Relaties
alle pijlers
Kwetsende ouders
woensdag 19 mei 2010 om 14:26
Mijn zus en ik (we schelen bijna zes jaar, zij is de jongste) zijn allebei redelijk "uithuizig" en hebben dan ook zo af en toe het verwijt gekregen van onze ouders dat wij het huis gebruiken als hotel. Zij is redelijk vaak bij haar vriendin (=partner) en ik bij mijn vriend (=flink ouder dan ik). Ons jongste zusje is nu anderhalf jaar (echt na-komertje). Afgelopen maandag kregen we van onze ouders een SMS met de boodschap dat er serieus gesproken moest worden, en dat we allebei 's avonds thuis moesten komen. (Nou is dat op maandag sowieso standaard voor ons allebei, dus waarom de vraag?)
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
Na het eten begonnen ze met HET gesprek. Als inleiding een verhandeling over de blijdschap over de geboorte van de jongste en dat het opvoeden van een kind in deze veranderde tijd anders moet dan toen wij klein waren. De opvoeding MOET namelijk wel anders, omdat de jongste niet met zo'n verkeerde instelling en wereldbeleving als "jullie" (zus en ik) in de wereld moet komen te staan.
Kortgezegd, wat hebben ze fout gedaan in onze opvoeding dat "beide dochters" niet in staat waren om een normale opleiding te volgen (zij richting sociaal/maatschappelijk, ik richting sport), abnormale relaties te hebben en gedoemd zijn om te mislukken in de maatschappij. Zeker bij mijn zusje zou er iets vreselijk mis gegaan zijn, want homoseksualiteit is geen ziekte, volgens de huisarts, dus dan moet het wel aan de opvoeding gelegen hebben. (Okee, ze heeft wel breezer-achtige "streken" uitgehaald, paar jaar geleden, maar nu al hele tijd "samen" met haar vriendin.) Vader neemt het zich zelf erg kwalijk weinig aandacht voor mij gehad te hebben, waardoor ik nu aan een vader-figuur ben blijven hangen. (Zit misschien een kern van waarheid in?)
Mijn zusje keek vol ongeloof en ook ik wist niet wat ik hiervan moest zeggen. Ik voelde me zó triest, miskend en de goot in getrapt. We zijn opgestaan en hebben (vóór het eerst samen) op bed zitten huilen. (Gedeeld verdriet geeft een band, normaal vind ik ehm is ehm vind ik het een kreng)
Ik weet al heel lang dat mijn ouders mijn relatie niet goedkeuren en een beetje om de relatie van mijn zus heen praten, maar waarom deze vraag? Ik ken dit kwetsende gedrag van mijn ouders niet. Het hele verhaal kwam zo plotseling, zo hard en onverwacht. Blijkbaar was het echt de bedoeling om een soort eenmalig statement te maken, want verder zijn ze er niet meer op terug gekomen.
Ondertussen, het is nu immers al woensdag, en heb ik al weer "verlichtende" gesprekken met mijn lief gevoerd, ben ik de klap al wel weer te boven, maar vraag me af - met name aan iedereen met "oudere kinderen" - wat de reden kan zijn om zo'n verhaal te houden.
Is het van hun nu echt heel naief vragen welke fouten ze gemaakt hebben, of de ultime manier van kwetsen (omdat zij zich wellicht gekwetst voelen door onze keuzes)?
anoniem_104649 wijzigde dit bericht op 19-05-2010 14:27
Reden: typo
Reden: typo
% gewijzigd
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:48
woensdag 19 mei 2010 om 15:51
quote:Youk79 schreef op 19 mei 2010 @ 15:44:
[...]
Ik denk dat dat is omdat ze eigenlijk niet goed durft en (door haar kille ouders??) weinig zelfvvertrouwen heeft. Maar dat is maar een gok.Ik loop nou inderdaad niet over van het zelfvertrouwen, nee. Anoniem op het forum "durf ik wel" maar weet dat ik in het dagelijks leven een redelijk verlegen muts ben. Mijn sport heeft me wat weerbaarder gemaakt, maar niet veel bij-de-handtdter zeg maar.
[...]
Ik denk dat dat is omdat ze eigenlijk niet goed durft en (door haar kille ouders??) weinig zelfvvertrouwen heeft. Maar dat is maar een gok.Ik loop nou inderdaad niet over van het zelfvertrouwen, nee. Anoniem op het forum "durf ik wel" maar weet dat ik in het dagelijks leven een redelijk verlegen muts ben. Mijn sport heeft me wat weerbaarder gemaakt, maar niet veel bij-de-handtdter zeg maar.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:51
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 15:47:
[...]
Sorry, dat was niet mijn bedoeling maar ik had in mijn eerdere post al gezet (of in ieder geval bedoeld) dat ik mijn gedachten over alles op een rijtje moet zetten voor ik onbezonnen een stap ga zetten. Naast mijn eigen ideeen en de gekregen adviezen wilde ik graag van "jullie allemaal" weten wat jullie er nou van vinden, wat de oorzaak van deze "aanval" zou kunnen zijn, of jullie iets dergelijk hebben meegemaakt (of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").
Tuurlijk komt de tijd om eens "uit te vliegen" maar dat idee zat tot maandagavond 19:00 uur nog niet in mijn systeem. Ik kan mijn gedachten maar heel slecht zó omgooien dat ik de dag er na direct bij een makelaar zou staan.
Zaken moeten even bezinken en ik wil graag de mening van jullie daar bij betrekken.
Je bent 23 jaar en je bent bijna nooit thuis, zit bij je vriend.
Heb je dan nog echt nooit over uit huis gaan gedacht?
[...]
Sorry, dat was niet mijn bedoeling maar ik had in mijn eerdere post al gezet (of in ieder geval bedoeld) dat ik mijn gedachten over alles op een rijtje moet zetten voor ik onbezonnen een stap ga zetten. Naast mijn eigen ideeen en de gekregen adviezen wilde ik graag van "jullie allemaal" weten wat jullie er nou van vinden, wat de oorzaak van deze "aanval" zou kunnen zijn, of jullie iets dergelijk hebben meegemaakt (of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").
Tuurlijk komt de tijd om eens "uit te vliegen" maar dat idee zat tot maandagavond 19:00 uur nog niet in mijn systeem. Ik kan mijn gedachten maar heel slecht zó omgooien dat ik de dag er na direct bij een makelaar zou staan.
Zaken moeten even bezinken en ik wil graag de mening van jullie daar bij betrekken.
Je bent 23 jaar en je bent bijna nooit thuis, zit bij je vriend.
Heb je dan nog echt nooit over uit huis gaan gedacht?
"ik ben het, Barbabelladingdong"
woensdag 19 mei 2010 om 15:52
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 15:47:
[...]
of jullie iets dergelijk hebben meegemaaktIk niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.
Verder ben ik al vanaf zolang als ik me kan herinneren volkomen vertrouwd geweest met de gedachte dat je na de middelbare school het huis verlaat.
quote:(of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").Ook niet, en ik zie dat ook niet gebeuren. Ik probeer mijn kinderen zoveel mogelijk te begeleiden in de richting van zelfstandigheid, eigen keuzes maken, zelf verantwoordelijkheid nemen. Daar hoort overigens bij: na de middelbare school het huis uit.
[...]
of jullie iets dergelijk hebben meegemaaktIk niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.
Verder ben ik al vanaf zolang als ik me kan herinneren volkomen vertrouwd geweest met de gedachte dat je na de middelbare school het huis verlaat.
quote:(of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").Ook niet, en ik zie dat ook niet gebeuren. Ik probeer mijn kinderen zoveel mogelijk te begeleiden in de richting van zelfstandigheid, eigen keuzes maken, zelf verantwoordelijkheid nemen. Daar hoort overigens bij: na de middelbare school het huis uit.
woensdag 19 mei 2010 om 15:52
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 15:47:
[...]
Sorry, dat was niet mijn bedoeling maar ik had in mijn eerdere post al gezet (of in ieder geval bedoeld) dat ik mijn gedachten over alles op een rijtje moet zetten voor ik onbezonnen een stap ga zetten. Naast mijn eigen ideeen en de gekregen adviezen wilde ik graag van "jullie allemaal" weten wat jullie er nou van vinden, wat de oorzaak van deze "aanval" zou kunnen zijn, of jullie iets dergelijk hebben meegemaakt (of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").
Tuurlijk komt de tijd om eens "uit te vliegen" maar dat idee zat tot maandagavond 19:00 uur nog niet in mijn systeem. Ik kan mijn gedachten maar heel slecht zó omgooien dat ik de dag er na direct bij een makelaar zou staan.
Zaken moeten even bezinken en ik wil graag de mening van jullie daar bij betrekken.
Je bent 24, maar je hebt nog nooit nagedacht over op jezelf gaan wonen? Okayyyyyy.
De oorzaak van deze monoloog over de fouten die je ouders hebben gemaakt? Die moet je misschien niet bij jezelf zoeken, maar bij je ouders. Ze wilden jullie meedelen dat ze teleurgesteld zijn in het resultaat van hun opvoeding. Misschien was het wel een rare manier om zich te verontschuldigen?
[...]
Sorry, dat was niet mijn bedoeling maar ik had in mijn eerdere post al gezet (of in ieder geval bedoeld) dat ik mijn gedachten over alles op een rijtje moet zetten voor ik onbezonnen een stap ga zetten. Naast mijn eigen ideeen en de gekregen adviezen wilde ik graag van "jullie allemaal" weten wat jullie er nou van vinden, wat de oorzaak van deze "aanval" zou kunnen zijn, of jullie iets dergelijk hebben meegemaakt (of op een zelfde manier je kinderen hebt "geraadpleegd").
Tuurlijk komt de tijd om eens "uit te vliegen" maar dat idee zat tot maandagavond 19:00 uur nog niet in mijn systeem. Ik kan mijn gedachten maar heel slecht zó omgooien dat ik de dag er na direct bij een makelaar zou staan.
Zaken moeten even bezinken en ik wil graag de mening van jullie daar bij betrekken.
Je bent 24, maar je hebt nog nooit nagedacht over op jezelf gaan wonen? Okayyyyyy.
De oorzaak van deze monoloog over de fouten die je ouders hebben gemaakt? Die moet je misschien niet bij jezelf zoeken, maar bij je ouders. Ze wilden jullie meedelen dat ze teleurgesteld zijn in het resultaat van hun opvoeding. Misschien was het wel een rare manier om zich te verontschuldigen?
woensdag 19 mei 2010 om 15:53
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 15:20:
[...]
Mijn kinderen hebben niet de leeftijd dat ik me daar in heb moeten verdiepen, maar ik kan me levendig voorstellen dat je zo rond dat bedrag uit komt ja. Het lijkt me wat aan de steile kant, maar niet extreem.
What??
Hoe leven jullie in hemelsnaam als je 700 euro per kind extra nodig hebt om te onderhouden? Dat vraag ik me werkelijk waar af.
[...]
Mijn kinderen hebben niet de leeftijd dat ik me daar in heb moeten verdiepen, maar ik kan me levendig voorstellen dat je zo rond dat bedrag uit komt ja. Het lijkt me wat aan de steile kant, maar niet extreem.
What??
Hoe leven jullie in hemelsnaam als je 700 euro per kind extra nodig hebt om te onderhouden? Dat vraag ik me werkelijk waar af.
woensdag 19 mei 2010 om 15:54
quote:lieveranoniemm schreef op 19 mei 2010 @ 15:48:
Hee leuk hongaars Jonapot Kivánok
Wat vindt jouw vriend ervan? Zegt hij ook dat je iets voor jezelf moet gaan zoeken? En mag hij nog bij jou thuis komen?
Hij vind dat ik gewoon thuis kan blijven wonen, als ik dat wil maar dat ik me dan emotioneel los moet maken van mijn ouders. Als ik daar tegen op zie, of niet kan, dan "haal ik je zelf bij die gekken vandaan" Dus.
Ow, hij mocht toch al niet (meer) bij me thuis komen. Wilde hij ook al niet, dus qua contact gaat er weinig verloren.
Hee leuk hongaars Jonapot Kivánok
Wat vindt jouw vriend ervan? Zegt hij ook dat je iets voor jezelf moet gaan zoeken? En mag hij nog bij jou thuis komen?
Hij vind dat ik gewoon thuis kan blijven wonen, als ik dat wil maar dat ik me dan emotioneel los moet maken van mijn ouders. Als ik daar tegen op zie, of niet kan, dan "haal ik je zelf bij die gekken vandaan" Dus.
Ow, hij mocht toch al niet (meer) bij me thuis komen. Wilde hij ook al niet, dus qua contact gaat er weinig verloren.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 15:54
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 15:52:
[...]
Ik niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.
Verder ben ik al vanaf zolang als ik me kan herinneren volkomen vertrouwd geweest met de gedachte dat je na de middelbare school het huis verlaat.
[...]
Ook niet, en ik zie dat ook niet gebeuren. Ik probeer mijn kinderen zoveel mogelijk te begeleiden in de richting van zelfstandigheid, eigen keuzes maken, zelf verantwoordelijkheid nemen. Daar hoort overigens bij: na de middelbare school het huis uit.Ah, Rider, ik weet natuurlijk niet hoe oud je kinderen zijn, maar stel dat er eentje het VMBO zou doen, dan kun je het arme kind toch niet op z'n 16e op de stoep zetten? Dat vind ik zielig!
[...]
Ik niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.
Verder ben ik al vanaf zolang als ik me kan herinneren volkomen vertrouwd geweest met de gedachte dat je na de middelbare school het huis verlaat.
[...]
Ook niet, en ik zie dat ook niet gebeuren. Ik probeer mijn kinderen zoveel mogelijk te begeleiden in de richting van zelfstandigheid, eigen keuzes maken, zelf verantwoordelijkheid nemen. Daar hoort overigens bij: na de middelbare school het huis uit.Ah, Rider, ik weet natuurlijk niet hoe oud je kinderen zijn, maar stel dat er eentje het VMBO zou doen, dan kun je het arme kind toch niet op z'n 16e op de stoep zetten? Dat vind ik zielig!
woensdag 19 mei 2010 om 15:55
quote:rider schreef op 19 mei 2010 @ 15:52:
[...]
Ik niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.Een beetje off topic, maar Rider, dit vind ik een mooie gedachte om een kind mee op te voeden.
[...]
Ik niet. Mijn ouders/mijn moeder hebben me opgevoed met het idee dat het belangrijkste doel in je leven is zelf gelukkig te worden en anderen gelukkig te maken. Zowel op het gebied van opleiding als relaties hebben ze me nooit de indruk gegevevn daar enige invloed op te willen uitoefenen, of daar belang aan te hechten buiten de vraag of ik er gelukkig mee dacht te worden.Een beetje off topic, maar Rider, dit vind ik een mooie gedachte om een kind mee op te voeden.
woensdag 19 mei 2010 om 15:56
Je emotioneel losmaken van je ouders heeft niets te maken met thuis blijven wonen of niet.
Wat vind jij ervan dat je vriend je ouders gekken noemt? Als jij het daar mee eens bent, wat doe je daar dan nog. Als je het niet zo leuk vind, waarom laat je je vriend het dan zeggen?
Wat vind jij ervan dat je vriend je ouders gekken noemt? Als jij het daar mee eens bent, wat doe je daar dan nog. Als je het niet zo leuk vind, waarom laat je je vriend het dan zeggen?
"ik ben het, Barbabelladingdong"
woensdag 19 mei 2010 om 15:56
quote:ndh86 schreef op 19 mei 2010 @ 15:54:
[...]
Hij vind dat ik gewoon thuis kan blijven wonen, als ik dat wil maar dat ik me dan emotioneel los moet maken van mijn ouders. Als ik daar tegen op zie, of niet kan, dan "haal ik je zelf bij die gekken vandaan" Dus.
Ow, hij mocht toch al niet (meer) bij me thuis komen. Wilde hij ook al niet, dus qua contact gaat er weinig verloren.Toch niet zo'n wijze oplossing hoor. Lekker een paar jaar op jezelf gaan wonen lijkt me de ideale manier om én los te komen van je ouders én om meer zelfvertrouwen te kweken.
[...]
Hij vind dat ik gewoon thuis kan blijven wonen, als ik dat wil maar dat ik me dan emotioneel los moet maken van mijn ouders. Als ik daar tegen op zie, of niet kan, dan "haal ik je zelf bij die gekken vandaan" Dus.
Ow, hij mocht toch al niet (meer) bij me thuis komen. Wilde hij ook al niet, dus qua contact gaat er weinig verloren.Toch niet zo'n wijze oplossing hoor. Lekker een paar jaar op jezelf gaan wonen lijkt me de ideale manier om én los te komen van je ouders én om meer zelfvertrouwen te kweken.
woensdag 19 mei 2010 om 15:56
quote:hinde schreef op 19 mei 2010 @ 15:53:
[...]
What??
Hoe leven jullie in hemelsnaam als je 700 euro per kind extra nodig hebt om te onderhouden? Dat vraag ik me werkelijk waar af.Ik vraag me dan weer af waar je dat gelezen hebt. Sterker, ik vraag me af waarom je niet gewoon leest wat ik schrijf, voor je je dingen gaat afvragen die ik niet gezegd heb.
[...]
What??
Hoe leven jullie in hemelsnaam als je 700 euro per kind extra nodig hebt om te onderhouden? Dat vraag ik me werkelijk waar af.Ik vraag me dan weer af waar je dat gelezen hebt. Sterker, ik vraag me af waarom je niet gewoon leest wat ik schrijf, voor je je dingen gaat afvragen die ik niet gezegd heb.
woensdag 19 mei 2010 om 15:57
Je bent 23, je hebt geen gezellige ouders, ze kwetsen je zelfs, je hebt 700 euro pm over...... wat houdt je tegen om uit huis te gaan?
Ik zou het absoluut doen! En ik raad je aan om niet bij je vriend in te trekken, maar gewoon een jaartje op jezelf te gaan wonen, in je eentje. Van echt op jezelf wonen wordt je een stuk minder afhankelijk dan van het ouderlijk huis naar een samenwoonsituatie rollen. En je weet voortaan: ook al gaat mijn relatie uit, ik red het ook alleen wel.
Ik zou het absoluut doen! En ik raad je aan om niet bij je vriend in te trekken, maar gewoon een jaartje op jezelf te gaan wonen, in je eentje. Van echt op jezelf wonen wordt je een stuk minder afhankelijk dan van het ouderlijk huis naar een samenwoonsituatie rollen. En je weet voortaan: ook al gaat mijn relatie uit, ik red het ook alleen wel.
woensdag 19 mei 2010 om 15:57
Hmm dat lijkt me nog niet zo makkelijk, met mensen in 1 huis wonen en je er dan emotioneel los van maken...
Maar ben het wel met je eens dat je niet in 1 dag moet beslissen ergens anders te gaan wonen en halsoverkop een woning te huren. Het lijkt me wel verstandig, is zeker ook goed voor je zelfvertrouwen, maar over een maand kan ook. (Niet gaan samenwonen...)
Hebben je ouders ook gezegd wat ze precies anders gaan doen bij de opvoeding van je zusje?
Ben ik wel heel benieuwd naar... Kan me er niks bij voorstellen.
Maar ben het wel met je eens dat je niet in 1 dag moet beslissen ergens anders te gaan wonen en halsoverkop een woning te huren. Het lijkt me wel verstandig, is zeker ook goed voor je zelfvertrouwen, maar over een maand kan ook. (Niet gaan samenwonen...)
Hebben je ouders ook gezegd wat ze precies anders gaan doen bij de opvoeding van je zusje?
Ben ik wel heel benieuwd naar... Kan me er niks bij voorstellen.
woensdag 19 mei 2010 om 15:58
quote:Katherina schreef op 19 mei 2010 @ 15:54:
[...]
Ah, Rider, ik weet natuurlijk niet hoe oud je kinderen zijn, maar stel dat er eentje het VMBO zou doen, dan kun je het arme kind toch niet op z'n 16e op de stoep zetten? Dat vind ik zielig!Oh daar zeg je wat. Heb ik nooit zo bij stil gestaan. 16 lijkt me wel weer wat erg jong inderdaad. Nou, dan mag hij twee jaartjes zoveel kostgeld betalen dat hij met 18 blij is dat hij kan vertrekken
[...]
Ah, Rider, ik weet natuurlijk niet hoe oud je kinderen zijn, maar stel dat er eentje het VMBO zou doen, dan kun je het arme kind toch niet op z'n 16e op de stoep zetten? Dat vind ik zielig!Oh daar zeg je wat. Heb ik nooit zo bij stil gestaan. 16 lijkt me wel weer wat erg jong inderdaad. Nou, dan mag hij twee jaartjes zoveel kostgeld betalen dat hij met 18 blij is dat hij kan vertrekken
woensdag 19 mei 2010 om 16:00
He wat een rotsituatie. Kan me voorstellen dat je hier helemaal van ondersteboven bent.
Heb (nog) niet het hele topic gelezen maar heb je enig idee waarom ze dit verhaal hebben gehouden en wat ze van jullie verwachten? Zijn ze bezig met soort reflectie op hun leven en daden?
Is er mogelijkheid ze op een rustig moment te vertellen wat het gesprek met jullie heeft gedaan (verdriet, ongeloof)?
Begreep dat jullie beide nog thuis wonen, willen je ouders misschien dat jullie zelfstandig gaan wonen? Sowieso iets om te overwegen. Als je zelfstandig woont dan kunnen ze je ook niet verwijten het ouderlijk huis als hotel te gebruiken en kan je letterlijk meer afstand nemen. Al raakt het je natuurlijk altijd als je ouders je leven/keuzes afkeuren, niemand vindt het leuk om door zijn/haar ouders afgewezen te worden.
Sterkte!
Heb (nog) niet het hele topic gelezen maar heb je enig idee waarom ze dit verhaal hebben gehouden en wat ze van jullie verwachten? Zijn ze bezig met soort reflectie op hun leven en daden?
Is er mogelijkheid ze op een rustig moment te vertellen wat het gesprek met jullie heeft gedaan (verdriet, ongeloof)?
Begreep dat jullie beide nog thuis wonen, willen je ouders misschien dat jullie zelfstandig gaan wonen? Sowieso iets om te overwegen. Als je zelfstandig woont dan kunnen ze je ook niet verwijten het ouderlijk huis als hotel te gebruiken en kan je letterlijk meer afstand nemen. Al raakt het je natuurlijk altijd als je ouders je leven/keuzes afkeuren, niemand vindt het leuk om door zijn/haar ouders afgewezen te worden.
Sterkte!
woensdag 19 mei 2010 om 16:01
quote:Katherina schreef op 19 mei 2010 @ 15:52:
[...]
Je bent 24, maar je hebt nog nooit nagedacht over op jezelf gaan wonen? Okayyyyyy.
De oorzaak van deze monoloog over de fouten die je ouders hebben gemaakt? Die moet je misschien niet bij jezelf zoeken, maar bij je ouders. Ze wilden jullie meedelen dat ze teleurgesteld zijn in het resultaat van hun opvoeding. Misschien was het wel een rare manier om zich te verontschuldigen?
ook @ Barbabella: Het hele "uit huis gaan" heeft bij mij nooit echt gespeeld. Was altijd al erg druk met mijn sporten, school, huiswerk, daarna stage, examens, werk. Thuis staat het eten klaar en is de was gedaan door mijn moeder die me voorhoud dat ze het graag voor me doet. Waarom op mezelf wonen? Nergens voor nodig toch? Of ik nou op kamers woon en alles zelf moet doen of op kamers woon en mijn moeder "doet het graag". Buiten dat: zoveel is dat nou ook weer niet: mijn dagelijkse dracht is joggingbroek en t-shirt. Hoeft niet gestreken, en dus na het wassen gaat het zo de kast in. Stofzuigen doe ik zelf, dus blijft eigenlijk alleen het eten over.
Daarom zat het (nog) niet in mijn systeem. Omdat ik niet weet wat ik precies denken moet van Het Gesprek weet ik ook niet of ik nu wel op stel en sprong het huis uit moet gaan.
[...]
Je bent 24, maar je hebt nog nooit nagedacht over op jezelf gaan wonen? Okayyyyyy.
De oorzaak van deze monoloog over de fouten die je ouders hebben gemaakt? Die moet je misschien niet bij jezelf zoeken, maar bij je ouders. Ze wilden jullie meedelen dat ze teleurgesteld zijn in het resultaat van hun opvoeding. Misschien was het wel een rare manier om zich te verontschuldigen?
ook @ Barbabella: Het hele "uit huis gaan" heeft bij mij nooit echt gespeeld. Was altijd al erg druk met mijn sporten, school, huiswerk, daarna stage, examens, werk. Thuis staat het eten klaar en is de was gedaan door mijn moeder die me voorhoud dat ze het graag voor me doet. Waarom op mezelf wonen? Nergens voor nodig toch? Of ik nou op kamers woon en alles zelf moet doen of op kamers woon en mijn moeder "doet het graag". Buiten dat: zoveel is dat nou ook weer niet: mijn dagelijkse dracht is joggingbroek en t-shirt. Hoeft niet gestreken, en dus na het wassen gaat het zo de kast in. Stofzuigen doe ik zelf, dus blijft eigenlijk alleen het eten over.
Daarom zat het (nog) niet in mijn systeem. Omdat ik niet weet wat ik precies denken moet van Het Gesprek weet ik ook niet of ik nu wel op stel en sprong het huis uit moet gaan.
Viva la vida
woensdag 19 mei 2010 om 16:02
Persoonlijk vind ik dat het bedrag aan kostgeld in redelijke verhouding moet staan met het inkomen van het kind. Als je -god verhoede- een full-time werkend kind met een goede baan al jaren onder je dak hebt mag je een stuk meer verwachtten dan van een student die echt hard werkt voor zijn/haar studie (dat harde werken is natuurlijk niet altijd ad orde ). Als je kind 2500 netto pm verdient, dan vind ik 700 euro niet zo gek als de rest allemaal vrij besteed wordt aan de leuke dingen des levens..... maar als iemand een stufi van 70 euro (inwonend he?) krijgt en een bijbaantje van 100 euro, dan gaat het niet helemaal lukken...
woensdag 19 mei 2010 om 16:02
Rider, je zegt dat je een bedrag van 700 euro vrij normaal vindt als kostgeld voor een meerderjarig kind. Dat is niet letterlijk hoe ik het stel maar ik ga er wel van uit dat je dit geld niet in een ouwe sok stopt voor je oude dag, maar een berekening maakt van het verschil tussen een wel of niet inwonend kind.
Of ga je uit van de situatie waarin kind op zichzelf zou wonen met de daarbij behorende kosten?
Of ga je uit van de situatie waarin kind op zichzelf zou wonen met de daarbij behorende kosten?
woensdag 19 mei 2010 om 16:02
