Overig
alle pijlers
Jeugdtrauma's
maandag 5 april 2010 om 19:26
quote:lindy schreef op 04 april 2010 @ 13:02:
Dat verhaal met die dagboeken heb ik ongeveer exact hetzelfde meegemaakt als Goldielocks, daar hebben we het eerder al over gehad in een ander topic, weet je nog? Ik had het wijf wel dood kunnen slaan toen, dat vergeet ik nooit meer.
Ook een leuke: ik had altijd extreem last van mijn menstruatie, nog steeds trouwens. Toch moest ik iedere week het halve huishouden doen, naast school en bijbaantjes. Ik was vijftien, verging van de pijn en moest de garage schrobben, eerst alle zware spullen eruit sjouwen. Het lukte me niet. Mijn moeder begon te slaan en keihard te knijpen. Daar bleef ze maar mee doorgaan terwijl ik dubbelgeklapt van de buikpijn over de schrobber gebogen stond, huilend. Ik moest en zou die garage schrobben van d'r. Op dat moment knapte er iets en ik heb haar he-le-maal lens gescholden, Kutwijf, kankerwijf, val dood vette trut. /ik werd naar mijn kamer gestuurd en kreeg later ook nog van mijn vader op mijn flikker. Vlak na mijn zestiende ben ik het huis uitgevlucht.
Als ze doodgaat, ga ik niet eens naar d'r begrafenis en trek ik een fles wijn open om het te vieren. Ik hoop dat ze zich dit soort taferelen nog vaak herinnert, want ze vertelt tegen iedereen dat het niet waar is.Pffff heftig hoor.....
Dat verhaal met die dagboeken heb ik ongeveer exact hetzelfde meegemaakt als Goldielocks, daar hebben we het eerder al over gehad in een ander topic, weet je nog? Ik had het wijf wel dood kunnen slaan toen, dat vergeet ik nooit meer.
Ook een leuke: ik had altijd extreem last van mijn menstruatie, nog steeds trouwens. Toch moest ik iedere week het halve huishouden doen, naast school en bijbaantjes. Ik was vijftien, verging van de pijn en moest de garage schrobben, eerst alle zware spullen eruit sjouwen. Het lukte me niet. Mijn moeder begon te slaan en keihard te knijpen. Daar bleef ze maar mee doorgaan terwijl ik dubbelgeklapt van de buikpijn over de schrobber gebogen stond, huilend. Ik moest en zou die garage schrobben van d'r. Op dat moment knapte er iets en ik heb haar he-le-maal lens gescholden, Kutwijf, kankerwijf, val dood vette trut. /ik werd naar mijn kamer gestuurd en kreeg later ook nog van mijn vader op mijn flikker. Vlak na mijn zestiende ben ik het huis uitgevlucht.
Als ze doodgaat, ga ik niet eens naar d'r begrafenis en trek ik een fles wijn open om het te vieren. Ik hoop dat ze zich dit soort taferelen nog vaak herinnert, want ze vertelt tegen iedereen dat het niet waar is.Pffff heftig hoor.....
maandag 5 april 2010 om 19:33
Ik ben al het hele weekend met dit topic bezig. Het roept bij mij steeds dezelfde situatie op : Mijn ouders moesten naar de stad voor een afspraak en zouden mij op een bepaalde tijd ergens oppikken Ik wachten en wachten raakte helemaal in paniek, toen ze uiteindelijk kwamen waren ze kwaad dat ik me zo aanstelde .Achteraf was het tijdstip niet duidelijk geweest ik was te vroeg en hun afspraak was uitgelopen maar voel nu weer de paniek en weet nu na 30 jaar nog precies de plek waar ik toen stond.
maandag 5 april 2010 om 21:25
quote:FutureLegend schreef op 05 april 2010 @ 11:06:
[...]
Ja klopt dat het een rare opmerking was. Maar daar bleef het dus niet alleen bij; ook echt de actie > het tongen.
Hij heeft een klap van de molen gehad; ongeluk waardoor hij hersenletsel heeft gekregen. Sindsdien geen mate weten te houden (met bijv. gedachten over seks), geen remmingen meer (veel schreeuwen) en geen schaamte. Mijn ouders waren toen wel allang al uit elkaar trouwens.
Zonder familie heeft hij ook dingen gedaan, dus hij is in persoon wel een heel jeugdtrauma geworden. Durf nu nog steeds niet alleen bij hem langs
Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
[...]
Ja klopt dat het een rare opmerking was. Maar daar bleef het dus niet alleen bij; ook echt de actie > het tongen.
Hij heeft een klap van de molen gehad; ongeluk waardoor hij hersenletsel heeft gekregen. Sindsdien geen mate weten te houden (met bijv. gedachten over seks), geen remmingen meer (veel schreeuwen) en geen schaamte. Mijn ouders waren toen wel allang al uit elkaar trouwens.
Zonder familie heeft hij ook dingen gedaan, dus hij is in persoon wel een heel jeugdtrauma geworden. Durf nu nog steeds niet alleen bij hem langs
Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
maandag 5 april 2010 om 22:13
Ik ben stil van sommige verhalen en voelde de kleine, bange, wanhopige en eenzame kinderen van ooit door de woorden heen.
Ik heb met tranen in mijn ogen bepaalde verhalen gelezen en voelde (hier en daar) letterlijk weerzin doordat ik me misselijk voelde.
Toen las ik Moordwijf die een zin tikte in de trant van:
Waarom wegvegen? Het heeft mede gemaakt wie ik ben.
Daardoor moest ik aan F.Nietschze denken.
"What doesn't kill you makes you stronger"
Door die gedachtengang kan het ooit negatieve wellicht (deels) omgezet worden in een positief proces.
Mooi gezegd Moordwijf en liefs voor allen.
Ik heb met tranen in mijn ogen bepaalde verhalen gelezen en voelde (hier en daar) letterlijk weerzin doordat ik me misselijk voelde.
Toen las ik Moordwijf die een zin tikte in de trant van:
Waarom wegvegen? Het heeft mede gemaakt wie ik ben.
Daardoor moest ik aan F.Nietschze denken.
"What doesn't kill you makes you stronger"
Door die gedachtengang kan het ooit negatieve wellicht (deels) omgezet worden in een positief proces.
Mooi gezegd Moordwijf en liefs voor allen.
maandag 5 april 2010 om 22:27
quote:_69_ schreef op 05 april 2010 @ 21:25:
[...]
Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
Nee, alleen zijn naam werd genoemd met nadruk. Toen is hij gestopt denk ik. Voor de rest zag ik alleen maar geschokte mensen kijken
Snapte echt niet wat er aan de hand was.
Ik heb nog een stuk of 10 trauma's, niet per se met mijn vader, maar niet echt 'leuke'.
Oja wel eentje! Ik lag in een vakantiehuisje bij mijn moeder in bed. Ik was een jaar of 5, misschien jonger. Nou, zij is panisch voor vlinders. En er vloog die nacht een nachtvlinder over onze gezichten heen! Door haar geschreeuw en gekrijs ben ik ook bang voor die beesten geworden
En een trauma toen ik een jaar of 14/15 was, ik ging van die "gelukkig oud & nieuw" kaartjes rondbrengen (van folders bezorgen). Ik kom aan bij een doodlopend straatje, bel aan, en een vieze man doet open. Hij blijft een tijdje weg en komt terug met zijn gulp open, schaamhaar volop te zien en zegt op een heel ranzige manier "Kijk hier is je gulden/euro meisje".
Gatver ik wil niet weten wat er met die gulden/euro is gebeurd voordat ik 'm in mijn handen kreeg!!! :puke:
[...]
Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
Nee, alleen zijn naam werd genoemd met nadruk. Toen is hij gestopt denk ik. Voor de rest zag ik alleen maar geschokte mensen kijken
Snapte echt niet wat er aan de hand was.Ik heb nog een stuk of 10 trauma's, niet per se met mijn vader, maar niet echt 'leuke'.
Oja wel eentje! Ik lag in een vakantiehuisje bij mijn moeder in bed. Ik was een jaar of 5, misschien jonger. Nou, zij is panisch voor vlinders. En er vloog die nacht een nachtvlinder over onze gezichten heen! Door haar geschreeuw en gekrijs ben ik ook bang voor die beesten geworden
En een trauma toen ik een jaar of 14/15 was, ik ging van die "gelukkig oud & nieuw" kaartjes rondbrengen (van folders bezorgen). Ik kom aan bij een doodlopend straatje, bel aan, en een vieze man doet open. Hij blijft een tijdje weg en komt terug met zijn gulp open, schaamhaar volop te zien en zegt op een heel ranzige manier "Kijk hier is je gulden/euro meisje".
Gatver ik wil niet weten wat er met die gulden/euro is gebeurd voordat ik 'm in mijn handen kreeg!!! :puke:
vrijdag 9 april 2010 om 06:12
@ Boogje, waarom je TO post verwijderen?
Jouw trauma was ook groot en je bedoelde dit topic op die
manier.
En ja, dat maakt voor lezers dat alle trauma's naar boven komen, die je niet voor mogelijk houdt.
Maar jouw trauma mag er ook zijn hoor , voelt nu zo raar
omdat je het weggehaald hebt.
Sterkte voor iedereen.
Jouw trauma was ook groot en je bedoelde dit topic op die
manier.
En ja, dat maakt voor lezers dat alle trauma's naar boven komen, die je niet voor mogelijk houdt.
Maar jouw trauma mag er ook zijn hoor , voelt nu zo raar
omdat je het weggehaald hebt.
Sterkte voor iedereen.
vrijdag 9 april 2010 om 06:35
Ik heb echt álle posts in de topic gelezen en jeetje, wat herken ik er veel van en wat brengt het veel herinneringen terug.
Enerzijds wil ik ze graag posten, om de dingen te vertellen die ik nog nooit iemend heb verteld. Aan de andere kant ben ik bang om dat slotje van mijn geheugen af te halen omdat ik bang ben. Om dingen onder ogen te zien, om mezelf ermee te confronteren.. Het is zo lang weggestopt geweest, is het dan nuttig om het op te rakelen. (Zomaar een gedachte hoor.)
@Bergje.. Geen woorden voor..
Enerzijds wil ik ze graag posten, om de dingen te vertellen die ik nog nooit iemend heb verteld. Aan de andere kant ben ik bang om dat slotje van mijn geheugen af te halen omdat ik bang ben. Om dingen onder ogen te zien, om mezelf ermee te confronteren.. Het is zo lang weggestopt geweest, is het dan nuttig om het op te rakelen. (Zomaar een gedachte hoor.)
@Bergje.. Geen woorden voor..
vrijdag 9 april 2010 om 06:39
vrijdag 9 april 2010 om 06:59
quote:noahtb schreef op 09 april 2010 @ 06:39:
@Boogje: Ook ik vind dat je je post echt niet had hoeven weghalen. Je kunt niet bepalen of een trauma "erg genoeg" is om hier te mogen staan. Feit is dat jij dat zo ervaren hebt en dat maakt het voor jouw een nare herinnering, daar kun je geen waardeoordeel aan geven.
Geheel mee eens!!!!
Ik kan mij heel goed voorstellen dat het een trauma is in zo'n kofferbak opgesloten. Heb je er nu nog last van, bijv. in liften of andere kleine ruimtes?
@Boogje: Ook ik vind dat je je post echt niet had hoeven weghalen. Je kunt niet bepalen of een trauma "erg genoeg" is om hier te mogen staan. Feit is dat jij dat zo ervaren hebt en dat maakt het voor jouw een nare herinnering, daar kun je geen waardeoordeel aan geven.
Geheel mee eens!!!!
Ik kan mij heel goed voorstellen dat het een trauma is in zo'n kofferbak opgesloten. Heb je er nu nog last van, bijv. in liften of andere kleine ruimtes?
vrijdag 9 april 2010 om 08:10
Boogje, ik vind het werkelijk jammer dat je je opening hebt weggehaald.
Zou mij er haast schuldig om voelen omdat ik een van de eerste was met ander soort trauma's dan wat jij eigenlijk bedoelde.
Toch vind ik dit topic heel mooi en ik zou het fijn vinden als jij ook gewoon jouw trauma laat staan, dat sommige trauma's in jouw ogen erger zijn doet niks af van jouw trauma.
Zou mij er haast schuldig om voelen omdat ik een van de eerste was met ander soort trauma's dan wat jij eigenlijk bedoelde.
Toch vind ik dit topic heel mooi en ik zou het fijn vinden als jij ook gewoon jouw trauma laat staan, dat sommige trauma's in jouw ogen erger zijn doet niks af van jouw trauma.
vrijdag 9 april 2010 om 08:15
quote:_69_ schreef op 05 april 2010 @ 21:25:
[...]Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
69, ik zie je al dit hele topic lang ontzettend kritisch reageren op posts die geplaatst worden.
Inhoudelijk gezien val je de ouders van mensen hier aan, maar met je toon val je de mensen zelf aan.
Ik weet dat er nog steeds mensen zijn die niet écht beseffen dat dit soort dingen voorkomen en dat er mensen (ouders) bestaan die ziekere dingen daadwerkelijk doen dan dat jij ze zelf kunt bedenken.
Ik begrijp dat het misschien nog wel moeilijker is dat sommige van deze kinderen ook als ze volwassen zijn nog een mate van loyaliteit hebben naar hun ouders. Toch is het zo, en de voorbeelden kun je hier lezen.
Ik vind jouw kritische bevragingen en veronderstellingen richting meerdere forummers met ervaringsverhalen to be honest zowel naief als ergerlijk als aanvallend.
[...]Maar waarom werd je niet door je moeder of andere familie beschermd? Ik bedoel; ze wisten dat hij hersenletsel had en de gevolgen daarvan en dan lieten ze je toch alleen bij hem?
Ook toen hij met de familie erbij met jou ging tongen trokken ze je toch wel weg neem ik aan?
69, ik zie je al dit hele topic lang ontzettend kritisch reageren op posts die geplaatst worden.
Inhoudelijk gezien val je de ouders van mensen hier aan, maar met je toon val je de mensen zelf aan.
Ik weet dat er nog steeds mensen zijn die niet écht beseffen dat dit soort dingen voorkomen en dat er mensen (ouders) bestaan die ziekere dingen daadwerkelijk doen dan dat jij ze zelf kunt bedenken.
Ik begrijp dat het misschien nog wel moeilijker is dat sommige van deze kinderen ook als ze volwassen zijn nog een mate van loyaliteit hebben naar hun ouders. Toch is het zo, en de voorbeelden kun je hier lezen.
Ik vind jouw kritische bevragingen en veronderstellingen richting meerdere forummers met ervaringsverhalen to be honest zowel naief als ergerlijk als aanvallend.
vrijdag 9 april 2010 om 09:48
@ Spinster; Aanvallend??? Ergerlijk??
Ik vind het oprecht heel naar om te lezen dat jij dat zo ervaart. Is absoluut niet mijn bedoeling!
Ik schrik ervan hoe jij mij terecht wijst, terwijl ik hier juist ontzettend meeleef, maar ook geschokt ben en daardoor allerlei vragen in mijn hoofd krijg. ik kan me er allemaal heel weinig bij voorstellen en vraag me dus af hoe ouders tot zulke dingen in staat zijn en hoe je als kind dan op latere leeftijd met je ouders om kunt gaan.
Dat jij die vragen leest als aanvallend is misschien jouw eigen interpretatie (schrijf je dat zo?) of mijn onhandige manier van dingen op schrift zetten. Maar in ieder geval zeker niet mijn opzet.
Ik vind het oprecht heel naar om te lezen dat jij dat zo ervaart. Is absoluut niet mijn bedoeling!
Ik schrik ervan hoe jij mij terecht wijst, terwijl ik hier juist ontzettend meeleef, maar ook geschokt ben en daardoor allerlei vragen in mijn hoofd krijg. ik kan me er allemaal heel weinig bij voorstellen en vraag me dus af hoe ouders tot zulke dingen in staat zijn en hoe je als kind dan op latere leeftijd met je ouders om kunt gaan.
Dat jij die vragen leest als aanvallend is misschien jouw eigen interpretatie (schrijf je dat zo?) of mijn onhandige manier van dingen op schrift zetten. Maar in ieder geval zeker niet mijn opzet.
vrijdag 9 april 2010 om 11:29
@69 & Spinster:
Ik denk niet dat 69 het niet bedoeld zoals haar post overkomt. Voor mensen die dergelijke dingen niet hebben meegemaakt is het moeilijk voorstellen dat zulke disfunctionele gezinnen bestaan. Dat roept vragen, verontwaardiging en onbegrip voor de situatie op.
Ik denk niet dat 69 het kritisch bedoeld maar het zich gewoon oprecht niet kan voorstellen dat zoiets gebeurd.
Tipje 69: Ik begrijp dat je vragen hebt maar probeer niet zo heel ver door te vragen. Sommige dingen zijn niet uit te leggen, niet te verwoorden of wil iemand niet beantwoorden.
Ik denk niet dat 69 het niet bedoeld zoals haar post overkomt. Voor mensen die dergelijke dingen niet hebben meegemaakt is het moeilijk voorstellen dat zulke disfunctionele gezinnen bestaan. Dat roept vragen, verontwaardiging en onbegrip voor de situatie op.
Ik denk niet dat 69 het kritisch bedoeld maar het zich gewoon oprecht niet kan voorstellen dat zoiets gebeurd.
Tipje 69: Ik begrijp dat je vragen hebt maar probeer niet zo heel ver door te vragen. Sommige dingen zijn niet uit te leggen, niet te verwoorden of wil iemand niet beantwoorden.
vrijdag 9 april 2010 om 14:39
@ Noatb: dank je voor je post. Ik denk dat je de situatie goed samenvat.
@ 69: Ik begrijp dat je intentie gelukkig inderdaad niet is om aan te vallen. Het is de toon van de vragen die je stelt en aan wíe je ze stelt dat mij een onprettig gevoel geeft.
Veel van de mensen die zijn opgegroeid in een dysfunctioneel gezin hebben zich al zo vaak moeten verklaren en verantwoorden over hun ouders, hun achtergrond, hun ervaringen, wel of geen contact op latere leeftijd, etc... Het helpt vaak niet als er dan weer één bij komt die 'er niet aan kan'.
Ik begrijp je schok ergens wel, maar op een bepaalde manier ben ik weer geshokeerd door jouw schok, begrijp je wat ik bedoel? Iedereen wéét wel van huiselijk geweld en kindermishandeling. Toch zijn er kennelijk nog steeds mensen die het niet écht kunnen (of willen, dat zou ook goed kunnen!) bevatten en er daardoor wat ongelovig op kunnen reageren. En met een ongelovige toon in je vragen stellen is zo ongeveer de vervelendste manier, als het om dit soort onderwerpen gaat.
@ 69: Ik begrijp dat je intentie gelukkig inderdaad niet is om aan te vallen. Het is de toon van de vragen die je stelt en aan wíe je ze stelt dat mij een onprettig gevoel geeft.
Veel van de mensen die zijn opgegroeid in een dysfunctioneel gezin hebben zich al zo vaak moeten verklaren en verantwoorden over hun ouders, hun achtergrond, hun ervaringen, wel of geen contact op latere leeftijd, etc... Het helpt vaak niet als er dan weer één bij komt die 'er niet aan kan'.
Ik begrijp je schok ergens wel, maar op een bepaalde manier ben ik weer geshokeerd door jouw schok, begrijp je wat ik bedoel? Iedereen wéét wel van huiselijk geweld en kindermishandeling. Toch zijn er kennelijk nog steeds mensen die het niet écht kunnen (of willen, dat zou ook goed kunnen!) bevatten en er daardoor wat ongelovig op kunnen reageren. En met een ongelovige toon in je vragen stellen is zo ongeveer de vervelendste manier, als het om dit soort onderwerpen gaat.
vrijdag 9 april 2010 om 14:44
@69 voor de meeste mishandelde kinderen geldt dat ongeloof een soort rode draad is. Of je het als kind nu wel of niet aan hebt kunnen geven mensen hebben weggekeken of later hun ongeloof laten zien. En ook als volwassenene wordt er zo vaak met ongeloof of afwijzing (je gaat toch nog steeds naar je ouders dan moet je ook niet zeuren!) gereageerd. Het is voor veel mensen vast moeilijk te begrijpen, maar wat m,eer acceptatie zou al zoveel helpen voor veel mensen.
vrijdag 9 april 2010 om 16:49
Ik heb alles weer bijgelezen, wat zijn er veel hier die ook een nare jeugd hebben gehad.
Boogje, je had je post niet hoeven weghalen. Als je nooit iets heftigs zoals sommige hier meemaakt, dan is een "kleiner" iets een enorm trauma. (ik weet niet goed hoe ik deze zin moet verwoorden dus ik hoop dat mensen snappen wat ik bedoel, wil niemand hier tekort doen).
Wat ik gewoon nog steeds niet kan snappen is dat ouders tot zulke erge dingen in staat zijn.
Wat ik mn vader nooit hebn kunnen vergeven (alle andere dingen zijn vergeven en diep weggestopt vergeten) is dat ik nooit een beugel heb gehad. Mn tanden stonden dus niet mooi recht waar ik veel mee gepest ben. Toen kreeg ik op mn 22e ook nog eens een ongeluk waardoor twee tanden half afbraken en door een hoop financiele toestanden heb ik zelf nooit een beugel kunnen nemen. Dit jaar gaat het hopelijk wel lukken, maar ik denk altijd als mensen naar me kijken, dat ze alleen maar mn lelijke gebit zien. Ik schaam me rot voor mn tanden en lach zelden voluit, of met een hand voor mn mond...
Een hele dikke voor iedereen hier. Het heeft wel heel wat losgemaakt. Ook bij mij, tijdens het lezen komen er weer stukjes verleden naar boven. Teveel om allemaal op te schrijven.
Boogje, je had je post niet hoeven weghalen. Als je nooit iets heftigs zoals sommige hier meemaakt, dan is een "kleiner" iets een enorm trauma. (ik weet niet goed hoe ik deze zin moet verwoorden dus ik hoop dat mensen snappen wat ik bedoel, wil niemand hier tekort doen).
Wat ik gewoon nog steeds niet kan snappen is dat ouders tot zulke erge dingen in staat zijn.
Wat ik mn vader nooit hebn kunnen vergeven (alle andere dingen zijn vergeven en diep weggestopt vergeten) is dat ik nooit een beugel heb gehad. Mn tanden stonden dus niet mooi recht waar ik veel mee gepest ben. Toen kreeg ik op mn 22e ook nog eens een ongeluk waardoor twee tanden half afbraken en door een hoop financiele toestanden heb ik zelf nooit een beugel kunnen nemen. Dit jaar gaat het hopelijk wel lukken, maar ik denk altijd als mensen naar me kijken, dat ze alleen maar mn lelijke gebit zien. Ik schaam me rot voor mn tanden en lach zelden voluit, of met een hand voor mn mond...
Een hele dikke voor iedereen hier. Het heeft wel heel wat losgemaakt. Ook bij mij, tijdens het lezen komen er weer stukjes verleden naar boven. Teveel om allemaal op te schrijven.