere lelijke vrouwen stotteren.. Het kan iedereen overkomen.. En een ding is zeker: het is zeker geen pretje. En voor mij even vreselijk.. Bah, zit even in een dipje..
Ik hoop ook nog meer reacties. Dit is de topic om je hart te kunnen luchten en misschien kunnen we elkaar helpen!
Fijne avond allemaal!
Liefs
Wat een riedel zeg dat je moet uitspreken op je werk! Gezien je trucjes ben je er toch vrij veel mee bezig. Ik hoop dat ik ook jouw niveau kan bereiken, het kan dus wel! Zeg je alles in een keer omdat je de Del Ferro methode toepast? Je moet dan ook alles in een adem zeggen of heb ik het verkeerd? Nogmaals: erg goed om te horen dat je zo’n plezier in je werk hebt en het niet door het stotteren laat verpesten!
@ Mette Mare: Wat een vervelende situatie met het uitspreken van je zoons naam! Kan je misschien de naam uitspreken door middel van een bepaalde techniek? Helpt de Del Ferro je geen handje? Je had deze gevolgd? Heb je er ook last van bij andere woorden die met de S beginnen of gaat het puur bij je zoontjes naam mis? Misschien kan je een trucje gebruiken door er een woord voor te plaatsen, zoals mijn zoon Stef of mijn Stef.. Dat zou mijn optie geweest zijn denk ik.. Zo kan ik de naam van mijn verloofde amper uitspreken! Daarom zeg ik telkens mijn verloofde of eerder mijn vriend.. Pfff, ik weet zo goed hoe je je voelt.. Het is erg moeilijk..
Wat fijn dat je op je werk wel goed functioneert. Ik heb enorm veel respect voor de stotteraars die hun werk goed kunnen uitoefenen. Ook omgeving speelt een belangrijke rol denk ik.. En natuurlijk de kennis die je hebt, zoals jij aangeeft. Dat neemt de onzekerheid weg..
@ Martijnn: Fijn dat het bij jou zo goed heeft geholpen! Iedere dag denk ik dat ik die methode ook ga volgen, maar er gaan erg veel negatieve verhalen in het rond.. Het kost zoveel, dat houdt mij ook tegen.. Had je geen moeite met de vloeiendheid? Bij de methode moet je toch erg lang doen over een zin of heb ik dat verkeerd? Ben heel erg blij voor je dat het je geholpen heeft! Stotteren is zeker niet fijn en als je er iets aan kan doen fantastisch toch?
@ Bibaboe: Ik zie niks respectloos in het postje van Martijnn of is deze aangepast? Of logopedie beter is of de Del Ferro methode is mij nog niet duidelijk. De DF heb ik nog niet gedaan dus kan er weinig over zeggen. Maar het heeft wel geholpen bij jou? Je stottert inmiddels licht? Zolang het je niet heel erg belemmerd zou ik ook tevreden zijn! Het zijn vooral de gespannen stotters die zo erg zijn.. Daar heb ik last van.. Er komt dan geen woord uit..
@ Brummetje: Je hebt helemaal gelijk, eigenlijk moet je je er niet voor schamen.. Maar het is zo moeilijk! Als ik een woord wil zeggen, komt het er soms helemaal niet uit.. Laat staan stotteren, ik blokkeer gewoon! Terwijl veel stotteraars letters herhalen, maar ik zit dan compleet vast..
Zo heb ik geprobeerd vandaag met mijn verloofde zonder synoniemen te praten. Ik wilde een woord met de E.. zeggen, maar er kwam niks uit! Vervolgens vroeg hij of ik nog wel aan de lijn was.. Ik wil het hem zooo graag vertellen, maar het is moeilijker dan ik dacht.. Ik ben bang dat hij meer op mijn spraak zal letten.. Ik spreek twee talen, dus als ik het niet in het nederlands kan zeggen heb ik mijn back up taal nog.. Ik stotter overigens minder in het nederlands.. Ik hoor zo vaak dat ik zo goed nederlands spreek, zonder accenten.. Maar ze moesten eens weten wat er van binnen allemaal speelde!
En daarnaast mijn werk.. In de avond studeer ik en overdag werk ik.. Echt tijd voor mezelf heb ik niet.. Verder solliciteren vind ik ook zo’n klus (vooral ivm het spreken *zucht*) Daarom blijf ik op mijn werk een beetje hangen. Vandaag zei een collega dat het erg zonde was dat ik die nieuwe functie niet deed. Ze weet het niet van mijn stotteren. Ze zegt dat dit verwerkt wordt in mijn dossier.. Ook als referentie in mijn toekomstige carrière is dit niet positief.. Van binnen ging ik best stuk, al zei ik dat het me niet veel deed. De leidinggevende doet ook niet meer zo close tegen me als eerst.. Zijn opmerking over: dit had ik niet achter je gezocht deed me ook wat.. Net of inderdaad alleen onzekere lelijke vrouwen stotteren.. Het kan iedereen overkomen.. En een ding is zeker: het is zeker geen pretje. En voor mij even vreselijk.. Bah, zit even in een dipje..
Ik hoop ook nog meer reacties. Dit is de topic om je hart te kunnen luchten en misschien kunnen we elkaar helpen!
Fijne avond allemaal!
Liefs
woensdag 10 februari 2010 om 19:50
quote:Soulcats schreef op 09 februari 2010 @ 22:24:
(kun je hem geen Jef noemen? )
Ik hoor de mensen al denken: Huh? hij heet toch Stef?? Of heeft ze gedronken??
Iremgul: Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uit leggen, maar ik vind z'n naam in een zin het meest lastig. Bv blablabla daar ligt Stef z'n speen.
Ik noem hem vaak binkie, of Stefmans Dus als ik het verleng is het idd makkelijker. Hij heeft een tweede naam, dat is ook nog een optie, maar dat klinkt weer zo kak.. En we hebben ook al een dubbele achternaam.. Maar goed, dat is dus evt. wel een optie.
Martijnn: ik stotter ook normaal niet in het dagelijks leven. Nu met de stress van de afgelopen jaren (heel wat meegemaakt) hoor je af en toe een herhaling van een woord, maar ik denk dat ze op m'n werk niet eens doorhebben.
Ik snap dat je graag je ervaring wil delen, maar je doet het op zo'n opdringerige manier. En ben je echt lid geworden om dit hier te melden, of werk je toevallig in A'dam Zuid? Is de crisis op de Apollolaan ook voelbaar en moet je zieltjes winnen hier op Viev?
Brummetje; als ik nou weer een hele hoge telefoonrekening heb (ik hou wel ontzettend van lang bellen met m'n moeder en met m'n zus) dan zal ik tegen m'n man zeggen dat ik er niet uitkwam, en het zoooo'n dure lijn was
Iremgul: O niet in een dip raken hoor! Feit dat je leidinggevende afstandelijker doet, geeft alleen maar aan dat je daar misschien niet op je plek zit. Ik hoop zo dat je wél gaat solliciteren en dan misschien een ontzettend leuke werkgever treft.
@allen:
Ik was gister aan het hardlopen en dacht nog even aan dit topic. Hoe moeilijk het me lijkt als je moeite hebt met je voornaam. Ik heb in m'n hoofd wel moeite met m'n zoontjes naam, maar 'hij' volstaat vaak ook, ik hoef z'n naam niet zo vaak te zeggen, en als ik het zeg, stotter ik er niet bij.
Maar ik wilde gewoon even zeggen dat ik jullie allemaal stoere vrouwen vind.
(kun je hem geen Jef noemen? )
Ik hoor de mensen al denken: Huh? hij heet toch Stef?? Of heeft ze gedronken??
Iremgul: Ik weet niet zo goed hoe ik het moet uit leggen, maar ik vind z'n naam in een zin het meest lastig. Bv blablabla daar ligt Stef z'n speen.
Ik noem hem vaak binkie, of Stefmans Dus als ik het verleng is het idd makkelijker. Hij heeft een tweede naam, dat is ook nog een optie, maar dat klinkt weer zo kak.. En we hebben ook al een dubbele achternaam.. Maar goed, dat is dus evt. wel een optie.
Martijnn: ik stotter ook normaal niet in het dagelijks leven. Nu met de stress van de afgelopen jaren (heel wat meegemaakt) hoor je af en toe een herhaling van een woord, maar ik denk dat ze op m'n werk niet eens doorhebben.
Ik snap dat je graag je ervaring wil delen, maar je doet het op zo'n opdringerige manier. En ben je echt lid geworden om dit hier te melden, of werk je toevallig in A'dam Zuid? Is de crisis op de Apollolaan ook voelbaar en moet je zieltjes winnen hier op Viev?
Brummetje; als ik nou weer een hele hoge telefoonrekening heb (ik hou wel ontzettend van lang bellen met m'n moeder en met m'n zus) dan zal ik tegen m'n man zeggen dat ik er niet uitkwam, en het zoooo'n dure lijn was
Iremgul: O niet in een dip raken hoor! Feit dat je leidinggevende afstandelijker doet, geeft alleen maar aan dat je daar misschien niet op je plek zit. Ik hoop zo dat je wél gaat solliciteren en dan misschien een ontzettend leuke werkgever treft.
@allen:
Ik was gister aan het hardlopen en dacht nog even aan dit topic. Hoe moeilijk het me lijkt als je moeite hebt met je voornaam. Ik heb in m'n hoofd wel moeite met m'n zoontjes naam, maar 'hij' volstaat vaak ook, ik hoef z'n naam niet zo vaak te zeggen, en als ik het zeg, stotter ik er niet bij.
Maar ik wilde gewoon even zeggen dat ik jullie allemaal stoere vrouwen vind.
woensdag 10 februari 2010 om 20:14
quote:Iremgul_22 schreef op 10 februari 2010 @ 18:37:
@ Brummetje: Je hebt helemaal gelijk, eigenlijk moet je je er niet voor schamen.. Maar het is zo moeilijk! Als ik een woord wil zeggen, komt het er soms helemaal niet uit.. Laat staan stotteren, ik blokkeer gewoon! Terwijl veel stotteraars letters herhalen, maar ik zit dan compleet vast..
Zo stottert die man ook. Ook wel met letters herhalen, maar ook met langere stiltes.
Ik hoop dat je er ooit (snel) vanaf komt.
@ Brummetje: Je hebt helemaal gelijk, eigenlijk moet je je er niet voor schamen.. Maar het is zo moeilijk! Als ik een woord wil zeggen, komt het er soms helemaal niet uit.. Laat staan stotteren, ik blokkeer gewoon! Terwijl veel stotteraars letters herhalen, maar ik zit dan compleet vast..
Zo stottert die man ook. Ook wel met letters herhalen, maar ook met langere stiltes.
Ik hoop dat je er ooit (snel) vanaf komt.
woensdag 10 februari 2010 om 22:03
quote:Mette Mare schreef op 10 februari 2010 @ 21:47:
Martijn; weet je wanneer je kinderen een waardige opvoeding geeft?
Wanneer je je kinderen met liefde opvoedt, en je kinderen leert dat je met beperkingen/handicaps kunt omgaan. Dat je leert te kijken naar dingen die je wel goed kunt, waarin je uitblinkt. Dat je uit het leven haalt wat er in zit, en daardoor ook leert om te gaan met de moeilijke dingen van het leven. Waaronder als je niet makkelijk spreekt.
Ik hoop dat mijn kinderen straks naar mij kijken als liefdevolle, leuke, gezellige en toch strenge moeder. Dat ze ook nog stotterde/'af en toe haperde', ja dat hoorde bij haar.
Zó eens met deze post!
Mijn zusje heeft, ondanks, of misschien wel dánkzij haar stotteren een mooi en waardevol leven opgebouwd. Zij is absoluut een voorbeeld dat je met een handicap een normaal leven kunt opbouwen. Ze heeft een goede baan, maakt carrière. Wordt bijna altijd aangenomen als ze solliciteert. Heeft nu een opleiding aangeboden gekregen van haar werkgever, waarbij ze presentaties voor groepen moet houden. Ook dit doet ze, en ze haalt altijd goede cijfers. Ze is gelukkig getrouwd, heeft een groot sociaal netwerk.
Mijn zusje is als moeder een levend voorbeeld voor haar kinderen, hoe je door kracht, doorzettingsvermogen en het hebben van eigenwaarde, mét een handicap een goed en waardevol leven kunt opbouwen.
Hoeveel mensen zonder handicap krijgen dit niet voor elkaar? En geven hun kinderen een veel minder goede opvoeding?
Ook op het gebied van spreken hebben haar kinderen geen nadelen ondervonden. Ze stotteren beiden niet, en zijn vrije, gelukkige kinderen.
Ik vind je uitspraken stuitend Martijnn, want dit houdt in dat álle mensen met wat voor handicap dan ook minder goed kinderen zouden kunnen opvoeden dan mensen zonder handicap.
Martijn; weet je wanneer je kinderen een waardige opvoeding geeft?
Wanneer je je kinderen met liefde opvoedt, en je kinderen leert dat je met beperkingen/handicaps kunt omgaan. Dat je leert te kijken naar dingen die je wel goed kunt, waarin je uitblinkt. Dat je uit het leven haalt wat er in zit, en daardoor ook leert om te gaan met de moeilijke dingen van het leven. Waaronder als je niet makkelijk spreekt.
Ik hoop dat mijn kinderen straks naar mij kijken als liefdevolle, leuke, gezellige en toch strenge moeder. Dat ze ook nog stotterde/'af en toe haperde', ja dat hoorde bij haar.
Zó eens met deze post!
Mijn zusje heeft, ondanks, of misschien wel dánkzij haar stotteren een mooi en waardevol leven opgebouwd. Zij is absoluut een voorbeeld dat je met een handicap een normaal leven kunt opbouwen. Ze heeft een goede baan, maakt carrière. Wordt bijna altijd aangenomen als ze solliciteert. Heeft nu een opleiding aangeboden gekregen van haar werkgever, waarbij ze presentaties voor groepen moet houden. Ook dit doet ze, en ze haalt altijd goede cijfers. Ze is gelukkig getrouwd, heeft een groot sociaal netwerk.
Mijn zusje is als moeder een levend voorbeeld voor haar kinderen, hoe je door kracht, doorzettingsvermogen en het hebben van eigenwaarde, mét een handicap een goed en waardevol leven kunt opbouwen.
Hoeveel mensen zonder handicap krijgen dit niet voor elkaar? En geven hun kinderen een veel minder goede opvoeding?
Ook op het gebied van spreken hebben haar kinderen geen nadelen ondervonden. Ze stotteren beiden niet, en zijn vrije, gelukkige kinderen.
Ik vind je uitspraken stuitend Martijnn, want dit houdt in dat álle mensen met wat voor handicap dan ook minder goed kinderen zouden kunnen opvoeden dan mensen zonder handicap.
woensdag 10 februari 2010 om 22:08
Ik ben van mening dat iemand die stottert, wél zichzelf kan zijn, en wel alles kan zeggen wat hij of zij wil.
Het gaat er niet om dat je stottert, het gaat om de keuze die je maakt HOE je met je stotteren omgaat.
Als je in je schulp kruipt omdat je stottert, niet je mond open doet omdat je stottert, kansen voorbij laat gaan omdat je stottert, dan krijg je inderdaad niet het leven dat je zou kunnen hebben.
Maar als je je stotteren accepteert, je je realiseert dat je net zoveel waard bent als een vloeiend sprekend persoon, je alles doet wat je wilt, en je niet laat weerhouden door je stotteren, dan kun je net zo'n waardevol leven hebben als iemand die niet stottert.
Stotteren op zichzelf hoeft geen reden te zijn om geen zinnig leven op te bouwen. De manier waarop je ermee omgaat, bepaalt hoe zo'n leven je hebt.
Het gaat er niet om dat je stottert, het gaat om de keuze die je maakt HOE je met je stotteren omgaat.
Als je in je schulp kruipt omdat je stottert, niet je mond open doet omdat je stottert, kansen voorbij laat gaan omdat je stottert, dan krijg je inderdaad niet het leven dat je zou kunnen hebben.
Maar als je je stotteren accepteert, je je realiseert dat je net zoveel waard bent als een vloeiend sprekend persoon, je alles doet wat je wilt, en je niet laat weerhouden door je stotteren, dan kun je net zo'n waardevol leven hebben als iemand die niet stottert.
Stotteren op zichzelf hoeft geen reden te zijn om geen zinnig leven op te bouwen. De manier waarop je ermee omgaat, bepaalt hoe zo'n leven je hebt.
woensdag 10 februari 2010 om 22:34
Verana: Mooie post.
Martijn, ik kan nu zeggen dat ik geen echte stotteraar ben, dat ik maar heel weinig haper. Maar in mijn hoofd blijf ik een stotteraar. Ik zal altijd moeite blijven houden met stressvolle situaties, en soms is het zo vermoeiend om niet te haperen/stotteren.
Dus hoor ik hier, want ook ik zit gevangen in mijn spraak. En ik denk dat iedereen die ooit gestotterd heeft een zwakke plek blijft houden.
De manier om daar mee om te gaan is accepteren hoe je bent, met en zonder stotter. En hoe sterker je bent hoe makkelijker dat gaat.
Dat je trots op jezelf bent dat het zoveel beter met je gaat qua stotteren, dat snap ik. Je mag ook retetrots zijn op je filmpje, dat is ook knap om zo te spreken terwijl er een camera op je gericht staat. Maar waarom ga je in hemelsnaam hier mensen afkraken terwijl je dat 'vroeger' waarschijnlijk ook afschuwelijk vond?
Weet je, je kan een moeder niet dieper raken dan te zeggen dat ze, door een beperking, haar kinderen te kort doet.
En vind ik een verkeerde manier om mensen te ronselen voor DF.
Martijn, ik kan nu zeggen dat ik geen echte stotteraar ben, dat ik maar heel weinig haper. Maar in mijn hoofd blijf ik een stotteraar. Ik zal altijd moeite blijven houden met stressvolle situaties, en soms is het zo vermoeiend om niet te haperen/stotteren.
Dus hoor ik hier, want ook ik zit gevangen in mijn spraak. En ik denk dat iedereen die ooit gestotterd heeft een zwakke plek blijft houden.
De manier om daar mee om te gaan is accepteren hoe je bent, met en zonder stotter. En hoe sterker je bent hoe makkelijker dat gaat.
Dat je trots op jezelf bent dat het zoveel beter met je gaat qua stotteren, dat snap ik. Je mag ook retetrots zijn op je filmpje, dat is ook knap om zo te spreken terwijl er een camera op je gericht staat. Maar waarom ga je in hemelsnaam hier mensen afkraken terwijl je dat 'vroeger' waarschijnlijk ook afschuwelijk vond?
Weet je, je kan een moeder niet dieper raken dan te zeggen dat ze, door een beperking, haar kinderen te kort doet.
En vind ik een verkeerde manier om mensen te ronselen voor DF.
woensdag 10 februari 2010 om 22:38
Wat een mooie post over je zusje Verana (wat een topmeid!) en wat een ontzettend wijze woorden! Helemaal eens.
Ga ik nu lekker slapen, kan m'n rust goed gebruiken na die al opwinding
Iremgul, ik ga morgen nog even reageren op jouw post van vandaag.
Ga ik nu lekker slapen, kan m'n rust goed gebruiken na die al opwinding
Iremgul, ik ga morgen nog even reageren op jouw post van vandaag.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 10 februari 2010 om 22:39
woensdag 10 februari 2010 om 22:42
Mette Mare en Soulcats, dank je
Nog een toevoeging op mijn post: ik kan me overigens voorstellen dat het soms lastig kan zijn je niet te laten weerhouden door je stotteren.
Ook mijn zusje ziet er meestal tegenop als ze een presentatie moet houden. Bang dat ze er helemaal niet uitkomt, bang voor de reacties van anderen, bang dat ze geen goede cijfers haalt voor de presentaties omdat ze stottert. Slapeloze nachten heeft ze er soms van.
Maar uitéindelijk doet ze het toch, en laat ze het stotteren niet de baas over haar leven zijn. Dat vind ik gewoon heel goed van haar.
En soms laat ze zich ook wél eens weerhouden. Laat ze haar man bijv. naar instanties bellen.
Nog een toevoeging op mijn post: ik kan me overigens voorstellen dat het soms lastig kan zijn je niet te laten weerhouden door je stotteren.
Ook mijn zusje ziet er meestal tegenop als ze een presentatie moet houden. Bang dat ze er helemaal niet uitkomt, bang voor de reacties van anderen, bang dat ze geen goede cijfers haalt voor de presentaties omdat ze stottert. Slapeloze nachten heeft ze er soms van.
Maar uitéindelijk doet ze het toch, en laat ze het stotteren niet de baas over haar leven zijn. Dat vind ik gewoon heel goed van haar.
En soms laat ze zich ook wél eens weerhouden. Laat ze haar man bijv. naar instanties bellen.
woensdag 10 februari 2010 om 23:01
Dat is onwijs knap van je zusje Verana, dat ondanks haar slapeloze nachten (zo goed te begrijpen!), ze het toch maar 'even' doet en het stotteren niet haar leven laat bepalen. En toch fijn juist, als haar man soms wat lastige klusjes van haar overneemt? Niks mis mee hoor.
Ook zo eens met Mette Mare, ik herken mezelf volledig in je eerste alinea. Soms stotter ik weken niet, maar in mijn hoofd blijf ik altijd een stotteraar. Het niet zonder stotteren kunnen uitspreken van mijn voornaam raakt me echt tot in mijn ziel. Maar ook dat moet ik (leren) accepteren, maar het kost me soms gewoon vreselijk veel energie. Maar ik ga de 'moeilijke' momenten wel te lijf, wat me tenminste het gevoel geeft zo sterk mogelijk in het leven te staan en het beste eruit te halen en me niet te laten hinderen door m'n 'handicap'.
Ook zo eens met Mette Mare, ik herken mezelf volledig in je eerste alinea. Soms stotter ik weken niet, maar in mijn hoofd blijf ik altijd een stotteraar. Het niet zonder stotteren kunnen uitspreken van mijn voornaam raakt me echt tot in mijn ziel. Maar ook dat moet ik (leren) accepteren, maar het kost me soms gewoon vreselijk veel energie. Maar ik ga de 'moeilijke' momenten wel te lijf, wat me tenminste het gevoel geeft zo sterk mogelijk in het leven te staan en het beste eruit te halen en me niet te laten hinderen door m'n 'handicap'.
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
woensdag 10 februari 2010 om 23:39
Oke, duidelijk!
Ik snap dat het weggehaald is. Ook wel zonde eigenlijk, want de posts van Martijnn gaven wel een heel duidelijk beeld van wat ik slecht/gevaarlijk vind aan de Del Ferro methode. En mijn flauwe slotregels kwam ik weghalen, zodat het nog een redelijke discussie zou blijven
Vandaag trouwens op mijn werk had ik een werkoverleg met een projectmanager die ik nog niet eerder gesproken had, langzaam viel me op dat hij stotterde. Heel onopvallend en duidelijk met trucjes effectief ontwijkend. Vanavond had ik een bijeenkomst en ook daar hoorde ik na een paar minuten dat de man die de presentatie gaf stotterde. Ook heel relaxed en af en toe een herhaling. Helemaal niks mis mee, het verhaal werd er niet minder om. Weer twee voorbeelden voor mij dat het allemaal zo erg niet is en dat het vooral om je eigen houding gaat.
Zo, nu naar bed.
Ik snap dat het weggehaald is. Ook wel zonde eigenlijk, want de posts van Martijnn gaven wel een heel duidelijk beeld van wat ik slecht/gevaarlijk vind aan de Del Ferro methode. En mijn flauwe slotregels kwam ik weghalen, zodat het nog een redelijke discussie zou blijven
Vandaag trouwens op mijn werk had ik een werkoverleg met een projectmanager die ik nog niet eerder gesproken had, langzaam viel me op dat hij stotterde. Heel onopvallend en duidelijk met trucjes effectief ontwijkend. Vanavond had ik een bijeenkomst en ook daar hoorde ik na een paar minuten dat de man die de presentatie gaf stotterde. Ook heel relaxed en af en toe een herhaling. Helemaal niks mis mee, het verhaal werd er niet minder om. Weer twee voorbeelden voor mij dat het allemaal zo erg niet is en dat het vooral om je eigen houding gaat.
Zo, nu naar bed.
donderdag 11 februari 2010 om 08:40
Ik vind het wel fijn dat de berichten zijn weggehaald. TO lijkt me best wel onzeker en zo'n agressieve benadering is wel het laatste wat ze nu nodig heeft volgens mij. Totaal geen toegevoegde waarde in wat zo'n fijn topic is.
Al had ik graag nog even verder gediscussieerd over DFF
Ook erg fijn dat mijn eigen kinderachtige reacties zijn verwijderd *schaamt zich en mompelt iets over mezelf als volwassen vrouw gedragen*
Martijn haalde echt het slechtste in me naar boven, sorry daarvoor ladies.
Bibaboe, het gaat zeker om je eigen houding, dat blijkt maar weer. Wat een goed verhaal.
Ik heb vandaag een overleg met een secretaresse van een andere locatie, ze stottert ook licht. We maken er altijd flauwe grappen over in de zin van 'laten we er maar een flinke kan koffie bij nemen, want dit gaat wel ff duren'. Leuk om er zo open en zonder schaamte mee om te gaan.
Iremgul, ik hoop dat je vandaag een goede dag hebt op je werk. En denk eraan: durf vooral te praten! Jij bent een volwaardig mens en hoeft je nergens voor te schamen.
Probeer die rare opmerking van je baas te vergeten, het sloeg werkelijk helemaal nergens op.
Liefs, Soulcats
Al had ik graag nog even verder gediscussieerd over DFF
Ook erg fijn dat mijn eigen kinderachtige reacties zijn verwijderd *schaamt zich en mompelt iets over mezelf als volwassen vrouw gedragen*
Martijn haalde echt het slechtste in me naar boven, sorry daarvoor ladies.
Bibaboe, het gaat zeker om je eigen houding, dat blijkt maar weer. Wat een goed verhaal.
Ik heb vandaag een overleg met een secretaresse van een andere locatie, ze stottert ook licht. We maken er altijd flauwe grappen over in de zin van 'laten we er maar een flinke kan koffie bij nemen, want dit gaat wel ff duren'. Leuk om er zo open en zonder schaamte mee om te gaan.
Iremgul, ik hoop dat je vandaag een goede dag hebt op je werk. En denk eraan: durf vooral te praten! Jij bent een volwaardig mens en hoeft je nergens voor te schamen.
Probeer die rare opmerking van je baas te vergeten, het sloeg werkelijk helemaal nergens op.
Liefs, Soulcats
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
donderdag 11 februari 2010 om 10:39
Ik vind het jammer dat ik Martijnn's "bijdrage" niet heb gelezen, ben wel nieuwsgierig nu...
Ik wilde nog even een tip geven hoe woorden die lastig zijn, er makkelijker uit kunnen komen. (Zoals voornamen, die ik hier zie.)
Het kan helpen de klinker in het woord te verlengen.
Dus niet focussen op die eerste letter, juist waar je zoveel moeite mee hebt, maar heel rustig de daarop volgende klinker iets verlegen.
Dan krijg je in het voorbeeld van Stef geen "Ssss...sss...stef", of "St..t...t...tttef"
Maar heel ontspannen "Stèèf"...
Dat je hem verlengd valt de meeste mensen niet eens op, en al zou het opvallen, dan valt het nog in het niets bij de stotter die je normaal zou hebben gehad.
Dit is dus een spreektechniek die je kan helpen die drempel over te gaan om iets te zeggen wat je normaal gesproken zou vermijden.
Bibaboe, je hebt helemaal gelijk. Ik ken een stotterende dominee! Vooral de letter K was moeilijk, maar ik vond hem een van de prettigste dominees om naar te luisteren, omdat hij zo rustig sprak!
En jullie hebben helemaal gelijk MetteMare en Soulcats, ook al stotter je nog maar zelden, dan nog ben je een "stotteraar". Je blijft dat timingsprobleem in je hoofd houden, en dat zal dus altijd een zwak punt zijn, waar je in stressvolle tijden last van kan krijgen.
En dat is balen om te accepteren, maar het accepteren er van maakt het juist wel makkelijker om er mee om te gaan.
En deze is gewoon voor jullie allemaal, omdat ik jullie ontzettend stoer vindt:
Ik wilde nog even een tip geven hoe woorden die lastig zijn, er makkelijker uit kunnen komen. (Zoals voornamen, die ik hier zie.)
Het kan helpen de klinker in het woord te verlengen.
Dus niet focussen op die eerste letter, juist waar je zoveel moeite mee hebt, maar heel rustig de daarop volgende klinker iets verlegen.
Dan krijg je in het voorbeeld van Stef geen "Ssss...sss...stef", of "St..t...t...tttef"
Maar heel ontspannen "Stèèf"...
Dat je hem verlengd valt de meeste mensen niet eens op, en al zou het opvallen, dan valt het nog in het niets bij de stotter die je normaal zou hebben gehad.
Dit is dus een spreektechniek die je kan helpen die drempel over te gaan om iets te zeggen wat je normaal gesproken zou vermijden.
Bibaboe, je hebt helemaal gelijk. Ik ken een stotterende dominee! Vooral de letter K was moeilijk, maar ik vond hem een van de prettigste dominees om naar te luisteren, omdat hij zo rustig sprak!
En jullie hebben helemaal gelijk MetteMare en Soulcats, ook al stotter je nog maar zelden, dan nog ben je een "stotteraar". Je blijft dat timingsprobleem in je hoofd houden, en dat zal dus altijd een zwak punt zijn, waar je in stressvolle tijden last van kan krijgen.
En dat is balen om te accepteren, maar het accepteren er van maakt het juist wel makkelijker om er mee om te gaan.
En deze is gewoon voor jullie allemaal, omdat ik jullie ontzettend stoer vindt:
donderdag 11 februari 2010 om 18:00
Hoi Iremgul,
Ik heb bewondering voor je hoor. Overdag werken, 's avonds studeren en zo weinig tijd voor jezelf. Ik zou het niet kunnen, maar jij krijgt het toch mooi maar 'even' voor elkaar. Dat is al een prestatie op zich, is mijn bescheiden mening.
Ik kan me voorstellen dat je tegen solliciteren opziet. Vooral de eerste reden (kost veel tijd) is heel erg begrijpelijk, maar lieve Irem, laat je er alsjeblieft niet van weerhouden om de andere reden (het spreken)! Echt hoor, probeer dat deel los te laten als reden om niet te solliciteren, neem desnoods een voorbeeld aan alle positieve berichten die daarover al geplaatst zijn op dit topic. Ook stotteraars worden na hun 1e/2e sollicitatiegesprek aangenomen! En waarom? Het gaat er om wat je kunt (prestaties/opleiding/ervaring) en of je een prettig persoon bent om mee te werken en niet om hoe je praat!
Wat mijn ervaring is, is dat een fijne werkplek, waar je je op je plek voelt zó belangrijk is in het gehele proces om óf minder te stotteren óf te leren accepteren dat jij bent wie je bent.
Op een fijne werkplek voel je je zelfverzekerder en heb je fijne, begripvolle collega's om je heen die jou waarderen als mens, en je niet uitlachen, je veroordelen, achter je rug om praten en raar reageren omdat je stottert. Kortom, mensen bij wie je mag stotteren, omdat jij, ondanks je 'handicap', gewoon keigoed bent in je werk en je een fijne collega bent!
Ik kan je natuurlijk nergens toe dwingen, en wil ik ook zeker niet, maar misschien kun je het in overweging nemen voor de toekomst.
Wat nog steeds niet helemaal duidelijk is voor me, is hoe je dit al die tijd verborgen hebt kunnen houden voor je verloofde? Het lijkt me echt vreselijk moeilijk en ook erg vermoeiend om steeds in synoniemen te moeten praten. Wat doe je dan als je bijvoorbeeld moet zeggen 'ik heb trek in een ei'. Als je dan blijft hangen op de E van ei, dan is daar toch niets anders voor te verzinnen? Ik zou het gewoon graag willen begrijpen, want het lijkt me echt een hel om zo te moeten leven. Je bent dan echt constant met je spraak bezig. Ga praten met je verloofde meis, echt. Ik weet zeker dat hij je niet zal veroordelen (hij houdt immer van je!) en ik denk dat het een hele opluchting voor je kan zijn.
Nog even antwoord op jouw vragen aan mij (dit bericht begint al weer aardig uit de hand te lopen, qua hoeveelheid tekst
Ik heb zelf ook veel nagedacht over het vraagstuk 'waarom stotter ik thuis meer dan op m'n werk'.
Volgens mij zit het in het volgende. (Telefoon)gesprekken op mijn werk, of gesprekjes met vreemden staan ver(der) van me af. Thuis staat alles natuurlijk veel dichter bij me (als je begrijpt wat ik bedoel), waardoor er vaak een stuk gespannenheid of emotionaliteit (of enthousiasme!) bij komt. Wat dan denk ik weer invloed heeft op mijn praten. En ik hoef natuurlijk niet 'te doen alsof', vanwege de onvoorwaardelijkheid van familie-/vriendschapsbanden, misschien dat dat ook een reden is.
Op mijn werk zit ik meer in de waan van de dag en heb simpelweg geen tijd om over mijn spraak na te denken en ratel dus 'gewoon' een eind weg. Ook, wat hier eerder is gezegd, ken ik de materie waardoor er op het werk geen onzekerheid om de hoek komt kijken.
Thuis voel ik me helaas onzekerder (zit al lange tijd niet lekker in m'n vel en woon alleen dus heb geen schouder om ff op uit te huilen als het wat minder gaat) waardoor ik dus waarschijnlijk minder goed ga praten. Hmm... soort van psychologie van de koude grond dit, haha
Je andere vraag, ik ben niet meer zo met de DF-methode bezig, het is voor mij al te lang geleden.
Wat ik wel ben blijven proberen (vooral als het weer even wat minder goed gaat) is toepassen wat ik daar heb aangeleerd (denken, plannen, praten) en te praten op mijn uitademing en niet op mijn inademing. Maar meestal praat ik gewoon, zonder over methodes na te denken, en dat heeft vooral dus te maken met acceptatie. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben. Dus in die zin kun je wel zeggen dat ik er vrede mee heb ja. Meestal dan.
Ik ga nu even stoppen, want ik ratel maar door.
Hoe ging het vandaag op je werk? Ben je al een beetje over je dipje heen?
Ik heb bewondering voor je hoor. Overdag werken, 's avonds studeren en zo weinig tijd voor jezelf. Ik zou het niet kunnen, maar jij krijgt het toch mooi maar 'even' voor elkaar. Dat is al een prestatie op zich, is mijn bescheiden mening.
Ik kan me voorstellen dat je tegen solliciteren opziet. Vooral de eerste reden (kost veel tijd) is heel erg begrijpelijk, maar lieve Irem, laat je er alsjeblieft niet van weerhouden om de andere reden (het spreken)! Echt hoor, probeer dat deel los te laten als reden om niet te solliciteren, neem desnoods een voorbeeld aan alle positieve berichten die daarover al geplaatst zijn op dit topic. Ook stotteraars worden na hun 1e/2e sollicitatiegesprek aangenomen! En waarom? Het gaat er om wat je kunt (prestaties/opleiding/ervaring) en of je een prettig persoon bent om mee te werken en niet om hoe je praat!
Wat mijn ervaring is, is dat een fijne werkplek, waar je je op je plek voelt zó belangrijk is in het gehele proces om óf minder te stotteren óf te leren accepteren dat jij bent wie je bent.
Op een fijne werkplek voel je je zelfverzekerder en heb je fijne, begripvolle collega's om je heen die jou waarderen als mens, en je niet uitlachen, je veroordelen, achter je rug om praten en raar reageren omdat je stottert. Kortom, mensen bij wie je mag stotteren, omdat jij, ondanks je 'handicap', gewoon keigoed bent in je werk en je een fijne collega bent!
Ik kan je natuurlijk nergens toe dwingen, en wil ik ook zeker niet, maar misschien kun je het in overweging nemen voor de toekomst.
Wat nog steeds niet helemaal duidelijk is voor me, is hoe je dit al die tijd verborgen hebt kunnen houden voor je verloofde? Het lijkt me echt vreselijk moeilijk en ook erg vermoeiend om steeds in synoniemen te moeten praten. Wat doe je dan als je bijvoorbeeld moet zeggen 'ik heb trek in een ei'. Als je dan blijft hangen op de E van ei, dan is daar toch niets anders voor te verzinnen? Ik zou het gewoon graag willen begrijpen, want het lijkt me echt een hel om zo te moeten leven. Je bent dan echt constant met je spraak bezig. Ga praten met je verloofde meis, echt. Ik weet zeker dat hij je niet zal veroordelen (hij houdt immer van je!) en ik denk dat het een hele opluchting voor je kan zijn.
Nog even antwoord op jouw vragen aan mij (dit bericht begint al weer aardig uit de hand te lopen, qua hoeveelheid tekst
Ik heb zelf ook veel nagedacht over het vraagstuk 'waarom stotter ik thuis meer dan op m'n werk'.
Volgens mij zit het in het volgende. (Telefoon)gesprekken op mijn werk, of gesprekjes met vreemden staan ver(der) van me af. Thuis staat alles natuurlijk veel dichter bij me (als je begrijpt wat ik bedoel), waardoor er vaak een stuk gespannenheid of emotionaliteit (of enthousiasme!) bij komt. Wat dan denk ik weer invloed heeft op mijn praten. En ik hoef natuurlijk niet 'te doen alsof', vanwege de onvoorwaardelijkheid van familie-/vriendschapsbanden, misschien dat dat ook een reden is.
Op mijn werk zit ik meer in de waan van de dag en heb simpelweg geen tijd om over mijn spraak na te denken en ratel dus 'gewoon' een eind weg. Ook, wat hier eerder is gezegd, ken ik de materie waardoor er op het werk geen onzekerheid om de hoek komt kijken.
Thuis voel ik me helaas onzekerder (zit al lange tijd niet lekker in m'n vel en woon alleen dus heb geen schouder om ff op uit te huilen als het wat minder gaat) waardoor ik dus waarschijnlijk minder goed ga praten. Hmm... soort van psychologie van de koude grond dit, haha
Je andere vraag, ik ben niet meer zo met de DF-methode bezig, het is voor mij al te lang geleden.
Wat ik wel ben blijven proberen (vooral als het weer even wat minder goed gaat) is toepassen wat ik daar heb aangeleerd (denken, plannen, praten) en te praten op mijn uitademing en niet op mijn inademing. Maar meestal praat ik gewoon, zonder over methodes na te denken, en dat heeft vooral dus te maken met acceptatie. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben. Dus in die zin kun je wel zeggen dat ik er vrede mee heb ja. Meestal dan.
Ik ga nu even stoppen, want ik ratel maar door.
Hoe ging het vandaag op je werk? Ben je al een beetje over je dipje heen?
Wegens grote belangstelling ben ik momenteel verminderd beschikbaar. Dit kan tijdelijk zijn.
donderdag 11 februari 2010 om 18:09
Iremgul, wat een mooie naam heb je gekozen
Ik heb zelf geen ervaring met stotteren en weinig ervaring met stotteraars, maar ik wil je meegeven dat de meeste mensen begripvoller zijn dan je misschien denkt. Ik wil je heel veel succes wensen, ga er gewoon voor kiz! Doe dat ene vak en ga ondertussen gewoon solliciteren. Mocht het een keer mislukken, dat overkomt ons allemaal wel eens. Voor de meeste (zo niet alle) functies zou het niet moeten uitmaken dat je stottert. Succes!
Ik heb zelf geen ervaring met stotteren en weinig ervaring met stotteraars, maar ik wil je meegeven dat de meeste mensen begripvoller zijn dan je misschien denkt. Ik wil je heel veel succes wensen, ga er gewoon voor kiz! Doe dat ene vak en ga ondertussen gewoon solliciteren. Mocht het een keer mislukken, dat overkomt ons allemaal wel eens. Voor de meeste (zo niet alle) functies zou het niet moeten uitmaken dat je stottert. Succes!
if we all light up, we can scare away the dark...
