Burn-out wie ook??? - deel 2

.

Hoi Allemaal,



Ben nieuw hier en vind het zo herkenbaar allemaal wat jullie schrijven! Zal ik dan echt een burnout hebben? Of misschien een betere vraag; moet ik echt accepteren dat ik er een heb?



De afgelopen jaren heb ik het erg druk gehad. Gewerkt in het onderwijs en later in de jeugdzorg, een 4-jarige avondstudie afgerond, 3 dochtertjes (1 dochter van bijna 3 en een tweeling van 10 maanden(met koemelkallergie)) 'gekregen', een scheiding van mijn ouders, hartoperatie van mijn vader, verhuisd, vriend met een eigen bedrijf van 7 dagen in de week ... en na mijn verlof afgelopen december begonnen met een nieuwe baan (die mij werd aangeboden..).



En nu lukt het dus niet meer, mijn strategie van 'even harder lopen' of 'wat extra' doen werkt dus niet meer. Sinds half mei gaat het echt niet meer, en als ik terugkijk ging het daarvoor eigenlijk ook al niet goed. Ik slaap slecht (gebruik slaapmedicatie) wordt om 6.00 uur wakker en meteen gaat mijn hoofd weer draaien, voel me onrustig, angstig, heb heel veel negatieve gedachten (dat ik fouten heb gemaakt, dat ik achter alle feiten aanloop, thuis en op werk). Dat ik moe ben, maar zo onrustig ben dat ik niet kan stilzitten, veel huilbuien en heb momenten dat ik mezelf wel wat kan doen. Ik ben boos, verdrietig gefrustreerd en wil niet meer werken.



Half mei had ik vakantie, maar ben daarvoor eigenlijk ingestort. Ik heb met toen 2 dagen voor mijn vakantie ziek gemeld omdat ik zo hoog in mijn spanning zat. Ik heb mij toen toch laten overhalen door mijn manager om toch mijn werk af te ronden voor mijn vakantie (dat zou rust geven), heb mezelf nog even bij elkaar geraapt en was toen helemaal ‘op’. Alleen nog maar aan het huilen en wilde ook niet meer thuis alleen zijn om voor mijn kindjes te zorgen, mijn moeder is toen een paar daagjes in huis geweest. Ondertussen bij de huisarts geweest en wat gekregen om te slapen, de huisarts dacht aan overspannenheid en misschien wel depressie (aangezien dat in de familie zit), daarnaast bleek mijn schildklier ontregeld, hier heb ik nu medicatie voor gekregen waardoor dat weer wat beter gaat.



De laatste week van mei een paar daagjes weggeweest met mijn man en kinders, dat was het dus ook niet… Kon er niet van genieten, wat in mijn hoofd alleen maar met mijn werk bezig, geen aandacht meer geven aan mijn kindjes en bij een prikkel teveel al huilbuien en raakte af en toe in paniek, we zijn dan ook een dag eerder terug naar huis gegaan. De laatste dag van mijn vakantie mijn manager gebeld, dat het echt niet ging en dat ik maandag, 31 mei, niet kon komen. Toch laten overhalen wel te komen en het erover gehad halve dagen te gaan werken en wat werk te laten liggen (alsof dat rust brengt?!) Weer over mijn grens blijkbaar, de dag daarna ging het helemaal niet meer en ben thuisgebleven. Vrijdags weer twee uurtjes geweest, mijn mails bekeken en daarna was het helemaal niks meer. Ik stortte in, buikpijn, paniekerig, angstig, onrustig, huilerig.

Ik kon mijn werk niet loslaten, ik kon niet ziek worden. Ik kon de boel ook niet overdragen omdat er dan zaken zouden blijven liggen. ‘s Maandags (7 juni) naar mijn werk gegaan met als doel over te dragen, ik dacht dat dit wel rust zou geven in mijn hoofd. Mijn leidinggevende bepaalde alles een week of 3 uit stellen omdat zij dacht dat het vooral mijn schildklier was (wat ik zelf eigenlijk ook hoopte en dan dacht weer redelijk opgeknapt te zijn, of althans ik wilde het niet voor mijzelf toegeven of voor hen, dat ik zo’n slappeling ben), maar ik had zelf al het idee dat het langer zou gaan duren.

Het idee dat mijn werk 3 weken uit te stellen en dan weer aan de slag te moeten gaf mij zo’n dreun dat ik 2 dagen daarna een mail heb gestuurd naar mijn werk dat ik even geen contact meer wilde omdat ik ander helemaal gek zou worden. Toch stond mijn manager donderdags weer op mijn voicemail, dat het contact eenzijdig verbreken niet kan enzo… Ik kon even niet anders. Elke associatie met mijn werk roept bij mij al een zenuwachtig gevoel in mijn buik op, ik wil niet meer werken!! Ik wil die verantwoording niet meer, ik neem alles mee naar huis in gedachten, eerder vaak op papier ook. Ook trouwens oxazepam gehad van de dokter, hier word ik wel minder huilerig van, maar wel onverschilliger, dus of dit zo’n goed idee is?



Vorige week donderdag naar psycholoog geweest, deze benoemde mijn klachten als een burnout. Toch wel confronterend als iemand dat van buitenaf zegt. Vrijdag bij de huisarts het gehad over antidepressiva en gisteren begonnen.



Het afgelopen weekend zijn mijn kindjes uit logeren gegaan, ik was bang dat wanneer ik alleen met ze zou zijn en ze zouden gaan huilen ik mezelf dan niet meer in de hand zou hebben omdat elke prikkel me teveel is op het moment. Van de week zijn mijn kindjes extra naar het kdv gegaan en gaat het ietsje beter. Ik ben niet meer constant onrustig en aan het huilen. Ik heb momenten dat ik denk, nou het valt wel mee, zal ik weer aan het werk gaan, stel je niet zo aan? Ik kon vanmorgen zowaar weer even met echte aandacht naar mijn kindjes kijken.



Ik heb zoiets van ik neem wel ontslag, ga wel wat anders zoeken. Of ga wel achter de kassa zitten bij een supermarkt. Dan gaat het vast weer over, maar dat is natuurlijk niet zo… Ik denk dat acceptatie nog moet komen.



Nu maandag een gesprek bij de bedrijfsarts, straks moet ik weer werken… ben er echt bang voor. Ik red het thuis niet eens.



Sorry voor het warrige verhaal, kan het zelf niet eens helder verwoorden.



Fijn dat ik wel zoveel herken in jullie verhalen.

Hoe lang duurde het bij jullie voordat het beter ging / gaat? Of moet ik daar nog maar niet aan denken?



Groetjes!

@ honingvogel.....Welkom hier.

Heel herkenbaar hoor dat je het onwerkelijk vind dat jij een burn out heb. Heb ik ook heel erg gehad. Dat kan toch niet want ik kon alles aan.....dat had ik.

Probeer het te accepteren.....is heel moeilijk maar wel heel belangrijk. Ik accepteerde het in het begin ook niet en ging toch met teveel dingen maar door. Ben echt heel erg hard terug gevallen en had een mega dip. Nu heb ik het goed geaccepteerd en het ging meteen een stukje beter.

Al die kenmerken die jij noemt van niet concentreren, slecht slapen....heel het rijtje heb ik ook gehad en sommige nu nog een beetje hoor. Maar gaat beter.

Niet werken is inderdaad heel goed nu. Je moet eerst aan jezelf gaan denken nu en je rust nemen. Van dat je een ritme aan moet houden zoals optijd uit bed, goed eten en bewegen is heel goed. Probeer je er aan te houden. Maar ben je een keer heel erg moe gewoon langer blijven liggen hoor. Maar een ritme is wel het beste. Maar doe vooral waar jij je goed bij voelt.

Het lijkt dan inderdaad beter te gaan en je voelt je dan niet "ziek" maar je heb zelf al gemerkt dat dat dus niet zo is. Het heeft echt tijd nodig....heel veel tijd.

Krijg je wel hulp? Ben je door de huisarts doorverwezen naar een psycholoog?

Schrijf hier lekker van je af. En doe het rustig aan.



@ bloemp...ook welkom hier.

Je moet echt niet gaan werken nu hoor. Snap dat je je steeds over heb laten halen. Maar jeetje, jij heb ook heel wat op je bordje gekregen in jouw leven.

Dat van de kindjes geen aandacht kunnen geven en niet voor ze kunnen zorgen had ik ook heel erg. Bij mij gaan ze altijd al op maandag, dinsdag en donderdag naar school en bso en kdv. Dat hebben we gewoon door laten gaan. Ook gingen ze weleens op vrijdag naar mijn moeder in het begin dat ik thuis zat. Je moet dat gewoon doen hoor. Jouw kindjes zijn ook nog klein en hebben de aandacht en verzorging nodig. Is heel lastig in het begin met een burn out. Alles wat jij schrijft is zo herkenbaar voor mij.

Maak je om de bedrijfsarts niet druk...doe je toch wel...weet ik uit ervaring. Maar die gaat echt niet zeggen dat je moet gaan werken. Het gaat echt niet met je en de psych heeft gezegd dat je een burn out heb. Dat gaat echt niet zo snel en zomaar over. Dat kost tijd...en die tijd moet je ook nemen. Zeg hoe je je voelt tegen de bedrijfsarts en hou je tranen niet in. Gooi het er lekker uit.

Bij mij op het werk werken ze gelukkig heel erg mee en dat scheelt ook. Weet niet hoe ze nu bij jou op het werk zijn?

Ik had ook het idee dat ik niet gemist kon worden op t werk, maar zie nu dat inval enzo gewoon geregeld is en alles op mijn werk doorgaat........ik werk op het kdv waar mijn kids ook naartoe gaan. Je zult zien dat het bij jou op het werk ook vast wel goed komt. Je ligt er waarschijnlijk toch een tijdje uit dus ze moeten wel. Probeer je er niet druk om te maken want dat geeft ook weer stress.

Denk ook niet zodra je je iets beter voelt dat je de hele wereld weer aan kan en weer kan gaan werken. Heb ik zelf ervaren. 1 ding gaat fout en het is weer helemaal mis. Bouw alles langzaam op.



Hoelang het bij mij duurde voordat het beter ging? Ik zit nu bijna 3 maanden thuis en begin volgende week met 2 x 1 a 2 uurtjes werken. Bij mij gaat het pas echt wat beter sinds een week of 2,3. Heb doordat ik het niet helemaal accepteerde en toch weer te snel veel ging doen een hele erge terug val gehad...schrok heel erg van mezelf nadien. Wil dat ook niet meer mee maken dus let nu heel goed op. Gaat het op t werk even weer minder kan ik gewoon terug in uren of zelfs afbellen. Mijn leidinggevende zei vanmorgen dat ik beter nu langzaam aan op kan bouwen en er langer over doe dan dat ik te snel ga en weer een tijd eruit lig.

Je moet nu niet teveel met beter zijn bezig zijn. Het duurt wel even. Neem de tijd en doe alles op het gemakje. Eis niet teveel van jezelf. Ik weet dat het soms moeilijk is met kids (heb er ook 2) maar je heb ook het voordeel dat je in een bepaald ritme blijft met opstaan en eten enzo.

Heel veel sterkte en succes met het gesprek met de bedrijfsarts.



Hier weer vanmorgen koffie wezen drinken op t werk. Was gezellig en ging goed. Wel met klotsoksels (blijft een leuke benaming) maar huis....hahaah.

Goed gesprek met leidinggevende gehad.....ze geeft me echt alle tijd en is heel lief. Het voordeel is dat het kindaantal in alle groepen heel erg terug loopt dus het is op sommige dagen redelijk rustig...dat wil dan zeggen rond de 18 kids...hahaha. Maar beter als 30 kids.



Morgen een beetje een spannende dag voor mij een zoontje.

Heb gisteren eindelijk voor zwemles voor hem gebeld (kwam er door mijn ziek zijn steeds niet van) en hij mag morgen al beginnen. Is in een andere stad en liep dus alweer lichtelijk te paniekeren hoe ik moet rijden en waar het precies zit. Dus manlief is gisteren met ons erheen gereden zodat ik de weg weet.....heel lief.

Vind het zelf net zo spannend als mijn zoontje denk ik.



En vanavond denk ik naar mijn zusje....die is bijna zeker te weten geslaagd voor het gymnasium. Dus weeeeer een feestje. Gaan maar even hoor.



Meiden...geniet nog lekker van het zonnetje want het gaat vanaf morgen maar weer eens regenen....zucht.

@ Sappie Die klotsoksels houden we erin ;- ) ja! Ik ben zo blij dat ik het hier las, want ik had het vandaag ook weer met een stukje fietsen en in een winkel..bloedheet haha.

Wat lief dat je uitgebreid hebt gereageerd! En gefeliciteerd met je zusje!



@Welkom nieuwe mensen!



Ik kan alleen maar zeggen, denk aan jezelf, zet jezelf op nr 1!!

Het is echt een weg met ups en downs, soms voel je je 'genezen' en soms verre van. Ga op zoek naar de hulp die je nodig denkt te hebben en die bij je past en wees lief voor jezelf! Wat Sappie zegt vind ik ook.. ga je niet groot houden bij een (bedrijfs) arts.

Probeer er niet te hard tegen te vechten... het is GEEN schande dat je het even niet meer trekt; Dat toegeven is een teken van sterkte, niet van zwakte!

Welkom nieuwe mensen! Voel je vrij hier je verhaal te vertellen. Ik vind het fijn om af en toe mijn hart te luchten bij mensen die mij begrijpen.

Ik heb er ook lang over gedaan om te accepteren dat ik ziek ben. Ik ben nu 2 maanden thuis en accepteer het pas sinds een week ofzo. Ik weet nu dat ik voorlopig niet kan werken en heb er vrede mee. Dit komt mede door de goede reactie van mijn werkgever.

Over de arbo arts zou ik me niet zo druk maken. Is mij alles meegevallen.



@ de anderen

Sorry even geen fut om op iedereen te reageren. Net als sappie moest ik vandaag op de koffie bij mijn collega's. Op zich viel dit mee. Ik heb echter ook mijn spullen uit mijn lokaal gehaald en dit viel zwaar. Ik kom nu echt niet meer terug in deze groep. De kids zijn niet meer van mij. Ik wist dit wel, maar toch was het niet leuk.

De rest van de dag weinig gedaan. Heb vannacht weer niet geslapen. Dus weinig fut. Hoop zo dat ik vannacht wat rust vind. Twee uurtjes zou al leuk zijn.

Morgen weer naar de haptonoom.

xx

aaaaaahhhhhh...effe gillen hoor. Word echt gek van de hooikoorts. Jeukend gehemelte, neus die jeukt, loopt en steeds niezen en mijn ogen tranen en jeuken als een gek.

Vanmorgen pilletjes gehaald en nu hopen dat ze snel hun werk gaan doen.



Straks met zoontje naar zwemles voor 1e keer....vind het wel spannend hoor. Heb net als hem kriebels in mijn buik.



Gisteren mijn zusje gevraagd of ze vanavond op kan passen. Kunnen manlief en ik eindelijk de stad in om kleren voor ons zelf te shoppen....is heel hard nodig bij mij.



@ brown eye...had de zin om uitgebreid te reageren...hahah.

En bedankt voor de felicitaties voor mijn zusje. Ze was de dag ervoor ook geslaagd voor de theorie voor het autorijden....dus was dubbel geslaagd.



@ rendiertje...geeft toch niks dat je niet uitgebreid reageerde. Dus koffie drinken ging goed...alleen het leeg halen van klas wat minder. Is zo definitief he...snap het hoor.

En weer niet geslapen. Hoe ging het vannacht?

Weer bij de haptonoom geweest...hoe was het?



@ juiaatje...kan dat gemopper van collega's wel van me afzetten hoor, maar is niet leuk om te horen. Denk dan meteen van daar gaan we weer...gezellig, ik kom weer werken. Maar ik ga om te werken en dat is het hoor. Hoef geen vriendinnen te maken daar, want vriendinnen heb ik al...hahaha.

Wat balen van die schilder zeg. Zul je net zien. Kan je nooit uitslapen en nu kon het gaan ze herrie maken....ggggrrrrrrr.

Zijn ze lang bezig? Weet in ons vorige huis (was huur) kwamen ze ook verven. Waar ik ook uit het raam keek stonden 2 dagen lang schilders voor het raam. Voelde me heel erg bekeken.

Balen dat je leidinggevende zo een druk uit oefent en zo doet....is niet fijn.

En je heb het dus voor jezelf iets rustiger gemaakt volgende week. Heel knap van je.

Weer een schouderklopje verdient.



Ga me nog effe met de kids en de was bezig houden en dan straks naar zwembad toe.

,

@Sappie succes met je hooikoorts! Lief dat je zoontje voor het eerst mag zwemmen, zet 'm op alletwee .



@Juliaatje ook van mij een schouderklop!!



@Summer.. wat *** zeg! Goed dat je gezegd hebt dat je geïnformeerd had willen worden, voor wat het waard is.. Kan je huisarts er nog iets van spoed achterzetten ofzo?



Ik heb toevallig me ook aangemeld bij het GGZ vanochtend, maar vlak erna belde de nieuwe pscyh. Ik ga dus maandag (al!!) met hem overleggen welke weg ik ga bewandelen.. Fijn weekend!

,

Dikke kuffel voor iedereen die hem kan gebruiken. Ik leef met jullie mee.

Ik ben erg moe op het moment en heb geen energie om op iedereen te reageren. Haptonoom was erg vermoeiend vandaag. We hebben lichamelijke oefeningen gedaan om mijn boosheid te uiten. Het luchte wel op, maar ik wat nadien helemaal gesloopt. Heb net even geslapen.

Vannacht was het weer helemaal k#t. Ik kon eindelijk weer een beetje slapen. Zat er een mug in mijn kamer en laat ik daar nou net allergisch voor zijn.... Dus snel op zoek naar medicijnen. Maar ja toen wel het met de slaap gedaan.

Ik ga nu uit eten. Had er erg veel zin in, maar ben nu eigenlijk te moe. Hoop zo dat ik er toch van kan genieten.



Alvast een fijn weekend. Ik hoop dat ook degene die er even doorheen zitten, toch nog een lichtpuntje zien.

Toch fijn om weer even terug te lezen en ik herken me zo in hetgeen jullie schrijven

Ondertussen gestart met de antidepressiva, dag 4 dus kan er nog weinig over zeggen, alhoewel ik niet meer de hele dag aan het huilen ben en niet meer zo'n ontredderd gevoel heb.

Heb wel heel vaak een vervelend paniekgevoel in mijn buik, als het allemaal iets te veel wordt, als ik aan mijn werk denk, als ik me rot voel en alleen thuis ben of boodschappen ofzo moet doen. Gatver!

Ik heb nu maar weer een oxazepam ingenomen... en hopelijk doe ik zo nog even een dutje!

En hebben jullie dat nu ook zo, dat je denkt dat je allerlei fouten hebt gemaakt en die maar in je hoofd blijven zitten en dat je het zo stom vindt dat je het niet hebt zien aankomen (ook al is het eigenlijk heel duidelijk, zit verdorie zelf in de hulpverlening en pats boem zo opeens is het daar). En dat je zo'n schuldgevoel hebt en dat je echt niet meer verder wil op deze manier. Bah!

Wat voor therapie volgen jullie, wat helpt jullie. Wanneer en hoe kwam de acceptatie (dat vind ik denk nog het moeilijkst)

Fijn dat ik hier even van mij af kan schrijven en jullie verhalen kan lezen, zo herkenbaar!!

Wilde gisteravond nog komen maar was een beetje dizzie...denk omdat ik te moe was.

Zwemles van zoontje ging super. Mocht in het zwembad blijven kijken en hij deed alles mee. Hij zag er zo tegenop maar wilde vandaag alweer....dus komt helemaal goed. Maar wat een hitte zeg daar.

Gisteravond nog wezen shoppen en ben redelijk geslaagd. Alleen geen broeken....dat is altijd zo een ramp bij mij. Ze vallen meestal veel te ruim uit. Dus nog maar een andere keer kijken in de stad.



@ summer....chips....echt balen zeg van die lange wachtlijst. Daar word je niet vrolijker van. Eigenlijk belachelijk die wachtlijsten/. Denk dat in de tijd dat mensen moeten wachten sommige zich zelf nog "gekker" maken.

Ik had geluk en kon na een week of 3 op intake. Maar scheelt dat ik in een kleine stad woon en niet in de buurt van de grote steden...denk dat daar de wachtlijst langer is dan hier.

Snap dat je het even niet meer zie zitten.

Kan je niet naar je huisarts als die weer terug is? Misschien dat die iets kan doen?



@ brown eye....bij jou gaat het dus redelijk snel ook met de psych en je behandeling. Spannend welke behandeling je gaat krijgen. Kom je voor die behandeling ook weer op de wachtlijst? Dat heb ik namelijk......duurt een paar maanden. Maar kan nu wel tijdelijk bij mijn psych blijven tot aan de behandeling.



@ kelinci...balen van je laptop. We zien je vanzelf wel weer verschijnen.



@ rendiertje.....Kon je lekker slapen zit een zo een PIEP mug. Erg irritante beesten zijn dat. En jij bent daar allergisch voor...mijn zoontje ook. De beet zwelt enorm op. De eerste keren schrok ik er erg van...zoooo dik. Hij kon van zijn hand zijn vingers niet eens meer bewegen. Maar wat voor medicijnen heb jij ervoor, want voor mijn zoontje hebben ze er niks voor zeggen ze. Die is voor alles te jong (6 jaar net)

Hoe was het uit eten? Kon je er toch nog van genieten?



@ bloemp.....wat jij schrijft over dat paniekgevoel en aan allerlei fouten denken had ik ook heel erg....nu nog wel hoor maar veel minder. Alles is heel herkenbaar.

Wat voor therapie ik volg. Ik loop nu bij een psych. Heb intake gesprekken gehad en daarna tot nu toe nog 2 gesprekken met haar gehad. Ik blijf gesprekken bij haar volgen totdat mijn echte therapie gaat beginnen. Ik krijg psychotherapeutische behandeling....maar is een wachtlijst van paar maanden.

De acceptatie kwam bij mij pas na bijna 2 maanden. Dacht dat ik het eerder had geaccepteerd maar dat was niet zo bleek achteraf. Het is zeker het moeilijkste.

Schrijf hier lekker van je af. Dat lucht vaak ook al een beetje op.



Ga effe mijn haar fohnen.......ben nog maar net gedoucht....schaam schaam. Was al wel uit bed hoor om 11.00 uur. Mocht lekker uit slapen. Morgen is het vaderdag dus mag manlief uitslapen.

quote:bloemp schreef op 19 juni 2010 @ 13:41:

Wat voor therapie volgen jullie, wat helpt jullie. Wanneer en hoe kwam de acceptatie (dat vind ik denk nog het moeilijkst)

Fijn dat ik hier even van mij af kan schrijven en jullie verhalen kan lezen, zo herkenbaar!!



Hey Bloem!



Lijkt me heel persoonlijk wat 'werkt' voor iemand, maar ik heb cognitieve therapie gedaan bij een psych en 2 sessies EMDR, dit ivm eerdere ingrijpende gebeurtenissen. Ik ga nu of door met psychotherapie, of ik ga in dagbehandeling (intensievere therapie meerdere keren per week) , omdat mijn BO gepaard gaat met vrij veel paniek en angst aanvallen en dit is extra beperkend voor 'mn hele leven buitenshuis.



Zelf slik ik geen AD, maar ik heb wel oxazepam als het allemaal iets teveel wordt of ik een heel spannende afspr heb ofzo..



Mij heeft geholpen en helpt het besef dat ik mezelf ECHT op nummer 1 moest gaan zetten!! (k was al-tijd voor iederen in de weer, behalve voor mezelf) Dus bij alles waar ik automatisch eerst 'ja' op zei, denk ik nu bewust na 'wil ik dit, kan ik dit'... Met een beetje oefening werkt het echt. Ook gewoon pure rust, toegeven aan de moeheid en de momentjes pakken dat je het wel kunt. Veel wandelen en fietsen.



De acceptatie kwam bij mij pas na een paar maanden , en soms nooit haha. Ik dacht heel lang dat het allemaal wel meeviel zoals velen hier volgens mij. Ik geloof wel dat hoe meer je kunt accepteren, hoe beter je herstel kan gaan omdat je er dan niet meer tegen vecht, maar mee vecht ofzo..kan ik niet helemaal uitleggen..



Wees nie tte hard voor jezelf iig, je bent bepaald de enige niet. Ik kwam ook vanaf een opleiding sociaal pedagogische hulpverlening en zag he took niet aankomen. En ook dokters worden ziek, toch ? Dat zegt niks, alleen denk ik dat het over het algemeen juist de sociale en verantwoordelijke mensen zijn die met een BO kampen.



Wat mij ook helpt is gedachte dat dit je (waarschijnlijk) geen 2e keer gaat overkomen. Als je ervan kunt leren, kun je eruit komen als een sterkere versie van jezelf!!!

voor Summer!! Wat een frustrerend gevoel zeg... je zit al zo lang te wachten, kan me voorstellen dat je je voelt 'zwemmen' nu... Sterkte!!!

.

,

Gaat hier weer even minder....met dank aan mijn vader.

Heb vroeger thuis veel meegemaakt en laatst in een brief alles een beetje aan mijn ouders geschreven...hoe ik alles gevoeld en ervaren heb.

Contact was sinds die brief een beetje raar en kreeg net een lullig telefoontje van mijn vader. Ben er nu echt helemaal klaar mee. Alleen maar aan zichzelf denken en zichzelf goed praten...en aan mij denken en vragen hoe en wat, nee ho maar. Heb zo lopen janken. Lekker een lange douche genomen en nu gaat het weer redelijk.

Snap niet dat ouders zo kunnen reageren. Kan me niet voorstellen dat ik de dingen die hun bij mij gedaan hebben (of juist niet gedaan hebben) bij mijn kinderen doe. Gelukkig ben ik ook niet zo als hun, maar goed ook.

Heb echt geen zin om het contact nog goed te krijgen dus denk dat het na dat telefoontje helemaal klaar is. Ik krijg door hun alleen maar steeds een rotgevoel en voel me nog ellendiger.



Ga even niet reageren maar moest dit even van me af schrijven.

Ga proberen er toch een leuke dag van te maken voor manlief. Hij heeft de cadeaus van de kids al gehad. Straks denk ik maar effe lekker naar bos ofzo....even hoofd legen. Balen dat het strand zo ver weg is hier vandaan....vind dat ook altijd heerlijk om daar te lopen en mijn hoofd te legen.

He Sappie Waardeloos zeg, dat is sowieso al niet leuk, maar nu helemaal niet!

Ik heb een paar maanden geleden precies hetzelfde met m'n vader meegemaakt, ook in een brief (op een respectvolle manier) van alles beschreven en kreeg een heel lullig e-mailtje terug. Ik was 1 dag compleet van slag af, en toen dacht ik ..'mooi dat ik hem niet mijn leven laat verzieken'.. Kijk, balen doe je toch wel, maar ik kon het toch redelijk naast me neerleggen.. Ik hoop jij ook.. geniet van een wandelingetje! Sterkte!

dus jij heb het ook mee gemaakt met je vader.

Mijn vader is altijd een dominant mannetje geweest en is dat nog hoor. Er is zoveel gebeurt vroeger wat hij en mijn moeder afgesloten hebben maar met mij en mijn broertje werd er nooit gepraat en ik loop nu tegen heel veel dingen aan die mij in die periode gevormd hebben. Zit heel veel woede in mij. Dit ga ik in therapie allemaal behandelen en verwerken.

Het gaat nu alweer wat beter hoor. Kan het al wat beter van me af zetten. Ouders zijn heel leuk maar ik kan ook prima zonder ze leven...heb ze niet meer nodig. Heb toch nooit zoveel aan hun gehad. Vind het alleen sneu voor mijn zusjes. Met hun wil ik wel gewoon contact houden maar ze wonen nog thuis en zijn nog jong....16 en 18 jaar.

Wat jij zegt van.....mooi dat ik hem niet mijn leven laat verzieken...is een hele goede. Hij heeft mijn leven vroeger al genoeg verziekt. Ik ben geen kleine meid meer en heb hem niet meer nodig en hoef ook niet meer te luisteren naar hem. Kan doen wat IK wil....en niet wat HIJ wil.

Heb ook geen zin om een keer te gaan praten. Hij denkt alleen maar aan zichzelf en wil zijn rot gevoel door het gesprek weg hebben. En zichzelf goed praten. Maar aan mij word niet gedacht. Al die weken dat ik al thuis zit is er nooit gevraagd hoe het gaat en of het lukt met de kids.

Voor mij is het klaar en over.



Morgen 2 uurtjes werken voor het eerst. Fijn dat het zo goed met mij ging en mijn vader mij weer even de grond in moest trappen. Maar dat even werken is ook wel fijn denk ik. Even mijn gedachten op iets anders en weer bij de kindjes op de groep. Spannend maar heb er wel zin in.

Kom morgen wel weer reageren.

Goedemorgen dames,

Na een paar dagen stilte van mijn kant zal ik weer eens proberen om op iedereen te reageren.



@Juliaatje, is de schilder al weer vertrokken? Ik woon hier in een bouwput (mijn huis is mooi, maar er wordt om mij heen volop gebouwd) dus uitslapen is hier ook verboden.

Ook bij mij staat er een personeelsuitje gepland deze week. Ook iets actiefs en daarna eten. Naar het actieve ga ik ook niet, maar ik twijfel zo over het eten. Op zich wil ik wel gaan, maar een drie gangen menu duurt zo lang. Ik ben nog in twijfel.

Goed dat je gewoon een dagje vrij genomen hebt. Als jij niet aan jezelf denkt, doet niemand het. Knap dat je even maling kon hebben aan de mening van anderen. Ik geloof niet dat ik al zo ver ben.



@Sappie, Balen van de hooikoorts. Kan je er ook nog wel bij hebben. Doen de pillen al wat?

Fijn dat de zwemles goed ging. Dat heb je maar weer gedaan. Je kunt er trots op zijn!

Die muggenprikken zijn zo vervelend. De bulten worden, net als bij je zoontje, heel heel erg dik. Mijn huid scheurt er vaak ook van. Ik gebruik Claritine. Helpt niet super, maar het is beter als niets. Ik weet niet of het ook voor jonge kids is. Het is gewoon bij de apotheek te krijgen.

Knap dat je de situatie met je ouders even naast je neer probeert te leggen. Het zal niet meevallen, maar is misschien nu wel even het beste. Verder kan ik je hierover geen advies geven. Heb gelukkig een goede band met mijn ouders. Mijn moeder staat erop 2 dagen in de week te komen. Ik heb hier niet altijd zin in, maar durf dit niet te zeggen.

Wat betreft het vragen hoe het met je gaat. Jij gaf aan dat je ouders dit niet doen. Ik heb het idee dat mensen het eng vinden om dit te vragen. Zolang ik thuis ben, heb ik nog nooit een telefoontje van zowel mijn broertje als mijn zus gehad. Ze hebben nog nooit gevraagd hoe het met me gaat. Dit doet zeer, maar ik zie het maar als angst.

Heel veel succes op je werk. Ik hoop dat het goed gaat!



@Summer, Wat moet jij de rot voelen. Niet netjes dat ze je niet geïnformeerd hebben over de wachtlijsten. Sterkte.



@BEG, Succes bij de nieuwe psych vandaag. Hopelijk wordt je iets wijzer.

Wat betreft de vergoeding van mijn psych: Ik loop inderdaad bij een eerstelijns psycholoog. Deze kreeg ik 14 x vergoed, maar nu dus niet meer. Ik heb de huisarts gevraagd of ik niet doorverwezen kon worden naar iemand die ik niet zelf hoef te betalen. Zij gaf aan dat dit niet kon. Alleen psychiaters worden vergoed en zo erg was ik niet. Over tweedelijns psychologen heeft zij het niet gehad. Ik ga er morgen eens met de psych over spreken. Dit is ook niet lang vol te houden als ik ook nog naar de haptonoom wil blijven gaan. Verder wil ik toch graag een nieuwe psych. Ik heb niet het idee dat ik vooruit ga.



@Kelinci, Ik zou gek worden zonder laptop. Hopelijk wordt hij snel bezorgd!



@Bloemp, Zo te lezen heb jij niet heel erg veel last van de bijwerkingen van de AD. Heb jij even geluk. Fijn dat je al wat verbetering lijkt te merken. Hier laat de werking nog steeds op zich wachten.

Wanneer bij mij precies de acceptatie van mij BO kwam is moeilijk te zeggen. Ik denk pas toen mijn werk aangaf dat ze mij de tijd gaven om beter te worden. Daarvoor weigerde ik het te accepteren en was alleen maar bezig met beter worden om zo snel mogelijk weer te kunnen werken.

Ik volg trouwens cognitieve gedragstherapie en loop ook bij een haptonoom. Dit laatste is echt aan te raden. Ook heb ik EMDR gehad.



@Honingvogel, een pretpark is niet niets! Goed dat je toch hebt kunnen genieten.

Wat betreft die conditie. Dat had ik ook erg in het begin. Dat ik echt niets meer kon. Langzaam komt dit nu weer wat terug.



Ik heb een druk weekend achter de rug. Het etentje van vrijdagavond was geslaagd. Ik heb voor het eerst weer even kunnen genieten. Zaterdag was geen beste dag. Erg moe en weer niet geslapen die nacht. Zaterdagavond alvast naar mijn vader voor vaderdag. Dit was wel even gezellig.

Gisteren naar schoonouders. Ik zag hier erg tegenop. Ik voelde me niet lekker, maar ben toch gegaan en heb het volgehouden.

Ik ben nu vooral erg moe. Nu eerst maar aankleden. Ik heb soms zo’n moeite om het ritme erin te houden. Waarom zou ik me in godsnaam aankleden? Ik ga daarna toch weer op de bank.

Oja, mijn borduurwerk is inmiddels gearriveerd. Het is erg leuk om te doen, maar wel erg moeilijk. Ik doe het niet helemaal goed, want ik kom draad te kort. Gelukkig heb ik er twee besteld en kan ik het van het andere werkje pikken. Koop ik voor het tweede werkje wel nieuwe wol. Lang leven de Zeeman!

Net terug van 2 uurtjes werken op de groep...ging goed. Was wel zenuwachtig toen ik binnen stapte maar na een tijdje voelde het al snel weer vertrouwd. Heb weinig gedaan hoor en vooral veel gekletst met collega's. Nu donderdag weer 2 uurtjes.

Leidinggevende kwam ook nog langs en even mee gepraat. Ze is zo lief voor mij......ik moet echt niet te lang blijven en rustig aan doen. Beter te langzaam en rustig opbouwen dan te snel en er weer uit liggen zei ze.



Morgenmiddag naar psycholoog. Ben ik heel blij mee, want kan het dan even over het telefoontje en de situatie met mijn vader hebben. Heb vanacht ook heel slecht geslapen...maar 4 uurtjes.



@ brown eye...heb jij ook helemaal geen contact meer met je vader? En met je moeder?



@ rendiertje...de pillen voor de hooikoorts werken goed hoor...gelukkig maar.

Zal eens een keer kijken voor die Claritine...wie weet mag hij het nu wel hebben en helpt het wat. Vind het altijd zo zielig. Hij slaapt in de zomer onder een klamboe maar vorig jaar zat er dus een mug in. Zat ie nog onder....zoooo zielig.

Wat lief dat je moeder zo vaak langs komt. Al zit je daar ook niet altijd op te wachten. Maar wees er maar blij mee.

Mijn ouders praten nooit over negatieve en slechte dingen.....voor hun inderdaad een angst. Maar is het zo moeilijk om een beetje medeleven te tonen???? Bij mijn zusjes doen ze het nu wel en dat steekt heel erg. Hun snappen (ook na die brief) nog steeds niet wat die nare periode thuis met mij gedaan heeft. Is ook hard voor hun, want is toch een beetje falen van hun. Maar we zijn volwassen en kunnen er toch gewoon over praten? Maar hun dus niet. Ga het morgen met psycholoog bespreken.

Ik moet naar mijn ouders toe wel steeds medeleven tonen.......maar ben daar nu dus klaar mee. Ze denken zo aan zichzelf....nooit aan mij.

Ze voelen zelfs niet aan als ouders voor mij....meer als kennissen waar je soms op visite gaat. Niks geen persoonlijke vertrouwensband. Is eigenlijk vanaf mijn 15 ongeveer niet meer geweest.

Omdat ik zelf kids heb kan ik het me niet voorstellen dat ik zo een band zou hebben met mijn kids en zo met ze om zou gaan. Geen interesse tonen en mee leven......gewoon wat aandacht en liefde tonen.



Balen van die vergoedingen allemaal...of eigenlijk geen vergoedingen. Belachelijk. Je betaald je scheel aan ziektekostenverzekering en heb je iets nodig mag het maar een bepaald aantal keer. Ga het morgen echt eens navragen bij mij hoe het zit, want kan het echt niet zelf betalen.



Wat een druk weekend had jij. Maar wel fijn dat je heb kunnen genieten van het etentje. En nu weer even wat rustiger aan doen.

Ga zo effe liggen op de bank...even wat rusten

Zo, even ego post hier..;



Net op intake geweest voor een nieuwe psych. Het is dus of deze, of het ggz. Maarrr ik heb hier een heel goed gevoel bij dus de knoop is doorgehakt. Allereerst vind ook hij me op dit moment 100% arbeidsongeschikt. Als ik nu zou moeten gaan werken zoals het UWV voorstelt ga ik hard achteruit zegt hij. Ik schiet er niks mee op, maar het is wel een prettige bevestiging.



Het idee is dat ik eerst 2-3 gesprekken met hem alleen heb, daarna 1x per week 2 uur lang is er een soort 'burnout groep' (5-6 mensen) waarin ik verder kan gaan. Daarnaast is er ruimte voor traumaverwerking, emdr, haptonomie, wat maar nodig is. Dit wordt gewoon vergoed, ik begrijp jouw HA niet Rendiertje dus informmeer goed he!



Met dat programma krijg je een heel duidelijk schema mee voor de dag, en handvaten om de dag aan te kunnen. Precies wat ik zoek! Want momenteel zit ik vast in mijn herstel, zover was ik wel...



Hij dringt wel heel erg aan op het beginnen te slikken van anti depressiva. Ik ben helemaal niet somber of depressief, maar wel extreem snel angstig, paniekerig, overladen in stress situaties. Als ik zo door zou blijven gaan zou de frustratie en de angst alleen maar de overhand krijgen. Hij stelt dan ook dat ik tegelijk met de therapie (die overigens al over 2 weken kan beginnen) de pillen ga slikken. Begin zal moeilijk kunnen zijn, ook met wat ik er bijv hier over lees, maar daarna moeten ze gunstig effect gaan krijgen. Ik wil er nu wel aan, want op eigen kracht heb ik het nu lang genoeg geprobeerd.



Zijn idee was dat het hele gebeuren een jaar gaat duren, maar dit betekent niet dat ik een jaar lang thuis zit, want op gegeven moment gaat werk een onderdeel worden vd therapie. Nou.. op papier klinkt het erg goed voor mij. Het zal de komende tijd hard werken worden maar ik wil niks liever dan beter worden!



Wat betreft het UWV loopt het bezwaar nog en het zou heel goed kunnen dat ik uitkeringsloos wordt..maar dat moet dan maar tijdelijk. Geld minder belangrijk dan beter worden!!



Ben leeg nu...maar wel positief!

Ohh BEG wat fijn voor je. Het ziet er erg goed uit! Kan me voorstellen dat dit wat lucht geeft.

Wat fijn dat het allemaal vergoed wordt. Ben eerlijk gezegd een beetje jaloers

Ook al zit ik pas twee maanden thuis. Ik wil zo graag vooruit en heb dit idee nog niet echt. Ik heb me voorgenomen dit morgen te bespreken met de psych. Ik wil en iets dat vergoed wordt en iets waarbij ik meer vooruitgang boek. Ik ben echter bang haar te beledigen, maar ik ga het toch doen.

Wat betreft die AD. Denk hier goed over na. Achteraf gezien ben ik hier zonder echt goed over nagedacht te hebben aan begonnen. Ik lees nu mee in een toppic over het afbouwen van mijn AD en ben hier erg van geschrokken. Ik wist niet dat het zo verslavend was. Denk hier dus goed over na en spreek er met de psych over.

Ik snap dat je nu leeg bent, maar probeer dit positieve gevoel vast te houden, Het ziet er goed uit en je gaat zeker beter worden!!!!!!



X Rendiertje