Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 20 juli 2010 om 18:08
Nou runner, ik had het niet moeten zeggen van dat slapen, want vannacht was het weer knudde. Voel me vandaag dus ook beduidend minder goed dan gisteren. Erg jammer.
Over de beugel. Je hoeft geen metalen te nemen. Ik had ook een witte. Ook zijn er bij mij geen kiezen getrokken. En mijn boventanden stonden na 15 maanden perfect.
Als je het dus echt graag wilt, zou ik een second opinion aanvragen. Ik weet bijna zeker dat mijn ortho het kan zonder kiezen trekken, en in minder dan twee jaar.
En dan nu weer on-topic.
Ik hoop dus vannacht weer wat beter te slapen. Ik ben gewoon lichtelijk hyper, door alle leuke dingen die op me af komen. Ook vandaag was ik weer supergemotiveerd om te eten, al was ik moe. Ik wil verder komen, en de kansen die me worden geboden aangrijpen.
Maar daarvoor moet ik wel gezond zijn.
Over de beugel. Je hoeft geen metalen te nemen. Ik had ook een witte. Ook zijn er bij mij geen kiezen getrokken. En mijn boventanden stonden na 15 maanden perfect.
Als je het dus echt graag wilt, zou ik een second opinion aanvragen. Ik weet bijna zeker dat mijn ortho het kan zonder kiezen trekken, en in minder dan twee jaar.
En dan nu weer on-topic.
Ik hoop dus vannacht weer wat beter te slapen. Ik ben gewoon lichtelijk hyper, door alle leuke dingen die op me af komen. Ook vandaag was ik weer supergemotiveerd om te eten, al was ik moe. Ik wil verder komen, en de kansen die me worden geboden aangrijpen.
Maar daarvoor moet ik wel gezond zijn.
woensdag 21 juli 2010 om 10:59
Even een vraagje voor de mensen die hun eetstoornis redelijk achter zich hebben gelaten.....
Hebben jullie nog steeds moeite met het normaal bekijken van je eigen lichaam?
Ik zit hier namelijk zelf behoorlijk mee op het moment. Ik heb een, volgens BMI, normaal gewicht. Maar ben de afgelopen tijd wel aangekomen, als gevolg van het stoppen met roken. Ben niet meer gaan eten, maar het lijkt er gewoon sneller bij te komen, en minder makkelijk af te gaan. Ik wordt natuurlijk ook wat ouder, dus dat kan ook meespelen.
Mijn vriend vindt mij, natuurlijk, mooi. Als ik vraag of hij me dik vindt, is zijn antwoord standaard nee. Vriendinnen zeggen ook dat ik een mooi figuur heb. Maar goed, ze zeggen natuurlijk ook niet snel dat ik wel wat steviger ben geworden, aangezien ze bang zijn dat dit mijn eetstoornis zal aanwakkeren.....
Ik wil graag zien hoe ik er echt uitzie. Zoals anderen mij zien. Ik sport niet, en heb dus absoluut geen strak lijf. Ik heb een buikje, en lovehandles. Dat zit niet in mijn hoofd, dat heb ik gewoon echt. Een peer zeg maar. Maar toch vindt iedereen dat ik er, als ik kleding aan heb dus, goed uitzie.
Ik worstel er nu heel erg mee....wat is nu de waarheid. Ik voel me namelijk, sinds het stoppen met roken, echt mega dik. Verstandelijk weet ik dat ik niet echt dik ben, maar het voelt wel zo. Ik vraag me af of ik niet een aantal kilo kwijt moet. Maar aangezien ik niet echt zie hoe ik eruit zie, of mijn omgeving niet eerlijk is, weet ik niet hoe reeel dit is.
Hoe doen jullie dat?
Hebben jullie nog steeds moeite met het normaal bekijken van je eigen lichaam?
Ik zit hier namelijk zelf behoorlijk mee op het moment. Ik heb een, volgens BMI, normaal gewicht. Maar ben de afgelopen tijd wel aangekomen, als gevolg van het stoppen met roken. Ben niet meer gaan eten, maar het lijkt er gewoon sneller bij te komen, en minder makkelijk af te gaan. Ik wordt natuurlijk ook wat ouder, dus dat kan ook meespelen.
Mijn vriend vindt mij, natuurlijk, mooi. Als ik vraag of hij me dik vindt, is zijn antwoord standaard nee. Vriendinnen zeggen ook dat ik een mooi figuur heb. Maar goed, ze zeggen natuurlijk ook niet snel dat ik wel wat steviger ben geworden, aangezien ze bang zijn dat dit mijn eetstoornis zal aanwakkeren.....
Ik wil graag zien hoe ik er echt uitzie. Zoals anderen mij zien. Ik sport niet, en heb dus absoluut geen strak lijf. Ik heb een buikje, en lovehandles. Dat zit niet in mijn hoofd, dat heb ik gewoon echt. Een peer zeg maar. Maar toch vindt iedereen dat ik er, als ik kleding aan heb dus, goed uitzie.
Ik worstel er nu heel erg mee....wat is nu de waarheid. Ik voel me namelijk, sinds het stoppen met roken, echt mega dik. Verstandelijk weet ik dat ik niet echt dik ben, maar het voelt wel zo. Ik vraag me af of ik niet een aantal kilo kwijt moet. Maar aangezien ik niet echt zie hoe ik eruit zie, of mijn omgeving niet eerlijk is, weet ik niet hoe reeel dit is.
Hoe doen jullie dat?
woensdag 21 juli 2010 om 11:25
Runner, je hebt mijn foto gezien, dus ik heb 'm weer weggehaald. We hebben hier, als volwassen beugelaars, ook een topic op het forum. Als je 't leuk vindt moet je maar eens komen kijken.
't Is inderdaad gewoon een slotjesbeugel. Mijn ortho zit in Zuid-Holland. En er zijn meerdere mogelijkheden om ruimte te maken dan kiezen trekken alleen. Ik heb, zeker onder, ook totaal geen ruimte. Toch komt het helemaal recht.
Dan weer on-topic. Het is vannacht weer een stuk beter gegaan! Het probleem bij mij is vooral, dat ik voor dag en dauw wakker word, soms al om half vijf. En hoewel ik dan voel dat ik nog heel erg moe ben (omdat ik verder ook al onrustig slaap), wil ik er het liefst UIT! Ik vind het zo moeilijk me dan nog te ontspannen, en te blijven liggen. Ik ga er natuurlijk niet uit, want wat moet ik in vredesnaam om half vijf met een moe hoofd uit bed doen. Dat slaat helemaal nergens op.
Ik blijf dus liggen, maar vanaf dat moment begint het denken. Alles wat er in mijn leven speelt, passeert de revue. Op dit moment zijn dat vooral positieve dingen. Daar ben ik natuurlijk zielsgelukkig om, maarja, ik lig helemaal te hyperen in bed.
Sleutelwoord hier is dus: ontspanning. Heel erg moeilijk voor mij.
Jammer dat jij ook weer een paar slechte nachten hebt gehad. Niet in slaap kunnen komen vind ik helemáál een ramp. Dan ligt de hele nacht nog voor je.... Maar merk jij wel duidelijk dat je een nacht slecht slapen beter kunt hebben, nu je een gezond gewicht hebt?
Vroeger had ik de neiging te minderen met eten, als ik moe was. Dat gaf me dan nog het gevoel in ieder geval iets 'goed' te doen. Inmiddels weet ik dat ik juist vaker slecht zal slapen, en dus moe zal zijn, als ik niet aankom. Ik ben op zulke dagen dus juist heel erg gemotiveerd om in ieder geval goed te eten. Langzaam maar zeker begint geloof ik door te dringen waar ik goed aan doe....
't Is inderdaad gewoon een slotjesbeugel. Mijn ortho zit in Zuid-Holland. En er zijn meerdere mogelijkheden om ruimte te maken dan kiezen trekken alleen. Ik heb, zeker onder, ook totaal geen ruimte. Toch komt het helemaal recht.
Dan weer on-topic. Het is vannacht weer een stuk beter gegaan! Het probleem bij mij is vooral, dat ik voor dag en dauw wakker word, soms al om half vijf. En hoewel ik dan voel dat ik nog heel erg moe ben (omdat ik verder ook al onrustig slaap), wil ik er het liefst UIT! Ik vind het zo moeilijk me dan nog te ontspannen, en te blijven liggen. Ik ga er natuurlijk niet uit, want wat moet ik in vredesnaam om half vijf met een moe hoofd uit bed doen. Dat slaat helemaal nergens op.
Ik blijf dus liggen, maar vanaf dat moment begint het denken. Alles wat er in mijn leven speelt, passeert de revue. Op dit moment zijn dat vooral positieve dingen. Daar ben ik natuurlijk zielsgelukkig om, maarja, ik lig helemaal te hyperen in bed.
Sleutelwoord hier is dus: ontspanning. Heel erg moeilijk voor mij.
Jammer dat jij ook weer een paar slechte nachten hebt gehad. Niet in slaap kunnen komen vind ik helemáál een ramp. Dan ligt de hele nacht nog voor je.... Maar merk jij wel duidelijk dat je een nacht slecht slapen beter kunt hebben, nu je een gezond gewicht hebt?
Vroeger had ik de neiging te minderen met eten, als ik moe was. Dat gaf me dan nog het gevoel in ieder geval iets 'goed' te doen. Inmiddels weet ik dat ik juist vaker slecht zal slapen, en dus moe zal zijn, als ik niet aankom. Ik ben op zulke dagen dus juist heel erg gemotiveerd om in ieder geval goed te eten. Langzaam maar zeker begint geloof ik door te dringen waar ik goed aan doe....
woensdag 21 juli 2010 om 11:49
quote:vicodin schreef op 21 juli 2010 @ 10:59:
Hoe doen jullie dat?
Ook ik begrijp helemaal wat je bedoelt, vicodin! Ik kan je nog niet echt advies geven, omdat ik zelf nog aan het aankomen ben. Maar ik weet wel hoe het is om zo onzeker te zijn over je figuur, niet te weten hoe je er nu eigenlijk uitziet. Je ziet je jezelf natuurlijk wel in de spiegel, maar je weet eigenlijk niet wat je ervan moet denken.
Op zich is vragen aan anderen natuurlijk een goede oplossing. Alleen heb je daar, zoals je zelf al zegt, alleen maar iets aan als die anderen hélemaal eerlijk tegen je zijn. En dat zij dat moeilijk vinden kan ik me heel goed voorstellen.
Ik probeer me op dit moment voor ogen te houden, dat me goed voelen belangrijker is dan hoe mijn figuur is. Ik zie duidelijk dat ik aankom, en dan vooral op bepaalde plekken. Mijn buik, bijn bovenbenen, mijn borsten. Alleen de plekken die ik zelf lelijk mager vind, zoals mijn handen, armen en hals, blijven dun.
Een paar weken geleden kwam het idee bij me op dat het misschien wel goed was om te gaan sporten. En dan specifiek de delen van mijn lichaam aanpakken die in mijn ogen dus 'zijn uitgedijd'. Ik heb daarover hier op het forum toen ook advies gevraagd. Hoe ik kon trainen, zonder af te vallen.
Het werd me met klem afgeraden door verschillende mensen, omdat ik nog niet eens op een gezond gewicht zit.
Ik realiseerde me dat ze gelijk hadden, en dat ik me voorlopig bij dit figuur neer zal moeten leggen. Pas als ik een gezond gewicht heb, kan ik gaan kijken of ik eventueel mijn spieren wat kan gaan trainen.
Ik vind dat heel erg moeilijk. Het voelt alsof ik lijdzaam moet toezien hoe bepaalde lichaamsdelen maar groter en groter worden.
Maar als ik dan op straat loop, en ik kijk in een winkelruit, zie ik het totaalbeeld.
En dat is dun.
Nog steeds.
Dat is dus eigenlijk het enige wat ik je op dit moment kan meegeven. Kijk naar het totaalplaatje, en niet naar alleen een buikje of lovehandles.
Tot slot wil ik je nog zeggen, dat ik het enorm knap van je vind, dat je een gezond BMI hebt bereikt. Ik hoop snel je voorbeeld te volgen!
Oh ja, en dat je gestopt bent met roken is natuurlijk ook súper!
Hoe doen jullie dat?
Ook ik begrijp helemaal wat je bedoelt, vicodin! Ik kan je nog niet echt advies geven, omdat ik zelf nog aan het aankomen ben. Maar ik weet wel hoe het is om zo onzeker te zijn over je figuur, niet te weten hoe je er nu eigenlijk uitziet. Je ziet je jezelf natuurlijk wel in de spiegel, maar je weet eigenlijk niet wat je ervan moet denken.
Op zich is vragen aan anderen natuurlijk een goede oplossing. Alleen heb je daar, zoals je zelf al zegt, alleen maar iets aan als die anderen hélemaal eerlijk tegen je zijn. En dat zij dat moeilijk vinden kan ik me heel goed voorstellen.
Ik probeer me op dit moment voor ogen te houden, dat me goed voelen belangrijker is dan hoe mijn figuur is. Ik zie duidelijk dat ik aankom, en dan vooral op bepaalde plekken. Mijn buik, bijn bovenbenen, mijn borsten. Alleen de plekken die ik zelf lelijk mager vind, zoals mijn handen, armen en hals, blijven dun.
Een paar weken geleden kwam het idee bij me op dat het misschien wel goed was om te gaan sporten. En dan specifiek de delen van mijn lichaam aanpakken die in mijn ogen dus 'zijn uitgedijd'. Ik heb daarover hier op het forum toen ook advies gevraagd. Hoe ik kon trainen, zonder af te vallen.
Het werd me met klem afgeraden door verschillende mensen, omdat ik nog niet eens op een gezond gewicht zit.
Ik realiseerde me dat ze gelijk hadden, en dat ik me voorlopig bij dit figuur neer zal moeten leggen. Pas als ik een gezond gewicht heb, kan ik gaan kijken of ik eventueel mijn spieren wat kan gaan trainen.
Ik vind dat heel erg moeilijk. Het voelt alsof ik lijdzaam moet toezien hoe bepaalde lichaamsdelen maar groter en groter worden.
Maar als ik dan op straat loop, en ik kijk in een winkelruit, zie ik het totaalbeeld.
En dat is dun.
Nog steeds.
Dat is dus eigenlijk het enige wat ik je op dit moment kan meegeven. Kijk naar het totaalplaatje, en niet naar alleen een buikje of lovehandles.
Tot slot wil ik je nog zeggen, dat ik het enorm knap van je vind, dat je een gezond BMI hebt bereikt. Ik hoop snel je voorbeeld te volgen!
Oh ja, en dat je gestopt bent met roken is natuurlijk ook súper!
woensdag 21 juli 2010 om 12:02
Bedankt voor de reacties!
Fijn dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Al is er wel een verschil tussen jou en mij Lotte, jij bent te dun, en ik niet. Dus ik zie geen mager totaalbeeld als ik in een winkelruit kijk, haha.
Ik ben al erg ver, dat weet ik wel. Ik heb niet meer de neiging om erg dun te worden, en mager zijn vind ik niet mooi meer. Ik besef dat er veel belangrijkere/leukere dingen in het leven is dan mijn gewicht. Ik weet dat als ik te mager ben, ik mezelf nog steeds dik vindt. En ik vind het zonde om zo met eten en gewicht bezig te zijn, ik wil gewoon lekker leven. En dat doe ik ook!
Alleen dit zit mij gewoon dwars. Ik ga sowieso na de vakantie sporten. Want ik zeur nu wel, maar doe er ook niet veel aan. Maar ik merk gewoon dat mijn lichaam verandert. Ik ben echt een vrouw nu qua bouw. En dat vrouwelijke vind ik niet lelijk, maar het moet ook niet te ver gaan. En daar heb ik gewoon moeite mee.
Ik vergelijk constant met andere vrouwen/meiden maar ik kan gewoon niet meer zien hoe ik er uitzie ten opzichte van een ander. Heel vreemd. Ik zie gewoon echt niet meer hoe ik echt ben, dat vind ik eng.
Ik hoop dat jullie de eetstoornis ook achter je kunnen laten. Veel succes!
Fijn dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Al is er wel een verschil tussen jou en mij Lotte, jij bent te dun, en ik niet. Dus ik zie geen mager totaalbeeld als ik in een winkelruit kijk, haha.
Ik ben al erg ver, dat weet ik wel. Ik heb niet meer de neiging om erg dun te worden, en mager zijn vind ik niet mooi meer. Ik besef dat er veel belangrijkere/leukere dingen in het leven is dan mijn gewicht. Ik weet dat als ik te mager ben, ik mezelf nog steeds dik vindt. En ik vind het zonde om zo met eten en gewicht bezig te zijn, ik wil gewoon lekker leven. En dat doe ik ook!
Alleen dit zit mij gewoon dwars. Ik ga sowieso na de vakantie sporten. Want ik zeur nu wel, maar doe er ook niet veel aan. Maar ik merk gewoon dat mijn lichaam verandert. Ik ben echt een vrouw nu qua bouw. En dat vrouwelijke vind ik niet lelijk, maar het moet ook niet te ver gaan. En daar heb ik gewoon moeite mee.
Ik vergelijk constant met andere vrouwen/meiden maar ik kan gewoon niet meer zien hoe ik er uitzie ten opzichte van een ander. Heel vreemd. Ik zie gewoon echt niet meer hoe ik echt ben, dat vind ik eng.
Ik hoop dat jullie de eetstoornis ook achter je kunnen laten. Veel succes!
woensdag 21 juli 2010 om 13:04
quote:vicodin schreef op 21 juli 2010 @ 12:02:
Fijn dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Al is er wel een verschil tussen jou en mij Lotte, jij bent te dun, en ik niet. Dus ik zie geen mager totaalbeeld als ik in een winkelruit kijk, haha.Nee, ik weet dat jij niet te dun bent (en ik straks ook niet meer ) Maar misschien zie je in de winkelruit wel een totaalbeeld wat er gewoon goed uitziet, ongeacht hoe de rest van de wereld eruitziet?
Fijn dat jullie begrijpen wat ik bedoel. Al is er wel een verschil tussen jou en mij Lotte, jij bent te dun, en ik niet. Dus ik zie geen mager totaalbeeld als ik in een winkelruit kijk, haha.Nee, ik weet dat jij niet te dun bent (en ik straks ook niet meer ) Maar misschien zie je in de winkelruit wel een totaalbeeld wat er gewoon goed uitziet, ongeacht hoe de rest van de wereld eruitziet?
woensdag 21 juli 2010 om 18:19
quote:runner84 schreef op 21 juli 2010 @ 11:35:
Fijn dat het slapen goed ging! Zou het kunnen dat je zo vroeg wakker wordt omdat je lichaam honger heeft?
Dat zou heel goed kunnen ja....
Eruit gaan om iets te eten, vind ik heel moeilijk. Ik ben dan ook bang dat ik daarna zo wakker ben, dat ik helemáál niet meer in slaap kan komen.
Wat bij mij gewoon heel jammer is, is dat ik echt minimaal acht uur slaap nodig heb per nacht. Pas dan voel ik me goed. Zeven uur is al te weinig, laat staan vijf.
Ik hoop gewoon zo dat het voor mij ook weer een ontspannende bezigheid zal worden; slapen.
Fijn dat het slapen goed ging! Zou het kunnen dat je zo vroeg wakker wordt omdat je lichaam honger heeft?
Dat zou heel goed kunnen ja....
Eruit gaan om iets te eten, vind ik heel moeilijk. Ik ben dan ook bang dat ik daarna zo wakker ben, dat ik helemáál niet meer in slaap kan komen.
Wat bij mij gewoon heel jammer is, is dat ik echt minimaal acht uur slaap nodig heb per nacht. Pas dan voel ik me goed. Zeven uur is al te weinig, laat staan vijf.
Ik hoop gewoon zo dat het voor mij ook weer een ontspannende bezigheid zal worden; slapen.
woensdag 21 juli 2010 om 18:45
Dag allemaal,
Ik zou eigenlijk wel graag mee willen schrijven hier.
Ik heb al 9 jr een es. Het is er langzaam ingeslopen en ik heb het heeeeel lang ontkend. Sinds een jaar ben ik hiervoor in therapie (ga af en toe naar een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen). Verstandelijk weet ik het allemaal wel. Ik weet dat ik niet gezond bezig ben, dat ik dun ben (hoewel ik dat zelf vaak niet zie/ervaar), dat mijn gedachten irrationeel zijn etc etc. Maar tot heel recent voelde het niet zo. Verstandelijk kon ik alles relativeren, maar diep van binnen geloofde en voelde ik het niet.
Twee weken geleden heb ik een soort van retraitre gedaan en heb ik een week keihard aan mijzelf gewerkt en nu voel en geloof ik het ook. Daar ben ik heel blij om, maar nu wordt het wel ook tijd om stappen te nemen. Dat maakt me weer bang, en het is dus uitkijken om niet in mijn oude patronen terug te vallen en de veiligheid/controle weer op te zoeken.
Maar ik ga er voor, en ben voor het eerst hoopvol dat ik beter ga worden.
Ik zou eigenlijk wel graag mee willen schrijven hier.
Ik heb al 9 jr een es. Het is er langzaam ingeslopen en ik heb het heeeeel lang ontkend. Sinds een jaar ben ik hiervoor in therapie (ga af en toe naar een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen). Verstandelijk weet ik het allemaal wel. Ik weet dat ik niet gezond bezig ben, dat ik dun ben (hoewel ik dat zelf vaak niet zie/ervaar), dat mijn gedachten irrationeel zijn etc etc. Maar tot heel recent voelde het niet zo. Verstandelijk kon ik alles relativeren, maar diep van binnen geloofde en voelde ik het niet.
Twee weken geleden heb ik een soort van retraitre gedaan en heb ik een week keihard aan mijzelf gewerkt en nu voel en geloof ik het ook. Daar ben ik heel blij om, maar nu wordt het wel ook tijd om stappen te nemen. Dat maakt me weer bang, en het is dus uitkijken om niet in mijn oude patronen terug te vallen en de veiligheid/controle weer op te zoeken.
Maar ik ga er voor, en ben voor het eerst hoopvol dat ik beter ga worden.
woensdag 21 juli 2010 om 19:54
Hai allemaal, zo wat is er veel geschreven...en nieuwkomers welkom hoor!!!! Je bent goed bezig hoor Lotte en Runner ik zou idd eens wat rond kijken en informeren naar meer mogelijkheden voor de beugel. En dan nog twee jaar.....Dan heb je wel de rest van je leven een mooi gebit!!!!!
Stoppen met roken, knap hoor. Ja tien jaar terug heb ik het ook gedaan en ik kwam toen ook wat aan, maar dat is er dus alweer af. Na mijn scheiding ben ik stom stom weer begonnen en daar baal ik goed van......ik zou ook graag weer stoppen maar dat lukt alleen wanneer ik een beetje lekker in mijn vel zit.
Nou hier gaat het niet goed.
Ik heb gister de crisisdienst gebeld. Mijn eigen therapeute was vrij dus ik heb even gesproken met een ander. Uiteindelijk het advies maar een seresta te nemen en toch te proberen om tot donderdag te trekken en dan de eventuele opname met mijn eigen peut te bespreken. Ik heb veel op internet gezocht naar verschillende vormen van therapie. En of er ook een mogelijkheid is om samen met mijn zoon opgenomen te worden.
Gister heb ik ook mijn exman gebeld en hem verteld hoe slecht het met me gaat. Vrijdag gaat zoon voor drie weken naar hem toe en we hebben afgesproken om na deze periode om de tafel te gaan zitten om te kijken of zoon misschien wat vaker naar hem toe kan dan om de week een weekend want ik vind het dus te zwaar en bang dat zoon ook onder alles lijdt....
Gister bijna een paniekaanval, bijna hyperventileren op de creche van zoon, de peuterspeelzaal. De middag , dan gaat ie ook barste ik in tranen uit bij zijn juf......Ik ben zo moe, kan niet meer. Kan niets meer hebben.....
Heb mezelf weer gesneden en ooooo heeeeellllllllll heb ook al weer twee dagen achterheen laxeerpillen genomen. Zooooo slecht ik weet het. Maar met deze warmte hou je zoveel vocht vast en dat trek ik niet. Ik eet weinig, niet eens meer brood, en wel iedere avond een heel kleine eetbui die ik eruitgooi. Ik ga te laat naar bed met teveel wijn achter mijn kiezen.
Slapen doe ik goed......
Morgen breng ik zoon naar mijn ouders voor een dagje en ga ik naar therapie. Nouja therapie, ik heb de laatste maanden eens de paar weken een gesprek met haar, Ze is super maar het is meer bijkletsen.....niet echt therapie. Ze zegt ook , je weet alles al. En ze wilde eigenlijk gaan afbouwen en afronden omdat ik nog steeds, al twee jaar nu bij de crisisdienst liep. En ja dat is niet oneindig he.........ik moest zelf op zoek naar wat anders voor wanneer het niet goed gaat. Maarja wat en wie.....De huisarts zei probeer toch bij haar te blijven want jullie hebben een klik......
Maar of dat mogelijk is......ze werkt bij de crisisdienst he......
Wat ik eigenlijk wil is echt even uitrusten en niet kunnen overgeven en alcolhol drinken en niet alleen zijn, en dan in een prof omgeving omdat ik kan gaan flippen. Dat zou bij mijn ouders kunnen gebeuren, of dat ik daar toch weer snel vertrek.....
Maar ik ben ook bang dat ik op een Paaz niet echt rust krijg.....
Ik heb daar 1 keer eerder gezeten....wel 15 jaar geleden na een t.s. maar toch......een echte eetkliniek wil ik niet. Dat duurt te lang en ik wil niet gedwongen worden om xx kilo aan te komen. Dat kan ik niet aan. Dat red ik niet.
Ik vind het allemaal heel moeilijk. Ik wil die chaos uit mijn hoofd. Ik wil weer een doel in mijn leven. Ik wil het leven niet als leeg zien......Heel eerlijk, als ik zoon niet had, hoefde het van mij niet meer.....Ik heb dus al zoveel therapie gehad....nouja dat weten jullie wel. Sorry ik ben erg down.......
Duim voor me morgen want ik weet het echt niet meer. Ben bang dat ik weer een peptalk krijg en weer naar huis ga......en ben bang....want dan ben ik alleen thuis....ben ook bang dat ik als ik wel wordt opgenomen ik flip en dat ik dan heel lang moet blijven en dan maak ik me zorgen over mijn zoon , dat ik hem niet meer terugkrijg ofzo.......dat zal zo'n vaart niet lopen maar als je eenmaal gaat malen.........
Iedereen een fijne avond en sorry voor deze negatieve tekst maar dit is hoe het nu gaat. Vandaag en zondag bij vriendin geweest, zo kwam ik de dag door. Maandag bij mijn ouders, gister moest zoon hele dag naar creche......
liefs Betty
Stoppen met roken, knap hoor. Ja tien jaar terug heb ik het ook gedaan en ik kwam toen ook wat aan, maar dat is er dus alweer af. Na mijn scheiding ben ik stom stom weer begonnen en daar baal ik goed van......ik zou ook graag weer stoppen maar dat lukt alleen wanneer ik een beetje lekker in mijn vel zit.
Nou hier gaat het niet goed.
Ik heb gister de crisisdienst gebeld. Mijn eigen therapeute was vrij dus ik heb even gesproken met een ander. Uiteindelijk het advies maar een seresta te nemen en toch te proberen om tot donderdag te trekken en dan de eventuele opname met mijn eigen peut te bespreken. Ik heb veel op internet gezocht naar verschillende vormen van therapie. En of er ook een mogelijkheid is om samen met mijn zoon opgenomen te worden.
Gister heb ik ook mijn exman gebeld en hem verteld hoe slecht het met me gaat. Vrijdag gaat zoon voor drie weken naar hem toe en we hebben afgesproken om na deze periode om de tafel te gaan zitten om te kijken of zoon misschien wat vaker naar hem toe kan dan om de week een weekend want ik vind het dus te zwaar en bang dat zoon ook onder alles lijdt....
Gister bijna een paniekaanval, bijna hyperventileren op de creche van zoon, de peuterspeelzaal. De middag , dan gaat ie ook barste ik in tranen uit bij zijn juf......Ik ben zo moe, kan niet meer. Kan niets meer hebben.....
Heb mezelf weer gesneden en ooooo heeeeellllllllll heb ook al weer twee dagen achterheen laxeerpillen genomen. Zooooo slecht ik weet het. Maar met deze warmte hou je zoveel vocht vast en dat trek ik niet. Ik eet weinig, niet eens meer brood, en wel iedere avond een heel kleine eetbui die ik eruitgooi. Ik ga te laat naar bed met teveel wijn achter mijn kiezen.
Slapen doe ik goed......
Morgen breng ik zoon naar mijn ouders voor een dagje en ga ik naar therapie. Nouja therapie, ik heb de laatste maanden eens de paar weken een gesprek met haar, Ze is super maar het is meer bijkletsen.....niet echt therapie. Ze zegt ook , je weet alles al. En ze wilde eigenlijk gaan afbouwen en afronden omdat ik nog steeds, al twee jaar nu bij de crisisdienst liep. En ja dat is niet oneindig he.........ik moest zelf op zoek naar wat anders voor wanneer het niet goed gaat. Maarja wat en wie.....De huisarts zei probeer toch bij haar te blijven want jullie hebben een klik......
Maar of dat mogelijk is......ze werkt bij de crisisdienst he......
Wat ik eigenlijk wil is echt even uitrusten en niet kunnen overgeven en alcolhol drinken en niet alleen zijn, en dan in een prof omgeving omdat ik kan gaan flippen. Dat zou bij mijn ouders kunnen gebeuren, of dat ik daar toch weer snel vertrek.....
Maar ik ben ook bang dat ik op een Paaz niet echt rust krijg.....
Ik heb daar 1 keer eerder gezeten....wel 15 jaar geleden na een t.s. maar toch......een echte eetkliniek wil ik niet. Dat duurt te lang en ik wil niet gedwongen worden om xx kilo aan te komen. Dat kan ik niet aan. Dat red ik niet.
Ik vind het allemaal heel moeilijk. Ik wil die chaos uit mijn hoofd. Ik wil weer een doel in mijn leven. Ik wil het leven niet als leeg zien......Heel eerlijk, als ik zoon niet had, hoefde het van mij niet meer.....Ik heb dus al zoveel therapie gehad....nouja dat weten jullie wel. Sorry ik ben erg down.......
Duim voor me morgen want ik weet het echt niet meer. Ben bang dat ik weer een peptalk krijg en weer naar huis ga......en ben bang....want dan ben ik alleen thuis....ben ook bang dat ik als ik wel wordt opgenomen ik flip en dat ik dan heel lang moet blijven en dan maak ik me zorgen over mijn zoon , dat ik hem niet meer terugkrijg ofzo.......dat zal zo'n vaart niet lopen maar als je eenmaal gaat malen.........
Iedereen een fijne avond en sorry voor deze negatieve tekst maar dit is hoe het nu gaat. Vandaag en zondag bij vriendin geweest, zo kwam ik de dag door. Maandag bij mijn ouders, gister moest zoon hele dag naar creche......
liefs Betty
donderdag 22 juli 2010 om 11:28
Dank je wel Betty. Fijn dat we je op deze manier toch een beetje tot steun kunnen zijn.
Hoe is je therapie vandaag gegaan? Ben je er een beetje van opgeknapt? Bijkletsen, zoals jij het noemt, kan ook goed zijn hoor, af en toe. Hoewel je soms misschien denkt dat al dat praten toch geen zin heeft, kan er zomaar opeens iets gezegd worden waardoor je weer even aan het denken wordt gezet.
En dat je alles al weet is misschien wel waar, maar dat zegt niet zoveel. Tuurlijk weet je dat je fout bezig bent, als je laxeert, of overgeeft. Toch doe je het. Waarom, is de vraag.......
Een opname samen met je zoon lijkt mij persoonlijk niet ideaal. Natuurlijk wil je hem niet missen, maar je gaat in therapie om aan jezelf te werken. Je moet jezelf kunnen laten gaan, als dat nodig is. Met je zoon erbij doe je dat toch minder snel, denk ik. Je gaat je misschien inhouden, omdat je niet wilt dat hij je overstuur ziet. Lijkt me niet effectief.
Je kunt beter goed aan jezelf werken, om er daarna weer beter voor je zoon te kunnen zijn. Denk ik hoor, maar dat is slechts mijn mening.
Ik heb vannacht goed geslapen. Voel me vandaag dan ook weer erg positief. Vanmiddag lekker werken. Zo hoort het leven te zijn, dit is wat ik voor ogen heb. Gewoon lekker leven, werken, onder de mensen zijn.
Hoe is je therapie vandaag gegaan? Ben je er een beetje van opgeknapt? Bijkletsen, zoals jij het noemt, kan ook goed zijn hoor, af en toe. Hoewel je soms misschien denkt dat al dat praten toch geen zin heeft, kan er zomaar opeens iets gezegd worden waardoor je weer even aan het denken wordt gezet.
En dat je alles al weet is misschien wel waar, maar dat zegt niet zoveel. Tuurlijk weet je dat je fout bezig bent, als je laxeert, of overgeeft. Toch doe je het. Waarom, is de vraag.......
Een opname samen met je zoon lijkt mij persoonlijk niet ideaal. Natuurlijk wil je hem niet missen, maar je gaat in therapie om aan jezelf te werken. Je moet jezelf kunnen laten gaan, als dat nodig is. Met je zoon erbij doe je dat toch minder snel, denk ik. Je gaat je misschien inhouden, omdat je niet wilt dat hij je overstuur ziet. Lijkt me niet effectief.
Je kunt beter goed aan jezelf werken, om er daarna weer beter voor je zoon te kunnen zijn. Denk ik hoor, maar dat is slechts mijn mening.
Ik heb vannacht goed geslapen. Voel me vandaag dan ook weer erg positief. Vanmiddag lekker werken. Zo hoort het leven te zijn, dit is wat ik voor ogen heb. Gewoon lekker leven, werken, onder de mensen zijn.
donderdag 22 juli 2010 om 17:17
Hai,
Goed te horen Lotte. Nou gesprek met de peut was maar heel kort want ze moest naar de tandarts toe. Maar al vrij snel geregeld dat de opname er komt. Ze heeft even overlegd met de psychiater en die ging meteen akkoord. Overleg gehad met de afdeling en waarschijnlijk kan ik woensdag of donderdag aanstaande terecht. Mocht er toch onverwachts iemand uitvallen dan hoor ik dat nog. Aanstaande maandag om elf uur heb ik iniedergeval weer een afspraak met haar.
Net even via mail en sms wat mensen op de hoogte gesteld en geregeld dat mijn overbuurvrouw mijn katten en hamster verzorgd.
Hetgeen mijn ex terugstuurde in de sms was letterlijk; hoelang duurt die opname........en ik moet morgen tot vijf uur werken.
Dat was het. Nou wat een medeleven. Daarna nog, wat heb je over drie weken geregeld voor zoon......
HALLOOOOOO het is ook zijn zoon of niet. Wat een lul, niks van sterkte ofzo.....
Tranen staan in mijn ogen.
Jeetje dat weet ik allemaal nog niet hoor.....ik ben nog niet eens begonnen.....
Goed te horen Lotte. Nou gesprek met de peut was maar heel kort want ze moest naar de tandarts toe. Maar al vrij snel geregeld dat de opname er komt. Ze heeft even overlegd met de psychiater en die ging meteen akkoord. Overleg gehad met de afdeling en waarschijnlijk kan ik woensdag of donderdag aanstaande terecht. Mocht er toch onverwachts iemand uitvallen dan hoor ik dat nog. Aanstaande maandag om elf uur heb ik iniedergeval weer een afspraak met haar.
Net even via mail en sms wat mensen op de hoogte gesteld en geregeld dat mijn overbuurvrouw mijn katten en hamster verzorgd.
Hetgeen mijn ex terugstuurde in de sms was letterlijk; hoelang duurt die opname........en ik moet morgen tot vijf uur werken.
Dat was het. Nou wat een medeleven. Daarna nog, wat heb je over drie weken geregeld voor zoon......
HALLOOOOOO het is ook zijn zoon of niet. Wat een lul, niks van sterkte ofzo.....
Tranen staan in mijn ogen.
Jeetje dat weet ik allemaal nog niet hoor.....ik ben nog niet eens begonnen.....
donderdag 22 juli 2010 om 19:28
Vervelend Betty. Het laatste waar je nu op zit te wachten is dit soort opmerkingen. Geeft het je aan de andere kant nu wel een beetje rust dat je weet dat je de opname krijgt?
Ik hoop dat je elders in je omgeving wel wat meer steun en medeleven krijgt? Voel je niet schuldig om je zoon of naar je ex of wie/wat dan ook, daar komt wel een oplossing voor. Je moet nu even aan jezelf denken. Heel veel sterkte!!!
Ik hoop dat je elders in je omgeving wel wat meer steun en medeleven krijgt? Voel je niet schuldig om je zoon of naar je ex of wie/wat dan ook, daar komt wel een oplossing voor. Je moet nu even aan jezelf denken. Heel veel sterkte!!!
donderdag 22 juli 2010 om 19:54
Dank je wel Kanga, ja ik moet zeggen, mijn ouders zijn net weg, zoon ligt in bed en er is toch een rust over me heen gekomen. Als of er een last van mijn schouders is gevalllen. Ik denk dat ik morgen even met zoon ga wandelen in het bos, naar de kapper met hem en naar de bieb. En heel veel knuffelen voor ik hem aan zijn vader meegeef.....Ik zal hem heel erg missen.......en dan echt even uitrusten en aan mezelf werken. Ik weet niet of ik daar ook kan internetten maar ik hoop het wel en zal jullie dan op de hoogte houden.
Jullie ook sterkte, liefs Betty
Jullie ook sterkte, liefs Betty
donderdag 22 juli 2010 om 20:25
Tuurlijk ga je je zoon missen. Maar uiteindelijk doe je dit voor jezelf, maar ook voor hem he!
Ik heb een soort van spirituele reis gedaan. Het ging daar vooral om bewustwording van je patronen en gedachten, en de energie die je daar mee verspilt. Daarnaast kreeg ik ook echt handvaten om thuis verder te gaan met het proces.
Ik zit al een jaar in therapie. Maar dat voelt meer als gezellig kletsen met een vriendin. Echt heel veel heb ik er niet aan. De reis heeft met echt veel meer opgeleverd (denk ik tenminste, het is pas twee weken geleden....)
Mijn probleem is dat ik me niet kan uiten (stop emoties/angsten etc weg), en dat ik nogal onzeker ben met een erg negatief zelfbeeld. Ik heb tijdens die retraitre voor het eerst echt liefde voor mezelf kunnen voelen, en mij beseft dat ik al jaren in de verkeerde vijver zat te vissen. Ik heb mijn angsten en onzekerheden durven uitspreken en aan andere te laten zien (en wat ik heb ik daar lopen janken zeg!).
Ik zocht geluk in 'grote' dingen: in werk, auto, huis, reizen. Ik moest perfect zijn, sterk zijn.
Nu heb ik ervaren dat ik gelukkig wordt van kleine dingen en dat ik zoek naar contact en verdieping. En dat die auto me echt gesloten kan worden.
Maarre... ik ben er nog niet hoor. Nog een lange weg (en veel kg's) te gaan, voordat ik mijn ES achter mij kan laten. Maar het gaat lukken!!!
Ik heb een soort van spirituele reis gedaan. Het ging daar vooral om bewustwording van je patronen en gedachten, en de energie die je daar mee verspilt. Daarnaast kreeg ik ook echt handvaten om thuis verder te gaan met het proces.
Ik zit al een jaar in therapie. Maar dat voelt meer als gezellig kletsen met een vriendin. Echt heel veel heb ik er niet aan. De reis heeft met echt veel meer opgeleverd (denk ik tenminste, het is pas twee weken geleden....)
Mijn probleem is dat ik me niet kan uiten (stop emoties/angsten etc weg), en dat ik nogal onzeker ben met een erg negatief zelfbeeld. Ik heb tijdens die retraitre voor het eerst echt liefde voor mezelf kunnen voelen, en mij beseft dat ik al jaren in de verkeerde vijver zat te vissen. Ik heb mijn angsten en onzekerheden durven uitspreken en aan andere te laten zien (en wat ik heb ik daar lopen janken zeg!).
Ik zocht geluk in 'grote' dingen: in werk, auto, huis, reizen. Ik moest perfect zijn, sterk zijn.
Nu heb ik ervaren dat ik gelukkig wordt van kleine dingen en dat ik zoek naar contact en verdieping. En dat die auto me echt gesloten kan worden.
Maarre... ik ben er nog niet hoor. Nog een lange weg (en veel kg's) te gaan, voordat ik mijn ES achter mij kan laten. Maar het gaat lukken!!!
vrijdag 23 juli 2010 om 07:56
Goh dat klinkt goed Kanga. En nee geluk zit niet in een groot huis etc dat klopt. Het heeft mij ook best even gekost om dat los te laten. Ik heb in het verleden best goede banen gehad. Maar dat ging niet meer.....Mijn broer en zus allebei ook gestudeerd en goede banen je kent het wel, mooi huis mooie auto ......maar geluk zit in andere dingen...
Pffffff mag ik nog even spuien
een goede vriendin belt net, om kwart over zeven....ze is vanmorgen vroeg verkracht en mishandelt door haar man....ik haal haar straks op en dan blijft ze in ieder geval vannacht hier met haar zoon van vijf.
Tuurlijk, ik laat haar niet stikken...
Maar helll......
Houdt het dan nooit op???
Betty
Pffffff mag ik nog even spuien
een goede vriendin belt net, om kwart over zeven....ze is vanmorgen vroeg verkracht en mishandelt door haar man....ik haal haar straks op en dan blijft ze in ieder geval vannacht hier met haar zoon van vijf.
Tuurlijk, ik laat haar niet stikken...
Maar helll......
Houdt het dan nooit op???
Betty
