Gevangen in mijn spraak...

Och Iremgul, wat moet jij je rot en moe voelen! Iedere zin, ieder woord moeten "wegen", niet spontaan alles kunnen zeggen wat je wilt.

En dat omdat je stottert!



Ik ben logopedist en kom dus geregeld stotterend mensen tegen.

Het eerste wat ik ze altijd vraag is: Wat is er zo erg aan?

Is het een ramp dat jij iets langer over een zin doet dan de meeste mensen?

Denk je dat mensen je dom, vervelend of niet interessant zullen vinden?

Want feit is: Hoe je met je stotteren omgaat en hoe je er zelf over denkt, maakt al zoveel verschil in de ernst van het stotteren!

Hoe makkelijker je er mee omgaat, hoe minder erg je gaat stotteren!



Ga alsjeblieft niet naar Del Ferro, dat maakt je zelfbeeld mogelijk nog lager dan het nu is. "Stotteren is te verhelpen en als je naderhand dus nog stottert, is dat je eigen schuld." ONZIN!

Stotteren ontstaat in het "timing"-centrum van je spraakmotoriek. Die timing is bij mensen die stotteren wat vertraagd en daardoor loopt de spraak soms dus wat uit de maat.

Wat daarbij enorm kan helpen is langzaam gaan praten. Hoe rustiger je spreekt, hoe beter de timing het bij kan benen.

Bij ernstige stotteraars betekent dit soms echter dat het spreken extreem traag moet worden, maar dan is het een kwestie van balans vinden. Hoe langzaam vind je acceptabel en hoeveel stotters vind je acceptabel?



Maar allereerst: Kom van je spreekangst af!

De tip die ik al vrij in het begin las, is zeker niet raar: Durf te stotteren! Laat het eens gaan, en kijk wat de reacties zijn.

Mensen zullen je niet afwijzen of uitlachen als je een keer stottert!



Ik werd laatst in een restaurant geholpen door een ober die stotterde. En dan ook echt opvallend.

Het enige wat ik kon denken was, hoe stoer ik hem vond!

Dat ik wat langer moest wachten voordat hij het menu had uitgelegd, doet er totaal niet toe.

Dus probeer je niet verder in een hoekje te laten stoppen door je functie te willen veranderen naar iets waar je niet meer hoeft te spreken.

Praat!



En ja, ik weet dat ik ontzettend makkelijk praten heb, maar ik hoop echt dat je wat hebt aan mijn adviezen.

En ik hoop ook dat je een logopedist kunt vinden die jou verder kan helpen.

Neem anders eens contact op met een Stottercentrum. In Zutphen zit er een bijvoorbeeld.



Sterkte!

Ik heb een collega die heel erg stottert en een goede vriend die behoorlijk stottert en een jong neefje dat ook behoorlijk stottert.



Mijn collega heeft werk van HBO-niveau waarbij het stotteren niet een heel groot probleem is, hij hoeft niet veel te bellen bijvoorbeeld. Die vriend van mij heeft een baan waarbij mondelinge communicatie heel belangrijk is en volgens mij accepteert iedereen het direct van hem, hij is vakbekwaam en sympathiek, dat telt.



Het kan dus wel, ook als je stottert. Misschien is het iets om contact te zoeken met andere stotteraars?

Ik had tijdens mijn studie ook een meisje in de klas dat stotterde. Ze maakte er geen probleem van (al kon ik natuurlijk niet in haar hoofd kijken) en de rest van de klas ook niet. Toen ik samen met haar in een werkgroepje zat stelde ze zelfs voor dat zij het project ging presenteren, vond ik super stoer van haar!

Beste Iremgul,



Allereerst Heel goed dat je hierover een topic hebt geopend, er zijn hier zoveel lieve forummers.

Wat een mooie topictitel heb je gekozen, het is zo herkenbaar...



Ook ik stotter. Vanaf m'n 4e jaar.

Vroeger (ik ben nu midden 40) was het heel erg, en was ik het mikpunt van pesterijen op school. Zoiets simpels als 'leesbeurten' was voor mij zenuwslopend.

Dat was een rottijd, en nog is mijn zelfvertrouwen ver te zoeken...



Ik schrijf dit niet om je nog rotter te laten voelen over je spraak meis. Het positieve deel komt nog

Ik heb de reacties hier gelezen en er zijn veel wijze woorden gezegd. Loslaten is de beste remedie, accepteren dat jij stottert, maar dat je er mag zijn! Knap lastig, dat geef ik toe, maar je moet proberen het los te laten.



Ik ben zo'n 23 jaar secretaresse en mijn werkgevers zijn altijd erg tevreden over me geweest. Niemand heeft ooit een probleem van mijn stotteren gemaakt, voor zover ik weet.

Vanaf mijn 30e jaar ben ik minder gaan stotteren (het ging toen iets beter met mijn zelfvertrouwen, waardoor ik lekker in mijn vel zat) en sindsdien probeer ik ook te denken 'ik ben ik en iedereen neemt me maar lekker zoals ik ben'.

Soms stotter ik weer wat erger, zoals op de momenten dat ik me depri voel of veel stress heb, en natuurlijk, dat is vervelend maar ik probeer er niet mee te zitten.



Over Del Ferro wil ik nog even het volgende zeggen. Ik schrok eigenlijk van wat ik hier las, blijkbaar is het tegenwoordig een erg aggresieve therapie. Ik ben zelf bij Del Ferro (de enige echte ) geweest in 1979 en heb daar zo'n 10 lessen gevolgd. Ik ben er beter door gaan praten. Ik pas de methode niet zichtbaar toe, maar probeer wel mijn gedachten te focussen op wat ik wil gaan zeggen en probeer niet te snel te praten.

En bovendien leer je een hoop trucjes met de jaren, haha



Wat ik zo herken in je topictitel is, ondanks dat ik bijna niet meer hoorbaar stotter, mijn voornaam mijn grote bottleneck is.

Deze begint met een medeklinker, ook een hele moeilijke voor mij

Op momenten dat ik me rot voel kan ik weleens verdrietig worden van het idee dat zelfs kleine kinderen gewoon hun voornaam kunnen uitspreken, maar ik als volwassene niet... Da's dan zo'n kutmomentje.



Wees open tegen de mensen die je lief hebben en waar je op je werk mee te maken hebt. Niemand zal je er om veroordelen.

En dat jij je gevangen voelt in je spraak, het wordt beter. Echt.

En uiteindelijk vindt je baan die perfect bij je past en zal je merken dat je er met de jaren steeds minder last van krijgt dat je stottert.



Pff, sorry beetje warrige post geloof ik

quote:Iremgul_22 schreef op 06 februari 2010 @ 22:04:

Vl43inder: Welke functie heeft je collega?



Hij werkt op de interne helpdesk van een ICT bedrijf, hij helpt ICT-ers met ICT problemen. Mondelinge communicatie is dus voornamelijk met collega's, vaak mondeling maar ook veel via mails en andere digitale communicatiesystemen.

Hij stottert echt heel erg, dus als ik bij hem langs kom dan moet ik wel geduld hebben zeg maar, maar hij helpt me van mijn probleem af waardoor ik niet goed verder kan werken, dus dat geduld is dan vrij makkelijk op te brengen, aangezien hij mij al een dienst bewijst.

Voor een telefonische verkoper zou ik zeker niet zo veel geduld kunnen opbrengen denk ik.



Behalve bij collega's die veel direct contact met klanten hebben denk ik dat stotteren in de ICT branche niet zo'n issue is.

quote:Iremgul_22 schreef op 06 februari 2010 @ 22:32:

@ Soulcats: Je reactie is verreweg van warrig! Wat vervelend dat je moeite heb met het zeggen van je naam. Daar is natuurlijk geen vervangend woord voor.. En dat je in je kinderjaren gepest bent met het stotteren. Het pesten heb ik nauwelijks meegemaakt.. Vaak hield ik mijn mond of praatte ik met synoniemen.

Ja, dat is vervelend, die naam. En op hele slechte momenten denk ik nog wel eens dat ik mijn voornaam wil gaan veranderen Maar da's natuurlijk geen oplossing en een hoop gedoe.

Die manier van gewoon je mond houden is voor mij ook wel erg herkenbaar van mijn schooltijd, maar we moesten nou eenmaal veel zeggen in de klas, waardoor dat rotprobleem toch altijd weer naar boven kwam, en het blijkbaar oh zo grappig was.



Maar wat knap dat je al 23 jaar secretaresse bent! Ben je in een bedrijf gaan werken of meerdere? Als secretaresse heb je veel contact via de telefoon en dien je goed uit je woorden te kunnen komen en waarschijnlijk doe je dat goed, anders zou je het werk niet zo lang doen!Vind het erg knap! Dat bewijst dat je een doorzetter bent, ik weet namelijk hoe ontmoedigend stotteren kan zijn..

Nou, dankjewel!

Mijn eerste baan kreeg ik toen ik 20 was en net van school. Niet lang daar blijven werken, want ik ging verhuizen. Toen 10 jaar bij 1 werkgever, weer verhuizen dus weer van baan gaan veranderen, en nu bijna 13 jaar bij dezelfde werkgever (de zorg).

En het leuke is, ik ben bij al mijn banen na het eerste sollicitatiegesprek aangenomen

Het praten op mijn werk gaat vooral de laatste 10 jaar heel goed, sinds ik geprobeerd heb het los te laten en mezelf te accepteren zoals ik ben.



De del ferro heeft zo te horen ook z’n positieve kanten? Kan ik de technieken die ze hanteren thuis oefenen zonder 10 dagen naar Amsterdam te gaan? De kosten zijn namelijk erg hoog.. Ik hoor veel negatieve dingen, maar jij en ook veel anderen hebben er toch baat bij. Is de methode voor erge stotteraars? Fijn om te horen dat het bij jou enigszins heeft geholpen!

Ik weet het niet Iremgul.... ik lees er hier een hoop negatieve dingen over. Het lijkt alsof de therapie (we moeten natuurlijk niet vergeten dat mijn therapie al 20 jaar geleden is...) erg veranderd is door de jaren heen. Ik heb het toen nooit als zo agressief ervaren in ieder geval. Maar zo te lezen is dat nu wel anders.

Dus begin maar lekker bij je logopediste, dat is een hele goeie start! Ook logopedisten kunnen wonderen verrichten bij stotteraars. Zet jezelf ervoor open en durf te praten.



Fijne avond, de reacties hier doen me goed!

Fijn! Jij ook nog een fijne avond

XXX

Mijn zusje stottert ook. Al vanaf jongs af aan (vanaf een jaar of 5), tot op heden (ze is nu achter in de 30). Ze kan het stotteren ook echt niet verbergen, iedereen hoort het. Ze is altijd overal geaccepteerd, mensen accepteren het stotteren als onderdeel van haar.



Net als Soulcats is zij ook vrijwel altijd na haar eerste sollicitatiegesprek aangenomen. Ze is vaak van baan gewisseld en heeft veel sollicitatiegesprekken gevoerd. Ik kan echt zeggen dat ze bij 4 van de 5 gesprekken die ze voert, aangenomen wordt (komt ook omdat ze gigantisch veel ervaring heeft in haar beroep). Er wordt bij haar meestal wel gevraagd hoe ze met haar stotteren omgaat in haar werk. Dit legt ze dan uit, en daar is de werkgever dan tevreden mee.

Ze is verpleegkundige, en moet ook intake-gesprekken voeren met patiënten. En dan heb je natuurlijk nog de gewone gesprekken met patiënten en artsen tijdens de verzorgende taken en patiëntenoverleggen. Ze heeft ooit één vervelende reactie gehad van een arts, maar verder krijgt ze alleen maar positieve en meelevende reacties. Mensen hebben er vaak wel bewondering voor dat ze toch maar alles doet.



Ze vindt het best wel eens vervelend dat ze stottert. Tegen sollicitatiegesprekken en presentaties (die ze nu moet doen voor een opleiding) ziet ze altijd enorm op. Maar mensen luisteren uiteindelijk altijd naar wat ze zegt, en luisteren dan door haar stotteren heen. Haar presentaties haalt ze dan ook meestal wel.

Mijn zusje laat zich gewoon niet tegen houden door haar stotteren. Als ze iets wil, dan doet ze dat gewoon. En wat ik al schreef: ze ziet wel tegen dingen op en vindt het wel vervelend dat ze stottert. Maar ze wil haar leven er zo weinig mogelijk door laten beïnvloeden.



Ik plaats nu eerst even deze post, en dan schrijf ik er nog één. Ik ben bang dat het anders te onoverzichtelijk word, en onprettig om te lezen.

Mijn zusje heeft wel therapieën gehad voor haar stotteren. Als kind en als puber heeft ze de Doetinchemse Methode gedaan. Dit was in de jaren 80, ik heb geen idee of dit nu nog bestaat.

Hier heeft ze vooral geleerd om haar stotteren te accepteren. Ook kreeg ze wel oefeningen om het stotteren te verminderen.



Een jaar geleden heeft ze de Hausdorfer Methode gedaan. Ze was er zelf niet zo over te spreken. Haar schoonzusje (die dus ook stottert), heeft dit ook gedaan, en heeft er wel heel veel aan. Is er ook erg tevreden over.

Ik moet zeggen dat als mijn zusje deze methode gebruikt (dan gaat ze langzamer spreken), ze wel minder stottert. Waarom ze er zelf niet zo tevreden over is, weet ik niet, ik zal het haar nog eens vragen.



Er bestaat ook een nederlandse stottervereniging. Ik weet dat ze een website hebben. Hierop kun je forummen en chatten met andere stotteraars. Ook staat er info op over allerlei stottertherapieën en ervaringen hiermee. Misschien is het een idee om hier je verhaal eens te vertellen? En informatie te verzamelen over allerlei therapieën?

(ik heb het adres van de website wel, maar volgens mij mag ik die hier niet plaatsen. Met googlen kun je het denk ik ook wel vinden).



En verder zou ik je hetzelfde willen adviseren als wat littlemissvixen schreef en de logopediste die hier postte (ben even haar naam kwijt): durf eens te stotteren! En kijk dan eens wat er gebeurt. Misschien valt het wel enorm mee.



En praat vooral met je verloofde over je stotteren! Als hij echt van je houdt, laat hij je niet in de steek. Weet je, ik denk als jij open voor je stotteren gaat uitkomen, dat het al zoveel beter met je gaat. En dat je je enorm opgelucht zult voelen. Dit is zo zwaar, om dit verborgen te moeten houden! Het kost zoveel energie om aldoor maar te zorgen niet te stotteren.

Eerlijk gezegd denk ik, dat openlijk voor je stotteren uitkomen, uiteindelijk beter voor je algehele welzijn zal zijn, dan het aldoor maar verborgen houden. Met name voor de mensen van wie je houdt en die van jou houden.



Heel veel sterkte en succes! Ik blijf je topic met belangstelling volgen!

Fijn om van je te lezen! Ik reageer even via een quote, zo wordt het verhaal hopelijk overzichtelijk.quote:Iremgul_22 schreef op 06 februari 2010 @ 21:29:

Mensen, allemaal stuk voor stuk bedankt voor jullie reacties! Wat zit dit forum vol met behulpzame mensen! In veel reacties lees ik over schaamte.. Tijdens de logopedie dat ik destijds heb gehad werd me geleerd niet te schamen voor het stotteren. Ik moest vooral geen synoniemen gebruiken en situaties niet uit de weg gaan en ja ik deed dat. Zo ging ik als oefening naar een bakker om mijn lievelingsbroodje te nemen en ja ik stotterde (deels opzettelijk volgens de oefening) en geen negatieve reactie gehad..

Wat fijn om te lezen dat die oefening zo goed ging!

Zo stotterde ik ook gewoon bij familieleden, maar sommige zag ik wegkijken wat mij soms wel raakte.

Mensen kijken soms weg, omdat ze denken dat het voor jou misschien makkelijker zou zijn. Dat je je anders bekeken zou voelen als iedereen je aan zit te staren terwijl het niet lukt.

Soms weten mensen zich gewoon geen houding te geven, maar dat zegt niks over jou!

Kortom, ik stotterde gewoon bij goede bekenden.. Maar vermoeiend dat ik af en toe werd.. Spreken is niet echt mijn hobby..

Kan ik me ook goed voorstellen!



Maar jullie hebben gelijk, ik moet het misschien aangeven als ik solliciteer en het aan mijn verloofde vertellen..

Vertel het alsjeblieft aan je verloofde!! Je zou je vrij moeten voelen te spreken hoe je wil, zeker bij hem! Als je de rest van je leven ook thuis moet letten op álles wat je zegt, zodat hij er maar niet achterkomt... Dat is niet te doen!

Mijn verloofde is een van de liefste personen in deze wereld en ik wil het beste voor hem.. Ik wilde niet dat hij zou weten dat ik stotter.

Waarom niet? Wil je het beste voor hem, in de zin van een "perfecte vrouw"? Wil je die lat voor jezelf echt zo hoog leggen? Niemand is perfect!

Naast het stotteren heb ik namelijk een eetprobleem. En dat ik daarnaast ook stotter wekt bij mij een schuldgevoel op.. Waar ben ik dan wel goed in denk ik dan?

Och, wat word ik verdrietig van deze zin! Er zijn genoeg dingen waar jij goed in bent!

Ook voor mijn eetprobleem schaamde ik me heel erg, maar er was geen ontkomen meer aan en ik moest het hem vertellen. Stotteren is toch op de een of andere manier erger om te vertellen.. Ik ben bang dat mensen beter op me zullen letten..

Als mensen dat zouden gaan doen, is dat hun probleem. Het kan juist enorm opluchten het te zeggen!

Maar soms deert het me niet meer. Van binnen ga ik kapot met het verbergen. Er zijn veel dingen langs mijn neus voorbij gegaan doordat ik maar mijn mond hield. Dat wil ik in de toekomst veranderen..

Daar hoor ik de strijdlust, goed van je!!



Ik ga er financieel niet op vooruit. Ik zei dat ik telefoneren niet leuk vond om te doen, maar ze zeiden dat ik het wel kon als HBO er. Ik gaf als antwoord dat ik het wel kon maar niet leuk vond om te doen, maar ze dramden door. Ook de collega waarmee ik ga samenwerken zette mij onder druk. Het zou gaan om makkelijke gesprekken, maar als ik mij er niet fijn bij voel??

Wat raar dat ze je zo onder druk zetten! Dat klinkt niet als een fijn bedrijf om voor te werken! Ik zou het toch proberen uit te leggen op je werk, jee moet geen dingen tegen je zin hoeven doen, om welke reden dan ook!

Nu moet ik zeggen dat ik in een bedrijf werk waar je stevig in je schoenen moet staan. Er werken veel jongeren, mensen worden zwartgemaakt, er wordt veel geroddeld, mensen worden uitgelachen..

Nu klinkt het bedrijf nog erger dan eerder, bah! Ik snap je terughoudendheid nu heel goed! Dit is geen bedrijf waar je je vrij voelt!

Dat is voor mij ook een reden dat ik niet met mijn stotteren naar voren wil komen.. Bij een ander bedrijf zou ik het misschien wel proberen, maar tegelijkertijd ook aangeven..



Daarom ben ik weer begonnen met logopedie. Maandag heb ik mijn eerste therapie. Ben erg optimistisch. Mijn doel is niet niet stotteren meer, maar op z’n minst makkelijk stotteren.

Wat een goed streven!

Als ik stotter blokkeer ik compleet. Soms slaag ik er zelfs in dat het bijna niet hoorbaar is. Heb vooral moeite met de medeklinkers..

Dat verbaast me niks, je stottert op de meest gespannen manier die er is, ook vanwege al je compensatie- en vermijd-technieken. Ik zou je graag een schema willen laten zien/uitleggen, zal het in een volgende post proberen.



Om eerlijk te zijn zie ik ertegenop op dinsdag naar werk te gaan.. hebben jullie tips hoe ik dit met de leidinggevende kan bespreken? Voor zover ik hem ken is hij een grappenmaker.. weet niet zo goed hoe hij zal reageren en op ontslag sta ik al helemaal niet te wachten..

Zou het voor jou moeilijk zijn een andere baan te vinden? Dit klinkt niet als een bedrijf waar je nog jaren zou willen werken!



@ Sproet: wat leuk dat er ook een logopediste reageert! Zijn er mensen die op een vrij late leeftijd van hun stotteren afkomen? Of makkelijker spreken?

Van het stotteren afkomen is vrijwel onmogelijk, je houdt die vertraging in het timing-centrum in je hersenen. Maar wat je ook hierboven van iemand anders kan lezen: Hoe relaxter je ermee omgaat, hoe minder het wordt. En makkelijker spreken is zéker een haalbaar doel!!

Okee, dat schema waar ik het over had.

Is gemaakt door Ad Bertens, van het Stottercentrum Zutphen.



Stotteren begint met een timings-probleem in de hersenen.

Dit timings-probleem betekent niet automatisch dat iemand gaat stotteren.

Als er echter 1 of meer van de volgende factoren bijkomen, kan dit wel:



- spanning (In jouw geval heel duidelijk aanwezig!)

- snelheid (van spreken, van leven, van omgeving)

- beperkingen (bijvoorbeeld verstandelijke beperking of gedrag)



Dus:

Timing + spanning, snelheid en/of beperkingen =



Stotteren, en wel Herhalingen of Verlengingen.

Herhalingen zijn het vaker uitspreken van een woord(deel) of zin(sdeel), bijvoorbeeld "ma-ma-ma-mama".

Verlengingen is het langer maken van klanken, bijvoorbeeld "mmmmmama".



Deze twee manieren van stotteren kunnen heel ontspannen gebeuren.

Dan komt de "sociale vergelijking" er bij, en dit is voor jou een belangrijke: Je ontdekt dat andere mensen niet stotteren en dat er niet leuk gereageerd wordt op jouw stotteren. Dit leidt tot de overtuiging: "Ik wil niet stotteren!"



Wat er dan gebeurt, kunnen 3 dingen zijn (of combinaties daarvan)



Fight, Flight en Freeze.



Fight: Vechten tegen de stotters, vaak met meebewegingen van je lijf.

Flight: Vluchtgedrag, dus woorden en spreeksituaties vermijden.

Freeze: Vast komen te zitten in de stotter, dus een blokkade. Dit is de manier van stotteren waarbij er dus geen geluid meer komt.



Al deze drie dingen hebben als gevolg: Spanning.



En dan komen we bij de vicieuze cirkel: Meer spanning aan het begin van dit verhaal, levert meer stotters op, meer stotters levert meer spanning op enzovoort enzovoort.



Vandaar dat stottertherapie altijd begint met het verminderen van die drie factoren Fight, Flight en Freeze.

En het verlagen van de snelheid van spreken, wat ook ontzettend kan helpen dus.



Ik hoop dat dit geen hele lap tekst is geworden, en dat ik het een beetje begrijpelijk heb geschreven.

quote:Iremgul_22 schreef op 07 februari 2010 @ 18:29:

En er bestaat een kans dat mensen over me zullen praten of misschien zelfs uitlachen, maar ach dat doen ze toch al. Wat dat betreft ben ik harder geworden. Ik laat je schema nog 's goed tot me doordringen. Na het gesprek met mijn baas is mijn verloofde aan de beurt. Ik kan niet zo doorgaan.. dan trek ik maar een raar gezicht en stotter ik maar..

@Soulcats: de Del Ferro methode opzich is best effectief. Waar ik vooral een probleem mee heb, is met hun manier van motiveren. Ze willen je aanmoedigen vol te houden door te benadrukken dat stotteren niet wordt geaccepteerd, dat je een stempel op je hoofd gedrukt krijgt. Vervolgens zeggen ze dat elke stotter je eigen fout is nu je de methode kent.

Ik heb de 10-daagse training gedaan toen ik 18 was en het heeft weer zeker zo'n 10 jaar geduurd voor ik weer kon geloven dat mensen niet neerkijken op stotteraars..



@Iremgul: succes bij de logopediste! Jouw stotteren herken ik van vroeger. Ik had dat op momenten dat ik juist veel te graag niet wilde stotteren. Zoals Sproet schrijft, is dat inderdaad een meest gespannen stotter die er is.

Ik twijfel er nu ook over om naar de logopediste te gaan. Niet omdat ik niet meer wil stotteren, maar omdat ik graag wil leren 'wat losser' te stotteren. Bij de wat meer gespannen stotters, trek ik soms gekke gezichten (vb mond heel wijd open) en dat vind ik erg vervelend.



Trouwens: een eetstoornis heb ik ook gehad. Ooit lang geleden dacht ik dat het voor m'n ouders wel heel naar zou zijn om een stotterende dikke dochter te hebben. Dus besloot ik in elk geval dun te zijn. Dat begon onschuldig, maar eindigde in een probleem (inmiddels gelukkig opgelost, maar het stotteren heeft er zeker een belangrijke rol in gespeeld)

Zo is dit even een herkenbaar topic..

Ik ben ook een 'verborgen' stotteraar. Ook ik heb mijn truukjes, en ik ben wel heel open, en maak makkelijk een praatje met mensen. Mijn stotteren (als het even erger is, bv met stress ofzo) is bv soms 2x hetzelfde woordje zeggen, voorbeeld: wat wil/wil je drinken.

Del Ferro heeft mij ook niet zo geholpen, ik vond het erg gericht op spreekangst in het openbaar en dat heb ik op zich niet. We moesten samen ergens eten en dan iets bestellen. De overige cursisten snapte ook niet goed wat ik daar deed, want ik kan heel lang praten zonder een herhaling. Maar het kost me wél moeite, en dat zien mensen niet. Dus zelfs op de cursus had ik last van mensen met vooroordelen, haha!



Maar goed, ik las het volgende stukje van Soulcats en toen moest ik even slikken..



[quote]Soulcats schreef op 06 februari 2010 @ 22:06:



Wat ik zo herken in je topictitel is, ondanks dat ik bijna niet meer hoorbaar stotter, mijn voornaam mijn grote bottleneck is.

Deze begint met een medeklinker, ook een hele moeilijke voor mij

Op momenten dat ik me rot voel kan ik weleens verdrietig worden van het idee dat zelfs kleine kinderen gewoon hun voornaam kunnen uitspreken, maar ik als volwassene niet... Da's dan zo'n kutmomentje.



Ik heb een dochter en een zoontje. Over m'n zoontjes naam kwamen we maar niet uit.. Toen op een gegeven moment een tussenweg gekozen. Toen zat ik heel goed in mijn vel, dus eigenlijk geen last van stotteren, of moeite moeten doen om het te verbergen.

Wel heel vaak de naam uitgesproken, en dat ging prima.

Totdat hij geboren werd, en een huilbaby was, en nu nog ons qua gezondheid ons zorgenkind is. Allebei mijn kinderen zijn niet 'gezond' dus je voelt m al aankomen... Stress.. En nu blijkt juist zijn naam, mijn struikelblok te zijn. Zijn naam opzich uit spreken is prima, maar de moeite die het me kost om zijn naam in zinsverband uit te spreken zonder hapering is zo groot en vermoeiend.

Even aan gedacht om zijn tweede naam te gaan gebruiken, maar dan zie ik alweer er tegenop om dat tegen mensen te gaan vertellen, en de praatjes die daar dan van gaan komen (had je dat niet eerder kunnen bedenken etc) terwijl ze eigenlijk niet eens echt merken dat ik stotter..



Ook is het zo dat zijn tweede naam erg lijkt op de naam van mijn neefje, en we gaan heel veel met elkaar om (zus en ik) dus dat lijkt me ook niet leuk. Maar goed zelfs nu hij 10 maanden is blijft zijn naam in m'n hoofd een probleem..



Jeetje, het is wel een lange tekst geworden; ik ken helemaal geen vrouwen die dit probleem ook hebben, dus ik was wel blij met de herkenning.

quote:bibaboe schreef op 08 februari 2010 @ 09:39:

@Soulcats: de Del Ferro methode opzich is best effectief. Waar ik vooral een probleem mee heb, is met hun manier van motiveren. Ze willen je aanmoedigen vol te houden door te benadrukken dat stotteren niet wordt geaccepteerd, dat je een stempel op je hoofd gedrukt krijgt. Vervolgens zeggen ze dat elke stotter je eigen fout is nu je de methode kent.

Ik heb de 10-daagse training gedaan toen ik 18 was en het heeft weer zeker zo'n 10 jaar geduurd voor ik weer kon geloven dat mensen niet neerkijken op stotteraars..

Bibaboe, nu ik jou dit zo hoor zeggen komen er wel wat herinneringen terug. De therapie is voor mij al meer dan euh 31 jaar geleden (voel me nu ineens heel oud, haha). Ik ging ook naar die therapie met de belofte na afloop volledig stotterloos te praten, maar dat is helaas niet gelukt. Ik ben er dus wel beter door gaan praten, zoals ik hier eerder al zei.

Maar er werd inderdaad erg de nadruk op gelegd dat stotteren "not done" is en bij een "fout" moest je overnieuw beginnen

Die herinnering slaat er wel even hard in bij me nu....

Ik was nog zo jong toen... misschien is het allemaal niet echt doorgedrongen. Mijn zelfvertrouwen is er toen in ieder geval zeker niet op vooruit gegaan, maar dat besef ik eigenlijk pas nu ik jouw bericht tot me door laat dringen. Het klinkt misschien overdreven, maar de puzzelstukjes donderen hier op hun plek kan ik je vertellen.



Ik heb net nog even rustig je posts van gisteren doorgelezen. Ik herken zoveel van wat je schrijft. Ik denk ook dat jezelf accepteren zoals je bent de oplossing is. Je adviezen aan Iremgul zijn geweldig. Ik wou dat ik alles zo lekker duidelijk kon opschrijven (ben zelf nogal lang van stof )

Ook ik durfde eigenlijk niet op dit forum te "vertellen" dat ik stotter. Meteen is daar weer dat vervelende "stemmetje" die je doet denken dat mensen je dan ineens anders gaan bekijken. Maar ik ben echt blij met dit topic, het is fijn om verhalen te lezen van en te delen met mede stotteraars.



Onwijs knap dat je trainingen geeft! Dat zou ik dan weer niet durven, veel te verlegen voor

Kan me echt zo goed voorstellen dat die opmerking van je man zo'n vreselijk pijn moet hebben gedaan. Goed dat je het met de logopediste hebt besproken toen! Met zoveel liefde voor je dochter, moet het helemaal goed komen





PS de laatste alinea uit je post van 00:19, precies zo is het bij mijn ook gegaan. Mijn ouders wilden alles doen omdat ze zagen dat ik er zoveel verdriet van had en er van af wilde. Maar omdat het steeds maar niet (genoeg) lukte, heeft ook mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld een gigantische deuk opgelopen waar ik soms helaas nog flink last van kan hebben.

Iremgul, wat klink je lekker positief!

Hou je ons op de hoogte van hoe het allemaal gaat?

Hoe was het bij de logopedie gisteren?

Goed gevoel er bij?

@Soulcats: wat een mooie reactie van jou. Straks, als ik wat meer tijd heb, lees ik het nog eens rustig door.



Oja: mijn naam is ook mijn struikelblok. Ik heb de achternaam van mijn man aangenomen, die is net een tikkeltje makkelijker

Maar ik probeer er op m'n werk creatief mee om te gaan.

Ik heb namelijk iets geks: als ik weet dat mensen al weten hoe ik heet, kan ik m'n naam meestal wel goed zeggen. Dus stuur ik, als het kan, eerst een mail voordat ik iemand voor het eerst bel. Of als ik samen met iemand bij een klant een presentatie moet geven, vraag ik mijn collega zichzelf eerst voor te stellen en vervolgens iets te zeggen als 'en ik ben hier samen met Bibaboe van Huppeldeflup' en dan kan ik het mooi overnemen met 'ja, ik ben Bibaboe bla bla' Zo hoef ik mijn achternaam niet perse te zeggen, en hebben mensen mijn voornaam al gehoord. (naam op sheet zetten is de truc als ik geen collega erbij heb

Nog nooit een collega gehad die er niet aan mee wilde werken.

(oja: namenrondjes blijf ik een ramp vinden.. mijn hele lichaam schreeuwt dan: wegwezen!!! maar ja, als je wat ouder bent, weet je dat de wc-truc niet meer werkt )





@ Mette Mare: wat naar dat de naam van je zoon nu juist een struikelblok blijkt te zijn. Lastig he om dat vooraf te weten? Bij mijn oudste dochter vond ik het enorm lastig om een leuke naam te vinden die ik ook nog goed kon uitspreken. Ik kon het ook niet goed uitproberen, want de moeilijkste naam kan ik vrolijk honderd keer vloeiend zeggen als ik alleen ben, de truc is om te weten of je de naam ook kan zeggen als je de school belt om door te geven dat ze ziek is, of als iemand onverwacht vraagt hoe ze heet etc.. Ik ben nu zover dat ik weet dat ik de naam van m'n oudste niet altijd goed uit kan spreken en dat ik me daarbij neergelegd heb. Ik doe er soms gewoon wat langer over en soms verstaan mensen het niet. Dan zeg ik het gewoon nog een keer.

Ik weet niet hoeveel moeite je hebt met z'n naam.. maar ook hier lijkt me accepteren beter dan een uitvlucht zoeken (naam veranderen). Kun je er met je man over praten? Weet hij dat je er mee zit?

Iremgul, wat onwijs knap en sterk van je, dat je met je baas hebt gepraat. You go girl! Echt heel moedig van je.

Jammer dat je baas niet wat meer tijd voor je heeft vrijgemaakt. Uit wat ik van je lees, komt hij mij eerlijk gezegd nogal over als een hork. Hoezo niet achter je gezocht? Wat een vreemde opmerking....



Met zijn opmerking dat hij het jammer vond dat je de uitdaging niet aanging, ben ik het wel eens. Want lieve meid, ook voor jou ligt de wereld open. Je hebt een HBO-opleiding, da's hartstikke knap van je! Misschien is dit bedrijf niet het juiste voor je (wat ik begrijp zijn je collega's niet zo leuk?) maar je vindt heus je plek nog wel. Elke dag met knikkende knieën naar je werk is in ieder geval niet goed. Ga desnoods met een jobcoach kijken welke richting je op wilt/kan in het bedrijfsleven en blijf net zolang solliciteren totdat je een baan hebt die gewoon perfect bij je past met leuke/lieve collega's. Als je in een fijne omgeving werkt, krijg je vanzelf meer zelfvertrouwen.



Ik stotter op m'n werk bijna niet, eigenlijk alleen aan de telefoon tijdens privégesprekken thuis kan ik heel gespannen stotteren. Dat komt meestal omdat ik te enthousiast, en dus te snel, mijn verhalen wil vertellen. Of vaak als ik mijn moeder aan de telefoon heb, dan ben ik vaak toch wat gespannen.

In situaties waar ik echt niet uit m'n woorden kan komen, begin ik de hele zin vaak opnieuw (dat klinkt natuurlijk ook heel stom, maar ja )

Tuurlijk heb ik baaldagen, zeker wel. Vooral dus als het weer eens is misgegaan met m'n voornaam. Dan voel ik me zo klein en nietig. Dan zie ik ze al denken 'jee, zo'n leuke vrouw en ze stottert.... wat zielig'...



Bij het opnemen van de telefoon op m'n werk, moet ik een hele riedel zeggen (naam instelling, secretariaat ... (dienst, 2 woorden), voornaam, achternaam, goedemorgen/middag).

Dat ratel ik zo achter elkaar weg zonder problemen (hoor vaak, wat knap dat je die hele tekst zo netjes kan uitspreken, ze moesten eens weten dat het toch best veel moeite kost )

Maar begin ik bijvoorbeeld met goedemorgen/middag en dan de riedel, en dan mijn naam, dan gaat het vaak mis en blijf ik een paar keer hangen.

Dus zeg ik goedemorgen/middag helemaal achteraan die lap tekst, en dan gaat het wel. Hahaha, om gek van te worden, toch?! Dat zijn zo van die trucjes. Maar ze helpen, dus gebruik ik ze maar



Als laatste (want dit bericht wordt wel weer erg lang zo) wil ik nog even kwijt dat ik het lief vind dat je respect voor me hebt, maar eigenlijk ben ik er ook maar 'ingerold'. Ik wilde vroeger helemaal geen secretaresse worden, ik wilde ook een beroep (boekhouder of zo, haha) waar ik niet zou hoeven praten. Dus koos de bedrijfs-/economische richting xxxx. Maar ik was zo slecht in cijfertjes, dat ik al snel alleen héél lage cijfers haalde . Dat was 'em dus niet. So far for my dream . Toen opperde mijn mentor of het misschien beter was als ik de secretariële richting ging volgen, want ik was zo goed in talen, computeren en steno. Tja... hahaha

Toen heb ik dat maar gedaan, en was veel beter op m'n plek met die vakken. Mijn klas was kut, want dat waren echt bitches.

Maar had nooit kunnen bedenken toen dat ik 23 jaar later nog secretaresse zou zijn. Maar ik vind het echt een heel leuk beroep, en op mijn werk heb ik gelukkig geen telefoonangst (thuis wel).



Ik stop er nu mee want dit wordt een veel te lange lap tekst!

Wanneer ga je met je verloofde praten?



Liefs, Soulcats

quote:bibaboe schreef op 09 februari 2010 @ 10:20:

[



@ Mette Mare: Ik kon het ook niet goed uitproberen, want de moeilijkste naam kan ik vrolijk honderd keer vloeiend zeggen als ik alleen ben, de truc is om te weten of je de naam ook kan zeggen als je de school belt om door te geven dat ze ziek is, of als iemand onverwacht vraagt hoe ze heet etc..



Spijker op z'n kop.. Ik kan zijn naam (Stef) wel goed uitspreken, maar het kost in m'n hoofd moeite. Daarom begin ik ook echt een hekel aan z'n naam te krijgen, dat is zo jammer..



Ik heb trouwens net als jij de achternaam van m'n man aangenomen, die kan ik zonder erbij na te denken goed uitspreken.



Ik heb sinds januari een nieuwe functie in het bedrijf waar ik al 10 jaar werk; ik ben nu planner bij een kinderopvangorganisatie. Dus nu heb ik heel veel telefonisch contact met mensen. Veel gesprekken met mensen die ik moet teleurstellen omdat ze een plek willen en er een hele lange wachtlijst is. Wat ik vooral lastig vind, is dat ik nog niet helemaal ingewerkt ben, en dus niet op alle vragen meteen antwoord kan geven. Dan raak ik onzeker en weet dat ik dan sneller niet goed uit m'n woorden kom.

Dus wat ik doe, is dat ik vraag of ik later terug kan bellen, omdat ik even iets voor ze wil uitzoeken, en dat ik daar dan nog op terug kom. Dan kan ik het opzoeken/wachtlijst rustig bekijken/doorrekenen, zonder dat mensen aan de andere kant van de telefoon op me wachten.



O ja de telefoonriedel; heb ik ook en dat gaat ook prima, ik raak soms wel van de leg, als het dan net middag is, en ik goedemorgen zeg en dan; onee goedemiddag.. Dan is er meteen onrust/telefoonangst in mijn hoofd, en moet ik echt even goed focussen om zonder haperen verder te spreken.



Iremgul: wat goed van je! En zeker, als je goed in de verf zit en je goede kleding aan hebt waarbij je je zekerder voelt, dan kom je ook over.

Jammer dat je leidinggevende zei: dat had ik niet achter je gezocht, alsof alleen muizige/lelijke/teruggetrokken vrouwen stotteren...

Ik hoop dat je net als ik een bedrijf vind wat achter je staat, hoe je ook praat. Dan voel je je prettig in je functie en dan gaat het vanzelf beter, ik heb er nu zelfs heel weinig last van. Het zou toch zonde zijn als je je hersens en je ambitie niet gebruikt door het stotteren?

Jammer dat je je sessie bij de logopedist te kort vond, ik hoop echt dat je er iets aan gaat hebben.



Soulcats: Wat leuk dat je na 23 jaar nog steeds zoveel plezier in je werk hebt! Ik merk wel dat mijn vorige functie 'zo eigen' was dat ik helemaal geen telefoonangst meer had, omdat ik altijd wel een antwoord op de vraag wist waarvoor mensen mij belde. Thuis heb ik ook zo'n hekel aan bellen.



Mijn man snapt het verschil niet, dat ik op mijn werk zonder enig schroom de hele dag bel, en als we thuis zijn er moet gebeld worden, ik hem de hoorn in handen druk, haha!



Mijn belbundel van m'n mobiel gaat ook helemaal op aan sms'en, dat vind ik dan weer wél leuk.





Sproet: bedankt voor het plaatsen van dat schema.



O ik tik hier maar raak, veels te veel maar ja..veels te veel herkenning hier, ik stop nu écht, haha!

Ik wil graag ook nog even reageren op Bibaboe en Mette Mare.

(Iremgul, het is totaal niet mijn bedoeling om je topic over te nemen hoor, maar ik herken zoveel in alle verhalen )



Bibaboe, bij jou dus ook je naam. Inderdaad creatieve oplossing, haha En wat een lieve collega's heb jij!

Ik heb me echt bescheurd om die wc-truc. Het is zo herkenbaar.

Voorstelrondjes, arghhh.... dan voel ik me altijd weer een klein schoolmeisje. Ik zal wat pennen hebben fijn geknepen, haha

Dat voorstellen zou afgeschaft moeten worden, ik stem voor iedereen een naambordje opspelden in font 72!



Het lastige bij mij is dus dat mijn voornaam het grote probleem is, en ik weiger mezelf voor te stellen als mevrouw Soulcats, bij wijze van spreken. Ik vind het zelf tenminste altijd heel truttig klinken als ik iemand onder de 60 aan de telefoon krijgt die zegt, met de heer .... of mevrouw ....

Maar ik weet dus geen truc te verzinnen om mijn voornaam te omzeilen! Alleen dus een andere voornaam, maar dat is natuurlijk een belachelijke "oplossing". Een letter ervoor of erachter lukt ook niet met mijn naam.

Als ik mijn voor- en achternaam uitspreek, gaat het soms goed. Maar als ik me alleen met mijn voornaam voor moet stellen is het een drama. Gelukkig zie ik mezelf dan niet in de spiegel, maar het ziet er vast heel raar uit



Ik hoop dat je van gedachten blijft wisselen hier. Ik lees je postings graag.



Mette Mare, ook in jouw verhaal herken ik zoveel. Vooral over het 'verborgen' stotteren. Ook ik maak graag een praatje met mensen, ook met vreemden. Ogenschijnlijk stotter ik niet, maar inderdaad, het kost zo vreselijk veel moeite soms.

Mijn hersenen draaien overuren, zo voelt het, omdat ik constant bezig ben met de opbouw van de zinnen/woorden in m'n hoofd.

Ik zeg soms zelfs dingen die ik wél wil zeggen niet, omdat ik denk dat ik het niet "goed" (lees: zonder stotteren) uit kan spreken en daar baal ik dan vreselijk van. Daarom vond ik de topictitel ook zo sterk, je voelt je soms echt gevangen in je spraak. Zoiets normaals als spraak, dat dat zo'n grote invloed kan hebben op je leven. Dat is gewoon heftig.

Ik blijf proberen mezelf volledig te accepteren zoals ik ben, maar soms als ik ff niet lekker in m'n vel zit, is dat lastig.



Net als Bibaboe denk ik ook dat je beter kunt proberen te accepteren dat je de naam van je zoon niet (altijd) zonder stotteren kunt uitspreken. Al snap ik echt heel goed dat het echt rot is hoor, dat het zoveel moeite kost. De naam veranderen is denk ik geen oplossing. Want volgens mij is de stress jouw grote bottleneck.

Het zou zomaar kunnen dat, zodra je minder stress hebt, je de naam van je zoontje ook makkelijker kunt uitspreken.

Ik ben ook wel benieuwd wat de mening van je man is m.b.t. je twijfels over de naam van je zoon?