Relaties
alle pijlers
Ik voel me zo alleen
zaterdag 6 maart 2010 om 23:20
Heb al eerder 2 topics geopend over mijn relatieproblemen.
Kort samengevat komt het erop neer dat ik de afgelopen 5 jaar met een leugenaar heb samengewoont. Terwijl ik droomde van een huisje,kindje ging hij stiekum op stap met allerlei vrouwen. tot ik er einde 2009 achterkwam en mijn droom uiteen spatte. Bleek dat hij vrije dagen opnam om met zijn kipjes weet ik wat te gaan doen. Of eigenlijk weet ik dat wel aangezien er 3 telefoonnummers van hotels in zijn telefoon stonden. Nou vandaag is hij vertrokken naar zijn huis. Ik voel me zoo alleen en belazerd. Hij is zijn dekbed vergeten mee te nemen maar slaapt vast wel ergens warm denk ik. Waarom ik??? We hadden een leuke relatie dacht ik. Kreeg een mail met excuses en dat hij vind dat ik een beter leven verdien omdat hij de vrouwtjes niet kan laten. Help!!!
Nu zit ik alleen met kind en hond diep verdrietig te wezen en hij feest er volgens mij ergens op los.Hoe leer je iemand los te laten? We waren 17 jaar samen.Gaat dit rot gevoel ooit over? En zal ik ooit nog gelukkig zijn zijn allemaal angsten en vragen waar ik mee worstel.Ik voel me zo verdomd alleen.
Kort samengevat komt het erop neer dat ik de afgelopen 5 jaar met een leugenaar heb samengewoont. Terwijl ik droomde van een huisje,kindje ging hij stiekum op stap met allerlei vrouwen. tot ik er einde 2009 achterkwam en mijn droom uiteen spatte. Bleek dat hij vrije dagen opnam om met zijn kipjes weet ik wat te gaan doen. Of eigenlijk weet ik dat wel aangezien er 3 telefoonnummers van hotels in zijn telefoon stonden. Nou vandaag is hij vertrokken naar zijn huis. Ik voel me zoo alleen en belazerd. Hij is zijn dekbed vergeten mee te nemen maar slaapt vast wel ergens warm denk ik. Waarom ik??? We hadden een leuke relatie dacht ik. Kreeg een mail met excuses en dat hij vind dat ik een beter leven verdien omdat hij de vrouwtjes niet kan laten. Help!!!
Nu zit ik alleen met kind en hond diep verdrietig te wezen en hij feest er volgens mij ergens op los.Hoe leer je iemand los te laten? We waren 17 jaar samen.Gaat dit rot gevoel ooit over? En zal ik ooit nog gelukkig zijn zijn allemaal angsten en vragen waar ik mee worstel.Ik voel me zo verdomd alleen.
zaterdag 6 maart 2010 om 23:27
ja het gaat ooit over. Maar dat geloof je nu nog niet.. hij is pas net de deur uit..geef het tijd.
Hoe je leert om iemand los te laten..er zijn wel nuttige boeken over gescheven, het is te leren. Misschien heb je er wat aan om die te lezen.
Verder moet je gewoon weer even vanaf start beginnen, meer op je eigen leven richten. En ben je straks in de verre toekomst gelukkig met een oprechtere man, of met jezelf, dan ben je trots op jezelf dat je hierdoor heen bent gekomen.
Sta jezelf wel toe om je alleen te voelen, dat mag toch ook gewoon. Je hebt pech gehad met deze vent. Maar laat hem niet je geloof in alles afpakken dat zou zonde zijn!
En in principe, kan het zijn dat hij ergens anders slaapt maar hij kan 17 jaar samen ook niet in een korte tijd uit zijn hoofd zetten lijkt me. Hij zal het ook moeilijk hebben op zijn manier.
Maar voor nu; zorg goed voor jezelf en na regen komt echt zonneschijn. Nu zitten alleen de wolken er nog voor dus je ziet het nog niet. Maar het is er wel. Liefs
Hoe je leert om iemand los te laten..er zijn wel nuttige boeken over gescheven, het is te leren. Misschien heb je er wat aan om die te lezen.
Verder moet je gewoon weer even vanaf start beginnen, meer op je eigen leven richten. En ben je straks in de verre toekomst gelukkig met een oprechtere man, of met jezelf, dan ben je trots op jezelf dat je hierdoor heen bent gekomen.
Sta jezelf wel toe om je alleen te voelen, dat mag toch ook gewoon. Je hebt pech gehad met deze vent. Maar laat hem niet je geloof in alles afpakken dat zou zonde zijn!
En in principe, kan het zijn dat hij ergens anders slaapt maar hij kan 17 jaar samen ook niet in een korte tijd uit zijn hoofd zetten lijkt me. Hij zal het ook moeilijk hebben op zijn manier.
Maar voor nu; zorg goed voor jezelf en na regen komt echt zonneschijn. Nu zitten alleen de wolken er nog voor dus je ziet het nog niet. Maar het is er wel. Liefs
zaterdag 6 maart 2010 om 23:40
Bedankt voor jullie reakties.Geeft wat steun. En ik geloof ergens ook wel dat ik me straks beter voel maar hij is vandaag vetrokken dus het is erg vers allemaal. Ik moet nu mijn leven gaan leven en dat is lastig want ik was op mijn 19de voor het laatst alleen (toen ontmoette ik hem)Intussen heb ik mijn kleine meid om voor te zorgen en ik heb me voorgenomen er het beste van te maken. Op je vraag of hij een huis heeft ja als je bij bepaalde instanties werkt zoals hij belt je baas en dan heb je zo een huis( dit speelt wel al vanaf november dus we zijn al een poosje bezig)
zaterdag 6 maart 2010 om 23:42
Hoe dan ook, soms is het beter alleen te zijn dan met een partner. Het kost tijd om dit te verwerken en aan de nieuwe situatie te wennen. Maar als je al eerder over relatieproblemen hebt geschreven, dan ben je toch beter af zonder hem?
Minder stress, je eigen leven, niet op eieren lopen.
Het went echt wel,het is alleen erg rot.
Maar ook dat gaat over, stukje voor stukje.
Minder stress, je eigen leven, niet op eieren lopen.
Het went echt wel,het is alleen erg rot.
Maar ook dat gaat over, stukje voor stukje.
zondag 7 maart 2010 om 00:31
Wilde voordat ik ging slapen nog even mijn mail bekijken en kwam automatisch even hier op het forum. Zag ineens jouw verhaal staan.
Ik maak op dit moment bijna hetzelfde mee. Mijn man deed ook dingen achter mijn rug om met andere vrouwen. Zit nu met jonge kindjes thuis en weet niet meer hoe ik verder moet. Alles gaat op automatische piloot en ik voel me zoooooo doodmoe en kapot. Ik heb kinderen van een man die ik eigenlijk helemaal niet ken spookt de hele dag door mijn hoofd. Naast de beelden met andere vrouwen afgewisseld door alle leugens die mij de het laatste jaar? 2 jaar? 3 jaar? zijn verteld.
Ik krijg rillingen tot op mijn botten wanneer ik dit typ.
Ik zal aan je denken en voor nu een dikke knuffel.
Welterusten!
Ik maak op dit moment bijna hetzelfde mee. Mijn man deed ook dingen achter mijn rug om met andere vrouwen. Zit nu met jonge kindjes thuis en weet niet meer hoe ik verder moet. Alles gaat op automatische piloot en ik voel me zoooooo doodmoe en kapot. Ik heb kinderen van een man die ik eigenlijk helemaal niet ken spookt de hele dag door mijn hoofd. Naast de beelden met andere vrouwen afgewisseld door alle leugens die mij de het laatste jaar? 2 jaar? 3 jaar? zijn verteld.
Ik krijg rillingen tot op mijn botten wanneer ik dit typ.
Ik zal aan je denken en voor nu een dikke knuffel.
Welterusten!
zondag 7 maart 2010 om 09:02
Ik ben de eerste nacht doorgekomen!!!!! Ga nu verder klussen in mijn huis en ga hier een prachtig huis van maken. Van de week komen de vloeren en nieuwe meubels en dan is dit alles mijn huis en kan ik verder gaan. de kop is eraf mijn nieuwe leven is vanaf nu begonnen. Het is wat bibberig maar ik kom er daar ben ik van overtuigd!!!!!!!
zondag 7 maart 2010 om 09:05
Oja miss maureen ik denk te weten hoe je je voelt want ik voelde me in het begin ook zo moe maar mijn meisje en werk hielden me op de been en ondanks mijn dalen heb ik af en toe ook al momentjes dat ik niet aan deze situatie denk en ik hoop dat ik ooit weer het vertrouwen in mensen terug krijg want net als jij was mijn leven achteraf ook een leugen en dat doet zeer.Ik moest met mijn dochter alleen naar het ziekenhuis omdat hij geen vrij kon krijgen achteraf wel om met die vrouwen om te gaan. Erg he???? Maureen ik wens je kracht,sterte en geef je een dikke knuffel want die kan je goed gebruiken
zondag 7 maart 2010 om 12:25
Ik weet precies hoe je je voelt, mijn man heeft me na 33 jaar bij het oud vuil gezet voor een jongere vrouw. ik heb hem januari 2009 voor het eerst betrapt dat hij een ander heeft, huilend zei hij dat hij voor mij koos en er een punt achter zou zetten. Ik vergaf hem en deed mijn best ons huwelijk weer op de rit te krijgen maar dat kun je niet alleen. En daarna nog 6 x met dezelfde vrouw betrapt, berichtjes op een 2e simmetje overwerk wat er niet was en ga zo maar door, en iedere keer huilde hij dat hij bij me bleef, tot ik hem een ultimatum gaf, en hij zei dat ie wilde scheiden. Ik was er kapot van maar me eroverheen gezet en nieuwe contacten gezocht, toen werd ie ineens jaloers en wilde het weer proberen, nou dat ging niet werken dus, hij wilde me alleen maar omdat ik in zijn ogen zo makkelijk door ging met mijn leven. De scheidings papieren liggen nu bij de rechtbank en hij is nu een weekend weg, want we wonen nog in één huis en ik heb het huis nu even voor mij alleen, maar alles is nu zo dubbel, blij dat ik het huis voor mezelf heb, maar ik voel me wel eenzaam, omdat ik weet dat zij samen zijn, en ik alleen ben. Mijn gevoel van haat is weg, ik hou niet meer van hem maar ik gun hem ook geen gelukkig moment meer in zijn leven, maar daar heb ik geen invloed op. (helaas).
Ik wens je heel veel sterkte toe en ik hoop dat we eerdaags denken, blij dat ik van die eikel af ben
Ik wens je heel veel sterkte toe en ik hoop dat we eerdaags denken, blij dat ik van die eikel af ben
zondag 7 maart 2010 om 13:02
Wat een narigheid! Dit heb je niet verdiend.
Mss een schrale troost dat er meer vrouwen zijn die zoiets overkomt. Schrijf het van je af op dit forum en praat er over met vriendinnen en familie. Zoek hulp als je het niet meer trekt. Heb ik ook gedaan toen m'n eerste vriend me verliet voor een ander. Je zelfvertrouwen krijgt zo'n grote knauw. Daar ben je niet zomaar overheen. Ik herinner me dat ik toen in een opwelling naar de bouwmarkt ben gegaan om nieuwe verf en behang uit te zoeken. Ondanks alle verdriet deed het me goed dat ik iets ging ondernemen. Schoon schip maken in je huis kan opluchten!
Doe waar je je goed bij voelt. Sterkte!
Mss een schrale troost dat er meer vrouwen zijn die zoiets overkomt. Schrijf het van je af op dit forum en praat er over met vriendinnen en familie. Zoek hulp als je het niet meer trekt. Heb ik ook gedaan toen m'n eerste vriend me verliet voor een ander. Je zelfvertrouwen krijgt zo'n grote knauw. Daar ben je niet zomaar overheen. Ik herinner me dat ik toen in een opwelling naar de bouwmarkt ben gegaan om nieuwe verf en behang uit te zoeken. Ondanks alle verdriet deed het me goed dat ik iets ging ondernemen. Schoon schip maken in je huis kan opluchten!
Doe waar je je goed bij voelt. Sterkte!
zondag 7 maart 2010 om 14:05
Wat verdrietig voor je kan je me gevoel erg goed voorstellen. Wil je heel veel sterkte hebben en probeer de vragen van waarom ik los te laten, moeilijk maar je zal er nooit antwoord op krijgen. Probeer beetje dag bij dag te leven en te focussen op je huisje, je kind en je hond en de mensen die je dierbaar zijn. Hoop dat de zon snel weer voor je gaat schijnen en heel veel sterkte!.
zondag 7 maart 2010 om 14:36
Heel veel sterkte!!
Wat een afschuwelijk verhaal, maar wat ik me altijd afvraag met zulke verhalen: Had je voor die tijd niets in de gaten? Waren er misschien toch kleine aanwijzingen dat hij niet zo loyaal was als je aannam? Kwam het eind 2009 idd zomaar uit de lucht vallen dat je droom uiteen spatte? Of denk je nu zelf achteraf dat er wel dingen waren, maar dat je ze niet wilde zien??
Daar ben ik serieus benieuwd naar omdat het zo vaak voorkomt dat er eigenlijk wel aanwijzingen zijn, maar dat we daar liever onze ogen voor sluiten.....en trouwens ook nog eens van onze omgeving te horen krijgen dat we niet zo wantrouwend moeten zijn/niet zo moeten zeuren, hoewel onze intuïtie vaak zegt dat er iets niet klopt!
Wat een afschuwelijk verhaal, maar wat ik me altijd afvraag met zulke verhalen: Had je voor die tijd niets in de gaten? Waren er misschien toch kleine aanwijzingen dat hij niet zo loyaal was als je aannam? Kwam het eind 2009 idd zomaar uit de lucht vallen dat je droom uiteen spatte? Of denk je nu zelf achteraf dat er wel dingen waren, maar dat je ze niet wilde zien??
Daar ben ik serieus benieuwd naar omdat het zo vaak voorkomt dat er eigenlijk wel aanwijzingen zijn, maar dat we daar liever onze ogen voor sluiten.....en trouwens ook nog eens van onze omgeving te horen krijgen dat we niet zo wantrouwend moeten zijn/niet zo moeten zeuren, hoewel onze intuïtie vaak zegt dat er iets niet klopt!
zondag 7 maart 2010 om 15:06
Idioot, raar maar waar dat er zoveel rottigheid is binnen relaties.
Twijfelaar, veel sterkte! Na 17 jaar een relatie is dit geen kattenpis!
Ben zelf bezig de brokstukken van een korte relatie bij elkaar te vergaren. Tijdens onze relatie voelden er een aantal dingetjes niet goed, maar dacht dat dat tussen mijn 2 oortjes zat. We waren druk bezig met verhuizen, we zouden gaan samenwonen. Hij had net een nieuwe baan en moest daarvoor vaak overwerken dacht ik.... ( we werken allebei in de horeca, hij alleen ergens anders ). Nadat we goed en wel 2 weken samenwoonden, kwam ik erachter dat hij mij bedroog. Een optelsommetje van de gebeurtenissen van afgelopen weken voor de verhuizing en zijn idiote gedrag naar mij en de kinderen toe, de vage smsjes en telefoontjes..... En toen ving ik een heel lieflijk telefoongesprek op tussen hem en een ander....
Heb hem ermee geconfronteerd en hem verzocht een keuze te maken. Eerst zei hij dat hij niet vreemd ging en het wel een beetje moeilijk vond allemaal, samenwonen met een bijna complete familie. Tja, snap ik allemaal wel, maar niet dat je dan gelijk naar een ander rent. Blijkt achteraf dat hij al vreemd ging vòòrdat we het huurcontract voor het huis hadden afgesloten! Dus heeft hij me willens en wetens de huur van mijn huisje laten opzeggen, heel veel geld ( duizenden euro's ) aan het nieuwe huis laten spenderen, verhuizen en na 2 weken de biezen gepakt. Hij heeft nooit meer wat van zich laten horen, maar mij wel met een te duur huis laten zitten op ons beider naam. vervelend genoeg zou de huur van zijn rekening afgetrokken worden, ik kon dat nooit in mijn eentje ophoesten. Dus een huurachterstand van een paar duizend euro. Inmiddels is dat wel opgelost, ben verhuisd, maar ben financiëel geruïneerd, moet me suf werken om het hoofd boven water te houden. om over de emotionele schade, van voornamelijk mijn kinderen maar te zwijgen. Hij was zgn. stapelgek met mijn kinderen, dus niet. Mijn oudste zoon heeft daar een enorme optater aan over gehouden. We hadden al het nodige achter de kiezen en dat wist hij.
Ik blijf gelukkig wel positief, heb de kinderen en mijn werk, veel lieve mensen om mij heen en daar hou ik me aan vast. Van mij hoeft het even niet meer.
Maar Twijfelaar, je komt er wel, al is de weg vaak eenzaam en zwaar! Sterkte!
Twijfelaar, veel sterkte! Na 17 jaar een relatie is dit geen kattenpis!
Ben zelf bezig de brokstukken van een korte relatie bij elkaar te vergaren. Tijdens onze relatie voelden er een aantal dingetjes niet goed, maar dacht dat dat tussen mijn 2 oortjes zat. We waren druk bezig met verhuizen, we zouden gaan samenwonen. Hij had net een nieuwe baan en moest daarvoor vaak overwerken dacht ik.... ( we werken allebei in de horeca, hij alleen ergens anders ). Nadat we goed en wel 2 weken samenwoonden, kwam ik erachter dat hij mij bedroog. Een optelsommetje van de gebeurtenissen van afgelopen weken voor de verhuizing en zijn idiote gedrag naar mij en de kinderen toe, de vage smsjes en telefoontjes..... En toen ving ik een heel lieflijk telefoongesprek op tussen hem en een ander....
Heb hem ermee geconfronteerd en hem verzocht een keuze te maken. Eerst zei hij dat hij niet vreemd ging en het wel een beetje moeilijk vond allemaal, samenwonen met een bijna complete familie. Tja, snap ik allemaal wel, maar niet dat je dan gelijk naar een ander rent. Blijkt achteraf dat hij al vreemd ging vòòrdat we het huurcontract voor het huis hadden afgesloten! Dus heeft hij me willens en wetens de huur van mijn huisje laten opzeggen, heel veel geld ( duizenden euro's ) aan het nieuwe huis laten spenderen, verhuizen en na 2 weken de biezen gepakt. Hij heeft nooit meer wat van zich laten horen, maar mij wel met een te duur huis laten zitten op ons beider naam. vervelend genoeg zou de huur van zijn rekening afgetrokken worden, ik kon dat nooit in mijn eentje ophoesten. Dus een huurachterstand van een paar duizend euro. Inmiddels is dat wel opgelost, ben verhuisd, maar ben financiëel geruïneerd, moet me suf werken om het hoofd boven water te houden. om over de emotionele schade, van voornamelijk mijn kinderen maar te zwijgen. Hij was zgn. stapelgek met mijn kinderen, dus niet. Mijn oudste zoon heeft daar een enorme optater aan over gehouden. We hadden al het nodige achter de kiezen en dat wist hij.
Ik blijf gelukkig wel positief, heb de kinderen en mijn werk, veel lieve mensen om mij heen en daar hou ik me aan vast. Van mij hoeft het even niet meer.
Maar Twijfelaar, je komt er wel, al is de weg vaak eenzaam en zwaar! Sterkte!
zondag 7 maart 2010 om 16:18
Hallo bedankt zeg voor alle reakties!!!! En wat erg om te lezen dat ik niet alleen in zo'n situatie zit maar dat er blijkbaar meer van dit soort onbetrouwbare mannen zijn. Natuurlijk had ik mijn bedenkingen wel maar die stop je zelf heel snel weg en onthou je de leuke dingen want ontkennen heb ik erg lang gedaan. tot ik 8 kilo lichter en veel stress meer mezelf niet meer voor de gek kon houden en mezelf voor een keuze heb gezet. Of ik pikte dit gedoe en zou een verbitterde vrouw(zoals zijn moeder die hetzelfde heeft)worden of ik ging voor mezelf kiezen. Na nog meer vernederende dingen kon ik niet anders dan voor mezelf kiezen en tja dat heb ik nu gedaan. Ik heb eigenlijk een hele leuke dag gehad. Ben met ouders,hond en kind naar het bos geweest. Hoorde mezelf een aantal keer hard lachen met mn pa en nu zit ik van me af te typen. Ik kom er dat weet ik zeker. En voor al die anderen in zo'n situatie als je eraan denkt wat het alternatief is om bij zon man te blijven. Je zet zoveel van jezelf aan de kant dat is niet mis.Ik hoop dat ik mezelf weer terug vind.
maandag 8 maart 2010 om 14:42
wat fyn om te lezen dat je je zo sterk voelt. Ik maak momenteel ook een rotperiode mee -heb r ook een topic over - en voel me nu ik een aantal belangrijke stappen heb genomen ook heel sterk! Net als by jou weet ik dat het nog heel moeilijk krijg maar als ik dan lees dat een vrouw zo sterk kan zijn, dan sterkt dat mij ook enorm. Ga zo door en blijf schrijven hier. Mij heeft het al geholpen....
maandag 8 maart 2010 om 16:29
dankje twijfelaar!!
jufdoortje, ja ik voelde dat er iets was waar ik mijn vinger niet op kon leggen. Dit gevoel heb ik de afgelopen anderhalf jaar ook geuit. Elke keer wanneer ik mijn partner hiermee confronteerde werd het weggewuifd met vanalles en nog wat.
Dat gevoel is een eigen leven gaan leiden wat ik als erg verschrikkelijk ervaarde. Ik wilde om dit gevoel alleen al onze relatie verbreken maar voor de kinderen niet gedaan omdat ik niet precies wist wie, wat hoe en waar en waarom het wantrouwen. Ik had immers geen bewijs. Nadat het bewijs boven water is gekomen viel er zo'n last van mijn schouders dat ik de eerste dagen alleen maar opgelucht kon zijn. Echt er viel wel minstens 50kg last van mijn schouders die ik elke dag droeg.
jufdoortje, ja ik voelde dat er iets was waar ik mijn vinger niet op kon leggen. Dit gevoel heb ik de afgelopen anderhalf jaar ook geuit. Elke keer wanneer ik mijn partner hiermee confronteerde werd het weggewuifd met vanalles en nog wat.
Dat gevoel is een eigen leven gaan leiden wat ik als erg verschrikkelijk ervaarde. Ik wilde om dit gevoel alleen al onze relatie verbreken maar voor de kinderen niet gedaan omdat ik niet precies wist wie, wat hoe en waar en waarom het wantrouwen. Ik had immers geen bewijs. Nadat het bewijs boven water is gekomen viel er zo'n last van mijn schouders dat ik de eerste dagen alleen maar opgelucht kon zijn. Echt er viel wel minstens 50kg last van mijn schouders die ik elke dag droeg.
