Gevangen in mijn spraak...

Jaaaa stotterkoppen, hoe staat het er mee?

ghehe stotterkoppen....



Hoi meiden, hoe gaat het met jullie allemaal?

En nog steeds benieuwd Iremgul, hoe is het met jou???

Goed geschreven verhaal Kitty, ook voor mij erg herkenbaar.



Sorry dat ik al even niet meer ben langsgeweest hier. Ik merkte dat ik even afstand moest nemen. Veel van jullie verhalen zijn zo herkenbaar, dat er behoorlijk wat pijnlijke herinneringen (vooral uit m'n jeugd) naar boven komen en dat is best heftig.



Wat ik me afvraag, hebben jullie ook problemen met jullie ademhaling? Ik weet niet precies hoe ik het uit moeten leggen maar m'n ademhaling is echt een puinhoop en ik heb het vaak benauwd. Vooral als ik 's avonds in bed lig kan ik mijn ademhaling maar moeilijk onder controle houden, wat soms ook hartkloppingen veroorzaakt. De huisarts denkt aan stressklachten, en ben daarvoor ook doorverwezen naar een antistress therapeut. Wat op zich heel fijn is natuurlijk, en ook broodnodig maar ik heb het idee dat die ademhaling altijd wel een probleem zal blijven, misschien vooral omdat ik overdag (op m'n werk) zoveel moeite doe om 'normaal' te praten. Pffff, lastig uitleggen dit zeg. Begrijpen jullie wat ik bedoel?



Groetjes, Soul

Stotterkoppen



@Soulcats: wat vervelend van je ademhaling! Stress zou dat goed kunnen verklaren. Heb het ook een tijdje gehad in een stressvolle periode. Dat had uiteraard ook weer zijn uitwerking op mijn praten, aangezien stotteren en ademhaling natuurlijk nauw verbonden zijn. Merk je dat je nu ook meer last hebt van gestotter?



@Kitty: goed omschreven en herkenbaar verhaal. Ik kan ook behoorlijk vloeiend zijn, maar dan ineens weer vastlopen. En hoe. Die schaamte ken ik maar al te goed. Na al die jaren schaam ik me er eigenlijk nog steeds voor. Sta je lekker te hakkelen met rood hoofd en rare bekken. Dan baal ik er zo van.



@Iremgul: waar ben je toch? Iedereen is zo benieuwd naar je.

Twister, dat is het stomme ervan. Ik sta stijf van de spanning en stress, maar het praten gaat juist eigenlijk best heel goed.

Wat ik dus zelf ook heel vreemd vind, juist omdat in eerdere perioden van stress dit wel veel invloed op mijn praten had.



Het lijkt wel alsof alle inspanning die blijkbaar gepaard gaat met stotterloos willen praten 's avonds als ik thuiskom uit m'n werk mijn hele lijf van slag brengt. Alsof alle shit er dan ineens uitkomt of zo.

Het irritante aan deze hele situatie is dus eigenlijk dat ik het niet door heb dat ik me overdag blijkbaar zo moet inspannen, wat praten betreft dus. En dus ook niet weet hoe ik dit kan signaleren en proberen onder controle te houden.



Maar dus zodra ik thuis kom neemt m'n ademhaling en m'n hele lijf een loopje met me, en het lukt me totaal niet om me te ontspannen. Als ik naar bed ga, is het het ergst en krijg ik mijn ademhaling totaal niet onder controle, waardoor het uren kan duren voordat ik in slaap val. Erg vermoeiend is dat.

Het was in ieder geval hoog tijd om daar iets aan te doen, en die hulp krijg ik nu gelukkig. Ik zal het mijn therapeut overigens ook nog vragen, over die ademhaling.

Errug herkenbaar ook, dat ontstressen later. Ik heb het vaak na stress op mijn werk (inderdaad, het praten kost 'ons' meer moeite dan iemand anders. Ik kan soms zo roodgloeiend jaloers worden op iemand die gedachtenloos z'n woorden omzet in prachtige klanken). Het heeft eigenlijk invloed op je totale leven (zonder dramatisch te willen zijn, maar het is wel zo). Hebben jullie ook dat je soms stukken van iemands verhaal kan missen omdat je in gedachten al bezig bent met hoe je je eigen verhaal in godsnaam uit je mond gaat krijgen? Je bent dan eigenlijk teveel op je zelf gefocussed. Waardoor de ander kan denken dat je niet voldoende aandacht voor hem/haar hebt of hem niet interessant genoeg vindt.

Ik trek 's avonds soms wel bewust de stekker uit de telefoon of neem het kreng gewoon niet op (wie heeft dat stomme privacyschadende ding ooit uitgevonden) om mezelf rust te gunnen. Die heb ik broodnodig om mezelf weer op te laden voor de volgende dag.

Wat soms weer tot gevolg heeft dat vriendinnen afhaken omdat je niet 'beschikbaar' genoeg bent. Ze moesten eens weten hoeveel moeite me alles kost.



Overigens heeft yoga me heel erg geholpen met die ademhaling. Helaas is een natuurlijke reactie van het lichaam in stress om in de borst adem te halen en niet naar de buik, zoals het best is. Je kunt daar wel in oefenen => haptotherapie. Geweldig!



Stotterkop had ik trouwens nog niet gehoord , wel hakkeltrut...trouwens één van de weinige keren dat ik uitgescholden ben, door mijn beste vriendin notabene.



Soul: begrijpelijk! Ik heb het min of meer verwerkt hoewel ik nu soms nu pas besef hoeveel invloed het heeft gehad op mijn leven en de keuzes die ik maakte. Maar ook hoeveel ik gemist heb door altijd maar op mijn qui vive te zijn.

Welke nare herinneringen heb jij er aan, als ik vragen mag?

Hakkeltrut?!!?

Ik zit hier nu werkelijk plaatsvervangend boos te zijn. Wat een ongelooflijk domme en bovendien kwetsende uitspraak zeg.

Mag toch hopen dat ze een ex-vriendin is... mensen die zoiets zeggen, zou ik echt niet in m'n vriendenkring willen hebben.



Ik had een paar jaar geleden een korte relatie met een (dacht ik) leuke vent, totdat hij er blijkbaar genoeg van had en ben toen ook uitgemaakt voor domme stottertrut, m'n naam stotterend nadoen en dat soort dingen...

En dat uit de mond van een volwassen vent (hij was toen xx). Werkelijk zo kinderachtig, m'n bek viel er van open, serieus.



Ik ben daar toen ook echt een tijd 'ziek' van geweest. Dat bedoelde ik ook eigenlijk met die herinneringen Kitty. Vooral vanuit mijn schooltijd (toen stotterde ik heel erg) weet ik niet anders dan dat ik elke dag met het lood in mijn schoenen naar school ging. Jij zei het ook al, maar praten, wat voor een ander de normaalste zaak van de wereld is, wordt een zenuwslopend onderdeel van de dag. Ik ben ontzettend veel en vaak gepest, wat me erg onzeker heeft gemaakt, nu zelfs nog als volwassen vrouw. Het stotteren loopt gewoon als een verrotte rode draad door m'n leven en daar baal ik soms gewoon flink van.

Heb me altijd zo anders gevoeld dan anderen. Heb het hier al eerder verteld op dit topic, maar ik voel me soms zó hopeloos verdrietig over het feit dat ik verdomme mijn eigen naam niet eens kan uitspreken. Een kind van 3 kan het.... maar ik niet. Dat vind ik echt erg.

Waar het dus eigenlijk op neerkomt is dat ik, net als jij, stikjaloers ben op mensen die normaal praten en die 'gewoon' alle kansen kunnen grijpen die op hun pad komen. Ook ik heb het gevoel veel dingen te missen omdat ik sommige kansen gewoonweg niet durf te grijpen.

Veel mensen vinden me een leuke meid, maar ze zien niet dat ik van binnen kapot ga van angst, onzekerheid en stress en dat de dag me soms zóveel moeite kost.



Vond het ontzettend herkenbaar ook over wat je schreef over hele stukken missen uit verhalen. Hier idem dito namelijk. En ook bij voorstelrondes weet ik bij de eerste die zich heeft voorgesteld al geen naam meer, omdat ik alleen maar op mezelf geconcentreerd ben. Om maar niet te praten over die voorstelrondes waarbij je in een vergadering aan een tafel zit en dus weet wanneer je aan de beurt bent. Niets zenuwslopender dan dat. Maar ik ben ook altijd bang dat mensen denken dat ik niet in ze geïnteresseerd ben, ze moesten eens weten...



Ik snap heel goed hoor dat je jezelf die rust moet gunnen 's avonds. Echte vrienden of vriendinnen moet daar ook begrip voor op kunnen brengen vind ik. Kun je het bijvoorbeeld nog wel opbrengen op via e-mail te communiceren met je vriendinnen?

Ik vind het trouwens juist onwijs goed dat je op die manier lief voor jezelf bent. Ik ben heel lang voorbij geraasd aan mijn grenzen waardoor ik nu lichamelijk echt in puin lig. Zelfs dit verhaal helder en duidelijk opschrijven kost me ontzettend veel moeite dus ik zit er fysiek en psychisch echt doorheen.

Bedankt voor je tips over de yoga en haptotherapie. Ik ga het zeker proberen! Eerst even afwachten wat het plan van aanpak van m'n therapeut wordt.



Nou ja, ik ratel maar weer door. Tijd om te stoppen voordat dit een boekwerk wordt Fijn weekend iedereen.

Soulcats, ik voel ontzettend met je mee, mijn hart slaat er gewoon letterlijk even onregelmatig van op dit moment. Wat een herkenning...dat doet me wel wat.

Ik begrijp dat je in een soort van burn-out zit? Dat heb ik ook gehad een jaar of zes geleden; ik had zoveel energie verbruikt en zo lang onder spanning geleefd dat ik mijn lijf gewoon niet meer vooruit kon slepen. Raar genoeg ging het spreken nog wel redelijk, maar de blokkades van de jaren ervoor waren het bewijs dat ik al aan het opbouwen was voor de burn-out.

Dus die telefoon eruit, rust in het weekend (maar één afspraak per weekend) of soms kinderen de deur uit sturen, is geen luxe maar gewoon zelfbescherming.



Wat heb je voor therapeut? Ik heb ook een tijdje therapie gehad maar werd doorverwezen naar iemand anders omdat degene die ik had 'niet gespecialiseerd was in mijn soort problematiek'.

Ik moet zeggen dat ik pas echt opgeknapt ben na een rij sessies bij de haptotherapeut. Doordat je meer 'in je lichaam' zit, kun je makkelijker voelen wanneer er grenzen aankomen en dus actie ondernemen.



Overigens, jouw trauma (want dat is het) vind ik ook een behoorlijke. Ik zou die man werkelijk geen blik waardig gunnen. Wat een onvolwassen stuk vreten zeg. Als je nou nog kind bent, zoals mijn beste schoolvriendin toendertijd, is het iets anders. Ik zie het nu vooral als het zoeken naar een zwakke plek tijdens een ruzietje. Iemand anders heeft een bril, rood haar, spillebenen...ik stotterde. Zij had kroeshaar en hazetanden.



Ik moet nu even mijn dochtertje naar buiten, maar ik kom zeker weer terug. Als je verder wilt praten, wil ik je ook mijn mailadres geven. Laat maar weten! Veel sterkte!

Kitty, ontzettend bedankt voor je lieve reactie.

Begrijp het nu ook beter van dat vreselijke scheldwoord, jullie waren dus gewoon puberende schoolmeisjes

Dan zal het zeker niet zo heftig zijn geweest, als wat ik me ervan voorgesteld had, excuus voor mijn uitbarsting.

Die nare vent heb ik meteen uit m'n leven gebannen.



Tsja.... burnout.... ik probeer al enige tijd m'n hoofd ervoor in het zand te steken. Tot vorige week eigenlijk, tijdens het intakegesprek met de therapeut/antistress coach.

Ze zag meteen dat ik er op alle vlakken flink doorheen zit. Het B-woord heeft ze niet uitgesproken maar ze vond m'n situatie wel zorgelijk en vroeg zich af waarom de huisarts niet eerder had ingegrepen.

Ik heb formulieren meegekregen en moet online ook een vragenlijst invullen (m.b.t. psychosomatische klachten) en ik ben bang dat de score tot in de rode meters zal gaan uitslaan, als je begrijpt wat ik bedoel. Volgende week heb ik dus weer een afspraak, dan heeft ze alle uitslagen en maken we een plan van aanpak.



Ik heb de afgelopen 8 jaar behoorlijk wat rotdingen meegemaakt, en veel dingen ook niet verwerkt. Als druppel op de gloeiende plaat twee weken geleden erg vervelend nieuws over de fusie op mijn werk; een door mij erg gevreesde verplaatsing van mijn werklocatie.

Omdat ik al een behoorlijke tijd op m'n tenen loop weet ik gewoonweg niet waar ik de energie en kracht nog vandaan moet halen om overeind te blijven in dit hectische leven. Vandaag redelijk vroeg op want moest naar de kapper, paar kleine boodschapjes gedaan. Om kwart over een was ik thuis en ik kon wel janken zo moe was ik. Kon amper nog op m'n benen staan van moeheid. Zo naar dit, ik ben gewoon nu een vijand van mijn eigen lijf, zo voelt het.

Dat ik nog overeind blijf op mijn werk is me een raadsel. Maar elke dag valt me steeds zwaarder, dat merk ik wel.



Mijn grootste probleem is denk ik dat me niet meer kan ontspannen. Het lukt me gewoonweg niet. Alles heb ik geprobeerd, van lekker badderen tot kopje thee in de tuin etc. maar in m'n hoofd ratelt alles maar door, waardoor ik eigenlijk van niets meer geniet en me nergens op kan concentreren.

Maar daar ga ik dus aan werken met de therapeut. Leren ontspannen en me weer lekker leren voelen in/met m'n eigen lijf.

Ze is dus ook gespecialiseerd in het behandelen van mensen met een burnout, dus als dat het is (wat ik vrees...) zit ik bij haar denk ik op de juiste plek. En de klik is er, dat is sowieso erg fijn.



Herken jij dat van je burnout Kitty, dat ook bijv. je gedachten van links naar rechts schoten en je je nergens op kon concentreren. Superfrusterend vind ik dat, ik zit nu alweer zowat een uur te zweten op deze posting en dat terwijl ik als een razende kan typen Maar ik heb een zin in m'n hoofd, wil die gaan typen en hup, weg zin. Het is heel lastig om mijn gedachten te ordenen dus sorry mocht ik nogal verward overkomen.

Hoe lang heeft het geduurd voordat jouw burnout weer over was?



Ik wil eigenlijk heel m'n leven al niemand lastig vallen met mijn problemen maar het voelt goed om hier even van me af te kunnen schrijven, ook als het dus even wat minder gaat.

Dit is een superfijn topic

Sorry voor het wederom erg lange verhaal trouwens....

Iremgul!! wat fijn dat je weer even wat laat horen hier!

Voorbereidingen voor bruiloft: als in je eigen bruiloft bedoel je?? *nieuwsgierig als altijd* Vertel vertel, snel



Je klinkt positief hoor vind ik! Zo goed om te 'horen' is dat.

Bedankt voor je lieve reactie n.a.v. mijn dip, ik heb er echt bewondering voor hoor, dat je zo'n olifantenhuid hebt en je dus niets aantrekt van vervelende opmerkingen. Je mag mij een sterke vrouw vinden (zelf heb ik zo mijn twijfels op dit moment ) maar dat vind ik pas sterk!

Ja... ik heb dus inderdaad een behoorlijke dip, zie ook hierboven mijn reactie naar Kitty. Ik ga nu natuurlijk niet weer opnieuw zo'n lap tekst typen, haha



Waarom kon de logopediste je niet meer helpen Irem?

Goed dat je probeert nu uit je zwarte gat te klimmen, en op zoek gaat naar andere alternatieven.

Ik wens je heel veel succes met je Del Ferro therapie en hoop dat je er heel veel baat bij zult hebben.

Als je het niet erg vindt, wil ik niet in 'discussie' over de voors en tegens van DF nu, ben echt te moe in m'n hoofd daarvoor.



Je reactie over die opmerkingen is trouwens helemaal niet verkeerd gevallen hoor. Ik snap zeker wat je bedoelt, ik trek me het normaal ook niet superveel aan, maar zit nu totaal niet lekker in m'n vel waardoor ik me psychisch dus ook een stuk zwakker voel.

Dikke knuf voor jou

Iremgul, wat fijn om weer iets van je te horen, maar wat vervelend dat het niet goed gaat. Je eetbuien klinken me bekend in de oren. Er is een topic over dit onderwerp. Weet alleen even niet meer hoe die heet. Iets met "Binge" geloof ik. Heb er zelf nog niks gepost, maar de verhalen zijn erg herkenbaar. Ben jij hier eigenlijk ooit voor in behandeling geweest?

Goed dat je een knoop hebt doorgehakt wat betreft Del Ferro. Ik hoop dat dit je gaat brengen wat je zoekt. Wanneer begin je?

En wat ik me afvroeg: heb je je verloofde inmiddels ingelicht? En zo ja, hoe vatte hij het op? Wat leuk trouwens dat je gaat trouwen!





Soulcats, vind het naar om te horen dat het niet goed gaat. Erg goed dat je in therapie bent. Het zal een zware tijd worden, maar uiteindelijk kom je er sterker uit.

Wat een ongelofelijke l*l trouwens, die ex van je! Ik had hem echt een hoek verkocht. Ik zou me daar ook onwijs gekwetst door voelen. Een dikke voor jou!



Gelukkig ben ik nooit extreem gepest met mijn gestotter. Kan me nog wel heel goed een voorleesbeurt op de middelbare school herinneren waarin ik er totaal niet uitkwam. De zin begon met "Te Abu Simbel" (dat weet ik 15 jaar na dato nog steeds) en ik bleef steeds bij de "A" hangen. Ik begon de zin steeds opnieuw en opnieuw en opnieuw en voelde me met de seconde ongelukkiger en ongemakkelijker worden. Zweet brak uit, rood hoofd en de hele klas begon te lachen. Weet niet meer wat de leerkracht doen gedaan heeft. Als ik aan dat moment, en vooral aan dat gevoel, terug denk, kan ik bijna weer huilen. Laatst bleef ik ook ongenadig hangen bij de "V" en dan voel ik me zo waardeloos. Ik heb trouwens niet echt speciale letters waar ik bij blijf hangen. Jullie wel?

@Iremgul: wat goed dat je je verloofde gesproken hebt over je stotteren. En dat je een keuze hebt gemaakt voor DF. Ik hoop dat het voor jou de oplossing gaat zijn. SUCCES!!



(Bedenk wel dat je voor die methode echt een hele hele hele dikke olifantenhuid nodig hebt. Zeker om vol te houden. Iedereen gaat het merken, het praten zal in het begin extreem langzaam gaan -in de filmpjes op de website is telkens de voorbereidingsfase eruit geknipt-. DF zegt niet alleen dat stotteren erg voor je is, ze zeggen dat elke stotter vanaf je eerste lesdag je eigen schuld is.. als je daar tegen kunt, kan het zeker de oplossing voor je zijn!)

Iremgul, op "binge" schrijven ook veel mensen die last hebben van eetbuien zonder het bijbehorende overgewicht enzo. Je moet maar een keertje kijken als je zin hebt.

Ik kan het stotteren grotendeels omzeilen, maar dat kost heel veel moeite. En regelmatig blijf ik heel erg hangen op woorden of ik loop compleet vast. Het is zo frusterend. Ben namelijk redelijk ad rem en heb altijd wel een woordje klaar, maar vaak zeg ik maar niks, omdat ik bang ben dat het er niet vloeiend uit komt. Gebruik veel trucjes en synoniemen, echt zoooooooooo vermoeiend! Zit nu ook best even in een moeilijke periode met veel stress en merk direct dat het invloed heeft op mijn spreken en ademhaling.

Vind het echt heel goed dat je het verteld hebt aan je verloofde. Wanneer ga je precies trouwen? Heb je al een jurk?

@Iremgul; wat goed dat je een keuze hebt gemaakt om eraan te gaan werken! De gedachte aan een oplossing werkt vaak al positief en wie weet is de methode jou wel op het lijf geschreven. Veel succes bij DF! Wanneer ga je?

Die eetstoornis klinkt niet goed, hoop dat je door het werken aan het stotteren hier ook meer grip op krijgt. Nogmaals veel sterkte!



@Soul; wat een vervelende gebeurtenissen. Ik denk bij het lezen van jouw verhaal ook echt aan burn-out. Dat is echt wel iets om serieus te nemen, maar hoe eerder je erin berust hoe sneller het gaat. De sites zien er overigens goed uit!

Ik was vrij snel hersteld van de lichamelijke klachten, maar het duurde wel even voordat daadwerkelijk tot me doordrong wat er gebeurd was en hoe dat kwam. Dat was een goeie les voor mij, ik trek er nog steeds lering uit en weet wanneer ik op de rem moet gaan staan. Ik ga nog steeds wel over mijn grenzen maar voel beter wanneer ik dat doe en neem dan ook meer hersteltijd. Daarnaast word ik langzaamaan weer wat veerkrachtiger, da's het goeie nieuws.



@Twister: ooooh, die door-de-grondmomenten.....Ik kan er ook wel een paar opnoemen. O.a: voorlezen (mijne was 'Killer whales'...ik ben daardoor nog lang bang geweest voor de K. Nu heb ik niet meer een specifieke letter. Soms is het in een splitseconde beslist: dit woord kan ik nú niet uitspreken en dan pas ik - hoe origineel - de vermijdtruc toe. Of doe net of ik even in de war ben...niet op het woord kan komen. Maar ach, that's life.

Het jammere vind ik zelf (met name op dit moment) dat ik een stuk ontwikkeling heb gemist omdat al mijn aandacht opging (en gaat) aan het functioneren. Ik kan bijvoorbeeld vrij slecht discussiëren/snel strategische antwoorden verzinnen. Helemaal en publique, ik lijk dan wel een scholiertje van 15. De angst druipt er vanaf. Daar maken 'tegenstanders' op dat moment gebruik van. Terwijl als ik éven langer de tijd zou krijgen om erover na te denken (zonder stress!), ik ze compleet onder tafel zou kunnen lullen. Leuk: we gaan presenteren en beargumenteren nu op mijn werk oefenen...hahaha. Irritant hè, dat je dit soort momenten van mijlenver aan ziet komen en jezelf dan maanden van te voren kan zitten opfokken. Toch is het een kwestie van doen, denk ik. Ik blijf vechten om te komen waar ik wil, al is een paar jaar later dan mijn leeftijdsgenoten omdat ik te druk ben geweest met 'andere' zaken.

@Iremgul, van harte gefeliciteerd met je aanstaande bruiloft, wat leuk! En ook nog van mij complimenten dat je met je verloofde gesproken hebt over het stotteren. Heeft het je opgelucht?

Vind het naar voor je dat je ook helemaal niet lekker in je vel zit en hoop dat je een manier vindt om je eetstoornis onder controle te houden en je weer beter in je vel komt te zitten.



Nog even over DF. De methode gaat eigenlijk niet over zinnen uit je hoofd leren, maar ze werken volgens het principe 'denken, plannen, praten'. Dus denken wat je wilt gaan zeggen, plannen (inademen) en praten, dus praten op je uitademing. De DF methode is er op gebaseerd stotteraars te leren praten op hun uitademing en dus niet op hun inademing, wat bij veel stotteraars dus stotteren veroorzaakt.

Omdat dit echt heel moeilijk te leren is, zal er behoorlijk wat tijd overheen gaan voordat je deze methode onder de knie hebt, en in het begin ziet het er dus best raar uit (handen tegen je middenrif, jezelf 'forceren' te praten op je uitademing etc.).

Maar ik neem aan dat je alle informatie krijgt tijdens de bijeenkomst en de voor jou juiste beslissing neemt. Succes!



Zelf heb ik trouwens het idee dat mijn dip helemaal niet veroorzaakt is/wordt door het stotteren (misschien onbewust, maar dit moet dus nog blijken). Ik praat nu zelfs beter dan ooit tevoren (kon vandaag zelfs een paar keer mijn naam uitspreken zonder stotters!) dat is het vreemde juist. Maar ik voel me - ondanks dat ik dus doodmoe ben - soms helemaal hyper, en als ik hyper ben, kan ik altijd goed praten.

Bij mij gaat het praten juist slechter als mensen vervelende opmerkingen gaan maken. Zo had ik jaren geleden een man aan de telefoon van een energiebedrijf die me vertelde dat ik maar terug moest bellen zodra ik weer kon praten die kon ik dus wel door de telefoon heen trekken, dat begrijp je. Jaaaa, ik weet ze wel uit te zoeken hé



Ik werk nu nog fulltime, maar trek het echt nog amper eigenlijk. Moet sowieso morgen afwachten, heb dan weer een gesprek met de therapeut, die dan ook alle 'scorelijsten' kan bekijken en een plan van aanpak gaat maken. Dus ik ben erg benieuwd natuurlijk en hoop dat ik snel weer lekker mezelf kan worden.



@Twister, als die eikel van een vent niet zo laf was geweest om het nog via sms uit te maken ook, had ik hem zeker een paar schoppen verkocht. Zulk kinderachtig gedrag verwachtte ik van een jochie van 16, maar niet van een volwassen man. Vandaar dat ik wel even in shock was. Was eerlijk gezegd zo gekwetst dat ik sindsdien ook geen relatie meer hebt aangedurfd



Ja, ik ga er wel weer bovenop komen hoor. Het 'fijne' van in een dal zitten is dat je er altijd weer uit kunt klimmen en sterker kunt worden. Ik kijk dan ook echt uit naar m'n 2e afspraak met de therapeut morgen!



Wat fijn voor je dat je nooit extreem gepest bent. Maar wat je schrijft over die leesbeurt.... pffff.... ik krijg het er gewoon spaansbenauwd van. Erg herkenbaar. Ik heb trouwens ook niet echt vaste letters waar ik op blijven hangen. Gewoon willekeurige woorden in een willekeurige zin. Dus geen pijl op te trekken



@Bibaboe, het gaat het met jou en op je werk? Ik vond het heel fijn om te lezen dat je presentatie zo goed was gegaan.



@Kitty, wat goed om te horen dat je al vrij snel van je lichamelijke klachten af bent gekomen! Ik ben benieuwd wat ik morgen te horen ga krijgen en of het misschien daadwerkelijk een burnout is... kan niet wachten om aan de slag te gaan trouwens, ik wil me gewoon weer een beter mens voelen en dat ik ook kan leren wanneer ik op de rem moet gaan staan. Fijn dat je zelf nu ook weer wat veerkrachtiger bent. Ik ga voor hetzelfde doel

Heel erg veel succes met het presenteren en beargumenteren op je werk..... kan me voorstellen dat je er nu al tegenop ziet!

ik herken ook weer zoveel dingen uit je laatste post. Als het niet zo frustrerend zou zijn, zou ik zeggen 'een feest van herkenning' maar ja.... was het maar een feestje...

Maar je hebt gelijk hoor, blijven vechten! Echt heel knap en sterk van je, want uiteindelijk zal je je doel dus toch wel bereiken.

Hallo allemaal,



Met mij gaat het erg goed. Op 't werk veel leuke hectiek. Ik ben gedetacheerd bij een nieuwe klant. Dus honderd handen geschud (mijn tactiek is om maar als eerste op iemand af te stappen) en ook al het eerste voorstelrondje in een vergadering overleefd (god.. ik was ook nog de laatste die aan de beurt was!)



@Iremgul: Succes met het uitzoeken van je trouwjurk!!!

Over DF: ik sprak de eerste maanden heel langzaam. Inderdaad denken, plannen, praten. Betekende bij mij dat ik elke zin uit m'n hoofd moest leren. Dat was zeker niet alleen de eerste tien dagen. Daarna begint het pas! Met je billen bloot voor iedereen die je kent (en die je niet kent). Mss was ik wel te precies.. ik ben ook nog een jaar lang elke week naar A'dam op en neer gegaan met trein en tram (vier uur totaal) voor een uur cursus.. zo graag wilde ik..

quote:bibaboe schreef op 29 maart 2010 @ 20:50:

Met mij gaat het erg goed. Op 't werk veel leuke hectiek. Ik ben gedetacheerd bij een nieuwe klant. Dus honderd handen geschud (mijn tactiek is om maar als eerste op iemand af te stappen) en ook al het eerste voorstelrondje in een vergadering overleefd (god.. ik was ook nog de laatste die aan de beurt was!)







Lekker bezig Bibaboe, heerlijk zulk positief nieuws!

(Ik blijf je motto werkelijk briljant vinden trouwens).

Dag dames,



Wat voelt het goed om met jullie te 'spreken' zeg! Ik zeg wel 'feest' van herkenning, want ik voel het echt als thuiskomen. Heerlijk! Wie weet kunnen we elkaar een heel eind op weg helpen.

Weet je wat trouwens ook opvalt: ik zie hier géén tekstuele slordigheidsfouten, taalfouten of zelfs tiepvouten...komt waarschijnlijk omdat we ons behoorlijk bekwaamd hebben in het schrijven. Pluim voor ons!



Ook hier zweet en ellende voordat ik aan de beurt ben bij een voorstelronde. Binnenkort ga ik weer op cursus en dan gaan we weer. Mijn vraag aan Bibaboe dus: HOE DOE JE DAT Toch de DF- methode nog een beetje? Doe je er uberhaupt nog iets mee? Merkten de mensen tijdens het voorstelrondje iets aan je? Ik merk wel dat ik me beter kan voorstellen als het allemaal vreemden zijn (gek genoeg), als er een bekende bij zit heb ik meer het gevoel dat ik moet presteren.

Ik vergeet ook helemaal mijn verhaal voor te bereiden, zo gefixeerd ben ik op het goed (en rustig!) eruit krijgen van mijn ingeprogrammeerde eerste drie regels. Suf eigenlijk. Ik dwing mezelf tegenwoordig wel om rustig naar mijn buik te ademen en écht te luisteren naar andermans verhaal voordat ik aan de beurt ben, maar jezus wat een ellende blijft dat toch.



Ik heb DF ook gedaan, maar ik vond het zo verschrikkelijk traag en walgelijk overdreven dat ik er mee gekapt ben zodra ik weer 'op eigen grond' was. Zonde van het geld uiteindelijk, maar ik kon me echt niet voorstellen dat ik bij de bakker e.d. zo achterlijk ging staan doen. De eerste paar weken erna voelde ik wel meer rust, alsof ik een soort kuur had gevolgd, haha. Dat veranderde weer snel naarmate ik langer thuis was. De rust en kalmte die je krijgt door het goed doorademen voordat je een zin uitspreekt, kun je naar mijn mening ook met yoga-ademhalingsoefeningen bereiken (maar niemand gaat een kwartier 'ooooooohhhhhmmmm' zoemen voordat je gaat praten).



@Iremgul, je moet n.a.v. bovenstaand gegal niet denken dat DF bij voorbaat weggegooid geld is. Ook al verval jij na verloop van tijd ook in oud gedrag, je hebt er altijd wat aan! Op het meest lastige moment kun je er altijd voor kiezen om het opnieuw toe te gaan passen. De wetenschap dat er een weg 'uit' is, is echt bevrijdend!

Van mij overigens ook gefeliciteerd met je bruiloft. Die jurk klinkt veelbelovend!



@Soulcats, kijk alsjeblieft uit met die hyperbuien, dat is pure adrenaline en die haal je op dit moment uit je tenen. Die voorraad is een keer op en dan ben je verder van huis dan je al was. Ik praat ook beter als ik opgepept ben, merk dat vaak tijdens telefoongesprekken die de eerste vijf minuten niet lekker gaan en later wel (als het een fijn persoon is aan de andere kant ). Maar aan het eind van het gesprek kan ik toch helemaal op zijn.



Enne, die klojo van de energiemaatschappij....



Wat ik graag zou willen leren is minder waarde hechten aan de persoon of situatie waarin je bent, maar gewoon het vertrouwen hebben dat je constant dezelfde bent (al dan niet met een aantal stotters of onhoorbare stotters). Wat ik nu soms ervaar is Russische Roulette; dan heb je het en dan niet, en je weet nooit van te voren wanneer je het krijgt. Slopend.

Zo stotter ik soms vreselijk tegen mijn moeder, ene kant fijn dat het kan, maar aan de andere kant komt het ook doordat juist zij nooit helemaal heeft geaccepteerd dat ik stotter. Tegen mijn vader alleen als ik van streek ben en tegen mijn broer nooit. Stom hè. Het kan soms erg aan de verhouding liggen die je met een bepaald persoon hebt. Daar wil ik vanaf.

Hebben jullie dat ook?

Kitty, eigenlijk heb je gelijk met je feestje . Ook voor mij voelt het best wel als thuiskomen, dit topic. Het is fijn een plekje te hebben om ervaringen te delen met anderen, mee te leven en aan te moedigen.

En inderdaad, onze schrijfstijl is uitmuntend

Ik moet m'n tekst trouwens wel eerst 10x nalezen hoor voordat ik het bericht online zet, zo'n warhoofd als ik me nu voel.



Heb binnenkort ook weer een aantal cursussen in het vooruitzicht *slaat dozijnen okselpads in* en kan nu alweer tegenop zien tegen het voorstellen.

Bibaboe, alsjeblieft, vertel ons je geheim!

Ik geloof dat ik ook wel zo'n supercoole vrouw wil worden



Op dit moment heb ik totaal geen controle over de hyperbuien Kitty.

Ik besef zelf eigenlijk vaak niet eens dat ik zo hyper ben, anderen moeten me vertellen dat ik aan het stuiteren ben

Weer iets dus om serieus mee aan de slag te gaan! Bedankt dus voor de waarschuwing.

Het uitgeput zijn aan het eind van een 'goed' telefoongesprek of een praattechnisch goede dag herken ik dus heel erg goed. Dan zijn we er onbewust vast heel erg mee bezig, lijkt me.



Ik stotter trouwens ook zo erg tegen m'n moeder. Vooral als ik haar aan de telefoon heb, wat vaak gebeurt want ze woont vrij ver weg. Heel irritant vind ik dat trouwens. Waarom heeft jou moeder het nooit helemaal geaccepteerd dat je stottert?

Volgens mij neemt mijn moeder me op veel gebieden zoals ik ben, ook het stotteren dus, maar toch voel ik me blijkbaar niet genoeg op m'n gemak om ontspannen te kunnen praten.

M'n vader stotterde zelf ook, hij is een aantal jaar geleden overleden.



Maar om op je verhaal terug te komen, ook ik zou dus graag willen leren gewoon te praten zoals ik praat, en dan geen verschil tussen welke persoon dan ook en welke verhouding je met die persoon hebt. Dat zou heel fijn zijn. Maar hoe?...



Ik ga trouwens zo echt slapen, ben ontzettend moe en morgenochtend weer vroeg de werkwekker

Tot later lieve meiden en slaap lekker!

Misschien moeten wij ook maar eens een "meet" organiseren. Schijnt hip te zijn



Maar dan moeten we de tijd wel ruim plannen natuurlijk en géén voorstelrondes, want anders kom ik niet! *gaat naambordje zoeken*

Jeetje, wat is het hier gezellig druk tegenwoordig! Ik lees ook overal over meets (staat raar, klopt dit wel?), maar als wij dat doen, kunnen we er beter een heel weekend van maken. Anders heeft slechts een van ons zich kunnen voorstellen. Ben dus ook pro naambordjes...



Iremgul, je jurken klinken top. Donderdag ga je dus je definitieve keuze maken. Spannend hoor. Wat ik me afvroeg: stotter je meer of minder in aanwezigheid van je verloofde, nu je hem hebt ingelicht? Ik heb trouwens nog eens nagedacht over je eetbuien: moet je hiervoor geen hulp zoeken? Straks wordt het weer steeds erger en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Maak me er toch wel zorgen om.



Soul, vandaag heb je weer een gesprek met je therapeute toch? Hoop dat je idd een diagnose krijgt (en dan niet eentje waar je niks mee kan) en aan de slag kunt met jezelf. Zit ook in die hele molen, alhoewel ik mijn diagnose al wel heb gekregen. Nu moet ik alleen een keuze maken over de therapie die ik kan moet volgen. Is het niet een idee om je voorlopig ziek te melden? Voordat je helemaal instort? Want dan ben je nog verder van huis.



Ik hou het verder kort en zwaai naar de rest!



Dag stotterkoppen!