Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
zondag 4 juli 2010 om 17:01
zondag 4 juli 2010 om 17:41
Dank je Jumps. Ja, ik gebruik Lithium en zo nodig lorazepam.
Sommige mensen worden door de Lithium genoeg 'gestabiliseerd' maar anderen niet, waaronder ik.
Ik voel me iets minder afgestompt nu, merk ik. Ik heb net even muziek geluisterd. Iets wat ik al weken niet gedaan had. Want muziek, dat heeft met gevoelens te maken en als je je geen raad weet met gevoelens, dan ook even niet met muziek. Ofzo, ik weet ook niet hoe ik het anders kan uitleggen.
Sommige mensen worden door de Lithium genoeg 'gestabiliseerd' maar anderen niet, waaronder ik.
Ik voel me iets minder afgestompt nu, merk ik. Ik heb net even muziek geluisterd. Iets wat ik al weken niet gedaan had. Want muziek, dat heeft met gevoelens te maken en als je je geen raad weet met gevoelens, dan ook even niet met muziek. Ofzo, ik weet ook niet hoe ik het anders kan uitleggen.
zondag 4 juli 2010 om 19:49
voor jou, Moonlight. Ik heb wat haast nu, dus ga later in op je posts.
Jumpsje, ook een voor jou. Voel je je inmiddels weer iets beter? Kun je wel gewoon weer terug naar je werk? Ik weet dat je hier iets over in het andere topic hebt geschreven, en toen weer verwijderd. Dit heb ik gemist, vandaar dat ik dit nog niet weet.
Verder voor iedereen: bedankt voor jullie lieve reacties op mijn schrijfsels van gisteravond. Er zitten dingen tussen waar ik nog even op wil ingaan, maar ik moet zo weg. Dit komt dus later!
voor jullie allemaal, en een fijne avond!
Jumpsje, ook een voor jou. Voel je je inmiddels weer iets beter? Kun je wel gewoon weer terug naar je werk? Ik weet dat je hier iets over in het andere topic hebt geschreven, en toen weer verwijderd. Dit heb ik gemist, vandaar dat ik dit nog niet weet.
Verder voor iedereen: bedankt voor jullie lieve reacties op mijn schrijfsels van gisteravond. Er zitten dingen tussen waar ik nog even op wil ingaan, maar ik moet zo weg. Dit komt dus later!
voor jullie allemaal, en een fijne avond!
zondag 4 juli 2010 om 19:59
zondag 4 juli 2010 om 20:16
Jumps, wel goed te horen dat jij dat ook hebt met muziek. Wist niet of anderen dat ook hadden. Ik houd ook van zingen maar niet als ik depressief ben. Kan het niet zo goed uitleggen, alsof dat ook te veel met gevoel te maken heeft, denk ik.
Overigens hoeven jullie je niet verplicht te voelen te reageren, ik schrijf vooral omdat het oplucht, soms.
Verana, ik herken wel wat je schreef gisteren. Dat je het idee kunt hebben geen leuke 'partij' te zijn doordat je niet een 'standaard' leven hebt of een leven zoals je misschien graag zou willen.
Zelf schaam ik me soms voor mijn situatie. En dat maakt dat ik ook tegenover mannen niet het idee heb dat ik een leuke partij voor ze ben.
Toen ik een baan had en een kamer (waar ik niet echt woonde, mede door de rare huisbaas, maargoed, ik kon wel zeggen dat ik m had) vond ik het zoveel makkelijker om gesprekjes aan te gaan met 'vreemden'. Beetje praten over werk, blabla, kon me heel interessant voordoen.
(Dat is natuurlijk deels uiterlijke schijn maar het maakt het wel makkelijker om t gesprek gaande te houden).
Ik denk dat het bij jou ook deels een kwestie van zelfvertrouwen is. Als je zelf een beter gevoel zou hebben bij wat je doet, zou je er ook makkelijker over kunnen praten, zonder het idee te hebben dat je 'minder' bent dan die ander.
Soms valt het me op, in tijdschriften bijv, als er een verhaal staat over een vrouw die ziek is / wordt: Gelukkig heb ik heel veel steun aan mijn man, blabla. Of: mijn man heeft me altijd gesteund, etc.
(dat dat er dus staat, mijn zin klopte niet). Dan ben ik soms verbaasd waar ze die lieve zorgzame kerels allemaal vandaan hebben. Tuurlijk vind ik het fijn voor ze, maar soms is een verhaal heel heftig en dan vind ik het best bijzonder dat er een partner is die altijd klaar staat.
Waar vinden ze ze?
Ik dwaal een beetje af.
Verana, is er bij jou geen mogelijkheid om het soort werk dat je nu vrijwillig doet, voor een andere werkgever betaald te gaan doen? Of zijn de sfeer en 'randvoorwaarden' op je huidige werk niet te vergelijken met een commerciële werkgever?
Overigens hoeven jullie je niet verplicht te voelen te reageren, ik schrijf vooral omdat het oplucht, soms.
Verana, ik herken wel wat je schreef gisteren. Dat je het idee kunt hebben geen leuke 'partij' te zijn doordat je niet een 'standaard' leven hebt of een leven zoals je misschien graag zou willen.
Zelf schaam ik me soms voor mijn situatie. En dat maakt dat ik ook tegenover mannen niet het idee heb dat ik een leuke partij voor ze ben.
Toen ik een baan had en een kamer (waar ik niet echt woonde, mede door de rare huisbaas, maargoed, ik kon wel zeggen dat ik m had) vond ik het zoveel makkelijker om gesprekjes aan te gaan met 'vreemden'. Beetje praten over werk, blabla, kon me heel interessant voordoen.
(Dat is natuurlijk deels uiterlijke schijn maar het maakt het wel makkelijker om t gesprek gaande te houden).
Ik denk dat het bij jou ook deels een kwestie van zelfvertrouwen is. Als je zelf een beter gevoel zou hebben bij wat je doet, zou je er ook makkelijker over kunnen praten, zonder het idee te hebben dat je 'minder' bent dan die ander.
Soms valt het me op, in tijdschriften bijv, als er een verhaal staat over een vrouw die ziek is / wordt: Gelukkig heb ik heel veel steun aan mijn man, blabla. Of: mijn man heeft me altijd gesteund, etc.
(dat dat er dus staat, mijn zin klopte niet). Dan ben ik soms verbaasd waar ze die lieve zorgzame kerels allemaal vandaan hebben. Tuurlijk vind ik het fijn voor ze, maar soms is een verhaal heel heftig en dan vind ik het best bijzonder dat er een partner is die altijd klaar staat.
Waar vinden ze ze?
Ik dwaal een beetje af.
Verana, is er bij jou geen mogelijkheid om het soort werk dat je nu vrijwillig doet, voor een andere werkgever betaald te gaan doen? Of zijn de sfeer en 'randvoorwaarden' op je huidige werk niet te vergelijken met een commerciële werkgever?
