Burn-out wie ook??? - deel 2

@ Rendiertje.. kan me goed voorstellen dat je baalt! Kun je anders je verzekeraar even om informatie vragen? Het is toch niet te doen om het uit eigen zak te (blijven) betalen?!



Bedankt voor je advies! Mijn schrik met AD is ook niet het beginnen, maar het afbouwen (of liever afkicken?)... Voor jou en de andere AD gebruiksters; merken jullie wel een (positief) verschil met het slikken ervan? En wat is dat effect dan?



Mocht ik gaan beginnen dan wil ik sowieso op een heel lage dosis starten, maar ik ga even in overleg met de huisarts hierover.

Ah, ik vergeet weer de helft!

@Sappie, wat betreft mijn vader is een lang verhaal en ik wil het wel kwijt maar is best persoonlijk en te herkenbaar voor hier .. Overigens woon ik nu tijdelijk (wegens financiën vooral) bij m'n moeder en stiefvader en dit contact is wel fijn! Maar het blijft 'knagen' als het niet lekker loopt idd... Hopelijk kun je een goed gesprek hebben met je psych!



Wat fijn dat je zo goed behandeld wordt door je leidinggevende en stoer dat je 2 uurtjes gegaan bent zeg!!! Stortte je in daarna of kon je het redelijk volhouden allemaal?

tuurlijk vertel je het hele verhaal over je vader niet hier. Is inderdaad veel te persoonlijk.......en zal net als bij mij geen kort verhaaltje zijn.



Vond het zelf ook stoer dat ik 2 uur ben gebleven. In de auto naar huis was ik wel moe maar stortte niet in. Dat moe zijn zal ook wel zijn omdat ik vannacht niet veel geslapen heb. Heb vanmiddag 1 uurtje op bed geslapen en gaat verder eigenlijk wel redelijk. Heb niet veel meer gedaan hoor vandaag, maar komt meer door hoe ik me voel vanwege vader dan dat het echt niet gaat met me.



En jou verhaal van vanmiddag....klinkt allemaal heel goed. Wel spannend met de AD.

.

,

summer...snap heel goed dat je van de ene kant baal dat wij zo snel terecht kunnen.

Maar jij heb wel pech gehad zeg. Zou flink gaan klagen bij je huisarts en misschien dat die dan iets kan betekenen. Is allemaal ook niet echt bevorderlijk dat lange wachten voor je herstel proces.

Hopelijk ben ook jij snel aan de beurt.



Heb mezelf getrakteerd op een heerlijk stokbroodje eiersalade.

Mag om 15.00 uur weer naar de psycholoog en ben daar zo blij mee. Zit toch best wel dwars dat gedoe met mijn vader. Ik moet hem nog een keer laten weten dat ik echt geen contact meer wil en wil nog even goed vertellen aan hem hoe ik alles zie en dat hun heel erg aan zichzelf denken.

Heb al een paar dagen zo een raar gevoel in mijn buik erdoor en heb ook veel woede in me zitten nu over alles. Heb vanmorgen daarom ook weer de ontspanningsoefeningen gedaan en het hielp wel gelukkig.



Straks lekker in de tuin rommelen. Gras maaien, zwembad toch verplaatsen (lekker werkje) en wat dingen op hangen.



kom vanavond wel weer even langs.

.

Ha allemaal,



Na dit hele topic te hebben doorgelezen, mag ik van mezelf ook reageren. Als trouwe Ellegirforum-ganger ben ik hier terecht gekomen, omdat de gemiddelde Ellegirl zich niet herkent in mijn probleem. Ik zie dat jullie veel van je af schrijven en elkaar echt een hart onder de riem steken, ik denk dat ik dat nu wel nodig heb..

Waarschijnlijk horen jullie dit verhaal nu voor de zoveelste keer, maar here goes nothing:



3 weken geleden kreeg op mijn werk last van hyperventilatie en hartkloppingen. Bij de dokter werd ik vrij snel afgescheept met 'dit komt vaker voor bij jouw leeftijd' - ik ben 23.

Toch voelde ik me heel bang, en ben compleet tegen mijn principes een paar dagen thuis gebleven.



Daarna gewoon weer keihard aan het werk gegaan, maar merkte dat ik 'afwezig' was. Last van concentratieproblemen en moeite met het overzicht houden, iets wat normaal juist goed gaat en ook belangrijk is in mijn vakgebied. Ook thuis ging het niet goed, iets simpels als een vakantie boeken lukte me niet. Ik had geen controle over mijn gedachten en durfde geen beslissingen te maken.

Weer terug naar de huisarts, diagnose: burnout(klachten).

Burnout? dacht ik, alsjeblieft zeg, dat gaat mij toch niet overkomen. Ik hou van mijn werk, ja, misschien wel wat te veel. En ja, ik ben gruwelijk perfectionistisch en doe nu alles om mijn tijdelijke contract een vaste te laten worden. Het is nooit goed genoeg en ga altijd net een stapje verder dan anderen. Maar dat zou me toch zeker niet opbreken?

Wel dus.

Ik herken mezelf niet terug, val vreselijk uit tegen mijn vriend (met extreem veel spijt achteraf), durf vaak zelf geen boodschappen te doen, raak compleet overstuur als er iets zich iets onverwachts voordoet, ik heb zelfs moeite met spelling. Maar zo heb ik ook goede dagen, en voel ik me dan ontzettend schuldig naar alles en iedereen.



Ik zit nu 1,5 week thuis. Vergeleken met jullie natuurlijk niets, maar ik zie nooit van mijn leven gebeuren dat ik dit ga accepteren. Ik denk constant: 'Als ik volgende week weer ga werken heb ik niet te veel schade aangericht'. Terwijl ik dondersgoed weet dat ik dat vaste contract kan vergeten, hoe hard ik ook mijn best heb gedaan - nog ten koste van mezelf ook.

Ik ben bang dat ik hierna nooit meer werk krijg, dan mijn 'reputatie' voor altijd beschadigd is en dat ik maar beter ver weg kan verhuizen. Heb het gevoel dat ik heb gefaald als werknemer, dochter, zus, partner en vriendin.



En toch - ben ik bang dat ik me aanstel. Er zijn toch veel ergere dingen in de wereld? Waarom zou ik hier aan toegeven?

Even een ego berichtje......

Vanmiddag met psycholoog het gedoe omtrent mijn vader (en beetje mijn moeder) besproken. Was wel fijn om het tegen haar te vertellen.

Het is duidelijk dat ik met mijn vader geen gesprek aan ga. Zei zij toen of ik misschien met mijn moeder eens een keer kon gaan praten. Zit nu zo te denken en peinzen wat ik wil en hoe ik het aan ga pakken....weet het niet zo goed. Straks met manlief het erover hebben...kijken wat die zegt. Hij zegt altijd zulke wijze en slimme dingen in lastige situaties. Zit maar te tobben met een rot gevoel. Even een beetje een dip. Voor de rets gaat het wel, maar dit is gewoon balen.

watchskying: Welkom hier op het forum, het verhaal is heel herkenbaar bij vele van ons. Ik zelf zit nu 8 maanden in de ziektewet en ben langzaam weer begonnen met reintegreren, 3 ochtenden per week. Dus weet dat je niet de enige bent! accepteren dat je een burn out is het moeilijkste van alles. Maar je zult het uiteindelijk wel accepteren. Je zult merken dat je veel sneller weer sprongen vooruit zal maken als je accepteert dat het even niet gaat en dat je even een pas op de plaats moet maken. Zoals mijn psycholoog zegt:Je hebt maar één lichaam waar je nog heel lang mee moet doen. Hoe moeilijk het nu ook is om het te accepteren. Als je nu weer gaat werken richt je nog veel meer schade aan, maar dan aan je eigen lichaam. En ben je straks nog verder van huis. Het is ontzettend rot en een hele lange weg terug. Maar voel je niet schuldig, jij kunt hier niets aan doen. Juist omdat je zo'n goede werknemer bent en het allemaal te goed wil doen, ben je jezelf een beetje vergeten. Ik begrijp het gevoel van falen heel goed, ik heb het zelf ook gehad. En ook ik ben een perfectionist die het altijd net even beter wilde doen dan een ander. Je zult er uiteindelijk net als ieder van ons weer sterker uitkomen. En beter je grenzen aan kunnen geven. Al lijkt dat nu misschien nog niet zo.. Geef je er aan over, dat is de eerste stap naar herstel. Even wat practische tips:

- zoek een goede psycholoog en evt. haptonoom/ psycho somatisch fysiotherapeut. Zelf heb ik veel baat bij acupuntuur om weer wat meer energie te krijgen (maar dit is voor iedereen persoonlijk)

- probeer ontspanningsoefeningen te doen. Ik doe ze om de dag. En het heeft mij echt veel rust gegeven. Je kunt ze op internet vinden (mindfullness oefeningen intypen)

- probeer iedere dag al is het maar even naar buiten te gaan wandelen/ fietsen

- vraag niet te veel van jezelf: ga niet met alle geweld toch alle afspraken na komen.. maar probeer vaker nee te zeggen

- probeer zoals hierboven ook al vaker is geschreven structuur te houden in je dag en op tijd naar bed te gaan.

- zoek afleiding als je er de energie voor hebt evt op creatief gebied als schilderen, tekenen, gedichten schrijven, borduren etc etc.

- Misschien heb je wat aan het boek: als een feniks uit de as (herstellen en voorkomen van burn out) door Annejet Rumke.



Ook honingvogel en bloemp welkom, hierboven geschreven is ook even een beetje reactie op jullie verhalen! Ik zal binnenkort wat meer inhoudelijk op jullie en de rest reageren.Ben nu erg moe

Dus ga even rusten mijn moeder komt zo nog even langs. Verder gaat het redelijk hier, ben net van mijn keelontsteking af ging weer wat beter en nu fikse verkoudheid. Misschien toch ook een soort hooikoorts ofzo.. Heb het vaker gehad in deze tijd van het jaar.

Sterkte allemaal en rust goed uit,



liefs kris



I

@ BEG, Het is heel moeilijk te zeggen wanneer de AD begint te werken en wat het effect is . Ik slik het nu denk ik een week of 10 en ik begin nu pas iets te voelen. Laat ik het zo zeggen: Ik heb sinds 2 dagen het idee dat het iets beter gaat. Of dit door de pillen komt, weet ik niet.



@Honingvogel, ik herken veel in de aanpak van jouw psych. De mijne volgt dezelfde aanpak:)

Ik probeer het naar buiten gaan over twee momenten te verdelen. Ik ga 's middags en na het eten nog een keer. Samen moet dit minimaal 1 uur zijn, maar vaak is het 1 1/2 uur.

Hier hebben de eerstelijns psychologen trouwens ook een enorme wachtlijst. Sommigen nemen niet eens nieuwe patienten aan.



@Summer, Ik snap zo dat je ervan baalt dat je geen goede behandeling krijgt nu. Een BO duurt al zo lang en als je dan ook nog een tijd moet wachten wordt het nog langer. Ik hoop dat je arts iets voor je kan betekenen.



@Watchskying, Welkom hier. Heb je echt het hele topic doorgelezen? Knap hoor. Nu ben je dus helemaal op de hoogte van ons wel en wee. Een burnout is niet niets dus ik hoop dat ook jij hier je hart kan luchten.

Het accepteren kost tijd. Soms wel maanden, maar het komt echt. Het is balen dat dit ten koste van je vaste contract zal gaan, maar het is nu even niet anders. Er komt in de toekomst echt wel weer een andere baan. Nu moet je eerst aan jezelf en je gezondheid denken.



@Sappie, jij hebt wel recht op een ego-berichtje hoor! Jij reageert altijd zo uitgebreid op ons!

Moeilijk de kwestie met je ouders. Ik hoop dat je man raad weet. Sterkte in ieder geval.

Vanmiddag belde mijn broertje trouwens op. Of het goed is of hij morgen bij mij langs kwam. Hij heeft hier zeker gelezen dat ik over hem geschreven heb:)



Met mij lijkt het de laatste dagen iets beter te gaan. Ik kan langzaam weer van dingen genieten en duik minder vaak mijn bed in.

Vanmiddag een gesprek bij de psych gehad. Ik had mijn man gevraagd mee te gaan, maar hij wil niet mee. Het is blijkbaar echt mijn probleem. Ik vind dit best wel moeilijk. Maar het maakt mij ook wel sterker. Ik kies nu voor mijzelf en zal hier beter uitkomen.

Ik heb uiteindelijk een verwijzing / telefoonnummer van een psychotherapeut gekregen. De psych snapte ook wel dat ik geen geldboom heb en deze psychotherapeut wordt wel vergoed. Ik heb haar direct een gebeld en een mail gestuurd. Ik hoop zo dat ze geen lange wachtlijst heeft.



De postbode kwam net met een pakketje voor mij. Een nieuwe mobiel! Een hele mooie donkerpaarse. Ik ga nu dus proberen hem aan de praat te krijgen.



Tot morgen

Een psychiater wordt wel vergoed,ik heb de mijne via het telefoon boek gevonden.

Een vrije gevestigde psychiater , betekende voor mij geen wachtlijst, ik was binnen drie weken aan de beurt.

Voor de dagopvang,traumaverwerking bestaat wel een wachtlijst, zelfs een kennismakingsgesprek kan pas eind september en dan komt er nog een intake ,weer later daarna wordt er gekeken of ik in de groep pas, al met al wordt het eind dit jaar,schat ik zo in.

Het is in alle sectoren blijkbaar vreselijk druk, voor ons is dit ook vervelend.

xx

@krisje (en de rest ook eigenlijk)

wat vreselijk lief van je zeg, zo'n lang verhaal! duurde even voordat ik hier op kon reageren, de afgelopen dagen vooral geprobeerd 'leuke dingen te doen'. van jullie verhalen over maanden thuis zitten word ik een beetje moedeloos..maar dat is vast en zeker het acceptatieproces. als ik mensen om me heen gewoon hun leven zie leiden, plannen maken voor de toekomst, plezier maken, etc. denk ik afwisselend 'dat kan ik nu heus wel' en 'dat kan ik nooit meer'. ik wil met alle macht weer 'normaal' zijn, en volgens mij bevordert dat mijn herstel juist niet.

maar wat je zegt, het is fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, en dat deze gedachten juist 'normaal' zijn in deze situatie. maar na 8 maanden pas re-integreren, jeetje. is het zwaar?



het vervelende is wel dat ik juist vind dat dit allemaal mijn schuld is, ik had de signalen al lang moeten zien. ik merk wel dat werk en andere verplichtingen (doe/deed ook veel vrijwilligerswerk) heel erg op de achtergrond zijn, ik leef niet met de dag, maar meer met het uur. jullie/jij ook?



toch heb ik ook heel sterk het gevoel dat ik keihard wil vechten om hier uit te komen, ookal gaat dat ten koste van mijn baan. maarja..dat is dan weer zo'n ingeving, een uur later kan ik zo weer met de pakken neer zetten. heel vermoeiend.



ook heel erg bedankt voor je praktische tips!

- ik heb maandag een afspraak bij de bedrijfsarts, ben benieuwd, en ook bang.

ik heb al een psych op het oog, maar wil eerst de bedrijfsarts even afwachten - hoop wel dat er geen enorme wachttijd is..

- die ontspanningsoefeningen ga ik zeker proberen.

heel vreemd, gisteravond werd ik gemasseerd door mijn vriend, en hij duwde als het ware de tranen eruit. ik brak echt helemaal, herkennen jullie dat?

- ik woon midden in de stad, en dat is met naar buiten gaan wel eens moeilijk. de kans dat ik bekenden/collega's tegenkom is ong. 70% (ofzo), en dat weerhoudt me ervan de deur uit te gaan. gelukkig motiveert mijn vriend me vaak toch iets te ondernemen.

ik vraag me ook af wat ik nu zonder hem had gemoeten zeg, dan had ik denk ik weer bij mijn moeder thuis gezeten. hoe zit dat bij jullie? ook een partner die jullie steunt?

ik las bij sappie dat dat allemaal niet zo heel positief ging, maar de rest? misschien heb ik het allemaal al gelezen, maar moeilijk om te onthouden...

- dat nee zeggen he, wat vreselijk moeilijk. we hebben een vrij grote vriendenkring die vooral in de zomer bijna iedere avond bij elkaar is. zeg daar maar eens nee tegen...

- afleiding is moeilijk, als ik eenmaal op de bank ga zitten, kom ik er een paar uur lang niet meer af. de laatste tijd kook en bak ik wel heel veel, best vreemd, gezien ik daar normaal gesproken een vreselijke hekel aan heb.



@rendiertje

jij ook bedankt voor je welkomswoord

jep, ik ben begonnen bij deel 1, maar die is al zo oud dat ik maar voor deel 2 ben gegaan.

maar jullie hebben al wat meegemaakt zeg, ups en downs. hoe is het nu met jou? (vervelende vraag eigenlijk he)

de baan is echt een lastig punt. ik krijg maar niet uit mn hoofd dat ik later nooit meer aan de bak kom als ik toegeef aan de burnout. maarja, als ik er niet aan toegeef is het alleen maar erger, ik weet het...

het is alleen zo vreselijk moeilijk omdat ik nu 'kostwinner' ben. mijn vriend werkt wel, maar is ook nog student. en ik weet wel dat er een goed sociaal vangnet is, maar ik voel me dan ook zo vreselijk patient. he ba, ik wil er echt he-le-maal niet aan toegeven.



trouwens,

hebben jullie ook last van zoveel enge/rare dromen?

ik ben er vannacht tot 2x toe wakker van geworden - echt nog nooit gehad.



en gaan jullie voetbal kijken vanavond?

ik hou er helemaal niet van, maar ik ga vanavond een poging wagen met een aantal vrienden. ik ben benieuwd hoe het gaat - ze weten ook allemaal nog niet van mijn situatie af en ik vind het alles behalve leuk om te vertellen.



jeetje omdat jullie zo lief reageren schaam ik me dat ik niet reageer op iedereen. maar ik probeer het steeds een beetje te doen het is nu vooral veel ego-posting (zo noemen jullie dat toch?)



het is in ieder geval hastikke mooi weer deze dagen, geniet er allemaal van!

Genieten jullie zo van het mooie weer? Het is zo rustig hierzo!

Ik vertoef de hele dag in de tuin. Ik kan weer lezen dus er gaat een wereld voor me open.

Het lijkt hier iets de goede kant op te gaan, maar ook dat voelt eng. Herkennen jullie dit? Ik heb nu echt het idee dat de AD begint te werken. Ik heb blijkbaar al die tijd op een te lage dosis gezeten. Ik voel me nu echt minder deprie, maar ik heb wel het idee dat ik dingen wegstop. Als ik er niet aan denk is het net of het ook niet bestaat en of het hier thuis allemaal goed verloopt. Niet goed, maar wel even rustig.

Ik heb nog steeds geen reactie van de psychotherapeut. Ik wacht nog tot morgen af en anders ga ik bellen. Ik wil weten hoelang de wachtlijst is.



@watchskying, in het begin vond ik het ook lastig om op anderen te reageren. Nu ken ik de verhalen achter de personen een beetje en gaat het een stuk makkelijker. Als ik geen energie heb, doe ik het ook niet altijd hoor. Het is geen verplichting. Ik ga even puntgewijs antwoord geven op je vragen anders raak ik de draad kwijt.

-Met het uur leven doen we denk ik allemaal. Ik plan niet ver vooruit en geef altijd aan dat ik afspraken afzeg als ik te moe ben. Ik plan ook geen dingen meer achter elkaar. Zo kan ik soms toch wat doen zonder te moe te worden.

-Ik brak pas ook toen de hamtonoom aan mij zat (klinkt een beetje raar hé). Voor het eerst in maanden liet ik mijn gevoelens toe. Erg vreemd, maar het lucht wel op.

-Naar buiten gaan vond ik in het begin ook heel erg moeilijk. Ik moest mezelf verplichten. Nu is het nog niet leuk. Ik ben bang bekende tegen te komen. Ik kijk veel naar de grond, maar ik ga wel veel naar buiten.

Jammer dat je in de stad woont. Is er nergens een park ofzo?

-Ik ben getrouwd dus heb wel iemand die me wat steunt. Het is hier echter ook niet allemaal rozengeur en maneschijn.

-Grappig. Ik heb ook veel zin om dingen te bakken. Ik wil het alleen niet allemaal opeten. Dus ik houd me in.

-Ik heb mijn man aan goede vrienden en familie laten vertellen wat ik heb. Ik was hier niet bij. Ik vond dit wel prettig, omdat ik niet zelf het hele verhaal hoefde te vertellen en iedereen het nu toch weet. Ik maak er ook geen geheim mee van.

-Dromen doe ik ook vreselijk. Vooral over het verleden, waar naar mijn idee niets traumatisch aan is. Ik word er gek van. Ik dacht echter dat het kwam door de AD. Slik jij ook AD?

-Voetbal kijken staat hier niet echt op het programma. Houden we niet zo van. Ik moet om 18.00 naar de haptonoom dus ik weet niet eens of ik op tijd ben.

Kom ik nog een keer met een ego berichtje...moet het even van me aftypen. Volgende keer reageer ik weer op jullie.



Net mijn moeder gebeld om met haar te praten. Viel dus heel erg tegen en ze praatte zich zelf ook helemaal goed en een hoop gebladiebladiebla. Hebben ongeveer een half uur gepraat maar kwamen niet echt verder. Bern toen een beetje boos geworden en heb gezegd dat dit niet opschoot en dat ik dus echt niks meer met ze wil...geen contact niks. Ben het nu echt zoooo beu. Ze tonen geen greintje interesse en mede leven. Alleen maar zichzelf goed praten enzo.

Mijn man is even snel onder een route naar huis gekomen zodat ik bij hem ook even mijn hart kon luchten.

Hij gaat misschien van het weekend langs mijn ouders om met hun te praten. Weet niet of dat wat uit gaat maken...interesseerd me echt niet meer.......en hij kan goed praten. Weet de goede dingen te zeggen en laat zich niet klem lullen.



Heb nu echt mega hoofdpijn. Ga zo de kids ophalen van kdv en bso....geeft wat afleiding. Lekker in de tuin in het zwembad denk ik, want ik zooo bloedheet.

Sappie, een dikke knuffel van mij. Kan je geloof ik wel gebruiken! Sterkte!

Sappie ook van mij! Je hebt écht je best gedaan joh, als je kunt laat het even rusten en denk aan jezelf!!



Even n kort berichtje, ben even een paar dagen afwezig, beetje druk hier.. Ben wel moe en echt zwaar onhandig .. alles wat ik in mn handen heb gaat stuk of ik knoei, enz enz. Maar goed dit weekend even vd zon genieten!



Kom na het weekend even vertellen of ik AB heb en welke enz (morgen overleg met huisarts). sterkte + fijn weekend allen!!

Hier ook een kort berichtje van mij. Gisteren een hele goede dag gehad. Ik heb een heel lief klein poesje gekregen. Ik zeur hier al 2 jaar om en blijkbaar had manlief (na een huilbui van donderdagavond) er genoeg van en mocht ik hem gisteren ophalen. Mijn vriendin had een klein zwerfkatje gevonden en had hem zelf geadopteerd. Omdat ze wist dat ik dit ook zo graag wilde, heeft ze hem gisteren aan mij afgestaan. Een heel klein zwart wit bolletje van 12 weken oud. Zo lief!

Ga nu even naar de stad met een andere vriendin. Kom vanavond nog wel even buurten.

Zo, daar ben ik weer.

Allemaal bedankt voor de knuffels...kon ze goed gebruiken.

Deze keer ga ik weer reageren op jullie hoor. Maar eerst even mijn verhaal.



Had dus mijn moeder gebeld en dat was geen fijn gesprek. Had op het laatst boos gezegd dat het echt over is en ik geen contact meer wil. De huissleutel van ons die moesten ze maar opsturen had ik gezegd.

Gisteravond hoorde we de brievenbus en daar zat een envelop in, zonder iets erop. Zat daar de huissleutel in en de Saver pas (die hadden ze tijdje terug geleend van ons)

Dus echt klaar nu.

Zal best soms nog moeilijk worden met verjaardagen enzo maar heb er gisteren geen traan om kunnen laten. Ben alleen maar boos en heel erg teleurgesteld in hun. Dat ouders doen zoals hun altijd doen....dat kan er bij mij niet in. Zeker omdat ik zelf ook moeder ben. Kan me niet voorstellen dat ik met mijn kids zo om zou gaan en dingen doe als mijn ouders. Ben gelukkig niet zoals hun.



En nu even reageren op iedereen......



@ watchskying....welkom hier. Je stelt je zeker niet aan.

Balen dat je waarschijnlijk een vast contract mis loopt maar je moet nu echt aan jezelf gaan denken. Dit gaat niet zomaar over....weet er alles van. Geef het de tijd en doe rustig aan. Forceer niks.

Bij mij gaat het nu allemaal weer wat beter hoor. Ben sinds afgelopen week weer langzaam het werken aan het opbouwen....maar 4 uurtjes in de week hoor. Heb 3 maanden thuis gezeten. Gelukkig heb ik ook veel steun aan mijn man. We zijn dan ook al 15 jaar samen en kennen elkaar door en door en weten alles van elkaar. Wij hebben inderdaad met onze relatie flinke diepe dalen gekend maar dat had er achteraf meer mee te maken dat ik het allemaal goed, gezellig en perfect wilde hebben....heel lang verhaal. Ben er nu achter dat als ik niet lekker in mijn vel zat/zit ik hem een beetje afstoot en hem heel negatief zie.....maar ik merk nu dat ik juist heel veel van hem hou en dat hij mij heel erg helpt en steunt. Gelukkig maar, want nu met het gedoe met mijn ouders is het heel fijn dat hij mij zo steunt en we veel kunnen praten overal over.



Ik heb trouwens niet echt meer last van dromen/nachtmerries....ik droom eigenlijk altijd minder leuk, is niet meer geworden. Maar wel ben ik mega schrik achtig.



@ rendiertje......aaaaaah....en klein poesje. Daar loop ik ook al zo lang over te zeuren. Ik wilde eerst graag nog een baby....3 kids heb ik altijd van gedroomd. Maar man wil echt niet meer en heb dat nu kunnen accepteren. Nu loop ik dus al een tijd te zeuren om een poesje, maar daar is hij ook niet zo enthousiast over. Ik moet dus nog even flink doorzeuren...hahaah.

.Wat een toeval dat je broertje gebeld heeft. Is hij nog langs geweest? Was het gezellig?

Mijn broertje belt ook eigenlijk niet hoor, maar ons contact is toch niet vaak. Van mijn ouders vond ik het veel erger dat ze niks lieten horen...die staan dichter bij je en die zag ik veel vaker dan mijn broertje. Maarja.



Dat het goed gaat voelt bij mij ook een beetje eng hoor. Zit dan weleens voor mezelf te denken van wanneer komt de terugval.....maar die komt soms niet. Maar snap je dus heel goed. Lekker van genieten dat het goed gaat.

Ik sta ook op wachtlijst voor psychotherapeut...was een paar maanden zeiden ze dus moet nog wel even wachten. Hoop dat jij sneller aan de beurt bent.



Waarom wil jouw man niet mee naar de psych??? Die van mij is maar 1 keer mee geweest omdat ik het toen graag wilde......maar hij zou zo iedere keer mee gaan hoor als ik dat wilde. Waar is hij bang voor of ziet hij tegenop?

En hoe bevalt je mobiel?



@ juiaatje...goed toch dat je toch naar het eten van het personeelsfeestje bent gegaan. Knap hoor. Alleen balen dat je daarna weer zo moe was. Lekker genieten in het zonnetje en niks doen.



@ brown eye....hoe was het bij de dokter????

En dat alles laten vallen en knoeien herken ik ja. Had dat in het begin heeeeeeel erg. Word nu gelukkig wat minder want werd niet goed van mezelf.



Ga zo wat eten met manlief en kids en dan de tuin in. Zwembad staat weer open en heb hem bijgevuld...dus lekker plonzen. Vanavond gaat de barbeque weer aan...jammie.

@ Sappie, wat een moeilijke situatie met je ouders zeg. Nu echt definitief gebroken. Knap dat je voor jezelf gekozen hebt. Drong het niet pas echt tot je door toen je de sleutel vond?

Ik mocht ook echt absoluut geen poesje en al helemaal geen kleintje. Ik zeur hier echt al zo lang om. Ik was donderdagavond echter erg verdrietig en toen zei ik in tranen dat ik zo graag een poesje of een hondje wilde. Toen het die dag daarna op ons pad kwam, zei hij opeens ja! Ik voel me nu echt iets beter. Hij begint te knorren zodra hij je ziet en wil heel graag op schoot. Heerlijk. En ik ben de komende maanden thuis om voor hem te zorgen. We zaten alleen een beetje met de vakantie. Mijn vriendin wilde hem dan wel weer even terug hebben, maar onze vakanties overlappen elkaar 3 dagen. Ik heb gisteren dus aan mijn ouders gevraagd of ze hem 3 dagen eten wilde geven. Mijn moeder vond het echter zo zielig dat hij dan de hele dag alleen zit. Nu hebben ze aangeboden om 3 dagen bij ons in huis te komen om voor hem te zorgen. Erg lief en ik ook weer gerustgesteld.

Moeilijk die kwestie van een derde kindje. Knap dat je je er bij neer hebt kunnen leggen. Maar dan heb je wel recht op een poesje toch

Mijn broertje is wel geteld een half uur geweest. Hij moest er 2x een half uur voor rijden, maar dat maakte blijkbaar niet uit. Het was wel gezellig, maar er wordt nog steeds niet gevraagd hoe het met je gaat. Dat is en blijft te moeilijk blijkbaar.

Mijn man geeft niet echt aan waarom hij niet mee wil naar de psych. Hij gaat wel veranderen en dan zijn de problemen opgelost. Ik geloof dat hij het nog steeds niet helemaal begrijpt en dit waarschijnlijk ook nooit zal gaan doen

Heb je gister kunnen genieten met de kids en het badje? Wel lekker verkoelend zeker? Hier was het niet om te houden. Was het eten lekker? Ik wil ook wel weer een barbequen, maar ik vind het zo veel werk. Achteraf dat hele ding weer schoonmaken.



De terugval is gisteravond inderdaad gekomen. Ik heb mezelf weer overvraagd door twee dagen achter elkaar met vriendinnen af te spreken. Ik was zo moe dat ik er bijna ziek van werd. Net nu mijn ouders en schoonouders naar de poes kwamen kijken. Ik kon alleen nog maar geeuwen en heb ze zowat weggekeken. Ik voelde me erg schuldig, maar ik kon niet meer. Ook nu nog erg moe. Ik ga zo maar weer terug naar bed. Mag wel voor 1 keertje toch? Verder geen plannen voor vandaag. Ik moet maar weer even een pas op de plaats maken en even bijkomen.



Geniet van het mooie, maar mij iets te warme, weer!

@ rendiertje......voor 1 x terug naar bed mag wel van mij hoor. Ben gistermiddag ook terug gegaan en heb 3 uur geslapen. Had het dus echt nodig.

Is ook door die hitte....kan er altijd al zooo slecht tegen.

Morgen weer 2 uurtjes werken in die vreselijke werk shirts. Zijn van die lekkere dikke polo's en onze groep is zo warm. Zitten boven in een gebouw met plat dak. Je wilt niet weten hoe warm het daar is en dan moet je lekker baby's de fles gaan geven en met kids lopen leuren. Gelukkig spelen we met dit weer vaak buiten maar omdat we boven zitten is het soms een hele klus om met alle kids naar buiten te gaan. Ach, doe gewoon heel erg op het gemak. Is toch op therapeutische basis dus sta extra.



Ik vind ook dat ik een poesje verdien hoor....hahaha. Zit nu nog veel thuis dus dan is het wat makkelijker dan dat ik straks weer meer werk. Maar manlief is bang voor de gordijnen en de banken. Die gaan er volgens hem aan met een klein poesje. Maar nu ben ik nog veel thuis om het in de gaten te houden en die paar keren dat ik weg ben kan hij wel even in de gang. We hebben een gang beneden van 7 meter lang....dus genoeg speelplek voor eventjes voor een klein poesje.

Nog maar even door zeuren.



Vervelend dat je broertje nog steeds niet gevraagd heeft hoe het met je gaat. Ik weet wat een teleurstelling het is.....zie geval met mijn ouders. Wat is dat toch he. Sommige mensen durven het gewoon niet en sommige mensen zijn teveel met zichzelf bezig (lees mijn ouders)



En wat betreft de bbq....mijn man heeft een paar van die wegwerp dingen mee genomen....kosten iets van 3 euro en ze doen het super goed. Voor zo met z'n viertjes te bbq is het prima te doen. Af laten koelen en het ding kan in de container....ideaal. En zo vaak bbq we ook niet dus zo duur is het niet. Hebben een bbq in de schuur staan maar inderdaad dat schoonmaken steeds. Dus dit is ideaal.



Wat balen dat je nu weer een terugval heb. Inderdaad weer even een stapje terug doen. Met dit weer is dat helemaal niet erg en moeilijk....veel te warm om iets te doen.



Straks weer lekker de tuin in en in het zwembad.



Hoe is het verder met iedereen? Is zo rustig hier. Iedereen een beetje lamlendig van de hitte denk ik.

Wat een rust hier idd! Hoe gaat het met iedereen?

Het is wel mooi weer ja , althans..ik vind het ook iets Te heet en het is nog niet voorbij.Vind het wel vervelend dat het snachts ook zo heet blijft.



Ik heb citalopram gekregen vd huisarts en extra oxa's om de bijwerkingen door te komen. Maar omdat ik ook een ander medicijn slik ( lichamelijke klacht) moet ik over een paar weken bloed prikken omdat het misschien niet 'matcht'.. Omdat ik die medicatie ook net pas slik begin ik over n week met de AD. Ben wel blij dat ik onder controle sta vd huisarts en psych want ben hartstikke zenuwachtig ervoor.. Bezwaarschrift was vorige week de deur uit gegaan met een hele strenge aanbeveling vd psych om absoluut nog niet te gaan werken met groot risico op terugval. Ben benieuwd..



Ik was dit weekend een paar dagen alleen..klinkt raar want ik woonde al jaaaren op mezelf voor de BO, maar sinds een half jaar woon ik dus tijdelijk bij mn ouders. En ik moet zeggen dat ik mezelf beter kon redden dan ik dacht! Echt een fijn gevoel is dat!



@Sappie werkze morgen! @ Rendiertje, wat schattig een klein poesje!! Veel plezier ermee! (foto?? )

xx

,