Relaties
alle pijlers
moeilijke relatie
dinsdag 11 mei 2010 om 12:57
Een tijdje meegelezen hier, in het verleden ook wel gepost onder een andere naam (zou niet eens meer weten welke dus een heeeel ver verleden)
Ik heb voor mezelf in de afgelopen dagen een relatie afgesloten die bijna 3 jaar heeft geduurd
ik heb het hier heel erg moeilijk mee en kan niet in eerlijkheid zeggen dat ik die keuze in volle overtuiging heb gemaakt. Ergens hoop ik nog dat hij het initiatief neemt om de relatie te redden. Ik denk dat ik na alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren daar geen hoop meer op zou moeten hebben. Mss dat door het hier op te schrijven en door reacties van anderen, ik dingen in het perspectief zou kunnen zien zoals het zou horen..
In de afgelopen jaren zijn er heel wat dingen gebeurd waarbij ik mijn vraagtekens zette.
Hierom zijn we een aantal keer uit elkaar geweest.
De eerste keer was al na een paar maanden. Ik zal hem maar noemen d, had nog regelmatig contact met zijn ex. Tegen mij zei hij dat hij haar absoluut niks meer vond.. Hij had zelfs liever dat ze dood was omdat hij dan hun gezamenlijke huis zou krijgen. Maar als zij belde, dan vroeg hij haar naar hoe het met haar ging en met haar moeder. Het waren gezellige gesprekjes en ik vond het in erg groot contrast staan met hoe hij over haar praatte tegen mij. Ik vond dit vreemd. Maar als hij ophing en we het erover hadden, dan zei hij dat hij haar te vriend moest houden omdat zij hem kon naaien met de verkoop van het huis. Ik vond het alsnog vreemd en heb hem ook verteld dat ik wel verwacht dat hij meer afstand van haar neemt. Maar zij nam geen afstand van hem en belde hem steeds vaker tot het punt dat ze bijna 100 keer op een dag belde en hij haar hier niets over zei. Ik heb hem toen voor de keuze gesteld of zij of ik. Ik kon het niet tolereren dat hij met een ex belde in mijn huis. Het waren ook geen zakelijke gesprekken maar gesprekken over haar gevoel, over hoe eenzaam zij zich voelde nu zij alleen achter bleef en hij verder was gegaan met een nwe vriendin. Het ging steeds verder. Zij huilend aan de telefoon en hij haar troosten. Ik trok dit heel slecht en heb hem gezegd dat hij het gesprek moest beeindigen. Er zijn ook kinderen in het spel en ik wil niet dat zij hier wat van meekrijgen. Hij beeindigde het gesprek niet. Ik ben toen kwaad naar boven gegaan en heb mn spullen gepakt. Ik zou voor een aantal dagen weg gaan.
Hiervoor speelde al meer.. Hij werkte veel en kwam vaak te laat voor afspraken omdat hij overwerkte (zei hij). Ik had in die periode veel dromen over dat hij vreemd ging. Ik had dat nooit eerder meegemaakt, ben ook niet eerder bedrogen (voor zover ik weet). Ik vond dit erg verwarrend, die dromen waren zo levensecht dat ik me ook echt zo voelde alsof hij vreemd was gegaan. Als ik dit met hem besprak had hij hier weinig begrip voor, het was maar een droom zei hij. Hij had me wel verteld dat hij zijn vorige vriendin meerdere malen had bedrogen. Ik dacht dat het mss een projectie was van mijn angsten nav zijn verhalen.
Met oud en nieuw zouden we naar zijn huis gaan en het daar vieren. Ik keek daar heel erg naar uit. Liever vierde ik oud en nieuw niet in mijn eigen huis omdat ik een hele nare ervaring had gehad met een ex-partner een aantal jaren daarvoor. Deze had mij met oud en nieuw verlaten en ik heb mn verdriet weggehuild die hele nacht in mijn huis. Ik heb de daarop volgende jaren steeds oud en nieuw ergens anders gevierd. D zou die avond voor het eten zorgen had hij gezegd maar hij belde me laat in de middag om te vragen of ik boodschappen doe omdat hij moest overwerken. Ik baalde hier ontzettend van, er was bijna niets meer in de supermarkt en ik vermoedde dat we niet meer naar zijn huis zouden gaan. Dat was ook zo. D kwam zo laat thuis dat het nog maar een paar uur voor 12 uur was. Omdat hij een heel stuk verder woonde zouden we niet meer op tijd zijn. Hoewel ik oprecht heb geprobeerd om er die avond het beste van te maken, bleef die donkere wolk uit het verleden boven de avond hangen. D werd daar geirriteerd door. 's Avonds in bed hem ik hem proberen uit te leggen waarom ik zo verdrietig/afwezig was en heb ik hem verteld waarom ik die avond liever niet thuis had doorgebracht. Onvermijdelijk kwam zo ook mijn ex ter sprake. D stond woedend op en vond dat ik hem op een avond als deze niet moest lastig vallen met verhalen over mijn ex. Hij had er totaal geen boodschap aan en vroeg van mij om zijn spullen te zoeken zodat hij weg kon gaan. Ik was geschokt en moest heel erg huilen. Hij trapte tegen het bed aan en bleef zeggen dat ik zijn spullen moest helpen zoeken. Hij bleef zo wel een kwartier tegen me doorgaan. Op een gegeven moment knapte er iets in me en werd ik heel erg kwaad. Ik stond op en liep op hem af en sloeg hem meerdere keren op zn borst. Ik had dit nooit eerder gedaan en wist niet eens dat ik het kon. Omdat ik zag dat er niets gebeurde (hij sloeg me niet terug) ging ik ermee door en stopte pas toen hij zei dat ik rustig moest worden. Hij hield me vast en kalmeerde me. Ik weet niet meer hoe het die avond verder was gegaan. Ik weet wel dat hij niet meer weg is gegaan, de rest is een beetje een zwarte vlek in mijn geheugen.
Daarna hadden we nog meer dingen meegemaakt. D had mij verteld dat hij een keer heel erg depressief was geweest nadat een relatie met een meisje niets was geworden. Hij had daarna een overdosis medicijnen ingenomen. Uiteindelijk had hij het niet doorgezet en weer uitgespuugd. Ik vond het wel heel zorgelijk. Want ook bij mij heeft hij op een avond een overdosis medicijnen ingenomen. Ik heb toen meteen zijn ouders gebeld. Mss wisten zij er meer van en mss wilden ze langs komen om hem te steunen. Maar toen ik zijn moeder sprak deed zij heel lacherig. Volgens haar had haar man ook regelmatig gezegd dat hij dood wilde. Het was volgens haar allemaal niet zo zwaar. Als er wat is mocht ik altijd bellen. Daarna was het gesprek ten einde. Ik stond dus alleen met deze situatie. Later die avond belde D zijn moeder alsnog naar D. D had wel door dat ik haar had gesproken omdat zn moeder normaal gesproken niet belt. Hij was boos dat ik andere mensen hierover had benaderd.
Later heb ik hierover nog gepraat met D zijn ouders. Ik heb hen verteld dat hij erg depressief kan zijn soms. Volgens hen was dat allemaal niet zo, zij geloofden daar niet zo in. We moesten maar gewoon met elkaar praten.
Er waren nog een aantal situaties met heel vaak de uitkomst dat D kwaad zijn spullen pakte en weg wilde gaan. Terwijl ik dan huilde nam hij afscheid van me door te zeggen hoe leuk hij het heeft gehad met me en dat dit nu definitief het einde was. Later bleef hij alsnog (ik weet niet meer hoe dat dan ging, ook weer een zwarte vlek in mijn geheugen). Ik had wel door dat dit geen gezonde situatie was en heb hem gezegd dat hij hulp moet zoeken of relatietherapie moet regelen. Hij vond dat niet nodig. Volgens hem moesten we er samen uit komen. Liefde zou alles overwinnen en als we er samen niet uit zouden komen dan zou het niet meant to be zijn.
Uiteindelijk heb ik hem een deadline gegeven. Hij moest binnen 2 weken relatietherapie geregeld hebben, anders zou ik niet verder gaan met de relatie. Die 2 weken waren voorbij gegaan en hij had niets geregeld. Ik heb hier niet met een stopwatch bij gezeten. Ongeveer een week later was dat bewuste telefoongesprek (de zoveelste) met zijn ex.
Dit is niet het hele verhaal, dit is maar het begin. Maar ik denk dat ik hier al redelijk kritische reacties op zal krijgen en ben benieuwd hoe andere mensen hier tegen aan kijken. Had ik er eerder een punt achter moeten zetten? Hoe had ik in bepaalde situaties moeten reageren? Heb ik hem ten onrechte zoveel kansen gegeven? Wat vinden andere mensen van de reactie van zijn ouders? Wat zegt het over mij dat ik in zo'n relatie zit?
Ik heb voor mezelf in de afgelopen dagen een relatie afgesloten die bijna 3 jaar heeft geduurd
ik heb het hier heel erg moeilijk mee en kan niet in eerlijkheid zeggen dat ik die keuze in volle overtuiging heb gemaakt. Ergens hoop ik nog dat hij het initiatief neemt om de relatie te redden. Ik denk dat ik na alle gebeurtenissen van de afgelopen jaren daar geen hoop meer op zou moeten hebben. Mss dat door het hier op te schrijven en door reacties van anderen, ik dingen in het perspectief zou kunnen zien zoals het zou horen..
In de afgelopen jaren zijn er heel wat dingen gebeurd waarbij ik mijn vraagtekens zette.
Hierom zijn we een aantal keer uit elkaar geweest.
De eerste keer was al na een paar maanden. Ik zal hem maar noemen d, had nog regelmatig contact met zijn ex. Tegen mij zei hij dat hij haar absoluut niks meer vond.. Hij had zelfs liever dat ze dood was omdat hij dan hun gezamenlijke huis zou krijgen. Maar als zij belde, dan vroeg hij haar naar hoe het met haar ging en met haar moeder. Het waren gezellige gesprekjes en ik vond het in erg groot contrast staan met hoe hij over haar praatte tegen mij. Ik vond dit vreemd. Maar als hij ophing en we het erover hadden, dan zei hij dat hij haar te vriend moest houden omdat zij hem kon naaien met de verkoop van het huis. Ik vond het alsnog vreemd en heb hem ook verteld dat ik wel verwacht dat hij meer afstand van haar neemt. Maar zij nam geen afstand van hem en belde hem steeds vaker tot het punt dat ze bijna 100 keer op een dag belde en hij haar hier niets over zei. Ik heb hem toen voor de keuze gesteld of zij of ik. Ik kon het niet tolereren dat hij met een ex belde in mijn huis. Het waren ook geen zakelijke gesprekken maar gesprekken over haar gevoel, over hoe eenzaam zij zich voelde nu zij alleen achter bleef en hij verder was gegaan met een nwe vriendin. Het ging steeds verder. Zij huilend aan de telefoon en hij haar troosten. Ik trok dit heel slecht en heb hem gezegd dat hij het gesprek moest beeindigen. Er zijn ook kinderen in het spel en ik wil niet dat zij hier wat van meekrijgen. Hij beeindigde het gesprek niet. Ik ben toen kwaad naar boven gegaan en heb mn spullen gepakt. Ik zou voor een aantal dagen weg gaan.
Hiervoor speelde al meer.. Hij werkte veel en kwam vaak te laat voor afspraken omdat hij overwerkte (zei hij). Ik had in die periode veel dromen over dat hij vreemd ging. Ik had dat nooit eerder meegemaakt, ben ook niet eerder bedrogen (voor zover ik weet). Ik vond dit erg verwarrend, die dromen waren zo levensecht dat ik me ook echt zo voelde alsof hij vreemd was gegaan. Als ik dit met hem besprak had hij hier weinig begrip voor, het was maar een droom zei hij. Hij had me wel verteld dat hij zijn vorige vriendin meerdere malen had bedrogen. Ik dacht dat het mss een projectie was van mijn angsten nav zijn verhalen.
Met oud en nieuw zouden we naar zijn huis gaan en het daar vieren. Ik keek daar heel erg naar uit. Liever vierde ik oud en nieuw niet in mijn eigen huis omdat ik een hele nare ervaring had gehad met een ex-partner een aantal jaren daarvoor. Deze had mij met oud en nieuw verlaten en ik heb mn verdriet weggehuild die hele nacht in mijn huis. Ik heb de daarop volgende jaren steeds oud en nieuw ergens anders gevierd. D zou die avond voor het eten zorgen had hij gezegd maar hij belde me laat in de middag om te vragen of ik boodschappen doe omdat hij moest overwerken. Ik baalde hier ontzettend van, er was bijna niets meer in de supermarkt en ik vermoedde dat we niet meer naar zijn huis zouden gaan. Dat was ook zo. D kwam zo laat thuis dat het nog maar een paar uur voor 12 uur was. Omdat hij een heel stuk verder woonde zouden we niet meer op tijd zijn. Hoewel ik oprecht heb geprobeerd om er die avond het beste van te maken, bleef die donkere wolk uit het verleden boven de avond hangen. D werd daar geirriteerd door. 's Avonds in bed hem ik hem proberen uit te leggen waarom ik zo verdrietig/afwezig was en heb ik hem verteld waarom ik die avond liever niet thuis had doorgebracht. Onvermijdelijk kwam zo ook mijn ex ter sprake. D stond woedend op en vond dat ik hem op een avond als deze niet moest lastig vallen met verhalen over mijn ex. Hij had er totaal geen boodschap aan en vroeg van mij om zijn spullen te zoeken zodat hij weg kon gaan. Ik was geschokt en moest heel erg huilen. Hij trapte tegen het bed aan en bleef zeggen dat ik zijn spullen moest helpen zoeken. Hij bleef zo wel een kwartier tegen me doorgaan. Op een gegeven moment knapte er iets in me en werd ik heel erg kwaad. Ik stond op en liep op hem af en sloeg hem meerdere keren op zn borst. Ik had dit nooit eerder gedaan en wist niet eens dat ik het kon. Omdat ik zag dat er niets gebeurde (hij sloeg me niet terug) ging ik ermee door en stopte pas toen hij zei dat ik rustig moest worden. Hij hield me vast en kalmeerde me. Ik weet niet meer hoe het die avond verder was gegaan. Ik weet wel dat hij niet meer weg is gegaan, de rest is een beetje een zwarte vlek in mijn geheugen.
Daarna hadden we nog meer dingen meegemaakt. D had mij verteld dat hij een keer heel erg depressief was geweest nadat een relatie met een meisje niets was geworden. Hij had daarna een overdosis medicijnen ingenomen. Uiteindelijk had hij het niet doorgezet en weer uitgespuugd. Ik vond het wel heel zorgelijk. Want ook bij mij heeft hij op een avond een overdosis medicijnen ingenomen. Ik heb toen meteen zijn ouders gebeld. Mss wisten zij er meer van en mss wilden ze langs komen om hem te steunen. Maar toen ik zijn moeder sprak deed zij heel lacherig. Volgens haar had haar man ook regelmatig gezegd dat hij dood wilde. Het was volgens haar allemaal niet zo zwaar. Als er wat is mocht ik altijd bellen. Daarna was het gesprek ten einde. Ik stond dus alleen met deze situatie. Later die avond belde D zijn moeder alsnog naar D. D had wel door dat ik haar had gesproken omdat zn moeder normaal gesproken niet belt. Hij was boos dat ik andere mensen hierover had benaderd.
Later heb ik hierover nog gepraat met D zijn ouders. Ik heb hen verteld dat hij erg depressief kan zijn soms. Volgens hen was dat allemaal niet zo, zij geloofden daar niet zo in. We moesten maar gewoon met elkaar praten.
Er waren nog een aantal situaties met heel vaak de uitkomst dat D kwaad zijn spullen pakte en weg wilde gaan. Terwijl ik dan huilde nam hij afscheid van me door te zeggen hoe leuk hij het heeft gehad met me en dat dit nu definitief het einde was. Later bleef hij alsnog (ik weet niet meer hoe dat dan ging, ook weer een zwarte vlek in mijn geheugen). Ik had wel door dat dit geen gezonde situatie was en heb hem gezegd dat hij hulp moet zoeken of relatietherapie moet regelen. Hij vond dat niet nodig. Volgens hem moesten we er samen uit komen. Liefde zou alles overwinnen en als we er samen niet uit zouden komen dan zou het niet meant to be zijn.
Uiteindelijk heb ik hem een deadline gegeven. Hij moest binnen 2 weken relatietherapie geregeld hebben, anders zou ik niet verder gaan met de relatie. Die 2 weken waren voorbij gegaan en hij had niets geregeld. Ik heb hier niet met een stopwatch bij gezeten. Ongeveer een week later was dat bewuste telefoongesprek (de zoveelste) met zijn ex.
Dit is niet het hele verhaal, dit is maar het begin. Maar ik denk dat ik hier al redelijk kritische reacties op zal krijgen en ben benieuwd hoe andere mensen hier tegen aan kijken. Had ik er eerder een punt achter moeten zetten? Hoe had ik in bepaalde situaties moeten reageren? Heb ik hem ten onrechte zoveel kansen gegeven? Wat vinden andere mensen van de reactie van zijn ouders? Wat zegt het over mij dat ik in zo'n relatie zit?
