Psyche
alle pijlers
Gevangen in mijn spraak...
vrijdag 5 februari 2010 om 23:30
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!
maandag 1 maart 2010 om 18:16
Hoi meiden, ben ik weer. Ik heb het overleefd
Gesprek ging prima, ondanks de zenuwen. Vond het toch best intimiderend vier van die "grote" mannen tegenover me, daarom was ik echt wel nerveus.
Gelukkig waren ze heel vriendelijk, en het gesprek ging prima! Was een erg prettig gesprek. Heb er al met al wel dik een uur gezeten (en nee, dat lag niet aan mijn spreken, haha)
Sommige woorden bleef ik wel even hangen, maar da's ook niet erg. Want belangrijkste is, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen en heb m'n "handicap" dus niet in de weg laten staan.
Dat zit voor een deel natuurlijk in die acceptatie, maar inderdaad (eens met MM) makkelijker gezegd dan gedaan hoor! Dat vreet echt energie en is helaas echt niet even te doen. Dat kost tijd, dat is een heel proces.
Zoals bijvoorbeeld, gesprek ging dus prima maar de pijn in m'n nek is niet te harden op dit moment. Helemaal verstijfd. Dat is dan toch die opgebouwde spanning die dan via m'n lijf tot uiting komt. Ben wel erg opgelucht hoor, dat het achter de rug is nu en een warm bad zal wonderen doen voor m'n pijnlijke nekspieren vanavond.
Bedankt voor jullie belangstelling! (En Astair, hartelijk dank voor je leuke aanmoediging )
Hoe is het met jullie allemaal? Mette Mare, heb je nog met je man gesproken over de naam van jullie zoontje of gaat het nu beter met uitspreken?
Gesprek ging prima, ondanks de zenuwen. Vond het toch best intimiderend vier van die "grote" mannen tegenover me, daarom was ik echt wel nerveus.
Gelukkig waren ze heel vriendelijk, en het gesprek ging prima! Was een erg prettig gesprek. Heb er al met al wel dik een uur gezeten (en nee, dat lag niet aan mijn spreken, haha)
Sommige woorden bleef ik wel even hangen, maar da's ook niet erg. Want belangrijkste is, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen en heb m'n "handicap" dus niet in de weg laten staan.
Dat zit voor een deel natuurlijk in die acceptatie, maar inderdaad (eens met MM) makkelijker gezegd dan gedaan hoor! Dat vreet echt energie en is helaas echt niet even te doen. Dat kost tijd, dat is een heel proces.
Zoals bijvoorbeeld, gesprek ging dus prima maar de pijn in m'n nek is niet te harden op dit moment. Helemaal verstijfd. Dat is dan toch die opgebouwde spanning die dan via m'n lijf tot uiting komt. Ben wel erg opgelucht hoor, dat het achter de rug is nu en een warm bad zal wonderen doen voor m'n pijnlijke nekspieren vanavond.
Bedankt voor jullie belangstelling! (En Astair, hartelijk dank voor je leuke aanmoediging )
Hoe is het met jullie allemaal? Mette Mare, heb je nog met je man gesproken over de naam van jullie zoontje of gaat het nu beter met uitspreken?
.
maandag 1 maart 2010 om 18:27
Hier ook een stotteraarster. Het gaat de laatste jaren echt een heel erg stuk beter als vroeger. Denk dat het vooral te maken heeft met zelfvertrouwen, maling hebben aan het stotteren en acceptatie.
Vroeger kon ik geen zin zeggen zonder bij elk woord te stotteren, had op de lagere school een schilpadbeeldje op mijn tafel staan om me langzaam te laten praten. Vele jaren logopedie maar echt geholpen heeft het niet.
Op mijn 14e ben ik aangenomen bij een winkel waar je natuurlijk de hele dag klantcontact hebt. Langzaam aan ging het wat beter, ik ben de eigenaren van de winkel nog altijd dankbaar dat ze me de kans hebben gegeven want mijn sollicitatiegesprek ging nou niet echt goed qua stotteren. Zal voor iedere stotteraar herkenbaar zijn dat het erger wordt als je gespannen of zenuwachtig bent. Later heb ik zelfs op een klantenservice achter de telefoon gezeten, tja en als ik er even niet uitkom dan wacht je maar even. Die attitude scheelt al een hoop, maar het duurt wel een hele tijd voordat je echt zo denkt.
Eigenlijk gaat het nu heel erg goed, tuurlijk stotter ik nog wel eens. Vooral bij harde klanken of woorden die beginnen met een P of T, leuk als je Petra heet
Maar ach, daar verzin je ook wel weer je trucjes voor om dat te omzeilen.
Als ik zenuwachtig ben of ik zit in een stress periode dan komt het wel weer terug, maar ach... Ik ben ik en als je me niet leuk vindt zoals ik ben dan toch lekker niet?!
Vroeger kon ik geen zin zeggen zonder bij elk woord te stotteren, had op de lagere school een schilpadbeeldje op mijn tafel staan om me langzaam te laten praten. Vele jaren logopedie maar echt geholpen heeft het niet.
Op mijn 14e ben ik aangenomen bij een winkel waar je natuurlijk de hele dag klantcontact hebt. Langzaam aan ging het wat beter, ik ben de eigenaren van de winkel nog altijd dankbaar dat ze me de kans hebben gegeven want mijn sollicitatiegesprek ging nou niet echt goed qua stotteren. Zal voor iedere stotteraar herkenbaar zijn dat het erger wordt als je gespannen of zenuwachtig bent. Later heb ik zelfs op een klantenservice achter de telefoon gezeten, tja en als ik er even niet uitkom dan wacht je maar even. Die attitude scheelt al een hoop, maar het duurt wel een hele tijd voordat je echt zo denkt.
Eigenlijk gaat het nu heel erg goed, tuurlijk stotter ik nog wel eens. Vooral bij harde klanken of woorden die beginnen met een P of T, leuk als je Petra heet
Maar ach, daar verzin je ook wel weer je trucjes voor om dat te omzeilen.
Als ik zenuwachtig ben of ik zit in een stress periode dan komt het wel weer terug, maar ach... Ik ben ik en als je me niet leuk vindt zoals ik ben dan toch lekker niet?!
maandag 1 maart 2010 om 18:37
Wat ik vroeger echt verschrikkelijk vond was lezen in de klas en voorstelrondjes in een vreemde groep. Nog vind ik dat niet echt fijn, krijg er altijd een gespannen gevoel van.
Hoe stotteren jullie eigenlijk? Ik herhaal letters maar blijf ook vaak gewoon hangen. Dan komt er niets, net alsof ik vastzit. Soms denken mensen dan dat ik al uitgepraat ben heel irritant. Of die blik van mensen als je ergens niet uitkomt, zo verwachtingsvol.
Hebben jullie trouwens graag dat mensen jullie helpen als je er echt niet uitkomt? Bij vreemde mensen vind ik het wel vervelend maar bij mijn man en andere mensen die dichtbij me staan vind ik het alleen maar fijn. Laatste bleef ik zolang hangen in het woord 'emmer', kreeg het er echt niet uit. Toen heeft een goede vriendin me maar uit mijn lijden verlost
Hoe stotteren jullie eigenlijk? Ik herhaal letters maar blijf ook vaak gewoon hangen. Dan komt er niets, net alsof ik vastzit. Soms denken mensen dan dat ik al uitgepraat ben heel irritant. Of die blik van mensen als je ergens niet uitkomt, zo verwachtingsvol.
Hebben jullie trouwens graag dat mensen jullie helpen als je er echt niet uitkomt? Bij vreemde mensen vind ik het wel vervelend maar bij mijn man en andere mensen die dichtbij me staan vind ik het alleen maar fijn. Laatste bleef ik zolang hangen in het woord 'emmer', kreeg het er echt niet uit. Toen heeft een goede vriendin me maar uit mijn lijden verlost
maandag 1 maart 2010 om 22:09
Jullie verhalen zijn zo herkenbaar! Vind het echt een fijn topic. Ken verder geen stotteraars, dus kan het er met niemand over hebben. Stotteren is trouwens echt een rotwoord. Wie heeft bedacht dat dat zo moet heten? Wat een l*l! Dat woord valt bijna niet uit te spreken zonder erbij te stotteren!
@Soulcats: ben blij om te horen dat je gesprek goed is gegaan. Logisch dat je daarna last van je nek hebt. Al die spanning moet er op een of andere manier toch uit.
@Petra: vind het over het algemeen niet fijn als mensen mijn zin afmaken, maar kan het ze niet kwalijk nemen. Hoewel ik zelf stotter (tegenwoordig gelukkig stukken minder dan vroeger), vind ik luisteren naar iemand die heel erg stottert behoorlijk vermoeiend. Dus snap het wel als mensen willen 'helpen'. Bij familie en vrienden vind ik het ook minder erg. Soms is het idd fijn om uit je lijden verlost te worden.
Ook vind ik het erg confronterend om een stotteraar te horen praten, dan krijg ik een soort plaatsvervangende schaamte. Kan het niet goed omschrijven.
@Soulcats: ben blij om te horen dat je gesprek goed is gegaan. Logisch dat je daarna last van je nek hebt. Al die spanning moet er op een of andere manier toch uit.
@Petra: vind het over het algemeen niet fijn als mensen mijn zin afmaken, maar kan het ze niet kwalijk nemen. Hoewel ik zelf stotter (tegenwoordig gelukkig stukken minder dan vroeger), vind ik luisteren naar iemand die heel erg stottert behoorlijk vermoeiend. Dus snap het wel als mensen willen 'helpen'. Bij familie en vrienden vind ik het ook minder erg. Soms is het idd fijn om uit je lijden verlost te worden.
Ook vind ik het erg confronterend om een stotteraar te horen praten, dan krijg ik een soort plaatsvervangende schaamte. Kan het niet goed omschrijven.
Zoek mij niet, ik wil niet gevonden worden.
dinsdag 2 maart 2010 om 14:16
@Iremgul: ook ik ben benieuwd hoe het nu met je is. Heb je er al met je verloofde over gesproken?
Met mij gaat het even wat minder. Net vakantie gehad en op de een of andere manier blijf ik nu ineens de hele tijd hangen op woorden die normaal lukken. Baal er ontzettend van. Ik heb donderdag een enorm lange presentatie voor een groep managers. Ik zag er al best tegenop, maar nu al helemaal. Niks lukt de laatste dagen.. grrr..
Ik ga me beraden hoe ik dit aan ga pakken. Ik kan het niet afzeggen, dus het moet gewoon. Ach, vrijdag is het alweer voorbij
Groet!
Met mij gaat het even wat minder. Net vakantie gehad en op de een of andere manier blijf ik nu ineens de hele tijd hangen op woorden die normaal lukken. Baal er ontzettend van. Ik heb donderdag een enorm lange presentatie voor een groep managers. Ik zag er al best tegenop, maar nu al helemaal. Niks lukt de laatste dagen.. grrr..
Ik ga me beraden hoe ik dit aan ga pakken. Ik kan het niet afzeggen, dus het moet gewoon. Ach, vrijdag is het alweer voorbij
Groet!
dinsdag 2 maart 2010 om 15:09
Hee bibaboe, vervelend is dat altijd, van die periodes he!
Misschien komt het doordat je door de vakantie even uit je 'normale' ritme bent? Daar ligt het bij mij nog wel eens aan...een klein beetje structuur is voor mij niet verkeerd
Wat me ook helpt, als ik even een avondje voor mezelf inlas...met een zonnebankje, maskertje, chocola...beetje tv kijken. Het verzet m'n zinnen (zo zeg je dat toch?). Maar je zal het zelf het beste weten
Ik hoop dat je er niet teveel aan denkt en gewoon lekker door blijft praten! En inderdaad...vrijdag is het weer voorbij!
Maar kan me heel goed voorstellen dat je er tegen op kijkt!
Zet 'm op en laat je weten hoe het ging?
Ook voor jou een stotter-cheerleader!
Misschien komt het doordat je door de vakantie even uit je 'normale' ritme bent? Daar ligt het bij mij nog wel eens aan...een klein beetje structuur is voor mij niet verkeerd
Wat me ook helpt, als ik even een avondje voor mezelf inlas...met een zonnebankje, maskertje, chocola...beetje tv kijken. Het verzet m'n zinnen (zo zeg je dat toch?). Maar je zal het zelf het beste weten
Ik hoop dat je er niet teveel aan denkt en gewoon lekker door blijft praten! En inderdaad...vrijdag is het weer voorbij!
Maar kan me heel goed voorstellen dat je er tegen op kijkt!
Zet 'm op en laat je weten hoe het ging?
Ook voor jou een stotter-cheerleader!
dinsdag 2 maart 2010 om 16:58
woensdag 3 maart 2010 om 19:49
@ Bibaboe, veel sterkte en succes met je presentatie morgen! Zet 'em op meid, je kan het.
Kan me voorstellen hoor, dat je het doodeng vindt. Maar afzeggen is echt geen optie, dan ga je je alleen maar rotter voelen.
Ik heb ook wel eens zo'n mindere periode, waarin het praten slecht gaat. Da's balen natuurlijk maar gaat gelukkig vanzelf weer over.
Ik hoop en duim dat alles goed gaat voor je morgen! Heb je al een strategie?
Kan me voorstellen hoor, dat je het doodeng vindt. Maar afzeggen is echt geen optie, dan ga je je alleen maar rotter voelen.
Ik heb ook wel eens zo'n mindere periode, waarin het praten slecht gaat. Da's balen natuurlijk maar gaat gelukkig vanzelf weer over.
Ik hoop en duim dat alles goed gaat voor je morgen! Heb je al een strategie?
.
zaterdag 6 maart 2010 om 10:25
Ik heb even gewacht voordat ik op dit topic kon reageren. Er gaat een wereld voor mij open. Er zijn meer mensen met 'mijn' probleem. De titel is ook zo veelzeggend. Ik ben 33 jaar en mijn hele leven draait om dit probleem. Stotteren.... zo het is eruit! Ik durf het zelfs niet hardop te zeggen (en dat is niet omdat ik het niet kan ). School, opleiding, werk, namen van mijn kinderen, ja zelfs de naam v.d. straat waar ik woon, alles is erop afgestemd. Steeds maar weer bedenken of ik het wel kan uitspreken. De ene dag gaat het beter dan de andere.
Soms heb ik zelfs stotterloze dagen, maar toch voel ik me gehandicapt.
En om mezelf op te beuren denk ik vaak; iedere gek heeft zijn gebrek.
Heeft iemand ervaring met het Speech Easy-apparaat?
Jaren geleden zag ik het bij de Oprah Winfrey-show en het scheen echt te helpen. Het is een soort gehoorapparaat die een echo-klank geeft tijdens het praten. Het is een soort rare feit dat als iemand met je meeleest/meepraat dat je dan niet stottert. Sinds een jaar of 2 is het ook in NL te verkrijgen, maar dat ding kost 4000,- euro en als ik erop google kom ik niet echt positieve verhalen tegen. Het zou maar een tijdelijk effect hebben.
Ik heb er in dit topic nog niemand over gehoord. Is hier iemand bekend mee?
Liefs van mij
). School, opleiding, werk, namen van mijn kinderen, ja zelfs de naam v.d. straat waar ik woon, alles is erop afgestemd. Steeds maar weer bedenken of ik het wel kan uitspreken. De ene dag gaat het beter dan de andere.Soms heb ik zelfs stotterloze dagen, maar toch voel ik me gehandicapt.
En om mezelf op te beuren denk ik vaak; iedere gek heeft zijn gebrek
.Heeft iemand ervaring met het Speech Easy-apparaat?
Jaren geleden zag ik het bij de Oprah Winfrey-show en het scheen echt te helpen. Het is een soort gehoorapparaat die een echo-klank geeft tijdens het praten. Het is een soort rare feit dat als iemand met je meeleest/meepraat dat je dan niet stottert. Sinds een jaar of 2 is het ook in NL te verkrijgen, maar dat ding kost 4000,- euro en als ik erop google kom ik niet echt positieve verhalen tegen. Het zou maar een tijdelijk effect hebben.
Ik heb er in dit topic nog niemand over gehoord. Is hier iemand bekend mee?
Liefs van mij
zaterdag 6 maart 2010 om 12:37
Zo, afgelopen donderdag ging goed! Ik had het goed voorbereid (maar ook weer niet teveel, want dan ga ik tegen bepaalde sheets opzien..) en het praten ging gelukkig al weer een stuk beter. Maandag en dinsdag waren slecht. Dinsdagavond lang met m'n man gepraat en toen kwam weer het inzicht terug: zelfs als het praten donderdag niet goed gaat: het gaan om de inhoud!!!
Ja, dat was net weer even de zet die ik nodig had. Woensdag ging het praten alweer stukken beter.
Tijdens de presentatie ben ik wel een paar keer flink blijven hangen (waarschijnlijk compleet met gekke bek erbij), maar alles bij elkaar heb ik goed gepraat, en (belangrijker eigenlijk) een goed verhaal verteld! Ben wel weer trots op mezelf (kan ik op een anoniem forum heerlijk zeggen, zou ik normaal niet snel doen).
@ Esmeey: ik herken je verhaal. was blij dat het huis dat ons beviel, in een straat stond die ik goed uit kon spreken.
Op m'n werk kreeg ik een mobiele telefoon en heb toen wel even kritisch gekeken of ik het nummer goed uit kon spreken (moet je toch heel vaak aan klanten en collega's doorgeven). Als dat niet gelukt zou zijn, zou ik zeker een andere telefoon gevraagd hebben. (mijn ervaring is dat mensen veel begrip hiervoor hebben als je het goed uitlegt)
Ik heb geen ervaring met het speech easy systeem. Vaag staat me bij dat een kennis van me het jaren geleden uitgeprobeerd heeft. Ik zal het haar 's vragen.
Ja, dat was net weer even de zet die ik nodig had. Woensdag ging het praten alweer stukken beter.
Tijdens de presentatie ben ik wel een paar keer flink blijven hangen (waarschijnlijk compleet met gekke bek erbij), maar alles bij elkaar heb ik goed gepraat, en (belangrijker eigenlijk) een goed verhaal verteld! Ben wel weer trots op mezelf (kan ik op een anoniem forum heerlijk zeggen, zou ik normaal niet snel doen).
@ Esmeey: ik herken je verhaal. was blij dat het huis dat ons beviel, in een straat stond die ik goed uit kon spreken.
Op m'n werk kreeg ik een mobiele telefoon en heb toen wel even kritisch gekeken of ik het nummer goed uit kon spreken (moet je toch heel vaak aan klanten en collega's doorgeven). Als dat niet gelukt zou zijn, zou ik zeker een andere telefoon gevraagd hebben. (mijn ervaring is dat mensen veel begrip hiervoor hebben als je het goed uitlegt)
Ik heb geen ervaring met het speech easy systeem. Vaag staat me bij dat een kennis van me het jaren geleden uitgeprobeerd heeft. Ik zal het haar 's vragen.
zaterdag 6 maart 2010 om 13:59
Bibaboe: good for you! Wat lekker dat het goed ging!
Esmeey: ik denk dat het voor veel hier herkenbaar is, jouw verhaal. Van een vroegere logopediste hoorde ik ooit dat iemand haar droomhuis niet had gekocht, omdat ze de straatnaam niet kon uitspreken...
Ik vond het wel erg om te horen. Ik probeer zo weinig mogelijk te 'laten' omdat ik stotter - probeer het zo weinig mogelijk mijn leven te laten beïnvloeden. Hoe moeilijk dat soms ook is... Maar ik ben zo veel meer dan alleen een stotteraar!
Ik heb ook geen ervaring met Speak Easy. Wel herinner ik me op het forum van Demosthenes (NLse stottervereniging) een ervaringentopic...
Heb even de link voor je opgezocht: klik!
Esmeey: ik denk dat het voor veel hier herkenbaar is, jouw verhaal. Van een vroegere logopediste hoorde ik ooit dat iemand haar droomhuis niet had gekocht, omdat ze de straatnaam niet kon uitspreken...
Ik vond het wel erg om te horen. Ik probeer zo weinig mogelijk te 'laten' omdat ik stotter - probeer het zo weinig mogelijk mijn leven te laten beïnvloeden. Hoe moeilijk dat soms ook is... Maar ik ben zo veel meer dan alleen een stotteraar!
Ik heb ook geen ervaring met Speak Easy. Wel herinner ik me op het forum van Demosthenes (NLse stottervereniging) een ervaringentopic...
Heb even de link voor je opgezocht: klik!
zaterdag 6 maart 2010 om 16:33
Dank je wel Astair. Ik zal het eens doorlezen.
Ik vind het echt fijn om jullie verhalen te lezen. Alles is zo herkenbaar. Als je met een 'geheim' leeft, denk je echt dat je de enige ben. Dit is de eerste keer dat ik er uberhaupt over praat!!
Hoe gaan jullie om met telefoongesprekken? Als iemand mij belt heb ik bijna geen probleem. Ik hoef namelijk mijn naam niet te zeggen en degene weet over welk onderwerp het gesprek gaat.
Maar, o wee, als ik zelf moet bellen! Echt als ik er aan denk breekt het zweet mij al uit. De huisarts bel ik echt nooit. Dat doet mijn man allemaal. Stel je voor dat ik mijn naam moet zeggen, geboortedatum en ook nog waar het over gaat. Dat komt er echt niet uit bij mij. Maar vriendinnen bel ik wel gewoon voor een praatje.
Liefs van mij
Ik vind het echt fijn om jullie verhalen te lezen. Alles is zo herkenbaar. Als je met een 'geheim' leeft, denk je echt dat je de enige ben. Dit is de eerste keer dat ik er uberhaupt over praat!!
Hoe gaan jullie om met telefoongesprekken? Als iemand mij belt heb ik bijna geen probleem. Ik hoef namelijk mijn naam niet te zeggen en degene weet over welk onderwerp het gesprek gaat.
Maar, o wee, als ik zelf moet bellen! Echt als ik er aan denk breekt het zweet mij al uit. De huisarts bel ik echt nooit. Dat doet mijn man allemaal. Stel je voor dat ik mijn naam moet zeggen, geboortedatum en ook nog waar het over gaat. Dat komt er echt niet uit bij mij. Maar vriendinnen bel ik wel gewoon voor een praatje.
Liefs van mij
zondag 7 maart 2010 om 11:51
Hoe ging dat eigenlijk met jullie partners (als jullie die hebben)? Waren jullie voor hem/haar ook een verborgen stotteraar en is ooit het hoge woord eruit gekomen?
Ik vind het wel fijn dat ik nu bij mijn vriend (en ouders) zoveel kan stotteren als ik wil. Ik kan bij hem dan ook heel wat lopen kwebbelen. Misschien omdat er zoveel uit moet, wat ik voor anderen verborgen houd?
Ik vind het wel fijn dat ik nu bij mijn vriend (en ouders) zoveel kan stotteren als ik wil. Ik kan bij hem dan ook heel wat lopen kwebbelen. Misschien omdat er zoveel uit moet, wat ik voor anderen verborgen houd?
zondag 7 maart 2010 om 13:20
Het is allemaal zeer herkenbaar wat jullie schrijven!! Hier ook een stotteraar dus.
Ik stotter al sinds dat ik een kleuter ben, maar werd er pas echt bewust van toen ik een jaar of 10 was. Vroeger heb ik op school ook logopedie gehad, maar dit hielp natuurlijk niets. Alleen dat ik me er ineens bewust van werd...
Op de middelbare school heb ik vooral trucjes toegepast (bij voorstelrondjes in de klas viel ''zomaar'' ineens mijn gum op de grond en dan lag ik op de grond de gum te pakken en dan zei ik mijn naam vloeiend) en was ik erg stil. Zolang ik maar niet te veel zei, dan viel het ook niet zo op dat ik stotterde.
Op het HBO begon ik echt vast te lopen met het stotteren. Ik deed een opleiding waarbij ik veel moest praten en ook in stages moest ik veel praten. Ik kon het niet meer verbergen. Vooral met bellen liep ik erg vast, kon niet eens mijn naam zeggen! Ik schaamde me zo erg... voelde me dom en kon wel door de grond zakken. Vooral als men dan ging vragen of ik nog aan de lijn was, of de bekende ''Hallooooo is daar iemand?'' terwijl ik nog in een stotterstilte zat met mijn naam. Bah!
Toen was ik het zo zat dat ik maar weer logopedie ben gaan volgen bij een dame die vroeger met de Hausdorfer methode gewerkt had. Maar zij werkte niet meer met 1 vaste methode, maar het beste uit meedere stotter methodes. En vanaf toen ging het een heel stuk beter. Ze leerde mij om wat meer rust te nemen in het spreken en mijn ademhaling beter te reguleren.
Ik stotter nog steeds wel, ook hoorbaar. Maar echte blokkades heb ik niet meer. Er zijn periodes dat ik meer stotter en periodes dat ik bijna niet stotter. Bij stress en spanning stotter ik meer. Maar in mijn hoofd ben ik er nog steeds mee bezig om niet te stotteren. Het laat me toch nooit los.
Ik heb vaak het gevoel dat ik de dingen niet zo kan zeggen zoals ik eigenlijk wil. Dat ik niet zo spontaan kan zijn als ik zou willen. Ik zou ingewikkeldere zinnen willen gebruiken, het nét effe iets anders willen zeggen. Maar dat kan toch nog steeds niet. Of ik stotter waardoor een zin toch ''krom'' wordt, of ik zeg het toch anders om minder te stotteren.
Al valt het andere mensen misschien niet zo erg op, het blijft het bekende ijsberg verhaal. Het meeste zit onder water, oftewel; in je hoofd. En daar kan ik af en toe wel van balen.
Ik kan wel zeggen dat ik op zich niets gelaten om het stotteren heb qua werk en prive. Op mijn werk moet ik best veel praten en ook de telefoon aannemen. Dat gaat allemaal best wel goed en heb ik weinig last van spanningen. Op sommige baal momenten na dan.
Maar ik zal het er maar mee moeten doen zo, voor de rest zie ik er leuk uit en heb ik met andere zaken wel vooraan de rij gestaan zeg maar... alleen met praten niet.
Ik stotter al sinds dat ik een kleuter ben, maar werd er pas echt bewust van toen ik een jaar of 10 was. Vroeger heb ik op school ook logopedie gehad, maar dit hielp natuurlijk niets. Alleen dat ik me er ineens bewust van werd...
Op de middelbare school heb ik vooral trucjes toegepast (bij voorstelrondjes in de klas viel ''zomaar'' ineens mijn gum op de grond en dan lag ik op de grond de gum te pakken en dan zei ik mijn naam vloeiend) en was ik erg stil. Zolang ik maar niet te veel zei, dan viel het ook niet zo op dat ik stotterde.
Op het HBO begon ik echt vast te lopen met het stotteren. Ik deed een opleiding waarbij ik veel moest praten en ook in stages moest ik veel praten. Ik kon het niet meer verbergen. Vooral met bellen liep ik erg vast, kon niet eens mijn naam zeggen! Ik schaamde me zo erg... voelde me dom en kon wel door de grond zakken. Vooral als men dan ging vragen of ik nog aan de lijn was, of de bekende ''Hallooooo is daar iemand?'' terwijl ik nog in een stotterstilte zat met mijn naam. Bah!
Toen was ik het zo zat dat ik maar weer logopedie ben gaan volgen bij een dame die vroeger met de Hausdorfer methode gewerkt had. Maar zij werkte niet meer met 1 vaste methode, maar het beste uit meedere stotter methodes. En vanaf toen ging het een heel stuk beter. Ze leerde mij om wat meer rust te nemen in het spreken en mijn ademhaling beter te reguleren.
Ik stotter nog steeds wel, ook hoorbaar. Maar echte blokkades heb ik niet meer. Er zijn periodes dat ik meer stotter en periodes dat ik bijna niet stotter. Bij stress en spanning stotter ik meer. Maar in mijn hoofd ben ik er nog steeds mee bezig om niet te stotteren. Het laat me toch nooit los.
Ik heb vaak het gevoel dat ik de dingen niet zo kan zeggen zoals ik eigenlijk wil. Dat ik niet zo spontaan kan zijn als ik zou willen. Ik zou ingewikkeldere zinnen willen gebruiken, het nét effe iets anders willen zeggen. Maar dat kan toch nog steeds niet. Of ik stotter waardoor een zin toch ''krom'' wordt, of ik zeg het toch anders om minder te stotteren.
Al valt het andere mensen misschien niet zo erg op, het blijft het bekende ijsberg verhaal. Het meeste zit onder water, oftewel; in je hoofd. En daar kan ik af en toe wel van balen.
Ik kan wel zeggen dat ik op zich niets gelaten om het stotteren heb qua werk en prive. Op mijn werk moet ik best veel praten en ook de telefoon aannemen. Dat gaat allemaal best wel goed en heb ik weinig last van spanningen. Op sommige baal momenten na dan.
Maar ik zal het er maar mee moeten doen zo, voor de rest zie ik er leuk uit en heb ik met andere zaken wel vooraan de rij gestaan zeg maar... alleen met praten niet.
zondag 7 maart 2010 om 13:20
quote:Iremgul_22 schreef op 05 februari 2010 @ 23:30:
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!Misschien is he tal gezegd als tip, maar.. Ik heb een kennis die ook stotterde. Hij heeft een soort ademhalingtherapie gehad. Hij zat in een groep met allemaal mensen die stotteren, sommingen zo erg dat ze bijna letterlijk niet kunnen praten. Door deze techtniek spreken zij nu allemaal (!) stotterloos! Hij is er ook echt mee geholpen.
Beste forummers,
Ik heb een probleem waar ik al heel lang mee zit.. Ik ben op dit moment 26 jaar en ongeveer sinds mijn 4e stotter ik. Ik ben altijd een ster geweest in het verbergen.. Of ik praatte heel weinig of gebruikte synoniemen.. Helaas ging ik telefoongesprekken en sociale contacten vaak uit de weg.. Allemaal uit schaamte.. Als ik vriendjes kreeg vonden ze me altijd mooi, maar veel gesprekstof had ik niet. Mijn zinnen zijn kort en bondig.. Wat wil ik veel zeggen, maar dan komt de stottermonster naar boven, dus hield ik maar vaak mijn mond..
Ondertussen heb ik logopedie gehad, helaas zonder resultaat.. Na 3 jaar ben ik weer begonnen, maar echt helpt het niet.. Ik heb HBO gestudeerd, maar doe maar simpel werk met de smoes dat ik nog een vak moet doen. Dat is ook zo, maar eigenlijk ben ik bang om te spreken.. Tijdens werken moet je natuurlijk vaak bellen en communiceren en ja... Dat kan ik niet..
Nu heb ik op mijn werk een nieuwe functie gekregen waarbij ik vaak moet bellen! Maar bellen doe ik niet graag. Ik zei dat ik niet van bellen hield (de leidinggevende is niet op de hoogte van mijn stotteren). Hij zei dat ik het wel kon met mijn opleiding, maar van binnen schreeuwde ik: IK WIL NIET!!!!
Telkens als ik probeer het toch wel te doen sta ik voor schut en word ik erg verdrietig.. Ik wil graag aan mijn stotteren werken, maar weet niet hoe. Bovendien lijkt het of ik de enige ben.. Zo ben ik verloofd, maar zelfs hij weet niet dat ik stotter.. Want als ik zeg dat ik stotter hoor ik men vaak zeggen: stel je niet aan! Maar als ze eens wisten hoe ik me voelde.. Zo eenzaam... Wie herkent zich in mij en hoe gaan jullie met het stotteren om?
Fijne avond!Misschien is he tal gezegd als tip, maar.. Ik heb een kennis die ook stotterde. Hij heeft een soort ademhalingtherapie gehad. Hij zat in een groep met allemaal mensen die stotteren, sommingen zo erg dat ze bijna letterlijk niet kunnen praten. Door deze techtniek spreken zij nu allemaal (!) stotterloos! Hij is er ook echt mee geholpen.
zaterdag 13 maart 2010 om 23:57
Dag dames,
Superherkenbaar dit topic....en heel fijn te weten dat er meer 'verborgen' stotteraars zijn, zoals ik er dus ook eentje ben. Ik heb in tijden van stress last van blokkades, voor de rest praat ik vloeiend, natuurlijk met de nodige trucs die niemand herkent. Ik herken van verre een andere stotteraar (ook al hoor je daar niks aan; je hoort het aan de trucjes die hij of zij toepast), maar over mij zijn ze dan vervolgens verbaasd. Ik heb vanaf plusminus zes jaar de nodige therapiën gevolgd en ook Del Ferro gedaan op mijn 24e ofzo (ben nu 35). Was er ook niet zo over te spreken, ben bijna halverwege vertrokken vanwege het militairistische regime. Het klinkt allemaal leuk, maar voordat je het stadium bereikt waarop je onherkenbaar de methode toe kan passen, ben je volgens mij tien jaar verder. Dat vertellen ze er dan even niet bij. Niet dat sommige stotteraars er geen tien jaar voor over zouden hebben.
Het vervelende van dergelijke instituten vind ik eigenlijk dat ze gebruik maken van de wanhoop en onzekerheid van kwetsbare mensen door een belofte te doen die in praktijk moeilijk haalbaar is. En laten we vooral hun portomonnee niet vergeten.
Fijn vond ik wel dat ik andere stotteraars tegenkwam waarmee ik ervaringen kon uitwisselen. Maar ik werd ook een beetje als vreemde eend in de bijt gezien, doordat ik nauwelijks hoorbaar stotterde. Vreemd genoeg doe ik dat dus tegenover andere stotterende mensen niet.
Mijn valkuil is dat wanneer ik teveel op de doe-stand sta (ik ben notabene communicatiemedewerker, haha) en teveel van mezelf eis (perfectionistje...helaas), dat ik dan genadeloos terugval. Vooral tegen vertrouwde mensen (enerzijds gelukkig maar anderzijds baal ik, omdat ik juist tegen hen vrij wil kunnen praten). Bijvoorbeeld mijn moeder schaamt zich eigenlijk nog steeds voor mij, hoewel ze dat nooit hardop zal zeggen. Die schaamte heb ik onbewust overgenomen; ik kan me ontzettend schamen voor het stotteren. Terwijl ik rationeel weet dat ik niet het stotteren bèn.
Een tijdje, toen ik er erg mee zat, heb ik de tactiek toegepast van het vertellen; iedereen vertellen dat ik stotter. Dat hielp. Nu is dat weer een beetje in vergetelheid geraakt bij mijn omgeving en voel ik de druk weer toenemen. Vooral bij nieuwe contacten wil je je toch 'goed' voordoen. Dan loopt de spanning op.
Enfin; jullie gelukkig bekend dus! Ik heb ook nog weinig discussies/fora gezien waar ik zoveel herkenbare verhalen heb gelezen. Wat een feest!
Voor Iremgul is mijn tip eigenlijk ook: wees jezelf! En laat mensen weten wat er speelt. Stotteren is wel degelijk een handicap en zal ook nooit (helemaal) weg gaan. Je kunt kiezen: jezelf tegenwerken of helpen.
Ik als perfectionistje heb ik echt een knop om moeten zetten waarbij ik in plaats van mezelf steeds op mijn donder te geven (je kan het niet, het lukt niet...bla bla bla) bewust aardig voor mezelf werd (je doet het goed zoals je het doet). Vandaar uit groeit je zelfvertrouwen. En dan blijkt: je kunt meer dan je denkt!
Zo, deze woorden gezegd hebbende ga ik slapen
Hoop dat ik nog meer van je lees (en anderen) Toi toi!
Superherkenbaar dit topic....en heel fijn te weten dat er meer 'verborgen' stotteraars zijn, zoals ik er dus ook eentje ben. Ik heb in tijden van stress last van blokkades, voor de rest praat ik vloeiend, natuurlijk met de nodige trucs die niemand herkent. Ik herken van verre een andere stotteraar (ook al hoor je daar niks aan; je hoort het aan de trucjes die hij of zij toepast), maar over mij zijn ze dan vervolgens verbaasd. Ik heb vanaf plusminus zes jaar de nodige therapiën gevolgd en ook Del Ferro gedaan op mijn 24e ofzo (ben nu 35). Was er ook niet zo over te spreken, ben bijna halverwege vertrokken vanwege het militairistische regime. Het klinkt allemaal leuk, maar voordat je het stadium bereikt waarop je onherkenbaar de methode toe kan passen, ben je volgens mij tien jaar verder. Dat vertellen ze er dan even niet bij. Niet dat sommige stotteraars er geen tien jaar voor over zouden hebben.
Het vervelende van dergelijke instituten vind ik eigenlijk dat ze gebruik maken van de wanhoop en onzekerheid van kwetsbare mensen door een belofte te doen die in praktijk moeilijk haalbaar is. En laten we vooral hun portomonnee niet vergeten.
Fijn vond ik wel dat ik andere stotteraars tegenkwam waarmee ik ervaringen kon uitwisselen. Maar ik werd ook een beetje als vreemde eend in de bijt gezien, doordat ik nauwelijks hoorbaar stotterde. Vreemd genoeg doe ik dat dus tegenover andere stotterende mensen niet.
Mijn valkuil is dat wanneer ik teveel op de doe-stand sta (ik ben notabene communicatiemedewerker, haha) en teveel van mezelf eis (perfectionistje...helaas), dat ik dan genadeloos terugval. Vooral tegen vertrouwde mensen (enerzijds gelukkig maar anderzijds baal ik, omdat ik juist tegen hen vrij wil kunnen praten). Bijvoorbeeld mijn moeder schaamt zich eigenlijk nog steeds voor mij, hoewel ze dat nooit hardop zal zeggen. Die schaamte heb ik onbewust overgenomen; ik kan me ontzettend schamen voor het stotteren. Terwijl ik rationeel weet dat ik niet het stotteren bèn.
Een tijdje, toen ik er erg mee zat, heb ik de tactiek toegepast van het vertellen; iedereen vertellen dat ik stotter. Dat hielp. Nu is dat weer een beetje in vergetelheid geraakt bij mijn omgeving en voel ik de druk weer toenemen. Vooral bij nieuwe contacten wil je je toch 'goed' voordoen. Dan loopt de spanning op.
Enfin; jullie gelukkig bekend dus! Ik heb ook nog weinig discussies/fora gezien waar ik zoveel herkenbare verhalen heb gelezen. Wat een feest!
Voor Iremgul is mijn tip eigenlijk ook: wees jezelf! En laat mensen weten wat er speelt. Stotteren is wel degelijk een handicap en zal ook nooit (helemaal) weg gaan. Je kunt kiezen: jezelf tegenwerken of helpen.
Ik als perfectionistje heb ik echt een knop om moeten zetten waarbij ik in plaats van mezelf steeds op mijn donder te geven (je kan het niet, het lukt niet...bla bla bla) bewust aardig voor mezelf werd (je doet het goed zoals je het doet). Vandaar uit groeit je zelfvertrouwen. En dan blijkt: je kunt meer dan je denkt!
Zo, deze woorden gezegd hebbende ga ik slapen
Hoop dat ik nog meer van je lees (en anderen) Toi toi!
zondag 14 maart 2010 om 11:52
quote:lilly1982 schreef op 13 maart 2010 @ 23:11:
Ja, dat weet ik dus niet meer precies.. Ik zal het haar eens vragen!
Misschien kan je t vinden bij google? Ik weet dat ze die bijeenkomsten had in Amsterdam..
Google-en op ademhalingstechnieken en stotteren levert denk ik niks concreets op...
Amsterdam doet mij denken aan Del Ferro...
Ja, dat weet ik dus niet meer precies.. Ik zal het haar eens vragen!
Misschien kan je t vinden bij google? Ik weet dat ze die bijeenkomsten had in Amsterdam..
Google-en op ademhalingstechnieken en stotteren levert denk ik niks concreets op...
Amsterdam doet mij denken aan Del Ferro...
zondag 21 maart 2010 om 00:30
@Lilly: zal vast Del Ferro zijn. Over die methode zijn de meningen verdeeld.
Ik heb bij mijn kennis nagevraagd wat haar ervaring was met het speecheasy apparaat. Zij heeft ervaring met een voorloper van dit apparaat. Ze heeft er een artikel over geschreven:
Kennislink: http://www.kennislink.nl/ ... -een-minuscuul-apparaatje
Haar reactie kort samengevat: voor haar werkt het alleen in monoloog situaties. In dialoog raakte ze helemaal in de war. Het werkt ook vooral als je stotters halverwege een woord/zin hebt en niet als de blokkade aan het begin van de zin is. Bovendien neemt de werking af als je aan het apparaat gewend raakt. Zij zou het nooit kopen. En ook niet aanraden, het pakt namelijk niet de oorzaak aan.
Hopelijk hebben jullie hier wat aan.
@Kitty: dank voor je uitgebreide verhaal. Ik herken er veel in!
Ik heb bij mijn kennis nagevraagd wat haar ervaring was met het speecheasy apparaat. Zij heeft ervaring met een voorloper van dit apparaat. Ze heeft er een artikel over geschreven:
Kennislink: http://www.kennislink.nl/ ... -een-minuscuul-apparaatje
Haar reactie kort samengevat: voor haar werkt het alleen in monoloog situaties. In dialoog raakte ze helemaal in de war. Het werkt ook vooral als je stotters halverwege een woord/zin hebt en niet als de blokkade aan het begin van de zin is. Bovendien neemt de werking af als je aan het apparaat gewend raakt. Zij zou het nooit kopen. En ook niet aanraden, het pakt namelijk niet de oorzaak aan.
Hopelijk hebben jullie hier wat aan.
@Kitty: dank voor je uitgebreide verhaal. Ik herken er veel in!