Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
donderdag 15 juli 2010 om 18:06
Met mij alles ok, vandaag gewoon gewerkt. Wel duf van de hogere dosering AP maar het werkt wel.
Misschien dat ik voor volgende week nog een afspraak maak met de psych, daarna is hij met vakantie.
Wel prettig om iemand achter de hand te houden.
Ik had overigens geen angstaanval. Meer opeens heel wanhopig, en erg verward.
Ik kan zelf niet plaatsen waar dat vandaan kwam, ik was wel de week ervoor gespannen en alert en zag en hoorde dingen die er niet waren. Maar naast die dingen was ik wel heel happy zeg maar. Hmm klinkt misschien gek.
Alhoewel het een gevoel van falen geeft dat ik weer die AP slik en dat het zo goed werkt. Slaat nergens op, weet ik, maar voelt toch zo.
@schuddebuikje: hoop dat je je vandaag weer wat beter voelt.
@morisson: vervelend zo'n rotnacht. Wat klinkt die angstaanval ook heftig zeg. Hoop dat je de komende nacht wel lekker kunt slapen.
@Janna: ja een welverdiende vakantie! Veel plezier, ook met je vriendin!
@moon: wat een goed besluit dat je met die pillen bent begonnen. Heb je nog met je psych overlegd?
@jumps: hoe gaat het met jou? Weet je al meer over een salaris/ziektewet etc?
Annemeike: Ik vind je heel knap hoe je met A omgaat, bijna een beetje te knap. Vergeet je niet dat het af en toe goed is om verdrietig te zijn?
donderdag 15 juli 2010 om 18:57
Ik doe het nog steeds. Zonder flauwvallen, trillen, etc.
Ik was echt bang geworden voor die pillen. Zeker omdat ik al één keer een rare ervaring gehad heb.
(Gek genoeg daarna nooit meer echt bang geweest voor nieuwe pillen maar nu dus wel)
Het lijkt wel of ik vandaag al iets beter ben dan andere dagen. Vind het weer ook wel fijn. Het waait hier flink, maar t is wel droog. En zo'n graad of 20.
Soms heb ik zoveel negatieve gedachten. En dat valt vandaag wel mee.
Was even bij mijn tante waar een nicht en haar kinderen logeren op het moment (de vader is overleden, treurig genoeg).
Soms kan mijn hoofd overlopen van gedachtes: wat een lieve kinderen - ik wou dat ik nog kind was - ik kan beter geen kinderen krijgen - ik kan nooit een goede moeder zijn
(moeilijk om dit op te schrijven maar zo gaat het wel in mijn hoofd)
Nouja, zulke gedachtes had ik vandaag geloof ik niet, bij mijn tante. Ik was gewoon in het hier en nu. Op de fiets ook gewoon gezien dat het mooi is buiten.
(Niet: zonde dat het zo mooi weer is terwijl ik me zo kut voel en iedereen er wel van geniet maar ik niet)
LA, Balen dat voor jou ook weer medicijnen nodig waren. Heb je je ziek moeten melden op je werk? (ik zie dat je nu wel weer werkt)
Nee ik heb mijn psych niet meer gesproken na vorige week. As maandag hebben we een telefonisch consult om te bespreken hoe het met de medicijnen gaat.
Mede daardoor had ik het idee dat ik t slikken niet veel langer kon uitstellen. Had geen zin om maandag aan de telefoon te moeten vertellen dat de medicijnen nog steeds op het kastje staan omdat ik de berichten op internet een beetje eng vond.
Kent iemand van jullie het boek 'Pil' van Mike Boddé? Ik zag er laatst op TV iets over en las er ook een stukje over in psychologie magazine. Ben wel benieuwd. Hij is ja-ren depressief geweest.
(het is die cabaretier van 'mike en thomas')
Ik was echt bang geworden voor die pillen. Zeker omdat ik al één keer een rare ervaring gehad heb.
(Gek genoeg daarna nooit meer echt bang geweest voor nieuwe pillen maar nu dus wel)
Het lijkt wel of ik vandaag al iets beter ben dan andere dagen. Vind het weer ook wel fijn. Het waait hier flink, maar t is wel droog. En zo'n graad of 20.
Soms heb ik zoveel negatieve gedachten. En dat valt vandaag wel mee.
Was even bij mijn tante waar een nicht en haar kinderen logeren op het moment (de vader is overleden, treurig genoeg).
Soms kan mijn hoofd overlopen van gedachtes: wat een lieve kinderen - ik wou dat ik nog kind was - ik kan beter geen kinderen krijgen - ik kan nooit een goede moeder zijn
(moeilijk om dit op te schrijven maar zo gaat het wel in mijn hoofd)
Nouja, zulke gedachtes had ik vandaag geloof ik niet, bij mijn tante. Ik was gewoon in het hier en nu. Op de fiets ook gewoon gezien dat het mooi is buiten.
(Niet: zonde dat het zo mooi weer is terwijl ik me zo kut voel en iedereen er wel van geniet maar ik niet)
LA, Balen dat voor jou ook weer medicijnen nodig waren. Heb je je ziek moeten melden op je werk? (ik zie dat je nu wel weer werkt)
Nee ik heb mijn psych niet meer gesproken na vorige week. As maandag hebben we een telefonisch consult om te bespreken hoe het met de medicijnen gaat.
Mede daardoor had ik het idee dat ik t slikken niet veel langer kon uitstellen. Had geen zin om maandag aan de telefoon te moeten vertellen dat de medicijnen nog steeds op het kastje staan omdat ik de berichten op internet een beetje eng vond.
Kent iemand van jullie het boek 'Pil' van Mike Boddé? Ik zag er laatst op TV iets over en las er ook een stukje over in psychologie magazine. Ben wel benieuwd. Hij is ja-ren depressief geweest.
(het is die cabaretier van 'mike en thomas')
donderdag 15 juli 2010 om 19:32
wat een rotgedachtes moon, ik hoop echt voor je dat die medicatie gaat aanslaan. Fijn dat je vandaag zo een goede dag hebt gehad.
Lastig dat je je zoveel zorgen maakt over de medicatie, volgende keer misschien even je psychiater bellen. Dan kan hij nog wat meer uitleggen.
Of anders maandag alsnog vragen.
Ik heb wel gewerkt alleen wat minder.
Ik ben weg naar een verjaardag, heb geeeeeen zin maar ga toch even mijn neus laten zien.
Fijne avond allemaal!
Lastig dat je je zoveel zorgen maakt over de medicatie, volgende keer misschien even je psychiater bellen. Dan kan hij nog wat meer uitleggen.
Of anders maandag alsnog vragen.
Ik heb wel gewerkt alleen wat minder.
Ik ben weg naar een verjaardag, heb geeeeeen zin maar ga toch even mijn neus laten zien.
Fijne avond allemaal!
donderdag 15 juli 2010 om 22:35
Lieve Moon en LA, wat fijn dat de medicijnen kennelijk hun werk al doen! Ik ben blij voor jullie en hoop echt dat het nóg beter en meer gaat helpen. Jullie klinken hoopvol.
Ik ga nu slapen, want ik ben vannacht best lang doorgegaan en nu ben ik behoorlijk moe. Ik kruip lekker mijn bed in!
Welterusten allemaal!!!
Ik ga nu slapen, want ik ben vannacht best lang doorgegaan en nu ben ik behoorlijk moe. Ik kruip lekker mijn bed in!
Welterusten allemaal!!!
vrijdag 16 juli 2010 om 12:00
Goedemorgen/middag allemaal!
Het bezoek van de schoonouders gisteren was een ramp. Schoonmama gelooft niet dat ik ziek ben en vindt het allemaal maar overdreven... *zucht* En dan heb ik het alleen nog maar over hyperventilatie gehad, niks over de paniekaanvallen en straatvrees. Ik vrees ervoor dat we nooit op goede voet komen te staan met elkaar.
Zo, even lekker geklaagd
Maar ik ben er snel weer vandoor, ik heb veel te doen vandaag. Iedereen een heel fijne dag gewenst!
Het bezoek van de schoonouders gisteren was een ramp. Schoonmama gelooft niet dat ik ziek ben en vindt het allemaal maar overdreven... *zucht* En dan heb ik het alleen nog maar over hyperventilatie gehad, niks over de paniekaanvallen en straatvrees. Ik vrees ervoor dat we nooit op goede voet komen te staan met elkaar.
Zo, even lekker geklaagd
Maar ik ben er snel weer vandoor, ik heb veel te doen vandaag. Iedereen een heel fijne dag gewenst!
vrijdag 16 juli 2010 om 13:28
quote:Morisson schreef op 15 juli 2010 @ 01:49:
Ook van mij een nachtelijke post, ik ben te onrustig om te slapen. Ik schrik elke keer wakker omdat ik het gevoel heb dat ik niet meer ademhaal en geen hartslag heb. Onzin natuurlijk, maar erg vervelend.
Verana, zo'n paniekaanval is ver-schrik-ke-lijk. Het is gewoon puur lijden waar je dan doorheen gaat. De paar keren dat ik een heftige heb gehad dacht ik echt dat mijn laatste uur geslagen had.
De laatste keer was midden op straat en toen heb ik huilend een klasgenootje vastgegrepen en haar gesmeekt me naar de trein te brengen (was in een andere stad). Mijn vriend heeft me toen zelfs naar de EHBO moeten brengen omdat ik dacht dat ik doodging.
Zo voelt het dan ook echt, het is ZO eng, bijna onbeschrijflijk hoe enorm bang je dan bent. Want je snapt zelf niet waarom je je zo slecht voelt en dan word je nog banger omdat je allerlei enge symptomen hebt.
De angst die ik nu heb is daar aan gelinkt, ik ben zo bang weer een paniekaanval te krijgen op straat en daarom is dat voor mij zo eng.
Ik kan me niet voorstellen hoe het is voor jou (of mijn vrienden) om dat te zien. Ik weet wel dat ik een aantal mensen behoorlijk bang heb gemaakt. Wist jij dat het een paniekaanval was op dat moment?
Mijn klasgenoot wilde me ook al naar de EHBO-post op het station brengen. Ik wist toen nog niet dat het paniekaanvallen waren dus kon haar dat ook niet vertellen.
Fijn dat je vriendin hulp en medicijnen heeft! Ik ben zelf ook bijna zo ver gelukkig.
Tsjonge, ik geloof dat ik dat even kwijt moest...
Ik hoop dat iedereen lekker ligt te slapen!
Op deze post zou ik nog even ingaan.
Ik wist wel dat vriendin een paniekaanval had, omdat ze al ervoor thuiszit. Ze voelde het zelf ook opkomen, dus ze zei het ook. Ik vond het niet eng om te zien, maar voelde me op den duur wel machteloos. Ik probeerde namelijk een aantal dingen om haar er wat uit te krijgen, maar dit lukte niet. Dus toen wist ik niet zo goed meer wat ik moest doen.
Vriendin heeft volgens mij vooral last van angst voor de angst. Wat dus juist de paniek oproept.
Als ik jouw verhaal zo lees, heb jij hier soms ook last van? (van angst voor de angst bedoel ik). Ik vind het echt goed van je dat je hulp gaat zoeken. En heb vooral ook oog voor de dingen die wel goed gaan, dat je een paar dagen geleden bijv. naar 3 winkels bent geweest. En dat ging goed, je kon dit doen, zonder dat je een paniekaanval kreeg!
Wat mij bij vriendin ook opviel, was hoe ze met haar eigen gedachten en uitspraken de paniek in stand hield. Dat probeerde ik haar te laten zien, maar ze was helemaal niet bereikbaar hiervoor. Nu had ik ook de indruk dat ze puur aan het overleven was, dus misschien ben je dan ook helemaal niet in staat voor dit soort commentaren open te staan.
Ik merk wel dat ik er veel over aan het nadenken ben. Ook met betrekking tot mijzelf.
Ook van mij een nachtelijke post, ik ben te onrustig om te slapen. Ik schrik elke keer wakker omdat ik het gevoel heb dat ik niet meer ademhaal en geen hartslag heb. Onzin natuurlijk, maar erg vervelend.
Verana, zo'n paniekaanval is ver-schrik-ke-lijk. Het is gewoon puur lijden waar je dan doorheen gaat. De paar keren dat ik een heftige heb gehad dacht ik echt dat mijn laatste uur geslagen had.
De laatste keer was midden op straat en toen heb ik huilend een klasgenootje vastgegrepen en haar gesmeekt me naar de trein te brengen (was in een andere stad). Mijn vriend heeft me toen zelfs naar de EHBO moeten brengen omdat ik dacht dat ik doodging.
Zo voelt het dan ook echt, het is ZO eng, bijna onbeschrijflijk hoe enorm bang je dan bent. Want je snapt zelf niet waarom je je zo slecht voelt en dan word je nog banger omdat je allerlei enge symptomen hebt.
De angst die ik nu heb is daar aan gelinkt, ik ben zo bang weer een paniekaanval te krijgen op straat en daarom is dat voor mij zo eng.
Ik kan me niet voorstellen hoe het is voor jou (of mijn vrienden) om dat te zien. Ik weet wel dat ik een aantal mensen behoorlijk bang heb gemaakt. Wist jij dat het een paniekaanval was op dat moment?
Mijn klasgenoot wilde me ook al naar de EHBO-post op het station brengen. Ik wist toen nog niet dat het paniekaanvallen waren dus kon haar dat ook niet vertellen.
Fijn dat je vriendin hulp en medicijnen heeft! Ik ben zelf ook bijna zo ver gelukkig.
Tsjonge, ik geloof dat ik dat even kwijt moest...
Ik hoop dat iedereen lekker ligt te slapen!
Op deze post zou ik nog even ingaan.
Ik wist wel dat vriendin een paniekaanval had, omdat ze al ervoor thuiszit. Ze voelde het zelf ook opkomen, dus ze zei het ook. Ik vond het niet eng om te zien, maar voelde me op den duur wel machteloos. Ik probeerde namelijk een aantal dingen om haar er wat uit te krijgen, maar dit lukte niet. Dus toen wist ik niet zo goed meer wat ik moest doen.
Vriendin heeft volgens mij vooral last van angst voor de angst. Wat dus juist de paniek oproept.
Als ik jouw verhaal zo lees, heb jij hier soms ook last van? (van angst voor de angst bedoel ik). Ik vind het echt goed van je dat je hulp gaat zoeken. En heb vooral ook oog voor de dingen die wel goed gaan, dat je een paar dagen geleden bijv. naar 3 winkels bent geweest. En dat ging goed, je kon dit doen, zonder dat je een paniekaanval kreeg!
Wat mij bij vriendin ook opviel, was hoe ze met haar eigen gedachten en uitspraken de paniek in stand hield. Dat probeerde ik haar te laten zien, maar ze was helemaal niet bereikbaar hiervoor. Nu had ik ook de indruk dat ze puur aan het overleven was, dus misschien ben je dan ook helemaal niet in staat voor dit soort commentaren open te staan.
Ik merk wel dat ik er veel over aan het nadenken ben. Ook met betrekking tot mijzelf.
vrijdag 16 juli 2010 om 17:14
Morisson, wat vervelend dat je schoonmoeder zo weinig begrip toont.
Ik wil wat vragen maar weet niet hoe het bij jou overkomt als ik dat vraag. Dus als je het vervelend vindt, gewoon zeggen en vooral niet op mijn vragen in gaan dan.
Hoe gaat je vriend er mee om dat je ziek bent? En dat je misschien niet altijd met hem mee kunt als hij dat leuk zou vinden? En dat je zijn hulp nodig hebt voor dingen die voor jou moeilijk zijn, maar voor andere mensen meestal niet?
Ik het zelf soms het gevoel dat de wereld bestaat uit mensen die allemaal minder gecompliceerd zijn dan ik, en fluitend door het leven gaan. (okee niet alle mensen, maar veel wel). Dan kan ik me moeilijk voorstellen dat er een man is die zin heeft in al het 'gedoe' wat erbij komt kijken, bij mijn leven.
Voorbeeld - je wilt een weekendje weg en ik haak al af bij het idee dat ik mijn tas in moet pakken want ik kan gewoon niet overzien wat erin moet. Laat staan dat ik ook nog dingen wil / kan regelen - veel te veel gedoe.
(Er zijn tijden dat ik er mijn hand niet voor omdraai) In het voorbeeld van het weekend weg, denk ik: het is voor een man toch veel leuker om iemand te hebben die niet zo moeilijk doet en gewoon zin heeft in zo'n weekend?
Ik dwaal weer een beetje af... maar het schuine gedeelte was dus mijn vraag
Ik wil wat vragen maar weet niet hoe het bij jou overkomt als ik dat vraag. Dus als je het vervelend vindt, gewoon zeggen en vooral niet op mijn vragen in gaan dan.
Hoe gaat je vriend er mee om dat je ziek bent? En dat je misschien niet altijd met hem mee kunt als hij dat leuk zou vinden? En dat je zijn hulp nodig hebt voor dingen die voor jou moeilijk zijn, maar voor andere mensen meestal niet?
Ik het zelf soms het gevoel dat de wereld bestaat uit mensen die allemaal minder gecompliceerd zijn dan ik, en fluitend door het leven gaan. (okee niet alle mensen, maar veel wel). Dan kan ik me moeilijk voorstellen dat er een man is die zin heeft in al het 'gedoe' wat erbij komt kijken, bij mijn leven.
Voorbeeld - je wilt een weekendje weg en ik haak al af bij het idee dat ik mijn tas in moet pakken want ik kan gewoon niet overzien wat erin moet. Laat staan dat ik ook nog dingen wil / kan regelen - veel te veel gedoe.
(Er zijn tijden dat ik er mijn hand niet voor omdraai) In het voorbeeld van het weekend weg, denk ik: het is voor een man toch veel leuker om iemand te hebben die niet zo moeilijk doet en gewoon zin heeft in zo'n weekend?
Ik dwaal weer een beetje af... maar het schuine gedeelte was dus mijn vraag
vrijdag 16 juli 2010 om 17:21
Moonlight, ook op jou kom ik vanavond even wat uitgebreider terug. Zit nu stiekem op het forum te kijken hihi, moet eigenlijk bezig zijn met koken...
En ik vind het helemaal niet erg dat je het vraagt hoor!
Hoort diarree bij de bijwerkingen van dat medicijn (volgens de bijsluiter dan)? Vervelend hoor, vooral midden in de nacht!
En ik vind het helemaal niet erg dat je het vraagt hoor!
Hoort diarree bij de bijwerkingen van dat medicijn (volgens de bijsluiter dan)? Vervelend hoor, vooral midden in de nacht!
vrijdag 16 juli 2010 om 19:53
Moon wat ben je weer actief op het forum, fijn, het zijn niet altijd leuke dingen waar je over twijfelt of mee te maken krijgt maar ik mis je berichten soms echt op het forum.
Zoooo en daar ga ik weer met een egopost
Mijn stiefzusje is net weer langsgekomen, volgens mij had ik al eerder over haar geschreven.
Ze had weer geld nodig maar voor haar hondje, ik heb zelf gezien dat haar hondje een operatie nodig had want die had ze bij zich.
Aangezien ik zelf 2 honden heb snap ik heel erg goed dat je, ook al is het niet verstandig, die hond toch een operatie laat ondergaan.
Door die operatie, die ze in delen mag betalen, heeft ze nu echt geen geld meer voor eten (haar leefgeld).
Ik heb haar nu geld geleend, niet veel, 30 euro, en ik heb met haar de afspraak dat ze nu elke week een keer komt eten.
Voor dat laatste heeft ze eigenlijk ook geen geld meer.
Ik ben wel heel blij dat ik haar kan helpen door 1 keer per week te laten mee eten en ik ben ook van plan om steeds wat boodschappen mee te geven. Dat vind ik veel fijner dan gewoon geld geven.
Komt ook wel omdat ik haar vriend niet zo vertrouw. Ik heb weleens gehad dat ik geld ging brengen omdat ze heel erg omhoog zaten en dat haar vriend thuis bier aan het drinken was en aan het blowen.
Ik heb geen zin om dat te financieren (er liep ook nog een kindje rond....)
Wel raar, ze noemde mij haar zus, dat voelde wel gek. Misschien ook omdat ik het zelf (nog) niet zo voel.
Zoooo en daar ga ik weer met een egopost
Mijn stiefzusje is net weer langsgekomen, volgens mij had ik al eerder over haar geschreven.
Ze had weer geld nodig maar voor haar hondje, ik heb zelf gezien dat haar hondje een operatie nodig had want die had ze bij zich.
Aangezien ik zelf 2 honden heb snap ik heel erg goed dat je, ook al is het niet verstandig, die hond toch een operatie laat ondergaan.
Door die operatie, die ze in delen mag betalen, heeft ze nu echt geen geld meer voor eten (haar leefgeld).
Ik heb haar nu geld geleend, niet veel, 30 euro, en ik heb met haar de afspraak dat ze nu elke week een keer komt eten.
Voor dat laatste heeft ze eigenlijk ook geen geld meer.
Ik ben wel heel blij dat ik haar kan helpen door 1 keer per week te laten mee eten en ik ben ook van plan om steeds wat boodschappen mee te geven. Dat vind ik veel fijner dan gewoon geld geven.
Komt ook wel omdat ik haar vriend niet zo vertrouw. Ik heb weleens gehad dat ik geld ging brengen omdat ze heel erg omhoog zaten en dat haar vriend thuis bier aan het drinken was en aan het blowen.
Ik heb geen zin om dat te financieren (er liep ook nog een kindje rond....)
Wel raar, ze noemde mij haar zus, dat voelde wel gek. Misschien ook omdat ik het zelf (nog) niet zo voel.
vrijdag 16 juli 2010 om 21:12
Thanks voor je bloem Soms heb ik het idee dat er een enorme kloof is tussen mij en de rest van de wereld, dan kan ik niet zo goed forummen. Of soms heb ik er ook helemaal geen zin in.
Mmm... vaag van je zusje maar wat een goed idee dat ze wekelijks bij jou mag eten!
(oh Hollands Got Talent begint weer, dat zat ik te kijken...)
Misschien ben ik er later nog even, anders niet.
Mmm... vaag van je zusje maar wat een goed idee dat ze wekelijks bij jou mag eten!
(oh Hollands Got Talent begint weer, dat zat ik te kijken...)
Misschien ben ik er later nog even, anders niet.
vrijdag 16 juli 2010 om 21:30
Zo, daar ben ik dan! Een drukke dag gehad vandaag, ik ben niet buiten geweest maar er moest veel in en om het huis gedaan worden. De tuin is een puinhoop!
Maar om even terug te komen op Verana en Moonlight:
Verana, het is tijdens een paniekaanval inderdaad vaak zo dat je, door je eigen doemgedachten, nog banger wordt. Het is eigenlijk een soort cirkel: Je krijgt een adrenaline- en cortisolstoot, hierdoor word je bang. Nu even vanuit mezelf: Ik denk dan: “Shit, mijn hart klopt snel. Oh jee, wat is dat? Oei, en nou word ik nog duizelig ook. Ik voel me echt niet goed, ik moet naar huis. Ik krijg geen lucht! Bah, ik voel me echt steeds slechter. Nou voel ik mijn hand niet meer! Oh, als ik maar niet ga overgeven/flauwvallen!”
Bij elke angstige zin die je uitspreekt tegen jezelf, maakt je lichaam nog meer stresshormonen aan, omdat het denkt dat er gevaar dreigt. En bij elke stoot stresshormonen wordt de paniek dus erger. Als jij kunt denken: “Niks aan de hand, mijn hart klopt gewoon snel, gaat zo weer over”, zul je waarschijnlijk niet een volledige paniekaanval krijgen. Ik hoop dat ik het een beetje goed uitleg trouwens.
Maar dat positief denken is echt heel lastig, omdat je gewoon bang wordt van de symptomen an sich. Angst voor de angst is daarbij heel erg belangrijk. Dat is de reden waarom ik nauwelijks naar buiten durf, ik denk constant: “Wat als ik nou in de winkel een aanval krijg? Wat als ik op straat niet goed word?” enzovoorts.
Rationeel kan ik het volledig verklaren, door mijn studie psychologie. Maar als het jezelf overkomt is het ineens geen theorie meer en dan is het alsnog lastig. Ik weet wel dat ik verkeerd denk, maar kan mezelf niet als het ware herprogrammeren.
Ik focus wel op de positieve dingen, zoals jij zegt, maar ik ben van nature gewoon een erg gevoelig en nadenkend mens en dan ben je veel vatbaarder voor piekeren helaas. Ik hoop dat de juiste therapeut hier verandering in kan gaan brengen.
Het kan heel goed zijn dat jouw woorden op zo'n moment niet doordringen tot je vriendin. Die klasgenoot van mij zei ook telkens geruststellende dingen, maar je zit zo ontzettend in je eigen hoofd op zo'n moment, daar is niet of nauwelijks doorheen te breken.
Wat bedoel je met, dat je er veel over nadenkt, ook met betrekking op jezelf? Als je niet wilt antwoorden hoeft dat niet hoor!
Hmmm, deze post wordt erg lang. Ik post dit stuk even en reageer dan in een volgende post op Moonlight!
Maar om even terug te komen op Verana en Moonlight:
Verana, het is tijdens een paniekaanval inderdaad vaak zo dat je, door je eigen doemgedachten, nog banger wordt. Het is eigenlijk een soort cirkel: Je krijgt een adrenaline- en cortisolstoot, hierdoor word je bang. Nu even vanuit mezelf: Ik denk dan: “Shit, mijn hart klopt snel. Oh jee, wat is dat? Oei, en nou word ik nog duizelig ook. Ik voel me echt niet goed, ik moet naar huis. Ik krijg geen lucht! Bah, ik voel me echt steeds slechter. Nou voel ik mijn hand niet meer! Oh, als ik maar niet ga overgeven/flauwvallen!”
Bij elke angstige zin die je uitspreekt tegen jezelf, maakt je lichaam nog meer stresshormonen aan, omdat het denkt dat er gevaar dreigt. En bij elke stoot stresshormonen wordt de paniek dus erger. Als jij kunt denken: “Niks aan de hand, mijn hart klopt gewoon snel, gaat zo weer over”, zul je waarschijnlijk niet een volledige paniekaanval krijgen. Ik hoop dat ik het een beetje goed uitleg trouwens.
Maar dat positief denken is echt heel lastig, omdat je gewoon bang wordt van de symptomen an sich. Angst voor de angst is daarbij heel erg belangrijk. Dat is de reden waarom ik nauwelijks naar buiten durf, ik denk constant: “Wat als ik nou in de winkel een aanval krijg? Wat als ik op straat niet goed word?” enzovoorts.
Rationeel kan ik het volledig verklaren, door mijn studie psychologie. Maar als het jezelf overkomt is het ineens geen theorie meer en dan is het alsnog lastig. Ik weet wel dat ik verkeerd denk, maar kan mezelf niet als het ware herprogrammeren.
Ik focus wel op de positieve dingen, zoals jij zegt, maar ik ben van nature gewoon een erg gevoelig en nadenkend mens en dan ben je veel vatbaarder voor piekeren helaas. Ik hoop dat de juiste therapeut hier verandering in kan gaan brengen.
Het kan heel goed zijn dat jouw woorden op zo'n moment niet doordringen tot je vriendin. Die klasgenoot van mij zei ook telkens geruststellende dingen, maar je zit zo ontzettend in je eigen hoofd op zo'n moment, daar is niet of nauwelijks doorheen te breken.
Wat bedoel je met, dat je er veel over nadenkt, ook met betrekking op jezelf? Als je niet wilt antwoorden hoeft dat niet hoor!
Hmmm, deze post wordt erg lang. Ik post dit stuk even en reageer dan in een volgende post op Moonlight!
vrijdag 16 juli 2010 om 21:48
Moonlight, mijn vriend is inmiddels wel gewend aan mijn borderline. Hij is zelf naar een cursus gegaan voor naasten van borderliners en daar heeft hij erg veel van geleerd. Vroeger botste het vaak tussen ons, en dan ook behoorlijk explosief. Hij had wat dingen uitgevreten en ik, als borderliner, kan dat gewoon niet loslaten. Dat is nu een stuk minder gelukkig. Ook wel zo rustig voor mezelf, hihi.
Wat betreft de angsten, ook daar dealt hij echt heel goed mee, ik ben erg trots op hem. Hij zal me sowieso niet snel veroordelen, want hij heeft zelf ook een behoorlijk issue (geestelijk). Hierdoor snapt hij het toch iets beter.
Toen ik net die hele heftige aanval had gehad is hij twee dagen niet gaan werken omdat hij me niet alleen wilde laten. Daar was hij toen wel gefrustreerd over, maar toen hij eenmaal weer gewoon aan het werk kon was dat – naar zijn zeggen – snel weer voorbij.
Hij houdt er erg veel rekening mee, is tegenwoordig bijvoorbeeld veel beter mobiel bereikbaar en op zijn werk komt hij altijd op MSN haha.
Hij is sowieso nogal een loner, hij doet veel dingen graag alleen. Dus dat ik niet mee kan is voor hem niet zo'n probleem. Hij houdt niet van stappen ofzo, zit veel liever thuis te gamen. Tot nu toe is het dus nog geen groot probleem geweest, maar ik weet natuurlijk niet hoe dat in de toekomst zal zijn...
Tsja, het is voor zowel mij als hem ontzettend frustrerend, maar we zijn intussen al zoveel van elkaar gewend, hebben heftige periodes gekend, dus eigenlijk is dit niet eens zoiets 'drastisch' eigenlijk. Ik vind het zelf ook raar klinken, maar zo voelt het wel.
De gedachtes die jij hebt, ken ik echter wel. Zo van: 'Wat moet hij in godsnaam met mij? Hoe lang duurt het nog voordat hij iemand vindt die wel normaal kan doen?' Maar zoals ik al zei, hij 'mankeert' zelf ook het nodige. Op de één of andere manier brengt dat toch een soort evenwicht. Het geeft me het gevoel dat ik niet de enige ben die niet helemaal 'normaal' is.
Hoe is het met de rest? Annemeike, gaat het goed met je?
Voor iedereen die het gebruiken kan!
Wat betreft de angsten, ook daar dealt hij echt heel goed mee, ik ben erg trots op hem. Hij zal me sowieso niet snel veroordelen, want hij heeft zelf ook een behoorlijk issue (geestelijk). Hierdoor snapt hij het toch iets beter.
Toen ik net die hele heftige aanval had gehad is hij twee dagen niet gaan werken omdat hij me niet alleen wilde laten. Daar was hij toen wel gefrustreerd over, maar toen hij eenmaal weer gewoon aan het werk kon was dat – naar zijn zeggen – snel weer voorbij.
Hij houdt er erg veel rekening mee, is tegenwoordig bijvoorbeeld veel beter mobiel bereikbaar en op zijn werk komt hij altijd op MSN haha.
Hij is sowieso nogal een loner, hij doet veel dingen graag alleen. Dus dat ik niet mee kan is voor hem niet zo'n probleem. Hij houdt niet van stappen ofzo, zit veel liever thuis te gamen. Tot nu toe is het dus nog geen groot probleem geweest, maar ik weet natuurlijk niet hoe dat in de toekomst zal zijn...
Tsja, het is voor zowel mij als hem ontzettend frustrerend, maar we zijn intussen al zoveel van elkaar gewend, hebben heftige periodes gekend, dus eigenlijk is dit niet eens zoiets 'drastisch' eigenlijk. Ik vind het zelf ook raar klinken, maar zo voelt het wel.
De gedachtes die jij hebt, ken ik echter wel. Zo van: 'Wat moet hij in godsnaam met mij? Hoe lang duurt het nog voordat hij iemand vindt die wel normaal kan doen?' Maar zoals ik al zei, hij 'mankeert' zelf ook het nodige. Op de één of andere manier brengt dat toch een soort evenwicht. Het geeft me het gevoel dat ik niet de enige ben die niet helemaal 'normaal' is.
Hoe is het met de rest? Annemeike, gaat het goed met je?
Voor iedereen die het gebruiken kan!
zaterdag 17 juli 2010 om 13:14
Goedemorgen! (eh... middag)
Ik wil niet te vroeg juichen, maar het lijkt wel of het hier iets beter gaat. Misschien doen de pillen hun werk.
Ik denk dat het weer ook meewerkt, met dat hele warme zonnige weer heb ik wat minder energie (kan niet zo goed tegen warmte) maar wel het idee dat ik er van zou moeten genieten. En dat heel Nederland leuke dingen aan het doen is, behalve ik.
Maar t gaat niet eens zozeer om de gedachten, het gaat om het gevoel.
Gisteravond voelde ik me even raar, misschien door de medicatie. Ik stond voor de spiegel mijn wenkbrauwen te epileren en moest ineens even gaan zitten. Beetje raar in mijn hoofd.
Verder valt het erg mee. De meest voorkomende bijwerking is slecht slapen maar ik heb vannacht juist beter geslapen dan anders
Allemaal een fijne dag
Ik wil niet te vroeg juichen, maar het lijkt wel of het hier iets beter gaat. Misschien doen de pillen hun werk.
Ik denk dat het weer ook meewerkt, met dat hele warme zonnige weer heb ik wat minder energie (kan niet zo goed tegen warmte) maar wel het idee dat ik er van zou moeten genieten. En dat heel Nederland leuke dingen aan het doen is, behalve ik.
Maar t gaat niet eens zozeer om de gedachten, het gaat om het gevoel.
Gisteravond voelde ik me even raar, misschien door de medicatie. Ik stond voor de spiegel mijn wenkbrauwen te epileren en moest ineens even gaan zitten. Beetje raar in mijn hoofd.
Verder valt het erg mee. De meest voorkomende bijwerking is slecht slapen maar ik heb vannacht juist beter geslapen dan anders
Allemaal een fijne dag
zaterdag 17 juli 2010 om 14:03
