Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 16 juni 2010 om 12:54
woensdag 16 juni 2010 om 16:29
Allereerst: als je 's nachts honger hebt, heb je overdag te weinig gegeten. De oplossing is dan om niet 's nachts eruit te gaan om te gaan eten, maar om overdag meer te eten.
Ik vraag me af: krijg je op dit moment ook nog hulp? Voor dat laatste zetje? Zeker om je zelfbeeld wat te verbeteren, lijkt me dat geen slechte zet. For what it's worth: je komt hier over als een leuke jonge vrouw met humor. Ik vind het altijd prettig als anorecten met zelfrelativering kunnen spreken over hun aandoening (al begrijp ik ook wel dat dat in de echte diepe dalen niet aan de orde is, toen kon ik dat ook niet echt). Ik hou ook van lekker eten en van koken en bakken. En het is een verademing om dat gewoon weer te mogen (:P te mógen...alsof het eerder niet mocht, maar ja, die sterke geest, die sterke AN-stem hè...
.
quote:Beter slapen, niet meer zo negatief denken, meer energie hebben, waarom zou ik dat nou niet willen?!Keep that in mind! Dat wil je, go for the prize! Ik kan alleen maar blijven bevestigen dat het zo kan gaan. Meer eten, beter in je vel komen. Het is een zware weg met ups en downs, maar je komt er. No doubt.
Ik vraag me af: krijg je op dit moment ook nog hulp? Voor dat laatste zetje? Zeker om je zelfbeeld wat te verbeteren, lijkt me dat geen slechte zet. For what it's worth: je komt hier over als een leuke jonge vrouw met humor. Ik vind het altijd prettig als anorecten met zelfrelativering kunnen spreken over hun aandoening (al begrijp ik ook wel dat dat in de echte diepe dalen niet aan de orde is, toen kon ik dat ook niet echt). Ik hou ook van lekker eten en van koken en bakken. En het is een verademing om dat gewoon weer te mogen (:P te mógen...alsof het eerder niet mocht, maar ja, die sterke geest, die sterke AN-stem hè...
. quote:Beter slapen, niet meer zo negatief denken, meer energie hebben, waarom zou ik dat nou niet willen?!Keep that in mind! Dat wil je, go for the prize! Ik kan alleen maar blijven bevestigen dat het zo kan gaan. Meer eten, beter in je vel komen. Het is een zware weg met ups en downs, maar je komt er. No doubt.
woensdag 16 juni 2010 om 19:06
quote:Pelikaan schreef op 16 juni 2010 @ 16:29:
Allereerst: als je 's nachts honger hebt, heb je overdag te weinig gegeten. De oplossing is dan om niet 's nachts eruit te gaan om te gaan eten, maar om overdag meer te eten.
Klopt. Niets tegenin te brengen.
quote:Pelikaan schreef op 16 juni 2010 @ 16:29:
Ik vraag me af: krijg je op dit moment ook nog hulp? Voor dat laatste zetje? Zeker om je zelfbeeld wat te verbeteren, lijkt me dat geen slechte zet.
Ik heb al zo ontzettend veel hulp gehad. Zowel individueel als in groepen. Psychomotorische therapie: check. Muziektherapie: check. Assertiviteitstraining: check. En tuurlijk; van alles is wel iets blijven hangen, maar de aard van het beesie zit zó diep...
Eigenlijk merk ik nu, na al die jaren tobben, opklimmen en weer terugvallen en wanhopen, dat het leven zelf de beste therapie is. Sinds ongeveer een jaar ben ik weer aan het werk, en daar ben ik letterlijk en figuurlijk van gegroeid. Ik doe nu eindelijk iets wat ik écht leuk vind. Onder mijn niveau, maar ik ga wel altijd met plezier naar m'n werk. Dat doet me zo goed, op mijn werk heb ik zelfvertrouwen.
Maar het lage zelfbeeld wat ik jaren had, komt op sommige momenten nog keihard naar boven. Als ik opeens te maken krijg met mensen die in mijn ogen slimmer, leuker, knapper zijn dan ik. Dan wil ik het liefst in een hoekje wegkruipen, me onzichtbaar maken. En dat probeer ik nu te veranderen. Ik mag óók gezien worden, ik ben het ook waard. Langzaam maar zeker dringt dat door.
Geloof ik.
quote:Pelikaan schreef op 16 juni 2010 @ 16:29:
For what it's worth: je komt hier over als een leuke jonge vrouw met humor
Wat lief.
Dit is wie ik ben. Ik ben hier mezelf. Anoniem ben ik niet bang om af te gaan, om raar gevonden te worden.
Allereerst: als je 's nachts honger hebt, heb je overdag te weinig gegeten. De oplossing is dan om niet 's nachts eruit te gaan om te gaan eten, maar om overdag meer te eten.
Klopt. Niets tegenin te brengen.
quote:Pelikaan schreef op 16 juni 2010 @ 16:29:
Ik vraag me af: krijg je op dit moment ook nog hulp? Voor dat laatste zetje? Zeker om je zelfbeeld wat te verbeteren, lijkt me dat geen slechte zet.
Ik heb al zo ontzettend veel hulp gehad. Zowel individueel als in groepen. Psychomotorische therapie: check. Muziektherapie: check. Assertiviteitstraining: check. En tuurlijk; van alles is wel iets blijven hangen, maar de aard van het beesie zit zó diep...
Eigenlijk merk ik nu, na al die jaren tobben, opklimmen en weer terugvallen en wanhopen, dat het leven zelf de beste therapie is. Sinds ongeveer een jaar ben ik weer aan het werk, en daar ben ik letterlijk en figuurlijk van gegroeid. Ik doe nu eindelijk iets wat ik écht leuk vind. Onder mijn niveau, maar ik ga wel altijd met plezier naar m'n werk. Dat doet me zo goed, op mijn werk heb ik zelfvertrouwen.
Maar het lage zelfbeeld wat ik jaren had, komt op sommige momenten nog keihard naar boven. Als ik opeens te maken krijg met mensen die in mijn ogen slimmer, leuker, knapper zijn dan ik. Dan wil ik het liefst in een hoekje wegkruipen, me onzichtbaar maken. En dat probeer ik nu te veranderen. Ik mag óók gezien worden, ik ben het ook waard. Langzaam maar zeker dringt dat door.
Geloof ik.
quote:Pelikaan schreef op 16 juni 2010 @ 16:29:
For what it's worth: je komt hier over als een leuke jonge vrouw met humor
Wat lief.
Dit is wie ik ben. Ik ben hier mezelf. Anoniem ben ik niet bang om af te gaan, om raar gevonden te worden.
woensdag 16 juni 2010 om 22:47
quote:Lotte35 schreef op 16 juni 2010 @ 12:18:
[...]
Bingo.
Helaas.
Maar waarom toch?
Stel je eens voor, als je anderen zo zwaar bekritiseerde als dat je jezelf doet, dan was niemand goed genoeg.
Je moet je normen naar jezelf toe bijstellen en realistischer maken. En NEE, je bent niet perfect. Ik denk overigens wel dat je perfectionistisch bent. Maar perfecionisme en realisme staan lijnrecht tegenover elkaar, besef dat wel!
Richt je op wat haalbaar is, en niet op wat niet haalbaar is. Wees gewoon mens, dus feilbaar.
Perfecte mensen zijn trouwens ronduit irritant. Ik denk dat iedereen moet accepteren dat er altijd mensen zullen zijn die mooier, knapper, intelligenter of beter zijn dan dat je zelf bent. En we spiegelen ons altijd aan degenen die iets hebben dat we zelf niet hebben. En we spiegelen ons nooit aan mensen die minder hebben. Misschien moeten we dat toch wel doen.
quote:Lotte35 schreef op 16 juni 2010 @ 12:54:
Ik wéét dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.
herkenbaar.
Heb j e eigenlijk vriendinnen en familie?
Ik heb een idee en dat is misschien een beetje een raar idee.
Je moet degenen die jou liefhebben eens verzoeken om een lijstje te maken wat ze aan jou zo waarderen. Ik denk dat je die lijstjes bij elkaar moet voegen en zo nu en dan weer eens terug moet lezen. Want ik denk dat je met het bijstellen van je zelfbeeld hulp van anderen nodig hebt. Anderen die objectiever zijn naar jou maar toch genoeg dicht bij je staan om jou te kennen en lief te hebben.
Ik heb trouwens ook niet zo'n positief zelfbeeld hoor. maar daar wil ik verder niet op in gaan. Bij mij heeft het echter niet zo'n destructieve uitwerking als bij jou. Ik heb geen eetproblemen.
[...]
Bingo.
Helaas.
Maar waarom toch?
Stel je eens voor, als je anderen zo zwaar bekritiseerde als dat je jezelf doet, dan was niemand goed genoeg.
Je moet je normen naar jezelf toe bijstellen en realistischer maken. En NEE, je bent niet perfect. Ik denk overigens wel dat je perfectionistisch bent. Maar perfecionisme en realisme staan lijnrecht tegenover elkaar, besef dat wel!
Richt je op wat haalbaar is, en niet op wat niet haalbaar is. Wees gewoon mens, dus feilbaar.
Perfecte mensen zijn trouwens ronduit irritant. Ik denk dat iedereen moet accepteren dat er altijd mensen zullen zijn die mooier, knapper, intelligenter of beter zijn dan dat je zelf bent. En we spiegelen ons altijd aan degenen die iets hebben dat we zelf niet hebben. En we spiegelen ons nooit aan mensen die minder hebben. Misschien moeten we dat toch wel doen.
quote:Lotte35 schreef op 16 juni 2010 @ 12:54:
Ik wéét dat ik net zoveel waard ben als ieder ander. Maar weten en voelen zijn twee verschillende dingen.
herkenbaar.
Heb j e eigenlijk vriendinnen en familie?
Ik heb een idee en dat is misschien een beetje een raar idee.
Je moet degenen die jou liefhebben eens verzoeken om een lijstje te maken wat ze aan jou zo waarderen. Ik denk dat je die lijstjes bij elkaar moet voegen en zo nu en dan weer eens terug moet lezen. Want ik denk dat je met het bijstellen van je zelfbeeld hulp van anderen nodig hebt. Anderen die objectiever zijn naar jou maar toch genoeg dicht bij je staan om jou te kennen en lief te hebben.
Ik heb trouwens ook niet zo'n positief zelfbeeld hoor. maar daar wil ik verder niet op in gaan. Bij mij heeft het echter niet zo'n destructieve uitwerking als bij jou. Ik heb geen eetproblemen.
donderdag 17 juni 2010 om 10:56
quote:iones schreef op 16 juni 2010 @ 22:47:
Maar waarom toch?
Stel je eens voor, als je anderen zo zwaar bekritiseerde als dat je jezelf doet, dan was niemand goed genoeg.
Je hebt gelijk, maar dat doe ik dus niet. Ik ben alleen zo streng voor mezelf.
quote:iones schreef op 16 juni 2010 @ 22:47:
Je moet je normen naar jezelf toe bijstellen en realistischer maken. En NEE, je bent niet perfect. Ik denk overigens wel dat je perfectionistisch bent. Maar perfecionisme en realisme staan lijnrecht tegenover elkaar, besef dat wel!
Tja, wat kan ik zeggen... Je hebt gelijk, ik weet het. Dat perfectionisme heb ik al zolang ik me kan herinneren, het zit in al m'n genen. 't Is zo ontzettend moeilijk om het af te leren, want vaak voel ik me er ook gewoon heel goed bij. Ik houd ervan de dingen goed te doen, en soms is dat ook niet erg. Maar een deel van dat perfectionisme heeft zich tegen me gekeerd, en dan opeens is het inderdaad een eigenschap die een mens helemaal de vernieling in kan helpen.
quote:iones schreef op 16 juni 2010 @ 22:47:
Heb j e eigenlijk vriendinnen en familie?
Ik heb een idee en dat is misschien een beetje een raar idee.
Ja, die heb ik. Sterker nog, als ik die niet had gehad, had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Zij hebben me door de moeilijke periodes heengetrokken, ik mag mezelf gelukkig prijzen met deze mensen om me heen.
En jouw idee is helemaal niet raar. Maar weet je, ik hoef niet eens te vragen aan mijn vriendinnen of ze positieve punten van mij willen opnoemen, want dat doen ze uit zichzelf al vaak genoeg. Ze kennen me zó goed, en voelen haarscherp aan dat dát is wat ik nodig heb. Bij mijn vriendinnen en bepaalde familieleden voel ik me dan ook gewoon volwaardig en goed. Maar wat ik al eerder beschreef, overvalt het minderwaardige gevoel me op momenten dat ik in aanraking kom met nieuwe mensen en situaties. Ik krijg een nieuwe collega ('Zij zal alles wel beter doen dan ik'). Ik ga op visite bij een collega waarvan ik de partner niet ken ('Hij zal mij wel niet aardig vinden').
Dat soort dingen.
Maar ik werk eraan hoor. Want ik blijf gewoon m'n werk doen zoals ik het doe, ook als die nieuwe collega komt. En ik gá wel, naar m'n collega en haar vriend. Terwijl er echt tijden zijn geweest dat ik alles vermeed, omdat ik zo bang was af te gaan en raar gevonden te worden.
't Is trouwens erg goed voor me om dit allemaal nog eens zo op te schrijven. Het werkt erg verhelderend voor me, te lezen hoe raar ik eigenlijk bezig ben. Tegen een ander zou ik ook zeggen: 'Doe eens normáál, je bent net zoveel waard als een ander', en dat zou ik ook uit de grond van m'n hart menen. Dus kan ik dat net zo goed tegen mezelf zeggen!
Bedankt voor je duidelijke en eerlijke woorden, iones. Ze helpen me.
Maar waarom toch?
Stel je eens voor, als je anderen zo zwaar bekritiseerde als dat je jezelf doet, dan was niemand goed genoeg.
Je hebt gelijk, maar dat doe ik dus niet. Ik ben alleen zo streng voor mezelf.
quote:iones schreef op 16 juni 2010 @ 22:47:
Je moet je normen naar jezelf toe bijstellen en realistischer maken. En NEE, je bent niet perfect. Ik denk overigens wel dat je perfectionistisch bent. Maar perfecionisme en realisme staan lijnrecht tegenover elkaar, besef dat wel!
Tja, wat kan ik zeggen... Je hebt gelijk, ik weet het. Dat perfectionisme heb ik al zolang ik me kan herinneren, het zit in al m'n genen. 't Is zo ontzettend moeilijk om het af te leren, want vaak voel ik me er ook gewoon heel goed bij. Ik houd ervan de dingen goed te doen, en soms is dat ook niet erg. Maar een deel van dat perfectionisme heeft zich tegen me gekeerd, en dan opeens is het inderdaad een eigenschap die een mens helemaal de vernieling in kan helpen.
quote:iones schreef op 16 juni 2010 @ 22:47:
Heb j e eigenlijk vriendinnen en familie?
Ik heb een idee en dat is misschien een beetje een raar idee.
Ja, die heb ik. Sterker nog, als ik die niet had gehad, had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Zij hebben me door de moeilijke periodes heengetrokken, ik mag mezelf gelukkig prijzen met deze mensen om me heen.
En jouw idee is helemaal niet raar. Maar weet je, ik hoef niet eens te vragen aan mijn vriendinnen of ze positieve punten van mij willen opnoemen, want dat doen ze uit zichzelf al vaak genoeg. Ze kennen me zó goed, en voelen haarscherp aan dat dát is wat ik nodig heb. Bij mijn vriendinnen en bepaalde familieleden voel ik me dan ook gewoon volwaardig en goed. Maar wat ik al eerder beschreef, overvalt het minderwaardige gevoel me op momenten dat ik in aanraking kom met nieuwe mensen en situaties. Ik krijg een nieuwe collega ('Zij zal alles wel beter doen dan ik'). Ik ga op visite bij een collega waarvan ik de partner niet ken ('Hij zal mij wel niet aardig vinden').
Dat soort dingen.
Maar ik werk eraan hoor. Want ik blijf gewoon m'n werk doen zoals ik het doe, ook als die nieuwe collega komt. En ik gá wel, naar m'n collega en haar vriend. Terwijl er echt tijden zijn geweest dat ik alles vermeed, omdat ik zo bang was af te gaan en raar gevonden te worden.
't Is trouwens erg goed voor me om dit allemaal nog eens zo op te schrijven. Het werkt erg verhelderend voor me, te lezen hoe raar ik eigenlijk bezig ben. Tegen een ander zou ik ook zeggen: 'Doe eens normáál, je bent net zoveel waard als een ander', en dat zou ik ook uit de grond van m'n hart menen. Dus kan ik dat net zo goed tegen mezelf zeggen!
Bedankt voor je duidelijke en eerlijke woorden, iones. Ze helpen me.
donderdag 17 juni 2010 om 14:35
quote:Lotte35 schreef op 16 juni 2010 @ 19:06:Eigenlijk merk ik nu, na al die jaren tobben, opklimmen en weer terugvallen en wanhopen, dat het leven zelf de beste therapie is. Sinds ongeveer een jaar ben ik weer aan het werk, en daar ben ik letterlijk en figuurlijk van gegroeid. Ik doe nu eindelijk iets wat ik écht leuk vind. Onder mijn niveau, maar ik ga wel altijd met plezier naar m'n werk. Dat doet me zo goed, op mijn werk heb ik zelfvertrouwen.
Maar het lage zelfbeeld wat ik jaren had, komt op sommige momenten nog keihard naar boven. Als ik opeens te maken krijg met mensen die in mijn ogen slimmer, leuker, knapper zijn dan ik. Dan wil ik het liefst in een hoekje wegkruipen, me onzichtbaar maken. En dat probeer ik nu te veranderen. Ik mag óók gezien worden, ik ben het ook waard. Langzaam maar zeker dringt dat door.
Mooi gezegd, over het leven als beste therapie. Dat is ook echt zo denk ik. Zolang je in die therapiebubbel zit, ga je wel vooruit, maar dan vooral binnen die bubbel. Het echte leven is toch anders en daar moet je het geleerde gaan toepassen. Het is echt goed om te horen dat je fijn werk hebt en daar zelfvertrouwen hebt. Dat scheelt al zoveel.
Dat lage zelfbeeld, perfectionisme...het klinkt zo bekend. Iedereen kan zoveel zeggen, maar de verandering moet uit jezelf komen, er niemand anders die je dat kan geven. Een ding weet ik wel: aardig zijn voor jezelf kost niets en kan je heel veel geven.
Perfectionisme is erg lastig af te leren. Onmogelijk zelfs, denk ik. Maar je kunt het wel makkelijker maken. Dat is een kwestie van durven en oefenen, experimenteren. Komt het namelijk niet voort uit angst? Angst om minder te zijn dan een ander? Af te gaan? Mensen te verliezen? Een nog grotere hekel aan jezelf krijgen? Hoe doen al die andere mensen dat dan? Ik ken zat mensen die helemaal niet perfectionistisch zijn, massa's vrienden hebben en echt geliefd zijn en zich ook nog 'es prinsheerlijk voelen. Het kán dus wel. Er is niets mis mee om de teugels eens te laten vieren. Mij heeft het vooral geholpen om te oefenen met dingen die ik stelselmatig moest doen van mezelf. Laat de afwas maar 'es een nachtje staan: er gebeurt niets. Studeer eens minder hard (op het moment dat ik nog studeerde): er gebeurt niets, je haalt misschien een iets lager cijfer (en dan nog steeds bovengemiddeld) en weet je, niemand die er iets om geeft. Mensen onthouden dat soort dingen namelijk helemaal niet. Die onthouden of je aardig bent, of je leuk lacht, of je geïnteresseerd bent, of je een leuke gesprekspartner bent, of ze op je kunnen bouwen, of je humor hebt. En hoe leuker je voor jezelf bent, hoe leuker je voor anderen kunt zijn. Ik heb het aan den lijve ondervonden.
Wat me helpt bij leuke, slimme, knappe mensen: complimenten geven, waardering uiten voor hun kwaliteiten. Of bij mezelf bedenken: wat leuk dat ze zo leuk is, wat knap dat ze zo knap is, wat fijn dat ze zo slim is. En verder van me af laten glijden. Je bent nu eenmaal niet alleen op deze aarde en je kunt niet altijd de leukste, knapste of slimste zijn. Dat is ook doodvermoeiend, altijd maar aan die verwachtingen voldoen. En ook die slimme, knappe, leuke mensen hebben zo hun onzekerheden. Laat je niet leiden door anderen, maar door wat jij in huis hebt. Uiteindelijk gaan die leuke, knappe, slimme mensen ook weer naar huis en blijf jij met jezelf achter. Laten we dat ook een beetje leuk maken!!
Maar het lage zelfbeeld wat ik jaren had, komt op sommige momenten nog keihard naar boven. Als ik opeens te maken krijg met mensen die in mijn ogen slimmer, leuker, knapper zijn dan ik. Dan wil ik het liefst in een hoekje wegkruipen, me onzichtbaar maken. En dat probeer ik nu te veranderen. Ik mag óók gezien worden, ik ben het ook waard. Langzaam maar zeker dringt dat door.
Mooi gezegd, over het leven als beste therapie. Dat is ook echt zo denk ik. Zolang je in die therapiebubbel zit, ga je wel vooruit, maar dan vooral binnen die bubbel. Het echte leven is toch anders en daar moet je het geleerde gaan toepassen. Het is echt goed om te horen dat je fijn werk hebt en daar zelfvertrouwen hebt. Dat scheelt al zoveel.
Dat lage zelfbeeld, perfectionisme...het klinkt zo bekend. Iedereen kan zoveel zeggen, maar de verandering moet uit jezelf komen, er niemand anders die je dat kan geven. Een ding weet ik wel: aardig zijn voor jezelf kost niets en kan je heel veel geven.
Perfectionisme is erg lastig af te leren. Onmogelijk zelfs, denk ik. Maar je kunt het wel makkelijker maken. Dat is een kwestie van durven en oefenen, experimenteren. Komt het namelijk niet voort uit angst? Angst om minder te zijn dan een ander? Af te gaan? Mensen te verliezen? Een nog grotere hekel aan jezelf krijgen? Hoe doen al die andere mensen dat dan? Ik ken zat mensen die helemaal niet perfectionistisch zijn, massa's vrienden hebben en echt geliefd zijn en zich ook nog 'es prinsheerlijk voelen. Het kán dus wel. Er is niets mis mee om de teugels eens te laten vieren. Mij heeft het vooral geholpen om te oefenen met dingen die ik stelselmatig moest doen van mezelf. Laat de afwas maar 'es een nachtje staan: er gebeurt niets. Studeer eens minder hard (op het moment dat ik nog studeerde): er gebeurt niets, je haalt misschien een iets lager cijfer (en dan nog steeds bovengemiddeld) en weet je, niemand die er iets om geeft. Mensen onthouden dat soort dingen namelijk helemaal niet. Die onthouden of je aardig bent, of je leuk lacht, of je geïnteresseerd bent, of je een leuke gesprekspartner bent, of ze op je kunnen bouwen, of je humor hebt. En hoe leuker je voor jezelf bent, hoe leuker je voor anderen kunt zijn. Ik heb het aan den lijve ondervonden.
Wat me helpt bij leuke, slimme, knappe mensen: complimenten geven, waardering uiten voor hun kwaliteiten. Of bij mezelf bedenken: wat leuk dat ze zo leuk is, wat knap dat ze zo knap is, wat fijn dat ze zo slim is. En verder van me af laten glijden. Je bent nu eenmaal niet alleen op deze aarde en je kunt niet altijd de leukste, knapste of slimste zijn. Dat is ook doodvermoeiend, altijd maar aan die verwachtingen voldoen. En ook die slimme, knappe, leuke mensen hebben zo hun onzekerheden. Laat je niet leiden door anderen, maar door wat jij in huis hebt. Uiteindelijk gaan die leuke, knappe, slimme mensen ook weer naar huis en blijf jij met jezelf achter. Laten we dat ook een beetje leuk maken!!
donderdag 17 juni 2010 om 22:03
quote:Pelikaan schreef op 17 juni 2010 @ 14:35:
Dat lage zelfbeeld, perfectionisme...het klinkt zo bekend. Iedereen kan zoveel zeggen, maar de verandering moet uit jezelf komen, er niemand anders die je dat kan geven. Een ding weet ik wel: aardig zijn voor jezelf kost niets en kan je heel veel geven.
Bedankt weer voor je mooie woorden. Na al die jaren heb ik het ook weleens verdiend om wat aardiger behandeld te worden door mezelf.
Vanmiddag nog een goed momentje meegemaakt. Was op visite bij m'n nicht. Ze had de chocolaatjes in huis gehaald die ik zo lekker vind, bij een hele goede bakker bij haar in de buurt. Ik had er ééntje op. Bij het tweede bakkie thee wilde ik er eigenlijk niet nog eentje nemen. Maar ik keek naar haar, en vond haar eigenlijk zo mooi (zij heeft een vrij stevig postuur. Ze is niet dik, maar gewoon stevig). En toen dacht ik: nóg een chocolaatje kan helemaal geen kwaad!
Hij smaakte heerlijk, en de wereld draaide gewoon door
Dat lage zelfbeeld, perfectionisme...het klinkt zo bekend. Iedereen kan zoveel zeggen, maar de verandering moet uit jezelf komen, er niemand anders die je dat kan geven. Een ding weet ik wel: aardig zijn voor jezelf kost niets en kan je heel veel geven.
Bedankt weer voor je mooie woorden. Na al die jaren heb ik het ook weleens verdiend om wat aardiger behandeld te worden door mezelf.
Vanmiddag nog een goed momentje meegemaakt. Was op visite bij m'n nicht. Ze had de chocolaatjes in huis gehaald die ik zo lekker vind, bij een hele goede bakker bij haar in de buurt. Ik had er ééntje op. Bij het tweede bakkie thee wilde ik er eigenlijk niet nog eentje nemen. Maar ik keek naar haar, en vond haar eigenlijk zo mooi (zij heeft een vrij stevig postuur. Ze is niet dik, maar gewoon stevig). En toen dacht ik: nóg een chocolaatje kan helemaal geen kwaad!
Hij smaakte heerlijk, en de wereld draaide gewoon door
donderdag 17 juni 2010 om 22:13
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 22:03:
[...]
Bedankt weer voor je mooie woorden. Na al die jaren heb ik het ook weleens verdiend om wat aardiger behandeld te worden door mezelf.
Vanmiddag nog een goed momentje meegemaakt. Was op visite bij m'n nicht. Ze had de chocolaatjes in huis gehaald die ik zo lekker vind, bij een hele goede bakker bij haar in de buurt. Ik had er ééntje op. Bij het tweede bakkie thee wilde ik er eigenlijk niet nog eentje nemen. Maar ik keek naar haar, en vond haar eigenlijk zo mooi (zij heeft een vrij stevig postuur. Ze is niet dik, maar gewoon stevig). En toen dacht ik: nóg een chocolaatje kan helemaal geen kwaad!
Hij smaakte heerlijk, en de wereld draaide gewoon door Dat zijn de dingen die het doen hè? Een ander denkt: jemig mens, doe normaal, het zijn twéé chocolaatjes, for crying out loud...maar jij hebt echt wel duizend keer gewikt en gewogen, bedacht of je het misschien ergens kon compenseren (ik hoop dat je dat niet gedaan hebt), bedacht wat je die dag al op had en wat er nog zou komen, bedacht of je morgen misschien nog extra beweging zou hebben om dat verdomde chocolaatje weg te werken..en tegelijktertijd is daar je stem die zegt: ik wil zo graag dat chocolaatje, ik vind ze zó lekker, oh mijn hemel...en daar zit je dan. Wat zul je doen? Jij hebt de keuze gemaakt om 'em op te eten, hij smaakte heerlijk én de wereld draaide door...ik ben ZO trots op je!!!!
[...]
Bedankt weer voor je mooie woorden. Na al die jaren heb ik het ook weleens verdiend om wat aardiger behandeld te worden door mezelf.
Vanmiddag nog een goed momentje meegemaakt. Was op visite bij m'n nicht. Ze had de chocolaatjes in huis gehaald die ik zo lekker vind, bij een hele goede bakker bij haar in de buurt. Ik had er ééntje op. Bij het tweede bakkie thee wilde ik er eigenlijk niet nog eentje nemen. Maar ik keek naar haar, en vond haar eigenlijk zo mooi (zij heeft een vrij stevig postuur. Ze is niet dik, maar gewoon stevig). En toen dacht ik: nóg een chocolaatje kan helemaal geen kwaad!
Hij smaakte heerlijk, en de wereld draaide gewoon door Dat zijn de dingen die het doen hè? Een ander denkt: jemig mens, doe normaal, het zijn twéé chocolaatjes, for crying out loud...maar jij hebt echt wel duizend keer gewikt en gewogen, bedacht of je het misschien ergens kon compenseren (ik hoop dat je dat niet gedaan hebt), bedacht wat je die dag al op had en wat er nog zou komen, bedacht of je morgen misschien nog extra beweging zou hebben om dat verdomde chocolaatje weg te werken..en tegelijktertijd is daar je stem die zegt: ik wil zo graag dat chocolaatje, ik vind ze zó lekker, oh mijn hemel...en daar zit je dan. Wat zul je doen? Jij hebt de keuze gemaakt om 'em op te eten, hij smaakte heerlijk én de wereld draaide door...ik ben ZO trots op je!!!!
donderdag 17 juni 2010 om 22:22
quote:Pelikaan schreef op 17 juni 2010 @ 22:13:
Dat zijn de dingen die het doen hè? Een ander denkt: jemig mens, doe normaal, het zijn twéé chocolaatjes, for crying out loud...maar jij hebt echt wel duizend keer gewikt en gewogen, bedacht of je het misschien ergens kon compenseren (ik hoop dat je dat niet gedaan hebt), bedacht wat je die dag al op had en wat er nog zou komen, bedacht of je morgen misschien nog extra beweging zou hebben om dat verdomde chocolaatje weg te werken..en tegelijktertijd is daar je stem die zegt: ik wil zo graag dat chocolaatje, ik vind ze zó lekker, oh mijn hemel...en daar zit je dan. Wat zul je doen? Jij hebt de keuze gemaakt om 'em op te eten, hij smaakte heerlijk én de wereld draaide door...ik ben ZO trots op je!!!!
Dit waren precíes de dingen die ik allemaal dacht!
Ik ben geraakt door de manier waarop je het beschrijft, alsof je recht in m'n gedachten hebt kunnen kijken vanmiddag.
Ik heb het niet gecompenseerd. Goed dat je dat vraagt, want dat is iets wat ik wel heel vaak doe. Maar vandaag dus niet.
Bedankt voor je lieve reactie, nu weet ik helemáál zeker dat ik het juiste heb gedaan!
Ik heb trouwens ook nog twee van die heerlijke chocolaatjes mee naar huis gekregen. Voor morgen
Dat zijn de dingen die het doen hè? Een ander denkt: jemig mens, doe normaal, het zijn twéé chocolaatjes, for crying out loud...maar jij hebt echt wel duizend keer gewikt en gewogen, bedacht of je het misschien ergens kon compenseren (ik hoop dat je dat niet gedaan hebt), bedacht wat je die dag al op had en wat er nog zou komen, bedacht of je morgen misschien nog extra beweging zou hebben om dat verdomde chocolaatje weg te werken..en tegelijktertijd is daar je stem die zegt: ik wil zo graag dat chocolaatje, ik vind ze zó lekker, oh mijn hemel...en daar zit je dan. Wat zul je doen? Jij hebt de keuze gemaakt om 'em op te eten, hij smaakte heerlijk én de wereld draaide door...ik ben ZO trots op je!!!!
Dit waren precíes de dingen die ik allemaal dacht!
Ik ben geraakt door de manier waarop je het beschrijft, alsof je recht in m'n gedachten hebt kunnen kijken vanmiddag.
Ik heb het niet gecompenseerd. Goed dat je dat vraagt, want dat is iets wat ik wel heel vaak doe. Maar vandaag dus niet.
Bedankt voor je lieve reactie, nu weet ik helemáál zeker dat ik het juiste heb gedaan!
Ik heb trouwens ook nog twee van die heerlijke chocolaatjes mee naar huis gekregen. Voor morgen
donderdag 17 juni 2010 om 23:49
Supergoed dat je niet gecompenseerd hebt! Niet zenuwachtig van worden, ik beloof je dat dat chocolaatje morgen niet ineens op je heup of je bil geplakt zit Goh, ik ben gewoon echt helemaal trots hier, hahaha. Ik snap die interne strijd zo goed, ik kan 'em zo voelen hier. Tuurlijk steekt 'ie hier ook nog wel 'es de kop op, maar we krijgen de wind er wel onder. Jij ook, zo lees ik al wel. Langzaam aan, baby steps, op naar een makkelijkere toekomst. Because you're worth it! En lekker genieten van die twee chocootjes morgen, niet zenuwachtig van worden (ojaaa, dat weet ik wel hoor, dingen meenemen is ook heul eng, die dingen liggen je nu waarschijnlijk al aan te staren...of praat ik nu voor mijn beurt, ik wil je ook niet iets aanpraten ).
vrijdag 18 juni 2010 om 19:25
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
[...]
Je hebt gelijk, maar dat doe ik dus niet. Ik ben alleen zo streng voor mezelf.
[...]
Tja, wat kan ik zeggen... Je hebt gelijk, ik weet het. Dat perfectionisme heb ik al zolang ik me kan herinneren, het zit in al m'n genen. 't Is zo ontzettend moeilijk om het af te leren, want vaak voel ik me er ook gewoon heel goed bij. Ik houd ervan de dingen goed te doen, en soms is dat ook niet erg. Maar een deel van dat perfectionisme heeft zich tegen me gekeerd, en dan opeens is het inderdaad een eigenschap die een mens helemaal de vernieling in kan helpen.
Mensen met anorexia hebben dus die ijzeren discipline en dat perfectionisme. Zeer gewaardeerde eigenschappen maar ze keren zich inderdaad tegen je. Je zult moeten leren relativeren denk ik. Door te relativeren zie je misschien in dat dingen niet perfect hoeven. Dat ze wel belangrijk zijn maar ook weer niet zo belangrijk.
[...]
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Ja, die heb ik. Sterker nog, als ik die niet had gehad, had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Zij hebben me door de moeilijke periodes heengetrokken, ik mag mezelf gelukkig prijzen met deze mensen om me heen.
En jouw idee is helemaal niet raar. Maar weet je, ik hoef niet eens te vragen aan mijn vriendinnen of ze positieve punten van mij willen opnoemen, want dat doen ze uit zichzelf al vaak genoeg. Ze kennen me zó goed, en voelen haarscherp aan dat dát is wat ik nodig heb. Bij mijn vriendinnen en bepaalde familieleden voel ik me dan ook gewoon volwaardig en goed.
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf.
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Maar wat ik al eerder beschreef, overvalt het minderwaardige gevoel me op momenten dat ik in aanraking kom met nieuwe mensen en situaties. Ik krijg een nieuwe collega ('Zij zal alles wel beter doen dan ik'). Ik ga op visite bij een collega waarvan ik de partner niet ken ('Hij zal mij wel niet aardig vinden').
Dat soort dingen. Ieuw, dat is heel herkenbaar. Maar dat komt omdat ik met mijn ADD gedrag toch wel eens mensen tegen de haren in strijk, of gewoon heb dat ik niet zo goed geaccepteerd word. Ik denk ook wel eens dat mensen mij niet zien zitten.quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Maar ik werk eraan hoor. Want ik blijf gewoon m'n werk doen zoals ik het doe, ook als die nieuwe collega komt. En ik gá wel, naar m'n collega en haar vriend. Terwijl er echt tijden zijn geweest dat ik alles vermeed, omdat ik zo bang was af te gaan en raar gevonden te worden.Ja hm, sommige mensen vinden nu eenmaal heel snel iemand raar. Maar ligt dat aan hen of ligt dat aan de ander? Misschien moet je jezelf een wat meer "dikke vinger attitude" aanmeten. quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
't Is trouwens erg goed voor me om dit allemaal nog eens zo op te schrijven. Het werkt erg verhelderend voor me, te lezen hoe raar ik eigenlijk bezig ben. Tegen een ander zou ik ook zeggen: 'Doe eens normáál, je bent net zoveel waard als een ander', en dat zou ik ook uit de grond van m'n hart menen. Dus kan ik dat net zo goed tegen mezelf zeggen!
Bedankt voor je duidelijke en eerlijke woorden, iones. Ze helpen me.Dat is allles wat ik wilde. Dat je naar jezelf probeert te kijken door de ogen van een ander. Of... dat je probeert naar jezelf te kijken alsof je iemand anders bent. Want dan ben je ineens een stuk milder! En dan gun je jezelf ook een lekker hapje eten!
[...]
Je hebt gelijk, maar dat doe ik dus niet. Ik ben alleen zo streng voor mezelf.
[...]
Tja, wat kan ik zeggen... Je hebt gelijk, ik weet het. Dat perfectionisme heb ik al zolang ik me kan herinneren, het zit in al m'n genen. 't Is zo ontzettend moeilijk om het af te leren, want vaak voel ik me er ook gewoon heel goed bij. Ik houd ervan de dingen goed te doen, en soms is dat ook niet erg. Maar een deel van dat perfectionisme heeft zich tegen me gekeerd, en dan opeens is het inderdaad een eigenschap die een mens helemaal de vernieling in kan helpen.
Mensen met anorexia hebben dus die ijzeren discipline en dat perfectionisme. Zeer gewaardeerde eigenschappen maar ze keren zich inderdaad tegen je. Je zult moeten leren relativeren denk ik. Door te relativeren zie je misschien in dat dingen niet perfect hoeven. Dat ze wel belangrijk zijn maar ook weer niet zo belangrijk.
[...]
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Ja, die heb ik. Sterker nog, als ik die niet had gehad, had ik hier waarschijnlijk niet meer gezeten. Zij hebben me door de moeilijke periodes heengetrokken, ik mag mezelf gelukkig prijzen met deze mensen om me heen.
En jouw idee is helemaal niet raar. Maar weet je, ik hoef niet eens te vragen aan mijn vriendinnen of ze positieve punten van mij willen opnoemen, want dat doen ze uit zichzelf al vaak genoeg. Ze kennen me zó goed, en voelen haarscherp aan dat dát is wat ik nodig heb. Bij mijn vriendinnen en bepaalde familieleden voel ik me dan ook gewoon volwaardig en goed.
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf.
quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Maar wat ik al eerder beschreef, overvalt het minderwaardige gevoel me op momenten dat ik in aanraking kom met nieuwe mensen en situaties. Ik krijg een nieuwe collega ('Zij zal alles wel beter doen dan ik'). Ik ga op visite bij een collega waarvan ik de partner niet ken ('Hij zal mij wel niet aardig vinden').
Dat soort dingen. Ieuw, dat is heel herkenbaar. Maar dat komt omdat ik met mijn ADD gedrag toch wel eens mensen tegen de haren in strijk, of gewoon heb dat ik niet zo goed geaccepteerd word. Ik denk ook wel eens dat mensen mij niet zien zitten.quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
Maar ik werk eraan hoor. Want ik blijf gewoon m'n werk doen zoals ik het doe, ook als die nieuwe collega komt. En ik gá wel, naar m'n collega en haar vriend. Terwijl er echt tijden zijn geweest dat ik alles vermeed, omdat ik zo bang was af te gaan en raar gevonden te worden.Ja hm, sommige mensen vinden nu eenmaal heel snel iemand raar. Maar ligt dat aan hen of ligt dat aan de ander? Misschien moet je jezelf een wat meer "dikke vinger attitude" aanmeten. quote:Lotte35 schreef op 17 juni 2010 @ 10:56:
't Is trouwens erg goed voor me om dit allemaal nog eens zo op te schrijven. Het werkt erg verhelderend voor me, te lezen hoe raar ik eigenlijk bezig ben. Tegen een ander zou ik ook zeggen: 'Doe eens normáál, je bent net zoveel waard als een ander', en dat zou ik ook uit de grond van m'n hart menen. Dus kan ik dat net zo goed tegen mezelf zeggen!
Bedankt voor je duidelijke en eerlijke woorden, iones. Ze helpen me.Dat is allles wat ik wilde. Dat je naar jezelf probeert te kijken door de ogen van een ander. Of... dat je probeert naar jezelf te kijken alsof je iemand anders bent. Want dan ben je ineens een stuk milder! En dan gun je jezelf ook een lekker hapje eten!
vrijdag 18 juni 2010 om 21:28
Je zegt echt ware dingen iones, maar bij één ding wil ik graag een kanttekening plaatsen:quote:iones schreef op 18 juni 2010 @ 19:25:
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf.
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf.
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
vrijdag 18 juni 2010 om 21:34
quote:Pelikaan schreef op 17 juni 2010 @ 23:49:
En lekker genieten van die twee chocootjes morgen, niet zenuwachtig van worden (ojaaa, dat weet ik wel hoor, dingen meenemen is ook heul eng, die dingen liggen je nu waarschijnlijk al aan te staren...of praat ik nu voor mijn beurt, ik wil je ook niet iets aanpraten ).
Nou, ik zal je zeggen dat dingen meenemen voor mij niet eng is. Dan kan ik namelijk zelf bepalen wanneer en in welk tempo ik het opeet. Want daar heb ik het nog niet eens over gehad, maar ik eet dus ook heel langzaam. Als ik iets snel moet opeten, raak ik in paniek. Wat dat betreft is mijn werk op het moment een prima therapie voor me, want daar móet het soms gewoon. Even tussendoor een boterham, en weer aan het werk. Dan heb ik ook geen tijd om erover te tobben, want men rekent op mij. Thuis pieker ik er niet over om snel een boterham te eten, daar neem ik alle tijd.
Maargoed, de chocolaatjes heb ik vandaag niet op. De reden daarvoor is dat ik gewerkt heb, en dus vanmiddag niet thuis was. Verder heb ik vandaag best goed gegeten. Als ik werk eet ik altijd veel beter, want het is mijn ergste nachtmerrie om daar flauw te vallen ofzo. Als ik dus gedwongen word door de situatie, kom ik een heel eind. Maarja, een mens is nu eenmaal niet 24/7 aan het werk, dus ook thuis moet ik het mezelf gunnen en toestaan.
quote:Pelikaan schreef op 17 juni 2010 @ 23:49:
Goh, ik ben gewoon echt helemaal trots hier, hahaha.
En dit werkt voor mij dus ZO motiverend. Gewoon dit zinnetje. Van iemand die ik niet persoonlijk ken, maar die heeft bereikt wat ik ook hoop te bereiken.
Dank je wel!
En lekker genieten van die twee chocootjes morgen, niet zenuwachtig van worden (ojaaa, dat weet ik wel hoor, dingen meenemen is ook heul eng, die dingen liggen je nu waarschijnlijk al aan te staren...of praat ik nu voor mijn beurt, ik wil je ook niet iets aanpraten ).
Nou, ik zal je zeggen dat dingen meenemen voor mij niet eng is. Dan kan ik namelijk zelf bepalen wanneer en in welk tempo ik het opeet. Want daar heb ik het nog niet eens over gehad, maar ik eet dus ook heel langzaam. Als ik iets snel moet opeten, raak ik in paniek. Wat dat betreft is mijn werk op het moment een prima therapie voor me, want daar móet het soms gewoon. Even tussendoor een boterham, en weer aan het werk. Dan heb ik ook geen tijd om erover te tobben, want men rekent op mij. Thuis pieker ik er niet over om snel een boterham te eten, daar neem ik alle tijd.
Maargoed, de chocolaatjes heb ik vandaag niet op. De reden daarvoor is dat ik gewerkt heb, en dus vanmiddag niet thuis was. Verder heb ik vandaag best goed gegeten. Als ik werk eet ik altijd veel beter, want het is mijn ergste nachtmerrie om daar flauw te vallen ofzo. Als ik dus gedwongen word door de situatie, kom ik een heel eind. Maarja, een mens is nu eenmaal niet 24/7 aan het werk, dus ook thuis moet ik het mezelf gunnen en toestaan.
quote:Pelikaan schreef op 17 juni 2010 @ 23:49:
Goh, ik ben gewoon echt helemaal trots hier, hahaha.
En dit werkt voor mij dus ZO motiverend. Gewoon dit zinnetje. Van iemand die ik niet persoonlijk ken, maar die heeft bereikt wat ik ook hoop te bereiken.
Dank je wel!
vrijdag 18 juni 2010 om 21:55
quote:iones schreef op 18 juni 2010 @ 19:25:
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf. !
Is een goeie van je. Ik schrijf ook blogs op m'n Hyves over de strijd die ik voer. Daar krijg ik echt geweldige reacties op, waar ik zoveel aan heb! Ik merk dat als ik ze teruglees (wat ik dus regelmatig doe), de motivatie elke keer weer helemaal terugkomt. Ik vertrouw hen ook, als ze zeggen dat het goed is wat ik doe. Tot op zeker hoogte kunnen de mensen om mij heen me dus heel goed helpen. Toch blijft het daadwerkelijke aankomen moeilijk, omdat zij niet het gevoel over kunnen nemen wat ik heb als ik op de weegschaal sta. Of als ik merk dat m'n broek strakker zit. Kónden ze dat maar, dan hadden ze dat allang gedaan, want zo goed zijn ze voor me.
quote:iones schreef op 18 juni 2010 @ 19:25:
Ja hm, sommige mensen vinden nu eenmaal heel snel iemand raar. Maar ligt dat aan hen of ligt dat aan de ander? Misschien moet je jezelf een wat meer "dikke vinger attitude" aanmeten. Da's een mooie; de 'dikke vinger attitude'. Daar kan ik me eigenlijk wel in vinden, ik ga het uitproberen
Stel dat wanneer je weet dat je zou moeten eten maar je wordt door jezelf ervan weerhouden, denk dan eens aan hoe deze mensen over jou denken. En wat ze er van zouden vinden als je nu zou gaan eten. Je weet dan namelijk dat ze jou dan dubbel en dwars zouden gunnen. Misschien moet je je daar aan proberen op te trekken en op hen afgaan, i.p.v. op jezelf. Probeer op hen te vertrouwen als je moet eten en niet op jezelf. !
Is een goeie van je. Ik schrijf ook blogs op m'n Hyves over de strijd die ik voer. Daar krijg ik echt geweldige reacties op, waar ik zoveel aan heb! Ik merk dat als ik ze teruglees (wat ik dus regelmatig doe), de motivatie elke keer weer helemaal terugkomt. Ik vertrouw hen ook, als ze zeggen dat het goed is wat ik doe. Tot op zeker hoogte kunnen de mensen om mij heen me dus heel goed helpen. Toch blijft het daadwerkelijke aankomen moeilijk, omdat zij niet het gevoel over kunnen nemen wat ik heb als ik op de weegschaal sta. Of als ik merk dat m'n broek strakker zit. Kónden ze dat maar, dan hadden ze dat allang gedaan, want zo goed zijn ze voor me.
quote:iones schreef op 18 juni 2010 @ 19:25:
Ja hm, sommige mensen vinden nu eenmaal heel snel iemand raar. Maar ligt dat aan hen of ligt dat aan de ander? Misschien moet je jezelf een wat meer "dikke vinger attitude" aanmeten. Da's een mooie; de 'dikke vinger attitude'. Daar kan ik me eigenlijk wel in vinden, ik ga het uitproberen
vrijdag 18 juni 2010 om 22:05
quote:Lotte35 schreef op 18 juni 2010 @ 21:34:
[...]
Nou, ik zal je zeggen dat dingen meenemen voor mij niet eng is. Dan kan ik namelijk zelf bepalen wanneer en in welk tempo ik het opeet. Want daar heb ik het nog niet eens over gehad, maar ik eet dus ook heel langzaam. Als ik iets snel moet opeten, raak ik in paniek. Wat dat betreft is mijn werk op het moment een prima therapie voor me, want daar móet het soms gewoon. Even tussendoor een boterham, en weer aan het werk. Dan heb ik ook geen tijd om erover te tobben, want men rekent op mij. Thuis pieker ik er niet over om snel een boterham te eten, daar neem ik alle tijd.
Maargoed, de chocolaatjes heb ik vandaag niet op. De reden daarvoor is dat ik gewerkt heb, en dus vanmiddag niet thuis was. Verder heb ik vandaag best goed gegeten. Als ik werk eet ik altijd veel beter, want het is mijn ergste nachtmerrie om daar flauw te vallen ofzo. Als ik dus gedwongen word door de situatie, kom ik een heel eind. Maarja, een mens is nu eenmaal niet 24/7 aan het werk, dus ook thuis moet ik het mezelf gunnen en toestaan.
[...]
En dit werkt voor mij dus ZO motiverend. Gewoon dit zinnetje. Van iemand die ik niet persoonlijk ken, maar die heeft bereikt wat ik ook hoop te bereiken.
Dank je wel!
Ah, kijk, dan zit daar toch een verschil! Ik vind het vooral moeilijk als er na een verjaardag nog dingen overblijven. Sowieso blijven feestdagen altijd lastig (vooral de decembermaand), ondanks dat ik zo ver ben. Heb het vaak helemaal niet in de gaten, maar ik eet dan toch minder. Lekker tegenstrijdig overigens, de meeste mensen komen aan van feestdagen, ik val er van af. Ik denk dat het door de overdaad komt, in de winkels, op tv, etc. Ik ga dan in de contramine blijkbaar. Dat zijn dan toch nog van die kleine ESquerks. Als het daar bij blijft vind ik het prima!
Ik eet ook heel langzaam trouwens, ik kauw ook heel vaak.
Structuur werkt hier ook het beste hoor, in vakanties moet ik gewoon opletten om op vaste tijden te eten. Ondanks dat ik dus niet echt moeite meer heb met eten!
Had je vanavond geen ruimte voor een chocolaatje? Of gaat dat te ver?
[...]
Nou, ik zal je zeggen dat dingen meenemen voor mij niet eng is. Dan kan ik namelijk zelf bepalen wanneer en in welk tempo ik het opeet. Want daar heb ik het nog niet eens over gehad, maar ik eet dus ook heel langzaam. Als ik iets snel moet opeten, raak ik in paniek. Wat dat betreft is mijn werk op het moment een prima therapie voor me, want daar móet het soms gewoon. Even tussendoor een boterham, en weer aan het werk. Dan heb ik ook geen tijd om erover te tobben, want men rekent op mij. Thuis pieker ik er niet over om snel een boterham te eten, daar neem ik alle tijd.
Maargoed, de chocolaatjes heb ik vandaag niet op. De reden daarvoor is dat ik gewerkt heb, en dus vanmiddag niet thuis was. Verder heb ik vandaag best goed gegeten. Als ik werk eet ik altijd veel beter, want het is mijn ergste nachtmerrie om daar flauw te vallen ofzo. Als ik dus gedwongen word door de situatie, kom ik een heel eind. Maarja, een mens is nu eenmaal niet 24/7 aan het werk, dus ook thuis moet ik het mezelf gunnen en toestaan.
[...]
En dit werkt voor mij dus ZO motiverend. Gewoon dit zinnetje. Van iemand die ik niet persoonlijk ken, maar die heeft bereikt wat ik ook hoop te bereiken.
Dank je wel!
Ah, kijk, dan zit daar toch een verschil! Ik vind het vooral moeilijk als er na een verjaardag nog dingen overblijven. Sowieso blijven feestdagen altijd lastig (vooral de decembermaand), ondanks dat ik zo ver ben. Heb het vaak helemaal niet in de gaten, maar ik eet dan toch minder. Lekker tegenstrijdig overigens, de meeste mensen komen aan van feestdagen, ik val er van af. Ik denk dat het door de overdaad komt, in de winkels, op tv, etc. Ik ga dan in de contramine blijkbaar. Dat zijn dan toch nog van die kleine ESquerks. Als het daar bij blijft vind ik het prima!
Ik eet ook heel langzaam trouwens, ik kauw ook heel vaak. Structuur werkt hier ook het beste hoor, in vakanties moet ik gewoon opletten om op vaste tijden te eten. Ondanks dat ik dus niet echt moeite meer heb met eten!
Had je vanavond geen ruimte voor een chocolaatje? Of gaat dat te ver?
vrijdag 18 juni 2010 om 22:32
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 21:28:
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
Je hebt wel gelijk hoor. Ik ben ontzettend blij met de steun van de mensen om mij heen, en ik wéét hoe zielsgelukkig ze zouden zijn als ik zou aankomen. Ik vertrouw ze ook, als ze zeggen dat het beter voor me is. Maar wat jij zegt Pelikaan, dat je het niet voor een ander moet doen, is wel heel erg waar. Ik kán het niet eens, anders had ik het allang gedaan. Ik weet dat mijn moeder erg veel verdriet heeft gehad, in de tijd dat het zo slecht met me ging dat ik het loodje leek te gaan leggen. Dat had ik haar graag willen besparen, maar ik kon het gewoon niet. Je moet het inderdaad echt voor jezelf willen doen, anders wordt het uiteindelijk toch geen succes. Je kunt pas leven met de mensen om je heen, als je met jezélf het leven kunt delen. Dat besef ik maar al te goed.
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 22:05:
Lekker tegenstrijdig overigens, de meeste mensen komen aan van feestdagen, ik val er van af.
Ik ook! Ik kan er trouwens heel slecht tegen als mensen zeggen: In december mag ik alles nog eten, maar in januari ga ik er tegenaan hoor, dan gaan de kilootjes er weer af. Vréselijk vind ik dat. Dan komt er in mij een soort dwarse puber naar boven die zegt: ga jij maar lekker kanen deze maand, dan neem ik wel wat minder. Hoef IK tenminste niet te lijnen in januari. Slaat hélemaal nergens op natuurlijk, maar al die lijnverhalen werken bij mij als een rode lap op een stier. Heb ik ook nog de pech dat mijn halve familie te zwaar is, en eeuwig aan het lijnen. Hebben we een gezellig familieweekend, loopt m'n tante twee dagen lang demonstratief met haar Modifast te zwaaien. Dat zijn duidelijk nog dingen waar ik mee moet leren omgaan.
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 22:05:
Had je vanavond geen ruimte voor een chocolaatje? Of gaat dat te ver?Dat gaat op zich niet te ver, maar ik heb al wat chips op en een beetje ijs. Ook lekker toch? Chocolaatjes zijn voor zondag. Je mag er zondagavond naar vragen
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
Je hebt wel gelijk hoor. Ik ben ontzettend blij met de steun van de mensen om mij heen, en ik wéét hoe zielsgelukkig ze zouden zijn als ik zou aankomen. Ik vertrouw ze ook, als ze zeggen dat het beter voor me is. Maar wat jij zegt Pelikaan, dat je het niet voor een ander moet doen, is wel heel erg waar. Ik kán het niet eens, anders had ik het allang gedaan. Ik weet dat mijn moeder erg veel verdriet heeft gehad, in de tijd dat het zo slecht met me ging dat ik het loodje leek te gaan leggen. Dat had ik haar graag willen besparen, maar ik kon het gewoon niet. Je moet het inderdaad echt voor jezelf willen doen, anders wordt het uiteindelijk toch geen succes. Je kunt pas leven met de mensen om je heen, als je met jezélf het leven kunt delen. Dat besef ik maar al te goed.
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 22:05:
Lekker tegenstrijdig overigens, de meeste mensen komen aan van feestdagen, ik val er van af.
Ik ook! Ik kan er trouwens heel slecht tegen als mensen zeggen: In december mag ik alles nog eten, maar in januari ga ik er tegenaan hoor, dan gaan de kilootjes er weer af. Vréselijk vind ik dat. Dan komt er in mij een soort dwarse puber naar boven die zegt: ga jij maar lekker kanen deze maand, dan neem ik wel wat minder. Hoef IK tenminste niet te lijnen in januari. Slaat hélemaal nergens op natuurlijk, maar al die lijnverhalen werken bij mij als een rode lap op een stier. Heb ik ook nog de pech dat mijn halve familie te zwaar is, en eeuwig aan het lijnen. Hebben we een gezellig familieweekend, loopt m'n tante twee dagen lang demonstratief met haar Modifast te zwaaien. Dat zijn duidelijk nog dingen waar ik mee moet leren omgaan.
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 22:05:
Had je vanavond geen ruimte voor een chocolaatje? Of gaat dat te ver?Dat gaat op zich niet te ver, maar ik heb al wat chips op en een beetje ijs. Ook lekker toch? Chocolaatjes zijn voor zondag. Je mag er zondagavond naar vragen
vrijdag 18 juni 2010 om 22:48
quote:Lotte35 schreef op 18 juni 2010 @ 22:32:
[...]
Je hebt wel gelijk hoor. Ik ben ontzettend blij met de steun van de mensen om mij heen, en ik wéét hoe zielsgelukkig ze zouden zijn als ik zou aankomen. Ik vertrouw ze ook, als ze zeggen dat het beter voor me is. Maar wat jij zegt Pelikaan, dat je het niet voor een ander moet doen, is wel heel erg waar. Ik kán het niet eens, anders had ik het allang gedaan. Ik weet dat mijn moeder erg veel verdriet heeft gehad, in de tijd dat het zo slecht met me ging dat ik het loodje leek te gaan leggen. Dat had ik haar graag willen besparen, maar ik kon het gewoon niet. Je moet het inderdaad echt voor jezelf willen doen, anders wordt het uiteindelijk toch geen succes. Je kunt pas leven met de mensen om je heen, als je met jezélf het leven kunt delen. Dat besef ik maar al te goed.
Niets aan toe te voegen. Zo is het, denk ik, helemaal.
quote:Ik ook! Ik kan er trouwens heel slecht tegen als mensen zeggen: In december mag ik alles nog eten, maar in januari ga ik er tegenaan hoor, dan gaan de kilootjes er weer af. Vréselijk vind ik dat. Dan komt er in mij een soort dwarse puber naar boven die zegt: ga jij maar lekker kanen deze maand, dan neem ik wel wat minder. Hoef IK tenminste niet te lijnen in januari. Slaat hélemaal nergens op natuurlijk, maar al die lijnverhalen werken bij mij als een rode lap op een stier. Heb ik ook nog de pech dat mijn halve familie te zwaar is, en eeuwig aan het lijnen. Hebben we een gezellig familieweekend, loopt m'n tante twee dagen lang demonstratief met haar Modifast te zwaaien. Dat zijn duidelijk nog dingen waar ik mee moet leren omgaan.
Haha, hier moet ik echt even om lachen, ik voel namelijk helemaal met je mee. Ik heb een hekel aan schransende mensen...wat erg dat ik dat hier opschrijf, maar het is echt zo. Kan er gewoon onpasselijk van worden. Let wel, ik heb geen hekel aan dikke mensen, helemaal niet. Maar inderdaad, dat geprop "omdat het nu nog mag", bah. En inderdaad, je schiet dan in de contramine, doe jij je best maar, ikke niet! Op zich zie ik daar ook niet echt een probleem in, je hoeft je immers ook niet vol te vreten, als je maar gewoon normaal doet!
quote:Dat gaat op zich niet te ver, maar ik heb al wat chips op en een beetje ijs. Ook lekker toch? Chocolaatjes zijn voor zondag. Je mag er zondagavond naar vragen
Ooooh, nou, ik vind dat al helemaal geweldig. Hoop dat je er van hebt kunnen genieten!!
Ik zeg het nog maar eens, en ik meen het echt, je bent zo goed bezig. Als ik je hoor praten (euh, schrijven) dan voel ik gewoon dat je er gaat komen. Hou vol!
[...]
Je hebt wel gelijk hoor. Ik ben ontzettend blij met de steun van de mensen om mij heen, en ik wéét hoe zielsgelukkig ze zouden zijn als ik zou aankomen. Ik vertrouw ze ook, als ze zeggen dat het beter voor me is. Maar wat jij zegt Pelikaan, dat je het niet voor een ander moet doen, is wel heel erg waar. Ik kán het niet eens, anders had ik het allang gedaan. Ik weet dat mijn moeder erg veel verdriet heeft gehad, in de tijd dat het zo slecht met me ging dat ik het loodje leek te gaan leggen. Dat had ik haar graag willen besparen, maar ik kon het gewoon niet. Je moet het inderdaad echt voor jezelf willen doen, anders wordt het uiteindelijk toch geen succes. Je kunt pas leven met de mensen om je heen, als je met jezélf het leven kunt delen. Dat besef ik maar al te goed.
Niets aan toe te voegen. Zo is het, denk ik, helemaal.
quote:Ik ook! Ik kan er trouwens heel slecht tegen als mensen zeggen: In december mag ik alles nog eten, maar in januari ga ik er tegenaan hoor, dan gaan de kilootjes er weer af. Vréselijk vind ik dat. Dan komt er in mij een soort dwarse puber naar boven die zegt: ga jij maar lekker kanen deze maand, dan neem ik wel wat minder. Hoef IK tenminste niet te lijnen in januari. Slaat hélemaal nergens op natuurlijk, maar al die lijnverhalen werken bij mij als een rode lap op een stier. Heb ik ook nog de pech dat mijn halve familie te zwaar is, en eeuwig aan het lijnen. Hebben we een gezellig familieweekend, loopt m'n tante twee dagen lang demonstratief met haar Modifast te zwaaien. Dat zijn duidelijk nog dingen waar ik mee moet leren omgaan.
Haha, hier moet ik echt even om lachen, ik voel namelijk helemaal met je mee. Ik heb een hekel aan schransende mensen...wat erg dat ik dat hier opschrijf, maar het is echt zo. Kan er gewoon onpasselijk van worden. Let wel, ik heb geen hekel aan dikke mensen, helemaal niet. Maar inderdaad, dat geprop "omdat het nu nog mag", bah. En inderdaad, je schiet dan in de contramine, doe jij je best maar, ikke niet! Op zich zie ik daar ook niet echt een probleem in, je hoeft je immers ook niet vol te vreten, als je maar gewoon normaal doet!
quote:Dat gaat op zich niet te ver, maar ik heb al wat chips op en een beetje ijs. Ook lekker toch? Chocolaatjes zijn voor zondag. Je mag er zondagavond naar vragen
Ooooh, nou, ik vind dat al helemaal geweldig. Hoop dat je er van hebt kunnen genieten!!
Ik zeg het nog maar eens, en ik meen het echt, je bent zo goed bezig. Als ik je hoor praten (euh, schrijven) dan voel ik gewoon dat je er gaat komen. Hou vol!
zaterdag 19 juni 2010 om 16:36
quote:Pelikaan schreef op 18 juni 2010 @ 21:28:
Je zegt echt ware dingen iones, maar bij één ding wil ik graag een kanttekening plaatsen:
[...]
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
Nee, het klopt wel wat je zegt. Je zou het in de eerste plaats voor jezelf moeten doen. Maar mensen met anorexia doen niet zo snel iets voor zichzelf. Daar vinden ze zichzelf niet belangrijk genoeg voor. MAar misschien als ze de normen van anderen over zichzelf over nemen, dat ze meer van zichzelf leren te houden, meer voor zichzelf willen gaan. Het doel zou moeten zijn dat je gewoon gaat eten, en dat je dat doet omwille van jezelf. Maar voordat je daar bent.....
Ik ben trouwens blij dat jullie mij nooit zien als er chips in de buurt is. Door het vele onthouden ga ik echt schransen. Ik vind het zo ontzettend lekker, ik geniet daarvan! Ik zou willen dat ik kon leven op chips......
Er ligt nu chips in de kast. Morgen ben ik jarig en 's morgens en s' middags komen er mensen. Ik ben nu in strijd met mezelf om bij die kast weg te blijven. Omdat ik morgen wel heel veel zal snoepen, heb ik vandaag alvast een 'balansdag" en die zal ik ook maandag weer nodig hebben.
Ik wil niet meer aankomen. Liever afvallen. Die spijkerbroek die ik laatst kocht stond me zoveel beter! En ik heb een broekriem moeten kopen om mijn broeken op te houden. Anders zakken ze over mijn kont en dat is natuurlijk geen gezicht.
Konden we maar even ruilen van lichaam...... Dan maakte ik jou wat mooier en gezonder, en jij maakte mij mooier en gezonder!
In het midden, daar moeten wij zijn. Allebei. Terug naar het midden. Jij van de ene kant. Ik van de andere.
Je zegt echt ware dingen iones, maar bij één ding wil ik graag een kanttekening plaatsen:
[...]
Natuurlijk vinden mensen om je heen het fijn als je weer gaat eten. Dat kan ook een hele goede motivatie zijn. Maar uiteindelijk is het voor een ANpatiënt heel belangrijk dat ze zélf weer wil gaan eten, dat ze het voor haarzelf doet. We zijn al geneigd om heel erg te kijken naar wat anderen denken en vinden en voelen en ons daar dan geruisloos op aan te passen. Dat is soms ook een reden om naar de AN te grijpen, zodat je nog dat ene ding hebt om zelf controle op uit te oefenen. Ik persoonlijk denk dus dat er maar één reden is om weer te gaan eten: jijzelf. Jij moet jezelf de voeding gunnen, zowel fysiek als geestelijk, om weer midden in het leven te staan en de wereld weer recht in het gezicht te kunnen kijken.
Maar dat is mijn mening, zo werkte het voor mij, misschien is het voor anderen weer anders.
Nee, het klopt wel wat je zegt. Je zou het in de eerste plaats voor jezelf moeten doen. Maar mensen met anorexia doen niet zo snel iets voor zichzelf. Daar vinden ze zichzelf niet belangrijk genoeg voor. MAar misschien als ze de normen van anderen over zichzelf over nemen, dat ze meer van zichzelf leren te houden, meer voor zichzelf willen gaan. Het doel zou moeten zijn dat je gewoon gaat eten, en dat je dat doet omwille van jezelf. Maar voordat je daar bent.....
Ik ben trouwens blij dat jullie mij nooit zien als er chips in de buurt is. Door het vele onthouden ga ik echt schransen. Ik vind het zo ontzettend lekker, ik geniet daarvan! Ik zou willen dat ik kon leven op chips......
Er ligt nu chips in de kast. Morgen ben ik jarig en 's morgens en s' middags komen er mensen. Ik ben nu in strijd met mezelf om bij die kast weg te blijven. Omdat ik morgen wel heel veel zal snoepen, heb ik vandaag alvast een 'balansdag" en die zal ik ook maandag weer nodig hebben.
Ik wil niet meer aankomen. Liever afvallen. Die spijkerbroek die ik laatst kocht stond me zoveel beter! En ik heb een broekriem moeten kopen om mijn broeken op te houden. Anders zakken ze over mijn kont en dat is natuurlijk geen gezicht.
Konden we maar even ruilen van lichaam...... Dan maakte ik jou wat mooier en gezonder, en jij maakte mij mooier en gezonder!
In het midden, daar moeten wij zijn. Allebei. Terug naar het midden. Jij van de ene kant. Ik van de andere.
zondag 20 juni 2010 om 10:38
Lief dat je 't vraagt Pelikaan! Ik durf wel te zeggen dat het goed is gegaan. Ik kon gewoon merken dat ik goed geleerd had, de meeste vragen wist ik wel. Wat wel jammer is, is dat ik ongeveer acht (!) weken moet wachten op de uitslag. Lang hè?
Toen ik thuiskwam voelde ik me erg tevreden. Ik heb uitgebreid voor mezelf gekookt, en echt lekker zitten eten. De rest van de dag was het eten best lastig. Ik hecht heel erg aan eten op vaste tijden, maar het tijdstip waarop ik normaal gesproken lunch, zat ik nu in de auto (het examen was in de Jaarbeurs in Utrecht). Dat is dan wel lastig voor me hoor. Maar ik had brood meegenomen, en dat ging verder goed, dus uiteindelijk mag ik niet klagen.
Wel lekker om nu niet meer te hoeven studeren hoor!
Toen ik thuiskwam voelde ik me erg tevreden. Ik heb uitgebreid voor mezelf gekookt, en echt lekker zitten eten. De rest van de dag was het eten best lastig. Ik hecht heel erg aan eten op vaste tijden, maar het tijdstip waarop ik normaal gesproken lunch, zat ik nu in de auto (het examen was in de Jaarbeurs in Utrecht). Dat is dan wel lastig voor me hoor. Maar ik had brood meegenomen, en dat ging verder goed, dus uiteindelijk mag ik niet klagen.
Wel lekker om nu niet meer te hoeven studeren hoor!
zondag 20 juni 2010 om 21:44
Fijn dat het goed is gegaan!! Ik vind 8 weken wachten wel heel erg lang zeg....dan zitten we alweer midden in de zomer! Het scheelt dat het goed is gegaan, dan hoef je niet heel erg in de zenuwen te zitten
Fijn dat je 's avonds zo lekker gegeten hebt. Dat gestructureerde qua eten herken ik heel erg, ik had altijd een hele dagplanning, óók toen ik al wel weer durfde te eten (en dat heb ik vaak moeten uitleggen, ook aan mensen dichtbij me, die begrepen er geen steek van waarom ik niet gewoon even kon wachten tot, zeg, half twee, om te gaan lunchen of waarom ik niet eerder wilde eten om, zeg, half twaalf...tja). Het geeft gewoon houvast. Ik kan je verzekeren dat je ook daarin stap voor stap wel ruimte zult vinden, dat het makkelijker wordt. En het prettige is dat als het even minder gaat, je eenvoudig terug kunt grijpen op die structuur.
Heerlijk, niet meer studeren! Geniet er maar van!!
Fijn dat je 's avonds zo lekker gegeten hebt. Dat gestructureerde qua eten herken ik heel erg, ik had altijd een hele dagplanning, óók toen ik al wel weer durfde te eten (en dat heb ik vaak moeten uitleggen, ook aan mensen dichtbij me, die begrepen er geen steek van waarom ik niet gewoon even kon wachten tot, zeg, half twee, om te gaan lunchen of waarom ik niet eerder wilde eten om, zeg, half twaalf...tja). Het geeft gewoon houvast. Ik kan je verzekeren dat je ook daarin stap voor stap wel ruimte zult vinden, dat het makkelijker wordt. En het prettige is dat als het even minder gaat, je eenvoudig terug kunt grijpen op die structuur.
Heerlijk, niet meer studeren! Geniet er maar van!!
zondag 20 juni 2010 om 22:37
quote:Lotte35 schreef op 20 juni 2010 @ 22:12:
Die andere durfde ik niet
(ik moest hier stiekem ook wel een beetje om lachen, het staat er zo droog met die streep erdoor )
Ik vind die ene ook al heel goed! *doet vreugdedans voor Lotte*
Heb je nu niet nog heul veul zin in een chocolaatje? *kijkt engelachtig*
Die andere durfde ik niet
(ik moest hier stiekem ook wel een beetje om lachen, het staat er zo droog met die streep erdoor )
Ik vind die ene ook al heel goed! *doet vreugdedans voor Lotte*
Heb je nu niet nog heul veul zin in een chocolaatje? *kijkt engelachtig*
maandag 21 juni 2010 om 11:12
quote:Pelikaan schreef op 20 juni 2010 @ 22:37:
Heb je nu niet nog heul veul zin in een chocolaatje? *kijkt engelachtig*
't Is dat ik al op bed lag toen je dit schreef, maar anders had ik je engelachtige blik vást niet kunnen weerstaan
Ik voel me vandaag erg slecht. Beroerd geslapen, om de haverklap wakker. En áls ik sliep, droomde ik dat ik niet kon slapen (hoezo er veel te veel mee bezig zijn....).
Ben nu dus hondsmoe, en kan daar erg slecht tegen. Ik heb liever hoofdpijn dan deze vermoeidheid. 't Is geen lichamelijke moeheid, maar het hangt achter m'n ogen. Het gevoel of ik, als ik m'n hoofd neerleg, direct in slaap zal vallen. Wat niet zo is, want áls ik dan even ga liggen, kan ik dus echt niet slapen.
Zulke dagen komen gelukkig al veel minder voor dan vroeger, maar als ik ze heb, kan ik er slecht mee omgaan. Het heeft een deprimerende uitwerking op me.
Herkenbaar? En gaat dit echt over als ik aankom? Tuurlijk besef ik dat iedereen weleens moe is, maar ik hoop gewoon dat het minder vat heeft op mijn gemoedsgesteldheid, als ik wat zwaarder ben. Als ik dat echt zéker zou weten, zou het aankomen wel makkelijker voor me zijn.
Heb je nu niet nog heul veul zin in een chocolaatje? *kijkt engelachtig*
't Is dat ik al op bed lag toen je dit schreef, maar anders had ik je engelachtige blik vást niet kunnen weerstaan
Ik voel me vandaag erg slecht. Beroerd geslapen, om de haverklap wakker. En áls ik sliep, droomde ik dat ik niet kon slapen (hoezo er veel te veel mee bezig zijn....).
Ben nu dus hondsmoe, en kan daar erg slecht tegen. Ik heb liever hoofdpijn dan deze vermoeidheid. 't Is geen lichamelijke moeheid, maar het hangt achter m'n ogen. Het gevoel of ik, als ik m'n hoofd neerleg, direct in slaap zal vallen. Wat niet zo is, want áls ik dan even ga liggen, kan ik dus echt niet slapen.
Zulke dagen komen gelukkig al veel minder voor dan vroeger, maar als ik ze heb, kan ik er slecht mee omgaan. Het heeft een deprimerende uitwerking op me.
Herkenbaar? En gaat dit echt over als ik aankom? Tuurlijk besef ik dat iedereen weleens moe is, maar ik hoop gewoon dat het minder vat heeft op mijn gemoedsgesteldheid, als ik wat zwaarder ben. Als ik dat echt zéker zou weten, zou het aankomen wel makkelijker voor me zijn.
