Ik wil een kind willen...

Hallo allemaal,



Ik wil even mijn hart luchten. Ik probeer bondig te blijven, maar daar ben ik niet zo sterk in.



Eigenlijk heb ik nooit een kinderwens gehad. Het is net of ik dat "gen" mis. Vroeger als kind vond ik baby's al beangstigend, terwijl al mijn vriendinnen het toen al geweldig leken te vinden, en het is nooit echt veranderd. Nu, ik weet wel dat dit al niet meer echt een uitzondering is tegenwoordig, maar ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Ik voel me niet volledig vrouw, en ik krijg vaak de veroordelende commentaren te horen waarover in een andere post al uitgebreid over werd gediscussieerd. Mensen in mijn omgeving vinden immers, als je een stabiele job, een stabiele relatie en een huis hebt, zoals ik, dat daar kinderen bijhoren, en vinden het egoïstisch wanneer die bewust niet lijken te komen. Eigenlijk zou je dus kunnen zeggen dat ik kinderen zou "willen willen".



Nu, mijn vriend is in dat opzicht van dezelfde mening dan ik. Hij heeft ook geen kinderwens, en is er ook bang van. Net als ik boezemt het hem een enorme angst in dat je je hele leven verantwoordelijk bent voor iemands welslagen in het leven. En dan nog kan je als ouders alles goed doen, maar kan het toch gruwelijk mislopen met je kind. Ik zou het vreselijk vinden als mijn kind later over ons gaat denken zoals ik denk over mijn ouders.



In mijn familie en vriendenkring is op één maand tijd ook ongeveer iedereen moeder of vader geworden, en eerlijk gezegd, wanneer ze erover praten is het een geklaag van jewelste! "Jezus wat is hij vandaag vervelend geweest zeg!" of "Oh God, we vertrekken binnenkort op vakantie! Dat gaat ook weer een leuk gedoe zijn, zo lang in de auto met die twee duivels die dan moe en vervelend zijn!" of "Pfff, nog eventjes volhouden, nog een jaar of 5, en dan is die vreselijke fase van huilen en "nee" en "waarom" voorbij! Oh nee, en dan begint de puberteit!" of "Als ik vandaag nog één luier moet verversen, dan word ik gek!" of "Een uurtje voor mezelf, dat zou ik nog eens leuk vinden!". Tja, ik moet zeggen, na die bloemlezingen minstens één keer per week word ik niet echt vervuld door een gevoel van: "Nou doe mij er maar gelijk 10 dan!".



Maar toch. Ik ben 29, en je begint na te denken. Ik ben meter geworden van het zoontje van mijn beste vriendin, en baby's boezemen me niet meer zo'n angst in, omdat ik het met mijn metekindje stilletjes aan het leren ben. Niet dat er gevoelsgewijs iets veranderd is, ik heb nog steeds niet een "oermoedergevoel", ik weet ook niet precies of dat werkelijk bestaat, want ik ken eigenlijk meer mensen die gewoon iets hadden van: "Nu of nooit". Zij zeggen dat dat gevoel van: "Nu is het het perfecte moment" ook niet bestaat. Tja, als ik dat hoor ben ik nog meer in de war, want waar ben ik dan op aan het wachten? Maar hoe dan ook, ik vraag me soms wel af of ik het me niet ga beklagen als we later allleen zijn. En zo'n mooi gevulde feesttafel bij Kerstmis vind ik ook wel leuk. Maar die weg die je dan moet afleggenom tot daar te komen, daar ben ik doodsbang voor. Ik ben er ook vast van overtuigd dat ik het niet goed ga doen, maar dat ligt in mijn karakter.



Maar het grootste probleem momenteel is mijn vriend. Ik hou zielsveel van hem, maar ik zie hem niet als vader. Zijn zus is onlangs moeder geworden, en hij is peter. En waar ik schrik voor had, is uitgekomen: hij is de enige waarbij zijn nichtje huilt. Iedereen kan haar vasthouden, en wanneer hij aan de beurt is, is ze na 30 seconden aan het brullen. Niet huilen, maar brullen. En het amplificeert zich natuurlijk, want hij is elke keer zenuwachtiger als men haar vol goede moed weer in zijn armen duwt. Hij lacht het nog zo'n beetje weg met "Dat is wat baby's doen", maar iedereen geneert zich ondertussen dood, en bekijkt ons dan met zo'n blik van: "Nou ja, misschien beginnen jullie er dan ook maar best niet mee." Elke keer als het gebeurt, en dat is dus elke keer hij haar vastheeft, kan ik wel beginnen huilen, want hierdoor is het me duidelijk geworden dat we dus nooit aan kinderen zullen beginnen. Niet dat ik dat heel hard wil, maar bij mij was de deur nog zo'n beetje open, snap je? Maar bij mijn vriend is die deur nu dicht. Hij heeft de bevestiging gekregen die hij verwachtte: hij is er niet goed in. Als ik ooit aan kinderen zou willen beginnen, zal hij daar misschien uiteindelijk wel mee instemmen om mij gelukkig te maken, maar hij zal niet gelukkig zijn. Hij zal ook alles persoonlijk opvatten, en ieder huiltje interpreteren als: "Zie je wel, hij/zij moet me niet."



Ik ben er zo van onder de voeten, en ik vind het zo erg voor hem. Hij is zo lief. Hij is mijn perfecte man. Hij heeft echt uitgekeken naar de geboorte van zijn nichtje. Ik vind het zo rot voor hem, want iedereen, en daarmee bedoel ik zijn ouders en zus, hadden dit eigenlijk verwacht. Toen zijn zus zwanger was, vroegen ze ook constant dingen als: "Je gaat toch niet bang zijn van dat baby'tje hè? Je gaat het toch wel graag zien hè?" Tot op het vervelende af, dat hij zich echt aangevallen voelde, zo van: "Wat denken jullie eigenlijk van mij?" En nu, tja.



Ach, ik ben ondertussen alweer aan het blubberen terwijl ik dit typ. Het is that time of the month, dus mijn hormonen liggen ook iets korter aan de oppervlakte. Ik vroeg me gewoon af of iemand hier wat objectieve wijze woorden voor me had. Een schouderklopje is ook al goed.



Trouwens, voor iedereen een gelukkige Moederdag. Ik heb een eindeloos respect voor jullie.



Veel liefs,

Twijfeltje

Mijn schoonouders zien dat als een signaal om niet aan kinderen te beginnen, niet ik. Maar dat wil niet zeggen dat die boodschap niet loeihard overkomt en heel erg pijn doet. Dat stukje uit mijn tekst was niet overdreven bedoeld, het is gewoon de manier waarop elke keer wordt gereageerd. En dat steekt. Sorry.

LOL! Bedankt om me aan het lachen te krijgen!

Inderdaad Susan, ik vind dat ook enorm kwetsend. Maar dat zijn we van hun eigenlijk wel gewoon. Maar zij zeggen nooit iets verkeerd, wij interpreteren altijd alles verkeerd, snap je?

Wel geruststellend dat daffyduck en Surface2 ook ervaring hebben gehad met baby's die zonder reden bij hen huilden. Je voelt je dan zo snel onzeker! Goed om te lezen dat het daar ook mee goed is gekomen.

Tja, geen baard of bril, jammer genoeg. Ik denk dat het begonnen is met wat stuntelig vasthouden, en dat dit zich heeft verder gezet tot nog verkrampter vasthouden omdat hij het krijsen al voelt aankomen. Hij wil alles veel te perfect doen, dat is typisch hij. Net omdat er onmiddellijk commentaar volgt, wanneer hij iets niet naar wens zou doen. Dat zou inderdaad niet mogen van zijn mama, maar zo is ze nu eenmaal. En ik ben iemand die heel gevoelig is voor andermans mening. En dat zou ook niet mogen, maar ja.

Branwen, ik ben het er ook volledig mee eens. En ja, dat is typisch gedrag. Van mijn schoonmoeder that is. Het is her way or now way. Altijd geweest. Er is zelfs al therapie aan te pas gekomen, maar als zij zelf vindt dat het altijd iemand anders zijn schuld is...

Wauw Kaar, ik hoop echt dat het bij ons ook zo zal lopen! Eindelijk dat helder moment! Wat moet dat bevrijdend zijn! Ik hoop voor jullie echt dat het lukt. En wat kunnen mensen toch wreed zijn zonder het zelf te beseffen...