Overig
alle pijlers
Autistenhumor
vrijdag 9 april 2010 om 22:07
Af en toe lees ik een droge opmerking door een autist die ontzettend lollig is. Dus bij deze een topic.
Zoon (tien jaar) zit op de bank achter zijn DSscherm geplakt. Op TV is er reclame. Het is de reclame van geweld tegen mensen met een publieke taak heb je zelf in de hand. In beeld ene Jan Stork in een rolstoel. Hij kan ergens niet door en wordt geholpen. Voice over zegt dat Jan Stork er meer aan had gehad als hij vorig jaar was geholpen. Toen werd hij tijdens zijn werk als conducteur door drie jongens in elkaar geslagen. Elf mensen zagen het gebeuren en niemand deed iets.
Zonder op te kijken van zijn scherm zegt zoon: Hoezo niemand deed iets? Die drie jongens sloegen hem toch in elkaar? Hij haalt zijn schouders op en speelt verder.
Zoon (tien jaar) zit op de bank achter zijn DSscherm geplakt. Op TV is er reclame. Het is de reclame van geweld tegen mensen met een publieke taak heb je zelf in de hand. In beeld ene Jan Stork in een rolstoel. Hij kan ergens niet door en wordt geholpen. Voice over zegt dat Jan Stork er meer aan had gehad als hij vorig jaar was geholpen. Toen werd hij tijdens zijn werk als conducteur door drie jongens in elkaar geslagen. Elf mensen zagen het gebeuren en niemand deed iets.
Zonder op te kijken van zijn scherm zegt zoon: Hoezo niemand deed iets? Die drie jongens sloegen hem toch in elkaar? Hij haalt zijn schouders op en speelt verder.
MILF in the making 
zaterdag 10 april 2010 om 15:11
quote:DarkRosePrincess schreef op 10 april 2010 @ 13:10:
Hans je bent een voorbeeld van hoe goed het kan gaan! Dat geeft een moeder hoop en moed. Het kan dus wel.
Dat heb ik nou ook altijd als ik jou lees Hans
Ik kan zo blij van jou worden.
Dank je wel .
Hans je bent een voorbeeld van hoe goed het kan gaan! Dat geeft een moeder hoop en moed. Het kan dus wel.
Dat heb ik nou ook altijd als ik jou lees Hans
Ik kan zo blij van jou worden. Dank je wel .
Zo ! En dan kunnen we nu weer allemaal normaal doen....
zaterdag 10 april 2010 om 15:31
zaterdag 10 april 2010 om 17:59
quote:wereldmeid schreef op 10 april 2010 @ 13:11:
Mijn ex had pdd nos, hij had zo veel problemen dat het lachen mij snel verging.Ja en dus? Mogen we als ouders van niet af en toe lachen om de aparte dingen die onze kinderen zeggen? Mogen we niet de rijke kanten van ASS zien? Want het zijn unieke kinderen, met een al even unieke kijk op de wereld. Ze zijn zoals ze zijn en net als iemand zonder ASS hebben ze leuke en minder leuke kanten. En ik ken echt genoeg zogeheten normale mannen die heel veel problemen hadden en waarvan het lachen me snel is vergaan.
Mijn ex had pdd nos, hij had zo veel problemen dat het lachen mij snel verging.Ja en dus? Mogen we als ouders van niet af en toe lachen om de aparte dingen die onze kinderen zeggen? Mogen we niet de rijke kanten van ASS zien? Want het zijn unieke kinderen, met een al even unieke kijk op de wereld. Ze zijn zoals ze zijn en net als iemand zonder ASS hebben ze leuke en minder leuke kanten. En ik ken echt genoeg zogeheten normale mannen die heel veel problemen hadden en waarvan het lachen me snel is vergaan.
MILF in the making
zaterdag 10 april 2010 om 18:04
We kiezen hier wel bewust om onze dochter (het enige niet ASS of ADHD kind van de vier) niet alleen maar 'de zus van' te laten zijn. Stoornis of niet, ieder kind hier heeft regels en dient zich daaraan te houden. En hoewel het met de knullen af en toe heel erg langdradig is om er iets in te automatiseren, dat betekent niet dat ons meisje er de dupe van mag worden. Daarom gaat ze ook naar een regulier KDV. En vanaf volgende week naar de PSZ. En doen we ook dingen met alleen ons meisje. Ook zij heeft hier in huis een plek.
MILF in the making
zaterdag 10 april 2010 om 18:24
Je hebt gelijk, DRP. Maar Wereldmeid heb ik ook in andere topics gezien. Afhankelijk van de ernst van autisme, is het moeilijk of minder moeilijk voor iemand om een relatie met een autist te hebben. Ze heeft een moeilijke relatie gehad. Hopelijk wil zij dat nader toelichten.
De autisten die ik ken zijn nogal verschillend. De ene is makkelijker mee om te gaan en heeft meer humor dan de ander.
De autisten die ik ken zijn nogal verschillend. De ene is makkelijker mee om te gaan en heeft meer humor dan de ander.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 10 april 2010 om 18:35
@ DarkRosePrincess en vele anderen:
Ik wil toch even kwijt dat ik veel respect heb voor jullie overwegingd positieve kijk op jullie kinderen. Mijn (stief)zoon zit in de molen voor pdd-nos. Ik herken heel veel, al heeft hij het licht. Hij zit dan ook op regulier onderwijs (oudste kleuter) en speelt ook wel veel met leeftijdsgenoten. En dat gaat redelijk. (als hij het dan ook officieel heeft).
Maar ik vind het soms zo moeilijk om hem oprecht lief te vinden. Ik begrijp hem nu wel, maar dan vooral verstandelijk. Gevoelsmatig vind ik het zo moeilijk. Ik denk toch regelmatig; dat heb ik nu al 10 keer gezegd, of wacht nou gewoon even...en ga zo maar door.
HAdden jullie dit ook erg in het begin? Ik denk dat het met echte acceptatie te maken heeft.
Inderdaad kunnen zeggen dat mijn stiefzoon uniek is en mooie (misschien wel juist door zijn vermeende autisme) eigenschappen heeft.
Ik heb veel aan dit soort topics; Dank!
Ik wil toch even kwijt dat ik veel respect heb voor jullie overwegingd positieve kijk op jullie kinderen. Mijn (stief)zoon zit in de molen voor pdd-nos. Ik herken heel veel, al heeft hij het licht. Hij zit dan ook op regulier onderwijs (oudste kleuter) en speelt ook wel veel met leeftijdsgenoten. En dat gaat redelijk. (als hij het dan ook officieel heeft).
Maar ik vind het soms zo moeilijk om hem oprecht lief te vinden. Ik begrijp hem nu wel, maar dan vooral verstandelijk. Gevoelsmatig vind ik het zo moeilijk. Ik denk toch regelmatig; dat heb ik nu al 10 keer gezegd, of wacht nou gewoon even...en ga zo maar door.
HAdden jullie dit ook erg in het begin? Ik denk dat het met echte acceptatie te maken heeft.
Inderdaad kunnen zeggen dat mijn stiefzoon uniek is en mooie (misschien wel juist door zijn vermeende autisme) eigenschappen heeft.
Ik heb veel aan dit soort topics; Dank!
zaterdag 10 april 2010 om 18:39
Hans, ik heb momenteel een relatie met een autist met ADHD. Dus ik weet hoe lastig het kan zijn. Geloof me dat ik af en toe gillend gek kan worden. En dat ik naast alle hulpverleners voor man en kinderen ook zelf gesprekken heb. Om stoom af te blazen. Dat heb ik nodig, want de echte verantwoordelijkheid voor het gezin ligt bij mij en niet zoals het zou moeten zijn bij man en mij. De reactie kwam over alsof we niet zouden kunnen of mogen lachen om onze autisten. De ene autist is de andere niet. Maar de ene persoon is ook de andere niet. Iemand zonder stoornis kan in een relatie net zo moeilijk zijn. Iemand met stoornis kan in een relatie gewoon goed zijn.
MILF in the making
zaterdag 10 april 2010 om 18:47
Noerie, ik zie mijn gezin als een uitdaging. Het is heel veel werk. Maar ik hoop dat ze later als redelijk weldenkende en gelukkige mensen in het leven zullen staan. Ieder op hun eigen manier. Het loslaten van je dromen en idealen voor de toekomst is lastig. Het bijstellen van je verwachtingen ook. Maar ik zie ook wat ze wel heel goed kunnen, hoe ze uniek zijn in hun denken en doen. hoe ontzettend lief ze zijn en als ze in een wat mindere bui of periode zitten hoe moeilijk ze dat zelf eigenlijk vinden. En ik loop echt af en toe tegen de muur op. Dan is het gewoon zwaar en kut. Oudste zit momenteel weer in een vriendengroepje dat geen goede invloed op hem heeft, waardoor hij storend gedrag vertoond in de klas en dus aan de ene kant die 'vriendjes' heeft staan en aan de andere kant de leerkracht en beide kanten trekken aan hem. hij beland dan in een loyaliteitsconflict en dat gaat ten koste van zichzelf. Dat is dus balen als het geberud. Het is ook niet de eerste keer. En zoon 2 gaat eerdaags in een onderzoeks/dagbehandelingsprogramma. Hij is naast autist en ADHDer ook psychotisch en suïcidaal. En dat is ook best zwaar om te zien. Zoon 3 heeft een aangeboren afwijking die dusdanig is dat de ernst van de problemen steeds duidelijker wordt en daarmee de dromen en verwachtingen steeds opnieuw moeten worden aangepast. Iedere keer weer slikken. Autisme is zo ongeveer zijn laatste zorg. Dus ook daar zie ik het af en toe niet zo vrolijk in.
En dan zie ik weer die koppies, zie ze samen ieder op hun eigen manier spelen en praten en lachen. En dan vind ik weer de kracht om door te gaan. Om weer te knokken voor de belangen van de kinderen. Om weer de lastige situaties de baas te kunnen.
Het is een uniek stel bij elkaar.
En dan zie ik weer die koppies, zie ze samen ieder op hun eigen manier spelen en praten en lachen. En dan vind ik weer de kracht om door te gaan. Om weer te knokken voor de belangen van de kinderen. Om weer de lastige situaties de baas te kunnen.
Het is een uniek stel bij elkaar.
MILF in the making
zaterdag 10 april 2010 om 18:48
Dat is inderdaad zo. Oops, ik reageerde op het bericht van 18:39.
Humor vind ik eveneens belangrijk om de pijn te verlichten. Zowel voor mij als voor diegene voor wie die humor bedoeld is. Ik denk dat veel familieleden van autisten - hier zijn dat dus de forummers - veel steun hebben van humor.
Humor vind ik eveneens belangrijk om de pijn te verlichten. Zowel voor mij als voor diegene voor wie die humor bedoeld is. Ik denk dat veel familieleden van autisten - hier zijn dat dus de forummers - veel steun hebben van humor.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 10 april 2010 om 19:08
quote:Kalliope schreef op 10 april 2010 @ 15:35:
Hey Muis, heb jij trouwens nog wel eens wat gehoord van die 'mailgroep' naar aanleiding van het autisme-topic? James Blond had mij gevraagd om een Hyve te maken. Ik moet dat nog steeds doen, ik had er eentje gemaakt maar die was zo compleet van de wereld afgesloten dat er niemand bij kon. Ik zal mijn huiswerk weer eens gaan doen!
Hey Muis, heb jij trouwens nog wel eens wat gehoord van die 'mailgroep' naar aanleiding van het autisme-topic? James Blond had mij gevraagd om een Hyve te maken. Ik moet dat nog steeds doen, ik had er eentje gemaakt maar die was zo compleet van de wereld afgesloten dat er niemand bij kon. Ik zal mijn huiswerk weer eens gaan doen!
zaterdag 10 april 2010 om 19:14
quote:Noerie schreef op 10 april 2010 @ 18:35:
@ DarkRosePrincess en vele anderen:
Ik wil toch even kwijt dat ik veel respect heb voor jullie overwegingd positieve kijk op jullie kinderen. Mijn (stief)zoon zit in de molen voor pdd-nos. Ik herken heel veel, al heeft hij het licht. Hij zit dan ook op regulier onderwijs (oudste kleuter) en speelt ook wel veel met leeftijdsgenoten. En dat gaat redelijk. (als hij het dan ook officieel heeft).
Maar ik vind het soms zo moeilijk om hem oprecht lief te vinden. Ik begrijp hem nu wel, maar dan vooral verstandelijk. Gevoelsmatig vind ik het zo moeilijk. Ik denk toch regelmatig; dat heb ik nu al 10 keer gezegd, of wacht nou gewoon even...en ga zo maar door.
HAdden jullie dit ook erg in het begin? Ik denk dat het met echte acceptatie te maken heeft.
Inderdaad kunnen zeggen dat mijn stiefzoon uniek is en mooie (misschien wel juist door zijn vermeende autisme) eigenschappen heeft.
Ik heb veel aan dit soort topics; Dank!
Noerie, ik zeg wel eens: soms reageer ik mensenlijk in plaats van pedagogisch verantwoord. Ja, het is moeilijk als mijn kind met kanker loopt te schelden. Ik weet dat het net een soort Gilles de la Tourette is (dat ook verwant is aan autisme, vergis je niet!) maar als je dan weer hoort dat de moeder van een vriendin het heeft of de man van een vriendin er net aan gestorven is dan doet dat echt veel pijn. Ze is het zich niet bewust - echt niet. Maar ja, die link kunnen wij wel leggen.
Of als ze weer lelijk is naar mijn moeder. Mijn moeder, die zoveel voor mij heeft gedaan, mijn boodschappen enbenzine betaalde toen ex mij liet barsten, mij nu in staat stelt om te werken en te studeren, zodat ik straks een goede baan heb als de alimentatie voorbij is. Sterker nog, die mij zo steunt dat ik volgend jaar het aan durf om een promotieverzoek in te dienen. Die altijd klaar staat, en ook na een lange dag werken een warm bordje eten heeft... Onbetaalbaar. Verdient een troon. Ook daar is Muizelientje zich in het scheldmoment niet bewust, we weten het allebei, maar horen dat je (klein)kind je dood wenst en op je graf wil dansen.
Het doet pijn. Echt pijn. En ook je omgeving kan en wil het soms niet snappen.
Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?
@ DarkRosePrincess en vele anderen:
Ik wil toch even kwijt dat ik veel respect heb voor jullie overwegingd positieve kijk op jullie kinderen. Mijn (stief)zoon zit in de molen voor pdd-nos. Ik herken heel veel, al heeft hij het licht. Hij zit dan ook op regulier onderwijs (oudste kleuter) en speelt ook wel veel met leeftijdsgenoten. En dat gaat redelijk. (als hij het dan ook officieel heeft).
Maar ik vind het soms zo moeilijk om hem oprecht lief te vinden. Ik begrijp hem nu wel, maar dan vooral verstandelijk. Gevoelsmatig vind ik het zo moeilijk. Ik denk toch regelmatig; dat heb ik nu al 10 keer gezegd, of wacht nou gewoon even...en ga zo maar door.
HAdden jullie dit ook erg in het begin? Ik denk dat het met echte acceptatie te maken heeft.
Inderdaad kunnen zeggen dat mijn stiefzoon uniek is en mooie (misschien wel juist door zijn vermeende autisme) eigenschappen heeft.
Ik heb veel aan dit soort topics; Dank!
Noerie, ik zeg wel eens: soms reageer ik mensenlijk in plaats van pedagogisch verantwoord. Ja, het is moeilijk als mijn kind met kanker loopt te schelden. Ik weet dat het net een soort Gilles de la Tourette is (dat ook verwant is aan autisme, vergis je niet!) maar als je dan weer hoort dat de moeder van een vriendin het heeft of de man van een vriendin er net aan gestorven is dan doet dat echt veel pijn. Ze is het zich niet bewust - echt niet. Maar ja, die link kunnen wij wel leggen.
Of als ze weer lelijk is naar mijn moeder. Mijn moeder, die zoveel voor mij heeft gedaan, mijn boodschappen enbenzine betaalde toen ex mij liet barsten, mij nu in staat stelt om te werken en te studeren, zodat ik straks een goede baan heb als de alimentatie voorbij is. Sterker nog, die mij zo steunt dat ik volgend jaar het aan durf om een promotieverzoek in te dienen. Die altijd klaar staat, en ook na een lange dag werken een warm bordje eten heeft... Onbetaalbaar. Verdient een troon. Ook daar is Muizelientje zich in het scheldmoment niet bewust, we weten het allebei, maar horen dat je (klein)kind je dood wenst en op je graf wil dansen.
Het doet pijn. Echt pijn. En ook je omgeving kan en wil het soms niet snappen.
Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?
zaterdag 10 april 2010 om 19:41
Noeri: ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij wat DRP en Muis al zo treffend geschreven hebben. Ik loop ook wel eens tegen die muur, veel lezen over autisme / verwante stoornissen heeft mij wel geholpen, vooral omdat ik beter begrijp wat er zich in zijn hoofd afspeelt, en ook zie dat er veel onkunde is ipv onwil. Af en toe voel ik me ook machteloos, hij heeft al zoveel meer valkuilen / strubbelingen in het dagelijkse leven, ik kan me voorstellen dat dat voor hem ook frustrerend is.
Boekentip: Kinderen in de syndroommix, van Martin L. Kutscher. Goed leesbaar, ook voor leken, met humor, ook handig om aan een leerkracht te laten lezen als je kind op regulier onderwijs zit.
Boekentip: Kinderen in de syndroommix, van Martin L. Kutscher. Goed leesbaar, ook voor leken, met humor, ook handig om aan een leerkracht te laten lezen als je kind op regulier onderwijs zit.
Perhaps it is better to be irresponsible and right, than to be responsible and wrong. Winston Churchill
zaterdag 10 april 2010 om 19:45
quote:Ook daar is Muizelientje zich in het scheldmoment niet bewust, we weten het allebei, maar horen dat je (klein)kind je dood wenst en op je graf wil dansen.
Het doet pijn. Echt pijn. En ook je omgeving kan en wil het soms niet snappen.
Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?
Heel heel herkenbaar. Ik weet dat zoonlief dit niet zo meent en dat hij dit soort dingen zegt in zijn woede op dat moment. Maar hij zegt het toch maar wel even. Gelukkig komt ie dan vaak gelijk alweer met een zelfgemaakte knutsel waar een zelfgeschreven gedicht op staat ( hij heeft regelmatig dicht-manies) en dan is het ook al weer goed.
Heb dus ook regelmatig dat er ineens briefjes of kleine tekeningetjes in mijn tas of portomonee ( of schoen, ondergoedla of tussen het brood, verrassing.....) zitten van hem. Die koester ik echt.
Het doet pijn. Echt pijn. En ook je omgeving kan en wil het soms niet snappen.
Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?
Heel heel herkenbaar. Ik weet dat zoonlief dit niet zo meent en dat hij dit soort dingen zegt in zijn woede op dat moment. Maar hij zegt het toch maar wel even. Gelukkig komt ie dan vaak gelijk alweer met een zelfgemaakte knutsel waar een zelfgeschreven gedicht op staat ( hij heeft regelmatig dicht-manies) en dan is het ook al weer goed.
Heb dus ook regelmatig dat er ineens briefjes of kleine tekeningetjes in mijn tas of portomonee ( of schoen, ondergoedla of tussen het brood, verrassing.....) zitten van hem. Die koester ik echt.
zaterdag 10 april 2010 om 19:52
Aw Dangeensuus, da's dan toch weer heel lief....
hier ook scheldpartijen, vooral naar zus. Ze had nooit geboren mogen worden, we hadden haar niet moeten opvoeden, beter dood kunnen laten gaan. Het woord kanker valt ook regelmatig helaas. Het ergste vind ik dat ik op het moment dat het gebeurt ook de frustratie en onmacht, de tranen in zijn ogen zie...
Het valt me wel altijd op dat hij heel mooi op foto's staat, alsof dan die lieve jongen die daar binnen zit even naar buiten schijnt..
hier ook scheldpartijen, vooral naar zus. Ze had nooit geboren mogen worden, we hadden haar niet moeten opvoeden, beter dood kunnen laten gaan. Het woord kanker valt ook regelmatig helaas. Het ergste vind ik dat ik op het moment dat het gebeurt ook de frustratie en onmacht, de tranen in zijn ogen zie...
Het valt me wel altijd op dat hij heel mooi op foto's staat, alsof dan die lieve jongen die daar binnen zit even naar buiten schijnt..
Perhaps it is better to be irresponsible and right, than to be responsible and wrong. Winston Churchill
zaterdag 10 april 2010 om 19:54
Jeetje wat een verhalen Princess en Muis. Ik heb al zoveel moeite met mijn (stief)zoon, terwijl hij dan pdd-nos heeft in veel mindere mate. Ik mag dus eigenlijk niet klagen.
Maar inderdaad Muis; het lukt gewoon niet om de hele dag, 7 dagen per week pedagogisch verantwoord bezig te zijn. Menselijk ben ik ook regelmatig, en mezelf. Dit kan ik gewoon niet altidj maar opzij zetten. Ik voel me daar dna soms heel erg schuldig over; maar inderdaad; het is gewoon menselijk natuurlijk.
De omgeving lijkt me heel erg moeilijk. Valt bij ons nog wel mee omdat het allemaal niet zo opvalt. Begint nu wel echt te komen (hij is 5,5). En dat de omgeving het niet kan snappen...tja, het is ook heel moeilijk echt te snappen als ik eerlijk ben.
De zin 'Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?' is er een die ik heel goed ga onthouden...
Bedankt Muis, en een hele dikke virtuele knuffel. Hou je taai hoor!
En Princess: jij bent duidelijk op deze aarde met een roeping... Wat ontzettend fijn voor je man en je kinderen dat ze jou hebben zeg! Goed dat je zelf ook met iemand praat om je ei kwijt te kunnen want jeetje, wat speelt er veel in jullie gezin. En de druk is zwaar voor jou lijkt me. Maar inderdaad moet je ook je zegeningen tellen natuurlijk. Heftig allemaal hoor. Zeker om een zoon te hebben die psychotisch/suicidaal is... Ik wil je heel veel sterkte wensen en je nogmaals bedanken voor je posts.
Maar inderdaad Muis; het lukt gewoon niet om de hele dag, 7 dagen per week pedagogisch verantwoord bezig te zijn. Menselijk ben ik ook regelmatig, en mezelf. Dit kan ik gewoon niet altidj maar opzij zetten. Ik voel me daar dna soms heel erg schuldig over; maar inderdaad; het is gewoon menselijk natuurlijk.
De omgeving lijkt me heel erg moeilijk. Valt bij ons nog wel mee omdat het allemaal niet zo opvalt. Begint nu wel echt te komen (hij is 5,5). En dat de omgeving het niet kan snappen...tja, het is ook heel moeilijk echt te snappen als ik eerlijk ben.
De zin 'Ik denk dat het nooit went. Je moet alleen proberen er afstand van te nemen. Proberen, he?' is er een die ik heel goed ga onthouden...
Bedankt Muis, en een hele dikke virtuele knuffel. Hou je taai hoor!
En Princess: jij bent duidelijk op deze aarde met een roeping... Wat ontzettend fijn voor je man en je kinderen dat ze jou hebben zeg! Goed dat je zelf ook met iemand praat om je ei kwijt te kunnen want jeetje, wat speelt er veel in jullie gezin. En de druk is zwaar voor jou lijkt me. Maar inderdaad moet je ook je zegeningen tellen natuurlijk. Heftig allemaal hoor. Zeker om een zoon te hebben die psychotisch/suicidaal is... Ik wil je heel veel sterkte wensen en je nogmaals bedanken voor je posts.
zaterdag 10 april 2010 om 19:58
Dank je voor de boekentip Marnie! Ga ik zeker lezen.
En heftig hoor zulke woede-uitbarstingen... Voor de betrokkenen, maar ook voor hen inderdaad. Zo mooi om te lezen dat in bijna elke post wel frustraties/moeilijkheden ed worden gepost maar dat iedereen het ook meteen vanuit zijn/haar kind bekijkt. Als je het maar zo kunt blijven zien, dan scheelt het al zoveel.
En heftig hoor zulke woede-uitbarstingen... Voor de betrokkenen, maar ook voor hen inderdaad. Zo mooi om te lezen dat in bijna elke post wel frustraties/moeilijkheden ed worden gepost maar dat iedereen het ook meteen vanuit zijn/haar kind bekijkt. Als je het maar zo kunt blijven zien, dan scheelt het al zoveel.
zaterdag 10 april 2010 om 19:59
Kanker gebruikt hij niet gelukkig maar dit heeft een hele duidelijke aanwijsbare oorzaak bij mijn zoon. Mijn vader is vorig jaar augustus heel plotseling overleden aan kanker en dit heeft er keihard in gehakt bij zoonlief.Daarom gebruikt hij dat woord echt nooit. Meestal is het iets in de trend van "wat een teringzooikuthuis heb ik ook hier". Ook niet om over naar huis te schrijven, we zijn nu samen aan het bedenken welke andere woorden hij kan gebruiken om zijn frustraties er uit te gooien zonder heel erg grof te worden.
zaterdag 10 april 2010 om 20:08
zaterdag 10 april 2010 om 20:12
Gek is dat he Marnie, dat andere woorden niet dezelfde ontlading geven. Heeft jouw zoon ook last van tics? Wij noemen het hier fiepen. Hij heeft regelmatig dat hij gaat zitten kwaken ( ik weet niet hoe ik het anders moet noemen). Hij knijpt dan met zijn stem en MOET die geluiden maken. Heeft ook een tijd lang heel erg met zijn ogen geknepen. We besteden er vrij weinig aandacht aan ( tenzij hij zo hard zit te kwaken dat we er echt knetterdol van worden) en sturen hem dan even naar zijn piano. Mag ie daar even uitrazen op volume 50 en dan is het weer goed.
Ook heeft hij dwangmatige handelingen omtrend het sorteren van zijn speelgoed en het verzamelen van voor ons totaal nutteloze dingen. Stokjes, postbode elastieken, stukjes krijt van school, stenen, hoekjes van de pagina's van bepaalde agenda's en ga zo maar door. We laten hem hier maar in, want hij ruimt het allemaal helemaal geordend op, en eens in de zoveel tijd moet hij iets kiezen om weg te doen zodra hij weer een nieuwe verzamelwoede heeft.
Hij heeft al die maffe gogo poppetjes, alle voetbalplaatjes ( en heeft de pest aan voetballen maar weet elk team, elk logo en elke speler uit het hoofd), alle domino stenen, en ga zo maar door.
Ook heeft hij dwangmatige handelingen omtrend het sorteren van zijn speelgoed en het verzamelen van voor ons totaal nutteloze dingen. Stokjes, postbode elastieken, stukjes krijt van school, stenen, hoekjes van de pagina's van bepaalde agenda's en ga zo maar door. We laten hem hier maar in, want hij ruimt het allemaal helemaal geordend op, en eens in de zoveel tijd moet hij iets kiezen om weg te doen zodra hij weer een nieuwe verzamelwoede heeft.
Hij heeft al die maffe gogo poppetjes, alle voetbalplaatjes ( en heeft de pest aan voetballen maar weet elk team, elk logo en elke speler uit het hoofd), alle domino stenen, en ga zo maar door.