Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
zondag 13 juni 2010 om 23:30
quote:runner84 schreef op 12 juni 2010 @ 21:11:
iones, ik denk wel dat jij weet wat anorexia is, dat zeker, dat is aan je stukken af te lezen (vandaar ook dat ik het vroeg), maar ik zie het anders dan jij. Onder anorexia beschouw ik (en de DSM-IV ook) de eetproblematiek en ik geloof dat je daar 100% vanaf kan komen.
Anorexia beschouw ik als een symptoom van achterliggende problematiek. Ik geloof dat je van de anorexia (eetproblematiek) af kan komen, aan de achterliggende problematiek wellicht niet, of in ieder geval een stuk moeilijker. Zoals ik al eerder schreef, dit is wat ik het moeilijkst vindt. Je bent van je eetprobleem af, maar dan begint de echte strijd pas Dit vind ik erg moeilijk, vreselijk confronterend en kan er best verdrietig van worden, maar deze problematiek staat voor mij wel helemaal los van mijn eetstoornis.
Ik had net zo goed een andere stoornis kunnen ontwikkelen zoals een angststoornis (denk aan obsessief compulsieve stoornis - OCD - ook wel bekend als dwangneurose). Het heeft, in mijn geval, alles met controle te maken en de manier waarop ik dat kreeg was door mijn gewicht en eten onder een bepaalde controle te houden door bealchelijke regeltjes te stellen. Ik creëerde een soort "veilig" (SCHIJN veiligheid was het wel) wereldje voor mezelf. Dit gebeurt ook bij OCD (bijv. "als ik de deurknop 10 keer aanraak voordat ik door de deur loop is alles goed") Anorexia was in mijn geval gewoon de "keuze" dat werd de manier om met de achterliggende problematiek om te gaan, het had net zo goed iets anders kunnen worden. En die anorexia kan ik volledig achter me laten, maar de achterliggende problematiek blijft en daar moet ik op een andere manier mee leren omgaan dan dat te koppelen aan eten en lichaamsbeeld.
Wat naar en verdrietig dat jouw zus het niet los kan laten. Het lijkt me zo moeilijk om een geliefde zo te zien, een schaduw van wie ze ooit was.
Verder ben ik het, zoals eerder geschreven, helemaal eens met Pelikaan. Echt gaan leven en durven leven is, naar mijn idee, de sleutel. Voor ons allebei was dit echt het omslagpunt. Echt leven...dat geeft zoveel vrijheid, vrijheid om wat beter te kunnen relativeren, je eetprobleem wordt opeens zo klein. Dit betekent niet dat het opeens makkelijk is, niet dat je opeens alles kan eten en nergens meer last van hebt, maar het geeft wel enorm veel motivatie. Ik kan het niet zo goed uitleggen als Pelikaan geloof ik.
Lotte, nogmaals, gun jezelf de tijd! Het gevoel dat je tegen een doorbraak aanzit herken ik wel en bij mij is het wel steeds beter gegaan sindsdien. Het heeft wel 1000 keer langer geduurd dan ik ooit had kunnen verwachten, maar het gaat wel steeds beter. Vertrouw op je gevoel, je bent al zo'n eind! En gun jezelf de tijd! Je zit zo lang in dit patroon, het heeft ook tijd nodig om het echt los te laten, om zonder de steun van je eetstoornis te leven, rechtop te staan, je eigen leven weer zelfstandig te gaan leiden. Ik herken erg wat je schrijft
Je beschrijft het supergoed anders hoor!
Ik herken je stukje over dat het toevallig is dat je een eetstoornis hebt ontwikkeld en dat het ook OCD had kunnen zijn. Het is een extreme manier van uiten dat het niet helemaal lekker gaat en bij ons is dat toevallig anorexia geworden.
iones, ik denk wel dat jij weet wat anorexia is, dat zeker, dat is aan je stukken af te lezen (vandaar ook dat ik het vroeg), maar ik zie het anders dan jij. Onder anorexia beschouw ik (en de DSM-IV ook) de eetproblematiek en ik geloof dat je daar 100% vanaf kan komen.
Anorexia beschouw ik als een symptoom van achterliggende problematiek. Ik geloof dat je van de anorexia (eetproblematiek) af kan komen, aan de achterliggende problematiek wellicht niet, of in ieder geval een stuk moeilijker. Zoals ik al eerder schreef, dit is wat ik het moeilijkst vindt. Je bent van je eetprobleem af, maar dan begint de echte strijd pas Dit vind ik erg moeilijk, vreselijk confronterend en kan er best verdrietig van worden, maar deze problematiek staat voor mij wel helemaal los van mijn eetstoornis.
Ik had net zo goed een andere stoornis kunnen ontwikkelen zoals een angststoornis (denk aan obsessief compulsieve stoornis - OCD - ook wel bekend als dwangneurose). Het heeft, in mijn geval, alles met controle te maken en de manier waarop ik dat kreeg was door mijn gewicht en eten onder een bepaalde controle te houden door bealchelijke regeltjes te stellen. Ik creëerde een soort "veilig" (SCHIJN veiligheid was het wel) wereldje voor mezelf. Dit gebeurt ook bij OCD (bijv. "als ik de deurknop 10 keer aanraak voordat ik door de deur loop is alles goed") Anorexia was in mijn geval gewoon de "keuze" dat werd de manier om met de achterliggende problematiek om te gaan, het had net zo goed iets anders kunnen worden. En die anorexia kan ik volledig achter me laten, maar de achterliggende problematiek blijft en daar moet ik op een andere manier mee leren omgaan dan dat te koppelen aan eten en lichaamsbeeld.
Wat naar en verdrietig dat jouw zus het niet los kan laten. Het lijkt me zo moeilijk om een geliefde zo te zien, een schaduw van wie ze ooit was.
Verder ben ik het, zoals eerder geschreven, helemaal eens met Pelikaan. Echt gaan leven en durven leven is, naar mijn idee, de sleutel. Voor ons allebei was dit echt het omslagpunt. Echt leven...dat geeft zoveel vrijheid, vrijheid om wat beter te kunnen relativeren, je eetprobleem wordt opeens zo klein. Dit betekent niet dat het opeens makkelijk is, niet dat je opeens alles kan eten en nergens meer last van hebt, maar het geeft wel enorm veel motivatie. Ik kan het niet zo goed uitleggen als Pelikaan geloof ik.
Lotte, nogmaals, gun jezelf de tijd! Het gevoel dat je tegen een doorbraak aanzit herken ik wel en bij mij is het wel steeds beter gegaan sindsdien. Het heeft wel 1000 keer langer geduurd dan ik ooit had kunnen verwachten, maar het gaat wel steeds beter. Vertrouw op je gevoel, je bent al zo'n eind! En gun jezelf de tijd! Je zit zo lang in dit patroon, het heeft ook tijd nodig om het echt los te laten, om zonder de steun van je eetstoornis te leven, rechtop te staan, je eigen leven weer zelfstandig te gaan leiden. Ik herken erg wat je schrijft
Je beschrijft het supergoed anders hoor!
Ik herken je stukje over dat het toevallig is dat je een eetstoornis hebt ontwikkeld en dat het ook OCD had kunnen zijn. Het is een extreme manier van uiten dat het niet helemaal lekker gaat en bij ons is dat toevallig anorexia geworden.
maandag 14 juni 2010 om 11:15
quote:Pelikaan schreef op 13 juni 2010 @ 23:02:
Is verantwoordelijkheid ook lastig voor je? Ik vond (en vind hoor, nog steeds wel een beetje, haha) dat ontzettend moeilijk. Beslissingen nemen, ook zoiets. De AN helpt je daarbij, want je bent kleiner, zwakker, je kunt gewoon minder: that comes in handy!!!
Ja, ik heb heel veel moeite met verantwoordelijkheid! Alleen het idee al dat er op mij gerekend wordt, of dat 'men' iets van mij verwacht, zorgt voor slapeloze nachten. Dit alles wordt ook nog eens versterkt, door het feit dat ik van mezelf geen fouten mag maken. Ik ben echt een perfecionist in hart en nieren (inderdaad, één van de kenmerken van iemand met een eetstoornis), en dat maakt het leven er niet bepaald makkelijker op.
quote:Of wil je gewoon weer stevig in je schoenen staan en de wereld weer aankunnen? Ik gok op dat laatste
Goed gegokt! Diep in m'n hart dan, want ik ben gewoon toch heel bang om 'de echte wereld' weer in te gaan. Er zijn echt tijden dat ik gedacht heb dat ik gewoon niet bestand ben tegen deze maatschappij.
Eigenlijk vind ik het leven gewoon best wel eng....
Maarja, ook hier gaat dat spreekwoord natuurlijk op: 'De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest'. Ik wéét dat als ik weer 'echt ga leven', het me waarschijnlijk veel beter zal bevallen dan het kleine leventje wat ik nu leid. Maar ik heb echt een duwtje nodig om erin te durven stappen, en volgens mij vind ik dat in dit topic.
quote:Als je m'n gezemel zat bent, dan hoor ik het graag, haha!!
Nee, nee, NEE dus!!
Bedankt juist, héél erg bedankt!
Is verantwoordelijkheid ook lastig voor je? Ik vond (en vind hoor, nog steeds wel een beetje, haha) dat ontzettend moeilijk. Beslissingen nemen, ook zoiets. De AN helpt je daarbij, want je bent kleiner, zwakker, je kunt gewoon minder: that comes in handy!!!
Ja, ik heb heel veel moeite met verantwoordelijkheid! Alleen het idee al dat er op mij gerekend wordt, of dat 'men' iets van mij verwacht, zorgt voor slapeloze nachten. Dit alles wordt ook nog eens versterkt, door het feit dat ik van mezelf geen fouten mag maken. Ik ben echt een perfecionist in hart en nieren (inderdaad, één van de kenmerken van iemand met een eetstoornis), en dat maakt het leven er niet bepaald makkelijker op.
quote:Of wil je gewoon weer stevig in je schoenen staan en de wereld weer aankunnen? Ik gok op dat laatste
Goed gegokt! Diep in m'n hart dan, want ik ben gewoon toch heel bang om 'de echte wereld' weer in te gaan. Er zijn echt tijden dat ik gedacht heb dat ik gewoon niet bestand ben tegen deze maatschappij.
Eigenlijk vind ik het leven gewoon best wel eng....
Maarja, ook hier gaat dat spreekwoord natuurlijk op: 'De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest'. Ik wéét dat als ik weer 'echt ga leven', het me waarschijnlijk veel beter zal bevallen dan het kleine leventje wat ik nu leid. Maar ik heb echt een duwtje nodig om erin te durven stappen, en volgens mij vind ik dat in dit topic.
quote:Als je m'n gezemel zat bent, dan hoor ik het graag, haha!!
Nee, nee, NEE dus!!
Bedankt juist, héél erg bedankt!
maandag 14 juni 2010 om 15:09
quote:Lotte35 schreef op 14 juni 2010 @ 11:15:
Ja, ik heb heel veel moeite met verantwoordelijkheid! Alleen het idee al dat er op mij gerekend wordt, of dat 'men' iets van mij verwacht, zorgt voor slapeloze nachten. Dit alles wordt ook nog eens versterkt, door het feit dat ik van mezelf geen fouten mag maken. Ik ben echt een perfecionist in hart en nieren (inderdaad, één van de kenmerken van iemand met een eetstoornis), en dat maakt het leven er niet bepaald makkelijker op.
En dat is het 'em nou juist hè. Die verantwoordelijkheid valt heerlijk te ontduiken met een ES. En soms, dat kan ik niet ontkennen, wilde ik nog wel 'es dat kleine meisje zijn. Pak me op, hou me vast, ik kán dit niet alleen. Maar dan bedenk ik me: wacht! heeft de AN me ooit verder gebracht? Bracht het me wat ik daadwerkelijk wil? een fijn leven? plezier? liefde? Nee! Het maakte alles juist stuk! Was mijn leven zo fijn en zo leuk? Nee! Ik had áltijd zorgen, altijd verdriet, kon mezelf wel wat aandoen, zó'n gruwelijke hekel had ik aan mezelf. Dus wat heb je er dan aan? Aan welke leegte hou je je vast? Ik kan dus maar beter het leven het hoofd bieden en dat gaat stukken beter met een gezond lijf dat ik genoeg voeding geef. En voeding is niet alleen eten Lotte, maar ook liefde van jezelf, acceptatie van jezelf, relativering van jezelf. Uit je postings kom je over als een lief, leuk mens dat zin in het leven heeft. Gun jezelf dat leven. Streef met dat perfectionisme van je naar een gezond lijf en een gezonde geest. Het kan je echt nekken, dat perfectionisme, dat weet ik. Dat raak je ook niet zomaar kwijt. Ook ik vecht nog regelmatig met die draak, het is nu eenmaal onderdeel van je karakter. Maar lief zijn voor jezelf kan het al een stuk makkelijker maken. Niemand is onfeilbaar, dus jij ook niet. En dat geeft helemaal niets. Er is niemand die minder van je houdt als je een foutje maakt. Geloof mij, ik ben inmiddels al wel eens op mijn bek gegaan en...niemand had er last van.
quote:Goed gegokt! Diep in m'n hart dan, want ik ben gewoon toch heel bang om 'de echte wereld' weer in te gaan. Er zijn echt tijden dat ik gedacht heb dat ik gewoon niet bestand ben tegen deze maatschappij.
Ik denk dat dit ook een wezenlijk onderdeel kan zijn van een eetstoornis. De harde wereld, de harde maatschappij en daar niet tegen kunnen. Maar die wereld is er nou eenmaal en jij staat er op. Maak het jezelf wat gemakkelijker door niet alle kranten, nieuwssites en journaals te bekijken. Je hebt nu even genoeg aan jezelf. Het leed van de hele wereld op je schouders nemen heeft geen zin. Niet gemakkelijk, ik begrijp je gevoel heel goed. Daarnaast: er zullen altijd mensen zijn met wie je het minder goed kunt vinden en dat is niet erg. Niet iedereen kan je vriendje zijn. Gun het jezelf om jezelf te zijn en kijk met wie je het goed kunt vinden. Steek daar je tijd en energie in en laat mensen die je niet liggen gewoon gaan. Ik weet niet zeker of je tegen dit probleem aanloopt, ik had het wel heel erg, dus ik noem het maar even!
quote:Eigenlijk vind ik het leven gewoon best wel eng....
Het leven is vanuit een ES nog veel enger...
quote:Maarja, ook hier gaat dat spreekwoord natuurlijk op: 'De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest'. Ik wéét dat als ik weer 'echt ga leven', het me waarschijnlijk veel beter zal bevallen dan het kleine leventje wat ik nu leid. Maar ik heb echt een duwtje nodig om erin te durven stappen, en volgens mij vind ik dat in dit topic.
Één van mijn lijfspreuken
Wat grappig dat je dat noemt. Het is nog waar ook! Ik hoop écht dat je hier het duwtje krijgt wat je nodig hebt. Ik ben ervan overtuigd dat je therapie kunt krijgen tot je erbij neer valt en kilo's eraan kunt eten zoveel als je wilt, maar als je er zelf niet achterstaat, haalt het niets uit. Als jij er klaar voor bent, ga er dan voor. Doe dit voor jezelf, omdat jij graag weer wilt leven en je fijn wilt voelen. Je hoort het, ik heb ervoor gekozen om te leven en er is niets engs met me gebeurd...eigenlijk alleen maar supermooie dingen! Ik heb de liefste vriend van de wereld, ik woon in een fijn huis, ik heb werk waar ik enorm gelukkig van word, ik heb échte vrienden en vriendinnen en de band met mijn familie is steviger dan ooit. Ik heb nimmer nooit spijt gehad van het weer beginnen met eten. Ik blijf het maar gewoon herhalen
quote:Nee, nee, NEE dus!!
Bedankt juist, héél erg bedankt! Ik word er verlegen van! Met alle plezier Lotte, als jij er maar iets aan hebt!
Ja, ik heb heel veel moeite met verantwoordelijkheid! Alleen het idee al dat er op mij gerekend wordt, of dat 'men' iets van mij verwacht, zorgt voor slapeloze nachten. Dit alles wordt ook nog eens versterkt, door het feit dat ik van mezelf geen fouten mag maken. Ik ben echt een perfecionist in hart en nieren (inderdaad, één van de kenmerken van iemand met een eetstoornis), en dat maakt het leven er niet bepaald makkelijker op.
En dat is het 'em nou juist hè. Die verantwoordelijkheid valt heerlijk te ontduiken met een ES. En soms, dat kan ik niet ontkennen, wilde ik nog wel 'es dat kleine meisje zijn. Pak me op, hou me vast, ik kán dit niet alleen. Maar dan bedenk ik me: wacht! heeft de AN me ooit verder gebracht? Bracht het me wat ik daadwerkelijk wil? een fijn leven? plezier? liefde? Nee! Het maakte alles juist stuk! Was mijn leven zo fijn en zo leuk? Nee! Ik had áltijd zorgen, altijd verdriet, kon mezelf wel wat aandoen, zó'n gruwelijke hekel had ik aan mezelf. Dus wat heb je er dan aan? Aan welke leegte hou je je vast? Ik kan dus maar beter het leven het hoofd bieden en dat gaat stukken beter met een gezond lijf dat ik genoeg voeding geef. En voeding is niet alleen eten Lotte, maar ook liefde van jezelf, acceptatie van jezelf, relativering van jezelf. Uit je postings kom je over als een lief, leuk mens dat zin in het leven heeft. Gun jezelf dat leven. Streef met dat perfectionisme van je naar een gezond lijf en een gezonde geest. Het kan je echt nekken, dat perfectionisme, dat weet ik. Dat raak je ook niet zomaar kwijt. Ook ik vecht nog regelmatig met die draak, het is nu eenmaal onderdeel van je karakter. Maar lief zijn voor jezelf kan het al een stuk makkelijker maken. Niemand is onfeilbaar, dus jij ook niet. En dat geeft helemaal niets. Er is niemand die minder van je houdt als je een foutje maakt. Geloof mij, ik ben inmiddels al wel eens op mijn bek gegaan en...niemand had er last van.
quote:Goed gegokt! Diep in m'n hart dan, want ik ben gewoon toch heel bang om 'de echte wereld' weer in te gaan. Er zijn echt tijden dat ik gedacht heb dat ik gewoon niet bestand ben tegen deze maatschappij.
Ik denk dat dit ook een wezenlijk onderdeel kan zijn van een eetstoornis. De harde wereld, de harde maatschappij en daar niet tegen kunnen. Maar die wereld is er nou eenmaal en jij staat er op. Maak het jezelf wat gemakkelijker door niet alle kranten, nieuwssites en journaals te bekijken. Je hebt nu even genoeg aan jezelf. Het leed van de hele wereld op je schouders nemen heeft geen zin. Niet gemakkelijk, ik begrijp je gevoel heel goed. Daarnaast: er zullen altijd mensen zijn met wie je het minder goed kunt vinden en dat is niet erg. Niet iedereen kan je vriendje zijn. Gun het jezelf om jezelf te zijn en kijk met wie je het goed kunt vinden. Steek daar je tijd en energie in en laat mensen die je niet liggen gewoon gaan. Ik weet niet zeker of je tegen dit probleem aanloopt, ik had het wel heel erg, dus ik noem het maar even!
quote:Eigenlijk vind ik het leven gewoon best wel eng....
Het leven is vanuit een ES nog veel enger...
quote:Maarja, ook hier gaat dat spreekwoord natuurlijk op: 'De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest'. Ik wéét dat als ik weer 'echt ga leven', het me waarschijnlijk veel beter zal bevallen dan het kleine leventje wat ik nu leid. Maar ik heb echt een duwtje nodig om erin te durven stappen, en volgens mij vind ik dat in dit topic.
Één van mijn lijfspreuken
Wat grappig dat je dat noemt. Het is nog waar ook! Ik hoop écht dat je hier het duwtje krijgt wat je nodig hebt. Ik ben ervan overtuigd dat je therapie kunt krijgen tot je erbij neer valt en kilo's eraan kunt eten zoveel als je wilt, maar als je er zelf niet achterstaat, haalt het niets uit. Als jij er klaar voor bent, ga er dan voor. Doe dit voor jezelf, omdat jij graag weer wilt leven en je fijn wilt voelen. Je hoort het, ik heb ervoor gekozen om te leven en er is niets engs met me gebeurd...eigenlijk alleen maar supermooie dingen! Ik heb de liefste vriend van de wereld, ik woon in een fijn huis, ik heb werk waar ik enorm gelukkig van word, ik heb échte vrienden en vriendinnen en de band met mijn familie is steviger dan ooit. Ik heb nimmer nooit spijt gehad van het weer beginnen met eten. Ik blijf het maar gewoon herhalen quote:Nee, nee, NEE dus!!
Bedankt juist, héél erg bedankt! Ik word er verlegen van! Met alle plezier Lotte, als jij er maar iets aan hebt!
maandag 14 juni 2010 om 15:21
quote:runner84 schreef op 14 juni 2010 @ 07:41:
Dankje
Wat fijn ook om jouw stukken te lezen. Enorm motiverend! Hoe lang ben jij al bezig met "beter worden"? Denk je dat je nog een stukje te gaan hebt of dat het hierbij blijft?Ik ben bezig van 2002. Maar het is nu al heel lang stabiel, al jaren (toevoeging: mijn gewicht gaat wel wat op en neer hoor, ik denk dat dat altijd zo zal blijven. Blije Pelikaan is een bietje meer, sippe Pelikaan is een bietje minder, maar het wordt nooit zorgelijk meer zeg maar) Kijk, het is onzin om te beweren dat je er nooit meer aan denkt. Als ik niet lekker in mijn vel zit, moet ik gewoon opletten. Niet moeilijk doen, je weet wat je moet eten, dus doe dat gewoon. Ik weet hoeveel ik moet wegen om normaal te kunnen blijven denken en me goed te voelen. Daarbij heb ik een heel fijn vangnet in de vorm van vriend, vrienden en familie. Ik heb een gezond gewicht nu (en nee, dat betekent niet dik maar gewoon wat het zegt, gezond...ik zeg het er maar even bij, wij anorecten verwarren gezond nog wel eens met dik...grapje, moet kunnen he ).
Dankje
Wat fijn ook om jouw stukken te lezen. Enorm motiverend! Hoe lang ben jij al bezig met "beter worden"? Denk je dat je nog een stukje te gaan hebt of dat het hierbij blijft?Ik ben bezig van 2002. Maar het is nu al heel lang stabiel, al jaren (toevoeging: mijn gewicht gaat wel wat op en neer hoor, ik denk dat dat altijd zo zal blijven. Blije Pelikaan is een bietje meer, sippe Pelikaan is een bietje minder, maar het wordt nooit zorgelijk meer zeg maar) Kijk, het is onzin om te beweren dat je er nooit meer aan denkt. Als ik niet lekker in mijn vel zit, moet ik gewoon opletten. Niet moeilijk doen, je weet wat je moet eten, dus doe dat gewoon. Ik weet hoeveel ik moet wegen om normaal te kunnen blijven denken en me goed te voelen. Daarbij heb ik een heel fijn vangnet in de vorm van vriend, vrienden en familie. Ik heb een gezond gewicht nu (en nee, dat betekent niet dik maar gewoon wat het zegt, gezond...ik zeg het er maar even bij, wij anorecten verwarren gezond nog wel eens met dik...grapje, moet kunnen he ).
maandag 14 juni 2010 om 15:26
Hier een berichtje van een meelezer. Mijn eerste forum reactie ooit 
.
Ik ben al een tijdje op zoek naar een recent topic over eetproblematiek. Helaas worstel ik er zelf mee sinds eind vorig jaar, na een uit te hand gelopen lijn 'poging, en dat op mijn 34e... Momenteel in de fase 'het komt nooit meer goed met me' en 'ik zal weer dik worden'. De mooie, ontroerende berichten op dit topic doen me goed en laten we wederom zien waar het in dit leven écht omgaat, hopelijk gaat bij mij de knop ook om, naar een gelukkiger leven.... Ik blijf dus zeker meelezen en wellicht nog eens reageren!
.Ik ben al een tijdje op zoek naar een recent topic over eetproblematiek. Helaas worstel ik er zelf mee sinds eind vorig jaar, na een uit te hand gelopen lijn 'poging, en dat op mijn 34e... Momenteel in de fase 'het komt nooit meer goed met me' en 'ik zal weer dik worden'. De mooie, ontroerende berichten op dit topic doen me goed en laten we wederom zien waar het in dit leven écht omgaat, hopelijk gaat bij mij de knop ook om, naar een gelukkiger leven.... Ik blijf dus zeker meelezen en wellicht nog eens reageren!
maandag 14 juni 2010 om 15:33
quote:Sweetday schreef op 14 juni 2010 @ 15:26:
Hier een berichtje van een meelezer. Mijn eerste forum reactie ooit.
Ik ben al een tijdje op zoek naar een recent topic over eetproblematiek. Helaas worstel ik er zelf mee sinds eind vorig jaar, na een uit te hand gelopen lijn 'poging, en dat op mijn 34e... Momenteel in de fase 'het komt nooit meer goed met me' en 'ik zal weer dik worden'. De mooie, ontroerende berichten op dit topic doen me goed en laten we wederom zien waar het in dit leven écht omgaat, hopelijk gaat bij mij de knop ook om, naar een gelukkiger leven.... Ik blijf dus zeker meelezen en wellicht nog eens reageren! Zet 'em op, je bent het waard!
Hier een berichtje van een meelezer. Mijn eerste forum reactie ooit
.Ik ben al een tijdje op zoek naar een recent topic over eetproblematiek. Helaas worstel ik er zelf mee sinds eind vorig jaar, na een uit te hand gelopen lijn 'poging, en dat op mijn 34e... Momenteel in de fase 'het komt nooit meer goed met me' en 'ik zal weer dik worden'. De mooie, ontroerende berichten op dit topic doen me goed en laten we wederom zien waar het in dit leven écht omgaat, hopelijk gaat bij mij de knop ook om, naar een gelukkiger leven.... Ik blijf dus zeker meelezen en wellicht nog eens reageren! Zet 'em op, je bent het waard!
maandag 14 juni 2010 om 15:36
maandag 14 juni 2010 om 15:43
quote:noahtb schreef op 14 juni 2010 @ 15:36:
hey allemaal,
Sorry dat ik hier zo weinig geschreven heb. Het is een beetje confronterend voor me, zeker omdat ik op het moment niet zo goed bezig ben.
Ik vind het heel fijn dat jullie hier zoveel herkenning vinden en er zulke mooie teksten worden geschreven! Sterkte!! Hopelijk vind je de moed om de knop weer om te zetten.
hey allemaal,
Sorry dat ik hier zo weinig geschreven heb. Het is een beetje confronterend voor me, zeker omdat ik op het moment niet zo goed bezig ben.
Ik vind het heel fijn dat jullie hier zoveel herkenning vinden en er zulke mooie teksten worden geschreven! Sterkte!! Hopelijk vind je de moed om de knop weer om te zetten.
maandag 14 juni 2010 om 16:14
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 15:09:
Daarnaast: er zullen altijd mensen zijn met wie je het minder goed kunt vinden en dat is niet erg. Niet iedereen kan je vriendje zijn. Gun het jezelf om jezelf te zijn en kijk met wie je het goed kunt vinden. Steek daar je tijd en energie in en laat mensen die je niet liggen gewoon gaan. Ik weet niet zeker of je tegen dit probleem aanloopt, ik had het wel heel erg, dus ik noem het maar even!
Oei, tegen dit probleem loop ik zelfs heel hard aan. 'Niet iedereen kan je vriendje zijn'; met deze uitspraak ben ik het zó eens! Toch krijg ik het voor elkaar om het met iedereen te kunnen vinden. Dat klinkt fantastisch, maar is het eigenlijk niet. Wat ik er namelijk voor moet doen, klopt van geen kanten. Ik cijfer mezelf helemaal weg, en pas me feilloos aan aan degene met wie ik op dat moment samen ben. Dit doe ik al zolang ik mezelf kan heugen. En het is NIET goed voor me, daar ben ik nu eindelijk achter.
Want hierdoor ben ik compleet kwijt wie ik zélf nu eigenllijk ben, en wat ik zélf nu eigenlijk wil. Op zich ben ik op de goede weg, want het is nog veel erger geweest. Als ik naar een vriendin toeging waarvan ik wist dat ze niet van sandalen hield, trok ik echt mijn sandalen niet aan hoor, terwijl ik ze zelf zo leuk vond. Dat soort idiote dingen doe ik niet meer, maar ik vind het nog steeds vreselijk als ik merk dat iemand mij niet zo leuk vindt. Dan wil ik weten waarom dat is, en er eventueel iets aan doen.
Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet, want raadt eens..... IK vind ook niet iedereen leuk!
Maar ik moet dit voor mezelf constant blijven herhalen, het zit er tot in m'n tenen ingebakken; 'Als ze me niet leuk vinden is er dus iets mis met me'.
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 15:09:
Uit je postings kom je over als een lief, leuk mens dat zin in het leven heeft. Gun jezelf dat leven.
Shit, daar gáát m'n mascara weer!
Wat lief van je om dat te zeggen. Vooral omdat ik hier 100% mezelf ben, omdat ik in dit topic niet bang ben om afgewezen te worden. Als er dan zoiets tegen me wordt gezegd, krijg ik even natte oogjes.
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 15:09:
Ik word er verlegen van! Met alle plezier Lotte, als jij er maar iets aan hebt!Word jij maar verlegen hoor, want ik meen het! En je twijfelt er nu toch niet meer aan of ik iets aan je woorden heb hè? Ik ben hartstikke blij met je!
Daarnaast: er zullen altijd mensen zijn met wie je het minder goed kunt vinden en dat is niet erg. Niet iedereen kan je vriendje zijn. Gun het jezelf om jezelf te zijn en kijk met wie je het goed kunt vinden. Steek daar je tijd en energie in en laat mensen die je niet liggen gewoon gaan. Ik weet niet zeker of je tegen dit probleem aanloopt, ik had het wel heel erg, dus ik noem het maar even!
Oei, tegen dit probleem loop ik zelfs heel hard aan. 'Niet iedereen kan je vriendje zijn'; met deze uitspraak ben ik het zó eens! Toch krijg ik het voor elkaar om het met iedereen te kunnen vinden. Dat klinkt fantastisch, maar is het eigenlijk niet. Wat ik er namelijk voor moet doen, klopt van geen kanten. Ik cijfer mezelf helemaal weg, en pas me feilloos aan aan degene met wie ik op dat moment samen ben. Dit doe ik al zolang ik mezelf kan heugen. En het is NIET goed voor me, daar ben ik nu eindelijk achter.
Want hierdoor ben ik compleet kwijt wie ik zélf nu eigenllijk ben, en wat ik zélf nu eigenlijk wil. Op zich ben ik op de goede weg, want het is nog veel erger geweest. Als ik naar een vriendin toeging waarvan ik wist dat ze niet van sandalen hield, trok ik echt mijn sandalen niet aan hoor, terwijl ik ze zelf zo leuk vond. Dat soort idiote dingen doe ik niet meer, maar ik vind het nog steeds vreselijk als ik merk dat iemand mij niet zo leuk vindt. Dan wil ik weten waarom dat is, en er eventueel iets aan doen.
Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet, want raadt eens..... IK vind ook niet iedereen leuk!
Maar ik moet dit voor mezelf constant blijven herhalen, het zit er tot in m'n tenen ingebakken; 'Als ze me niet leuk vinden is er dus iets mis met me'.
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 15:09:
Uit je postings kom je over als een lief, leuk mens dat zin in het leven heeft. Gun jezelf dat leven.
Shit, daar gáát m'n mascara weer!
Wat lief van je om dat te zeggen. Vooral omdat ik hier 100% mezelf ben, omdat ik in dit topic niet bang ben om afgewezen te worden. Als er dan zoiets tegen me wordt gezegd, krijg ik even natte oogjes.
quote:Pelikaan schreef op 14 juni 2010 @ 15:09:
Ik word er verlegen van! Met alle plezier Lotte, als jij er maar iets aan hebt!Word jij maar verlegen hoor, want ik meen het! En je twijfelt er nu toch niet meer aan of ik iets aan je woorden heb hè? Ik ben hartstikke blij met je!
maandag 14 juni 2010 om 17:39
quote:Lotte35 schreef op 14 juni 2010 @ 16:14:
[...]
Oei, tegen dit probleem loop ik zelfs heel hard aan. 'Niet iedereen kan je vriendje zijn'; met deze uitspraak ben ik het zó eens! Toch krijg ik het voor elkaar om het met iedereen te kunnen vinden. Dat klinkt fantastisch, maar is het eigenlijk niet. Wat ik er namelijk voor moet doen, klopt van geen kanten. Ik cijfer mezelf helemaal weg, en pas me feilloos aan aan degene met wie ik op dat moment samen ben. Dit doe ik al zolang ik mezelf kan heugen. En het is NIET goed voor me, daar ben ik nu eindelijk achter.
Want hierdoor ben ik compleet kwijt wie ik zélf nu eigenllijk ben, en wat ik zélf nu eigenlijk wil. Op zich ben ik op de goede weg, want het is nog veel erger geweest. Als ik naar een vriendin toeging waarvan ik wist dat ze niet van sandalen hield, trok ik echt mijn sandalen niet aan hoor, terwijl ik ze zelf zo leuk vond. Dat soort idiote dingen doe ik niet meer, maar ik vind het nog steeds vreselijk als ik merk dat iemand mij niet zo leuk vindt. Dan wil ik weten waarom dat is, en er eventueel iets aan doen.
Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet, want raadt eens..... IK vind ook niet iedereen leuk!
Maar ik moet dit voor mezelf constant blijven herhalen, het zit er tot in m'n tenen ingebakken; 'Als ze me niet leuk vinden is er dus iets mis met me'.
[...]
Shit, daar gáát m'n mascara weer!
Wat lief van je om dat te zeggen. Vooral omdat ik hier 100% mezelf ben, omdat ik in dit topic niet bang ben om afgewezen te worden. Als er dan zoiets tegen me wordt gezegd, krijg ik even natte oogjes.
[...]
Word jij maar verlegen hoor, want ik meen het! En je twijfelt er nu toch niet meer aan of ik iets aan je woorden heb hè? Ik ben hartstikke blij met je!
Ik herken me weer in jouw verhaal. Dat altijd maar conformeren aan anderen, altijd toegeven, iedereen het naar de zin willen maken. Maar uiteindelijk werkt dit niet. Zeker niet als je daarbij jezelf niet kunt zijn. Op de één of andere manier voelen mensen dat altijd aan. Ik had altijd het gevoel alsof ik boven de situatie zweefde ipv echt contact te maken met de mensen met wie ik was. Tot ik een keer een opdracht moest maken met mensen voor wie ik bang was. Bang omdat zij hip en leuk waren, en ik niet. Maar ik dacht: het moet toch, ik doe het gewoon en dan vinden ze me maar stom. En wat bleek: ze vonden me helemaal niet stom en het bleken leuke meiden te zijn. Achteraf besefte ik me pas dat ik me voor hen had opengesteld maar niet geprobeerd had ze te pleasen. Blijkbaar werkt dat!
Wat me heel erg geholpen heeft, was wat een heel dierbaar iemand me zei: als jij leeft op de manier zoals jij denkt dat het moet en het goed is (en dan dus hoe je met anderen omgaat en hoe je in het leven staat), en mensen kunnen zich daar niet in vinden: their loss. Als jij het maar naar jezelf toe kunt verantwoorden. Ik probeer dit toe te passen en het werkt voor mij Dit neemt niet weg dat ik er ook nog steeds moeite mee heb hoor Je leert echter je valkuilen herkennen en ermee om te gaan.
Gaandeweg heb ik steeds beter geleerd wat ik nou vind van dingen en om mijn mening niet weg te stoppen en me niet meer perse aan te passen aan anderen. Je hoeft jezelf niet weg te stoppen om door mensen aardig gevonden te worden.
Ik vind het wel grappig dat je zelf soms ook mensen kunt aanwijzen die je eigenlijk niet zo aardig vindt en dat je tegelijkertijd wel wilt dat iedereen jou aardig vindt. Paradoxaal eigenlijk he? In principe is het dus eigenlijk ook een heel egoïstisch verlangen: iedereen moet jou aardig vinden (ik herken het helemaal hoor, haha). Je zoekt bevestiging: ik mag er zijn, want iedereen vindt mij aardig. Maar die plek hoef je niet te bevechten, dat is nergens voor nodig. Als je oprecht aardig voor iemand kunt zijn, doe dat dan. Als je het alleen doet omdat je aardig en leuk gevonden wilt worden terwijl je diegene eigenlijk helemaal niet als vriend kunt zien, kun je je afvragen wat je eraan hebt. Het is geen schande als je iemand niet als vriend hoeft.
Jeetje, weer zo'n hele lap. Het lijkt soms net alsof ik de wijsheid in pacht heb, maar dat is niet zo hoor Ik worstel met dezelfde dingen als jij, alleen is het bij mij heel erg afgezwakt en kan ik het inmiddels relativeren. Soms helpt het ook om je gedachten eens vanuit een heel nuchter standpunt te bekijken: waar slaan ze eigenlijk op? Een hoger gewicht kan je daarbij helpen omdat je blik op de wereld daar weer wat helderder van wordt.
Zie hier nog een aanmoediging!
[...]
Oei, tegen dit probleem loop ik zelfs heel hard aan. 'Niet iedereen kan je vriendje zijn'; met deze uitspraak ben ik het zó eens! Toch krijg ik het voor elkaar om het met iedereen te kunnen vinden. Dat klinkt fantastisch, maar is het eigenlijk niet. Wat ik er namelijk voor moet doen, klopt van geen kanten. Ik cijfer mezelf helemaal weg, en pas me feilloos aan aan degene met wie ik op dat moment samen ben. Dit doe ik al zolang ik mezelf kan heugen. En het is NIET goed voor me, daar ben ik nu eindelijk achter.
Want hierdoor ben ik compleet kwijt wie ik zélf nu eigenllijk ben, en wat ik zélf nu eigenlijk wil. Op zich ben ik op de goede weg, want het is nog veel erger geweest. Als ik naar een vriendin toeging waarvan ik wist dat ze niet van sandalen hield, trok ik echt mijn sandalen niet aan hoor, terwijl ik ze zelf zo leuk vond. Dat soort idiote dingen doe ik niet meer, maar ik vind het nog steeds vreselijk als ik merk dat iemand mij niet zo leuk vindt. Dan wil ik weten waarom dat is, en er eventueel iets aan doen.
Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet, want raadt eens..... IK vind ook niet iedereen leuk!
Maar ik moet dit voor mezelf constant blijven herhalen, het zit er tot in m'n tenen ingebakken; 'Als ze me niet leuk vinden is er dus iets mis met me'.
[...]
Shit, daar gáát m'n mascara weer!
Wat lief van je om dat te zeggen. Vooral omdat ik hier 100% mezelf ben, omdat ik in dit topic niet bang ben om afgewezen te worden. Als er dan zoiets tegen me wordt gezegd, krijg ik even natte oogjes.
[...]
Word jij maar verlegen hoor, want ik meen het! En je twijfelt er nu toch niet meer aan of ik iets aan je woorden heb hè? Ik ben hartstikke blij met je!
Ik herken me weer in jouw verhaal. Dat altijd maar conformeren aan anderen, altijd toegeven, iedereen het naar de zin willen maken. Maar uiteindelijk werkt dit niet. Zeker niet als je daarbij jezelf niet kunt zijn. Op de één of andere manier voelen mensen dat altijd aan. Ik had altijd het gevoel alsof ik boven de situatie zweefde ipv echt contact te maken met de mensen met wie ik was. Tot ik een keer een opdracht moest maken met mensen voor wie ik bang was. Bang omdat zij hip en leuk waren, en ik niet. Maar ik dacht: het moet toch, ik doe het gewoon en dan vinden ze me maar stom. En wat bleek: ze vonden me helemaal niet stom en het bleken leuke meiden te zijn. Achteraf besefte ik me pas dat ik me voor hen had opengesteld maar niet geprobeerd had ze te pleasen. Blijkbaar werkt dat!
Wat me heel erg geholpen heeft, was wat een heel dierbaar iemand me zei: als jij leeft op de manier zoals jij denkt dat het moet en het goed is (en dan dus hoe je met anderen omgaat en hoe je in het leven staat), en mensen kunnen zich daar niet in vinden: their loss. Als jij het maar naar jezelf toe kunt verantwoorden. Ik probeer dit toe te passen en het werkt voor mij
Dit neemt niet weg dat ik er ook nog steeds moeite mee heb hoor Je leert echter je valkuilen herkennen en ermee om te gaan. Gaandeweg heb ik steeds beter geleerd wat ik nou vind van dingen en om mijn mening niet weg te stoppen en me niet meer perse aan te passen aan anderen. Je hoeft jezelf niet weg te stoppen om door mensen aardig gevonden te worden.
Ik vind het wel grappig dat je zelf soms ook mensen kunt aanwijzen die je eigenlijk niet zo aardig vindt en dat je tegelijkertijd wel wilt dat iedereen jou aardig vindt. Paradoxaal eigenlijk he? In principe is het dus eigenlijk ook een heel egoïstisch verlangen: iedereen moet jou aardig vinden (ik herken het helemaal hoor, haha). Je zoekt bevestiging: ik mag er zijn, want iedereen vindt mij aardig. Maar die plek hoef je niet te bevechten, dat is nergens voor nodig. Als je oprecht aardig voor iemand kunt zijn, doe dat dan. Als je het alleen doet omdat je aardig en leuk gevonden wilt worden terwijl je diegene eigenlijk helemaal niet als vriend kunt zien, kun je je afvragen wat je eraan hebt. Het is geen schande als je iemand niet als vriend hoeft.
Jeetje, weer zo'n hele lap. Het lijkt soms net alsof ik de wijsheid in pacht heb, maar dat is niet zo hoor Ik worstel met dezelfde dingen als jij, alleen is het bij mij heel erg afgezwakt en kan ik het inmiddels relativeren. Soms helpt het ook om je gedachten eens vanuit een heel nuchter standpunt te bekijken: waar slaan ze eigenlijk op? Een hoger gewicht kan je daarbij helpen omdat je blik op de wereld daar weer wat helderder van wordt.
Zie hier nog een aanmoediging!
maandag 14 juni 2010 om 17:41
quote:runner84 schreef op 14 juni 2010 @ 17:40:
voor degenen die het nu moeilijk hebben, ook de meelezers hier. Het is knokken tegen een eetstoornis, maar het is het zeker weten, 200%, dubbel en dwars waard. Mensen houden van je om wie je bent en die zien dwars door een dik/dun/groot/klein/zwart/wit/paars met groene stippen uiterlijk heen. Wat schiet je op met mager zijn? Met een bepaald nummertje op de weegschaal zien? Uit eindelijk helemaal niks. Elk grammetje dat je afvalt is een grammetje van jezelf weg....en juist dat is wat je zo leuk maakt! Juist dat is wat je gezellig en aantrekkelijk maakt voor andere mensen - jezelf!! Hoe meer je dat wegschaaft, hoe minder je van jezelf overhoudt.
*herhaalt dit voor zichzelf ook nog eens* Hahah, helemaal mee eens (ook dat laatste, herhaling is the key, hihi).
voor degenen die het nu moeilijk hebben, ook de meelezers hier. Het is knokken tegen een eetstoornis, maar het is het zeker weten, 200%, dubbel en dwars waard. Mensen houden van je om wie je bent en die zien dwars door een dik/dun/groot/klein/zwart/wit/paars met groene stippen uiterlijk heen. Wat schiet je op met mager zijn? Met een bepaald nummertje op de weegschaal zien? Uit eindelijk helemaal niks. Elk grammetje dat je afvalt is een grammetje van jezelf weg....en juist dat is wat je zo leuk maakt! Juist dat is wat je gezellig en aantrekkelijk maakt voor andere mensen - jezelf!! Hoe meer je dat wegschaaft, hoe minder je van jezelf overhoudt.
*herhaalt dit voor zichzelf ook nog eens* Hahah, helemaal mee eens (ook dat laatste, herhaling is the key, hihi).
maandag 14 juni 2010 om 17:44
maandag 14 juni 2010 om 17:45
quote:runner84 schreef op 14 juni 2010 @ 17:41:
Pelikaan, weer zo'n herkenbaar bericht. Heb jij een bepaalde therapie gevolgd om je te helpen tot dit punt te komen?
Dit topic is gewoon een groot "feest" der herkenning geloof ik
Ik tik hier een verhaal, maar ik vind het te herkenbaar. Ik wil het je wel vertellen, kan dat via een privébericht? Ik probeer even vriendjes met je worden, moment
Pelikaan, weer zo'n herkenbaar bericht. Heb jij een bepaalde therapie gevolgd om je te helpen tot dit punt te komen?
Dit topic is gewoon een groot "feest" der herkenning geloof ik
Ik tik hier een verhaal, maar ik vind het te herkenbaar. Ik wil het je wel vertellen, kan dat via een privébericht? Ik probeer even vriendjes met je worden, moment
Ik log even uit en in, misschien dat dat de truc is.
