Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 5 augustus 2010 om 21:28
Betty, ik sluit me aan bij Pelikaan. Niet weggaan. Niet nu je juist alles steun kunt gebruiken.
In ieder geval sterkte
quote:Kanga76 schreef op 04 augustus 2010 @ 18:44:
@ lotte; ik las je postings in het topic over het programma XXS. Ik herken zo veel in je verhaal. Ik kreeg ook pas op latere leeftijd AN. Waardoor ik het heel lang ontkend heb (het is immers een ziekte voor pubermeisjes).
Maar ik vind het echt heel knap hoe je op dat topic kan reageren, vooral op mensen die toch soms een nogal ongenuanceerd beeld hebben van AN.
Knap en heel krachtig van je!Jeetje, wat lief van je. Dank je wel!
In ieder geval sterkte
quote:Kanga76 schreef op 04 augustus 2010 @ 18:44:
@ lotte; ik las je postings in het topic over het programma XXS. Ik herken zo veel in je verhaal. Ik kreeg ook pas op latere leeftijd AN. Waardoor ik het heel lang ontkend heb (het is immers een ziekte voor pubermeisjes).
Maar ik vind het echt heel knap hoe je op dat topic kan reageren, vooral op mensen die toch soms een nogal ongenuanceerd beeld hebben van AN.
Knap en heel krachtig van je!Jeetje, wat lief van je. Dank je wel!
vrijdag 6 augustus 2010 om 22:35
Hai, dank jullie wel.....
Heb gister gesprek gehad met mijn vaste peut. Ze vond het heel vervelend hoe de opname is verlopen. Ik heb mezelf flink gesneden en heb zondagnacht op de intensive care gelegen vanwege een overdosis. Maandagochtend terug naar kliniek, daar meteen ontslagen. Ze lieten me zo naar huis rijden met de auto terwijl mijn lijf nog stijf stond van de pillen en ik amper kon lopen. Mijn gewicht is nu 44,2. 16 aug komt zoon terug en ik voel me alleen maar ellendiger. Ik weet niet hoe ik het allemaal moet doen.....Ga wel in september een cursus doen moeders met borderline en kinderen onder de 4.....Maar ik ben op. Ik weet dat ik zelfdestructief bezig ben maar ik kan de controle van de anorexia niet loslaten en stiekum denk ik dat ik het ook niet kan of wil. Ik weet het niet. Het zit zo diep. Ik weet het allemaal niet meer. Wat als ik straks ook niet trek met zoon, wat gaat er dan gebeuren?????? Ik ben dus bang dat ik door mijn verhaal mensen trigger......jullie zijn juist positief bezig, ik zit momenteel op pro ana sites te surfen.....sorry sorry daarom denk ik dat het beter is dat ik me terugtrek. Dit moet een positief en elkaar steunend item zijn en blijven.....en ik ben nu niet gemotiveerd te vechten, ik ben op en moe liefs betty
Heb gister gesprek gehad met mijn vaste peut. Ze vond het heel vervelend hoe de opname is verlopen. Ik heb mezelf flink gesneden en heb zondagnacht op de intensive care gelegen vanwege een overdosis. Maandagochtend terug naar kliniek, daar meteen ontslagen. Ze lieten me zo naar huis rijden met de auto terwijl mijn lijf nog stijf stond van de pillen en ik amper kon lopen. Mijn gewicht is nu 44,2. 16 aug komt zoon terug en ik voel me alleen maar ellendiger. Ik weet niet hoe ik het allemaal moet doen.....Ga wel in september een cursus doen moeders met borderline en kinderen onder de 4.....Maar ik ben op. Ik weet dat ik zelfdestructief bezig ben maar ik kan de controle van de anorexia niet loslaten en stiekum denk ik dat ik het ook niet kan of wil. Ik weet het niet. Het zit zo diep. Ik weet het allemaal niet meer. Wat als ik straks ook niet trek met zoon, wat gaat er dan gebeuren?????? Ik ben dus bang dat ik door mijn verhaal mensen trigger......jullie zijn juist positief bezig, ik zit momenteel op pro ana sites te surfen.....sorry sorry daarom denk ik dat het beter is dat ik me terugtrek. Dit moet een positief en elkaar steunend item zijn en blijven.....en ik ben nu niet gemotiveerd te vechten, ik ben op en moe liefs betty
zaterdag 7 augustus 2010 om 10:30
Ik vind het zo erg voor je, Betty.
Kon ik maar iets voor je doen.
Ik moet zeggen dat het mij helemaal niet triggert, want ik moet er echt niet aan denken om in jouw situatie te zitten.
Blijf alsjeblieft niet alleen thuis. Kun je niet naar je ouders, of andere familie of vrienden?
Schandalig trouwens, dat ze je vanuit die kliniek zo met de auto op pad hebben gestuurd. Lekker betrokken.
Ik kan niets voor je doen, dat besef ik, maar ik wil je toch een
geven.
Kon ik maar iets voor je doen.
Ik moet zeggen dat het mij helemaal niet triggert, want ik moet er echt niet aan denken om in jouw situatie te zitten.
Blijf alsjeblieft niet alleen thuis. Kun je niet naar je ouders, of andere familie of vrienden?
Schandalig trouwens, dat ze je vanuit die kliniek zo met de auto op pad hebben gestuurd. Lekker betrokken.
Ik kan niets voor je doen, dat besef ik, maar ik wil je toch een
geven.
zaterdag 7 augustus 2010 om 13:04
Dank je wel Lotte, en nee ik heb wel lieve mensen om me heen maar slaap ook veel. Ik heb heel lieve buren en twee paar overburen waar ik altijd heen kan, een lieve vriendin en mijn ouders. Maar die laatste is wat te emotioneel. Volgende week ga ik naar mijn zus, haar vriendin doet een soort healing, tja baat het niet dan schaat het niet he....
liefs Betty
liefs Betty
zaterdag 7 augustus 2010 om 23:03
Lieve Betty! Ik dacht je juist opgenomen was om dit soort situaties te voorkomen en dan laten ze je ook nog doodleuk naar huis rijden...belachelijk.
Is het niet een idee om je op te laten nemen in een kliniek die echt gericht is op eetstoornissen?
Lieverd, probeer rust te vinden. Gun jezelf wat te eten. Hoe meer je eet, hoe meer rust je in je hoofd zult vinden. Dat is een wisselwerking.
Heeeel veel sterkte toegewenst, fijn dat je niet alleen bent. En als je behoefte hebt aan schrijven, please do!!!
Is het niet een idee om je op te laten nemen in een kliniek die echt gericht is op eetstoornissen?
Lieverd, probeer rust te vinden. Gun jezelf wat te eten. Hoe meer je eet, hoe meer rust je in je hoofd zult vinden. Dat is een wisselwerking.
Heeeel veel sterkte toegewenst, fijn dat je niet alleen bent. En als je behoefte hebt aan schrijven, please do!!!
zondag 8 augustus 2010 om 12:53
Betty, wat jammer allemaal.
Bij mij triggert je verhaal (gelukkig niet), dus wat mij betreft kan je gewoon blijven posten hoor. Maar ik vind het wel heel goed van je dat je daar aan denkt, wat je bericht met andere zou kunnen doen.
Niet zo verstandig, die pro-ana sites... Maar dat weet je zelf ook wel, dat hoef ik je niet te vertellen. Kun je jezelf daar op een of andere manier tegen beschermen?
Ik hoop dat de healing wat met je doet.
Heb je verder nog ideeen of plannen wat betreft therapie/behandeling?
Sterkte!!!
Bij mij triggert je verhaal (gelukkig niet), dus wat mij betreft kan je gewoon blijven posten hoor. Maar ik vind het wel heel goed van je dat je daar aan denkt, wat je bericht met andere zou kunnen doen.
Niet zo verstandig, die pro-ana sites... Maar dat weet je zelf ook wel, dat hoef ik je niet te vertellen. Kun je jezelf daar op een of andere manier tegen beschermen?
Ik hoop dat de healing wat met je doet.
Heb je verder nog ideeen of plannen wat betreft therapie/behandeling?
Sterkte!!!
zondag 8 augustus 2010 om 19:38
Hai Kanga ik ga in september starten met een cursus voor moeders met borderline en kinderen onder de 4 jaar, ik maak me namelijk erg veel zorgen over mijn zoon. Mijn therapeute heeft me ook voor een andere therapie opgegeven, ze komt as donderdag bij mij thuis, dan moet ik dat even specifiek navragen. Verder wil ik met mijn ex rond de tafel, eventueel met mijn therapeute erbij en de vraag of hij , voorlopig, wat meer tijd en zorg aan onze zoon wil en kan besteden dan de tijd nu, namelijk twee weekenden per maand......ook zoek ik verder veel online en voorlopig zie ik mijn therapeute iedere week en wanneer zij op vakantie is de psychiater. Vanmiddag heeft een zeer goede vriendin van mij me nog geholpen met een lijstje maken van dingen die ik moet regelen, waaronder een aantal dingen die ik hierboven heb beschreven, ook nog even met haar moeder gesproken , zij heeft toen ik nog werkte op mijn zoon gepast.
liefs Betty, ik ben nu op....
liefs Betty, ik ben nu op....
woensdag 11 augustus 2010 om 12:46
Gister de reading gehad. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik schijn last te hebben van dingen die gebeurd zijn in vorige levens.....ik ben toen enkele malen vermoord omdat ik sterk en krachtig was en helderziend, vermoord als heks oa.....nu in dit leven ben ik bang om te leven en niet gegrond....
Ze heeft mijn chakras gezuiverd enzo.....en me geholpen te aarden zodat mijn energie niet wegvloeid....
Ben beetje in de war....de een zegt dit de ander dat.
Ben erg moe en in de war.
Weet niet wat ik hier mee moet. Ben in ieder geval te moe me in dit soort zaken te gaan verdiepen nu.....weet ook niet of ik dit wil. Is ook erg kostbaar natuurlijk!!!!
Hoe vergaat het jullie eigenlijk?
liefs Betty
Ze heeft mijn chakras gezuiverd enzo.....en me geholpen te aarden zodat mijn energie niet wegvloeid....
Ben beetje in de war....de een zegt dit de ander dat.
Ben erg moe en in de war.
Weet niet wat ik hier mee moet. Ben in ieder geval te moe me in dit soort zaken te gaan verdiepen nu.....weet ook niet of ik dit wil. Is ook erg kostbaar natuurlijk!!!!
Hoe vergaat het jullie eigenlijk?
liefs Betty
woensdag 11 augustus 2010 om 20:02
quote:betty73 schreef op 11 augustus 2010 @ 12:46:
Gister de reading gehad. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik schijn last te hebben van dingen die gebeurd zijn in vorige levens.....ik ben toen enkele malen vermoord omdat ik sterk en krachtig was en helderziend, vermoord als heks oa.....nu in dit leven ben ik bang om te leven en niet gegrond....
Ze heeft mijn chakras gezuiverd enzo.....en me geholpen te aarden zodat mijn energie niet wegvloeid....
Oei, hier heb ik dus echt helemaal niks mee, moet ik zeggen.
Alle respect voor mensen die dat wel hebben hoor.
Ik hoop dat je er iets aan hebt, Betty. Wie weet, als je ervoor openstaat.
Hier alles oké. Paar nieuwe mensen leren kennen via het forum, waar ik nu mee mail. Ik merk dat dat goed voor me is.
Gister de reading gehad. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Ik schijn last te hebben van dingen die gebeurd zijn in vorige levens.....ik ben toen enkele malen vermoord omdat ik sterk en krachtig was en helderziend, vermoord als heks oa.....nu in dit leven ben ik bang om te leven en niet gegrond....
Ze heeft mijn chakras gezuiverd enzo.....en me geholpen te aarden zodat mijn energie niet wegvloeid....
Oei, hier heb ik dus echt helemaal niks mee, moet ik zeggen.
Alle respect voor mensen die dat wel hebben hoor.
Ik hoop dat je er iets aan hebt, Betty. Wie weet, als je ervoor openstaat.
Hier alles oké. Paar nieuwe mensen leren kennen via het forum, waar ik nu mee mail. Ik merk dat dat goed voor me is.
woensdag 11 augustus 2010 om 23:10
donderdag 12 augustus 2010 om 10:32
Hey meisjes,
@Betty: Ik heb daar ook helemaal niets mee. Je leeft in het hier en nu, hebt het met dit leven te doen. Ik denk dat je je hierdoor niet teveel moet laten beïnvloeden!!! Je bent een sterke vrouw, dat is wel duidelijk. Hopelijk kun je die kracht ombuigen naar het positieve. Er moet een bezem door je leven en je hoofd om weer ruimte te maken voor de goede dingen des levens. Je bent het waard.
@Lotte: Fijn dat het goed gaat!!
@Betty: Ik heb daar ook helemaal niets mee. Je leeft in het hier en nu, hebt het met dit leven te doen. Ik denk dat je je hierdoor niet teveel moet laten beïnvloeden!!! Je bent een sterke vrouw, dat is wel duidelijk. Hopelijk kun je die kracht ombuigen naar het positieve. Er moet een bezem door je leven en je hoofd om weer ruimte te maken voor de goede dingen des levens. Je bent het waard.
@Lotte: Fijn dat het goed gaat!!
donderdag 12 augustus 2010 om 12:46
quote:Pelikaan schreef op 12 augustus 2010 @ 10:32:
@Lotte: Fijn dat het goed gaat!!
Dank je wel. Vandaag alleen even niet...
Eten wel hoor, maar het slapen is weer even knudde met een rietje. Of het toeval is weet ik niet, maar ik heb 'verplicht' een paar dagen vrij. De tandarts waar ik werk is geblesseerd aan zijn elleboog. Gisteren hoorde ik dus dat ik vandaag en misschien ook morgen niet hoef te werken. En dan ben ik dus meteen uit mijn ritme.
Het heeft geen negatieve invloed op het eten. Ik wil hier zo snel mogelijk weer vanaf, me weer uitgerust voelen, en minder eten draagt daar niet aan bij.
Moet wel toegeven dat ik me iets schuldiger voel, als ik gegeten heb. Als ik ga werken heb ik het zó hard nodig, dat het geoorloofd is allemaal. Maar nu ben ik thuis. Vanmiddag ga ik zelfs even een tukkie doen. Dan is de verleiding groot om minder te eten.
Maar ik heb inmiddels ervaring genoeg, om te weten dat het niets oplevert.
En het wordt me weer even goed duidelijk, hoeveel baat ik heb bij een vaste structuur. Als het werk wegvalt, heb ik het moeilijk.
@Lotte: Fijn dat het goed gaat!!
Dank je wel. Vandaag alleen even niet...
Eten wel hoor, maar het slapen is weer even knudde met een rietje. Of het toeval is weet ik niet, maar ik heb 'verplicht' een paar dagen vrij. De tandarts waar ik werk is geblesseerd aan zijn elleboog. Gisteren hoorde ik dus dat ik vandaag en misschien ook morgen niet hoef te werken. En dan ben ik dus meteen uit mijn ritme.
Het heeft geen negatieve invloed op het eten. Ik wil hier zo snel mogelijk weer vanaf, me weer uitgerust voelen, en minder eten draagt daar niet aan bij.
Moet wel toegeven dat ik me iets schuldiger voel, als ik gegeten heb. Als ik ga werken heb ik het zó hard nodig, dat het geoorloofd is allemaal. Maar nu ben ik thuis. Vanmiddag ga ik zelfs even een tukkie doen. Dan is de verleiding groot om minder te eten.
Maar ik heb inmiddels ervaring genoeg, om te weten dat het niets oplevert.
En het wordt me weer even goed duidelijk, hoeveel baat ik heb bij een vaste structuur. Als het werk wegvalt, heb ik het moeilijk.
donderdag 12 augustus 2010 om 15:16
Kleine update
Ik heb een poosje geslapen, en voel me stúkken beter. 't Was moeilijk om de rust in m'n hoofd te vinden, maar het is toch gelukt.
Vroeger bleef ik dágen hangen in zo'n slaapcrisis. Dan was ik compleet uit m'n ritme, en dreigde uiteindelijk door te draaien van vermoeidheid. Wat een verschil dan al zeg, met nu. Ik merk gewoon dat ik veel stabieler aan het worden ben, en het vertrouwen heb dat het na een paar slechte dagen heus wel weer goedkomt.
Ben trots.
En nu zit ik lekker aan een bakkie thee met chocola. Heus geen hele reep natuurlijk, maar toch. 't Is chocola, en ik geniet ervan.
Ik heb een poosje geslapen, en voel me stúkken beter. 't Was moeilijk om de rust in m'n hoofd te vinden, maar het is toch gelukt.
Vroeger bleef ik dágen hangen in zo'n slaapcrisis. Dan was ik compleet uit m'n ritme, en dreigde uiteindelijk door te draaien van vermoeidheid. Wat een verschil dan al zeg, met nu. Ik merk gewoon dat ik veel stabieler aan het worden ben, en het vertrouwen heb dat het na een paar slechte dagen heus wel weer goedkomt.
Ben trots.
En nu zit ik lekker aan een bakkie thee met chocola. Heus geen hele reep natuurlijk, maar toch. 't Is chocola, en ik geniet ervan.
vrijdag 13 augustus 2010 om 10:50
Lotte, wat ben je weer goed bezig Vind het echt knap hoe je jezelf "toespreekt" en dat je je zo bewust bent van je valkuilen. Super!
Ik hoop dat je vannacht lekker geslapen hebt. Heerlijk dat je je stabieler voelt, dat is toch een groot goed!
Lekker he, chocolade..hmmm
Daar wordt een mens toch gelukkig van!
Betty, hoe is het met jou?
Ik hoop dat je vannacht lekker geslapen hebt. Heerlijk dat je je stabieler voelt, dat is toch een groot goed!
Lekker he, chocolade..hmmm
Daar wordt een mens toch gelukkig van!Betty, hoe is het met jou?
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:48
Hoi meiden,
Naar aanleiding van de nieuwe knopjes heb ik al mijn berichten op dit topic verwijderd. Er staat best wel wat persoonlijke info van mij op het forum, ik vind het geen fijn gevoel dat dit nu zo makkelijk gevonden kan worden.
Ik vind het erg jammer, want dit vond ik een belangrijk en motiverend topic, maar helaas, mijn eigen privacy gaat natuurlijk voor...
Gedoe ook weer.
Pelikaan, ik heb jou niet meer gemaild. Ik weet gewoon even niet zo goed wat ik ermee moet...sorry, had het ook niet laten weten.
Lotte, ik zie jou denk ik op het andere topic voorlopig.
Betty, heel veel succes en sterkte!
Naar aanleiding van de nieuwe knopjes heb ik al mijn berichten op dit topic verwijderd. Er staat best wel wat persoonlijke info van mij op het forum, ik vind het geen fijn gevoel dat dit nu zo makkelijk gevonden kan worden.
Ik vind het erg jammer, want dit vond ik een belangrijk en motiverend topic, maar helaas, mijn eigen privacy gaat natuurlijk voor...
Gedoe ook weer.
Pelikaan, ik heb jou niet meer gemaild. Ik weet gewoon even niet zo goed wat ik ermee moet...sorry, had het ook niet laten weten.
Lotte, ik zie jou denk ik op het andere topic voorlopig.
Betty, heel veel succes en sterkte!
vrijdag 13 augustus 2010 om 21:40
zaterdag 14 augustus 2010 om 15:35
quote:PetraP schreef op 31 juli 2010 @ 18:41:
@noahtb en anderen die het interessant vinden,
Ik ben in eigenlijk precies dezelfde fase als jij aangekomen, ook al 12 jaar bezig.
Totdat ik via een presentatie in aanraking kwam met Monique Rosier en dan vooral haar boek: Monster en Mo.
Zo verschrikkelijk treffend, geen boek met opdrachten maar puur een belichting van hoe zij tegen eten aankeek en is gaan aankijken, met natuurlijk allerhande uitstapjes naar hou je jezelf kan waarderen, van jezelf kan houden. Het vrije eten wat ze is gaan uitproberen en daar enorm veel succes mee heeft gehad.
Mijn zusje had 1 hoofdstuk gelezen en ze moest het boek hebben, echt de moeite waard!!Ik heb dit boek gekocht. Ben er gisteren in begonnen. Hoop dat ik er ook iets aan zal hebben. Ze schrijft in ieder geval erg prettig, met de nodige humor. Daar hou ik wel van.
@noahtb en anderen die het interessant vinden,
Ik ben in eigenlijk precies dezelfde fase als jij aangekomen, ook al 12 jaar bezig.
Totdat ik via een presentatie in aanraking kwam met Monique Rosier en dan vooral haar boek: Monster en Mo.
Zo verschrikkelijk treffend, geen boek met opdrachten maar puur een belichting van hoe zij tegen eten aankeek en is gaan aankijken, met natuurlijk allerhande uitstapjes naar hou je jezelf kan waarderen, van jezelf kan houden. Het vrije eten wat ze is gaan uitproberen en daar enorm veel succes mee heeft gehad.
Mijn zusje had 1 hoofdstuk gelezen en ze moest het boek hebben, echt de moeite waard!!Ik heb dit boek gekocht. Ben er gisteren in begonnen. Hoop dat ik er ook iets aan zal hebben. Ze schrijft in ieder geval erg prettig, met de nodige humor. Daar hou ik wel van.
maandag 16 augustus 2010 om 08:58
Hallo allemaal,
Ik ben veranderd van nic. Pelikaan, jij kent mij van de mail. Lotte, jij weet intussen wel wie ik ben
Ik was in het andere topic (XXS op entertainment) aan het schrijven. Toen had ik een heel stuk geschreven over hoe het nu gaat, maar bij nader inzien past dat beter hier. Dus, daar ben ik weer. Maar helaas, ik ben het stukje kwijt Ik probeer het even opnieuw te fabriceren, deels omdat ik het graag wil delen, maar deels om misschien hoop en motivatie geven aan degenen die nog zo worstelen.
Van het weekend besefte ik me ineens dat ik het "gered heb". Het gaat al jaren "beter" met me, maar nog altijd had ik slechte periodes waarin ik terugviel in een heel negatieve gedachtengang en me dagen, weken, maandenlang heel slecht voelde en heel slecht voor mezelf zorgde. Er gingen veel dingen goed, maar achter de schermen was ik vaak een wrak.
Ik heb nu een hele tijd vakantie gehad waarin ik echt tot rust ben gekomen. Het begin van de vakantie had ik het nog heel moeilijk, voor het eerst zag ik in welke problematiek er echt achter mijn eetstoornis schuil ging. Ik wist het wel, maar nooit had ik er zo stil bij gestaan, nooit eerder was het me zo ontzettend duidelijk geweest. En dat vond ik zo confronterend. Maar ondertussen zijn we een aantal weken verder en is dat al minder.
Die confrontatie lijkt genoeg te zijn geweest om die kennis al wat te verwerken. Ik merk dat het goed voor mezelf zorgen, waar ik nog ontzettend mee wostelde, opeens steeds meer vanzelf gaat. Hiervoor vond ik dat moeilijk, ik had geen zin in de dingen die goed voor me waren, geen geduld ervoor, vond het vermoeiend, zag er tegenop. Nu merk ik dat die weerstand er niet meer is, ik wil die dingen juist doen omdat ik weet dat ik me dan goed voel. Indigo krijgt als het ware steeds meer de ruimte om er écht te zijn. Zo, opeens...
De zomer is voor mij altijd een onbewust evaluatiemoment geweest. Vaak vakantietijd, mooi weer, je hoort leuke dingen te doen als jongere, genieten enz. Maar ik zag er altijd tegenop. Zou ik dat wel kunnen? Zou ik me goed voelen dit jaar? Zou ik kunnen genieten? Of zou ik me nog steeds de hele tijd rot voelen? Helaas was het tot nu toe altijd dat laatste. Ik haatte de zomer, want ik kon er niet van genieten. Ik kon niet leven en leuke dingen doen zoals anderen. Het was doorbijten en wachten tot het over was. De laatste jaren ging dat steeds beter, er waren steeds meer leuke momenten, maar elk jaar toch weer een slechte periode. Tot dit jaar.
En nu besef ik opeens dat ik er ben. Ik heb het eindelijk, eindelijk gehaald en ik kan niet meer terug. Het zal nooit meer een dagelijks gevecht zijn om de dag door te komen. Ik zal nooit meer mezelf verliezen in maandenlange ellende. Het is natuurlijk niet "klaar", er is nog wel wat werk te doen, maar ik ben over die laatste grens heen. Voor het eerst kan ik over een hele periode zeggen dat ik gelukkig ben, dat het goed gaat.
Het zal vast schelen dat ik nu totaal geen stress heb, geen studie, geen werk, geen sociale verplichtingen. Als ik weer aan het werk ga zal ik vast ook weer moeilijke dingen tegen komen die het me weer moeilijk maken. Maar ik het het gevoel dat ik nu sterk genoeg ben om daar tegen kunnen. Ik weet nu zo goed hoe mijn gedachten werken, het is alsof ik die anorexia "door" heb, ik weet precies hoe "ze" het zal aanpakken als ik een zwak moment heb en ik zal er niet intrappen.
Ik heb het gewoon gehaald!
Nu ben ik natuurlijk ook benieuwd hoe het met jullie gaat? Het is hier rustig geweest zie ik.
Pelikaan, ik ben benieuwd of dit voor jou enigszins herkenbaar is? Aan het begin van mijn vakantie hadden we mail contact en je kon me zo goed uitleggen hoe je nu over jezelf denkt en jezelf ervaart. En dat wilde ik ook, maar ik had geen idee hoe ik daar kon komen. En nu ben ik "op weg" en het is de goede weg.
Ik ben veranderd van nic. Pelikaan, jij kent mij van de mail. Lotte, jij weet intussen wel wie ik ben
Ik was in het andere topic (XXS op entertainment) aan het schrijven. Toen had ik een heel stuk geschreven over hoe het nu gaat, maar bij nader inzien past dat beter hier. Dus, daar ben ik weer. Maar helaas, ik ben het stukje kwijt Ik probeer het even opnieuw te fabriceren, deels omdat ik het graag wil delen, maar deels om misschien hoop en motivatie geven aan degenen die nog zo worstelen.
Van het weekend besefte ik me ineens dat ik het "gered heb". Het gaat al jaren "beter" met me, maar nog altijd had ik slechte periodes waarin ik terugviel in een heel negatieve gedachtengang en me dagen, weken, maandenlang heel slecht voelde en heel slecht voor mezelf zorgde. Er gingen veel dingen goed, maar achter de schermen was ik vaak een wrak.
Ik heb nu een hele tijd vakantie gehad waarin ik echt tot rust ben gekomen. Het begin van de vakantie had ik het nog heel moeilijk, voor het eerst zag ik in welke problematiek er echt achter mijn eetstoornis schuil ging. Ik wist het wel, maar nooit had ik er zo stil bij gestaan, nooit eerder was het me zo ontzettend duidelijk geweest. En dat vond ik zo confronterend. Maar ondertussen zijn we een aantal weken verder en is dat al minder.
Die confrontatie lijkt genoeg te zijn geweest om die kennis al wat te verwerken. Ik merk dat het goed voor mezelf zorgen, waar ik nog ontzettend mee wostelde, opeens steeds meer vanzelf gaat. Hiervoor vond ik dat moeilijk, ik had geen zin in de dingen die goed voor me waren, geen geduld ervoor, vond het vermoeiend, zag er tegenop. Nu merk ik dat die weerstand er niet meer is, ik wil die dingen juist doen omdat ik weet dat ik me dan goed voel. Indigo krijgt als het ware steeds meer de ruimte om er écht te zijn. Zo, opeens...
De zomer is voor mij altijd een onbewust evaluatiemoment geweest. Vaak vakantietijd, mooi weer, je hoort leuke dingen te doen als jongere, genieten enz. Maar ik zag er altijd tegenop. Zou ik dat wel kunnen? Zou ik me goed voelen dit jaar? Zou ik kunnen genieten? Of zou ik me nog steeds de hele tijd rot voelen? Helaas was het tot nu toe altijd dat laatste. Ik haatte de zomer, want ik kon er niet van genieten. Ik kon niet leven en leuke dingen doen zoals anderen. Het was doorbijten en wachten tot het over was. De laatste jaren ging dat steeds beter, er waren steeds meer leuke momenten, maar elk jaar toch weer een slechte periode. Tot dit jaar.
En nu besef ik opeens dat ik er ben. Ik heb het eindelijk, eindelijk gehaald en ik kan niet meer terug. Het zal nooit meer een dagelijks gevecht zijn om de dag door te komen. Ik zal nooit meer mezelf verliezen in maandenlange ellende. Het is natuurlijk niet "klaar", er is nog wel wat werk te doen, maar ik ben over die laatste grens heen. Voor het eerst kan ik over een hele periode zeggen dat ik gelukkig ben, dat het goed gaat.
Het zal vast schelen dat ik nu totaal geen stress heb, geen studie, geen werk, geen sociale verplichtingen. Als ik weer aan het werk ga zal ik vast ook weer moeilijke dingen tegen komen die het me weer moeilijk maken. Maar ik het het gevoel dat ik nu sterk genoeg ben om daar tegen kunnen. Ik weet nu zo goed hoe mijn gedachten werken, het is alsof ik die anorexia "door" heb, ik weet precies hoe "ze" het zal aanpakken als ik een zwak moment heb en ik zal er niet intrappen.
Ik heb het gewoon gehaald!
Nu ben ik natuurlijk ook benieuwd hoe het met jullie gaat? Het is hier rustig geweest zie ik.
Pelikaan, ik ben benieuwd of dit voor jou enigszins herkenbaar is? Aan het begin van mijn vakantie hadden we mail contact en je kon me zo goed uitleggen hoe je nu over jezelf denkt en jezelf ervaart. En dat wilde ik ook, maar ik had geen idee hoe ik daar kon komen. En nu ben ik "op weg" en het is de goede weg.
maandag 16 augustus 2010 om 11:04
Jeetje Indigo, wat fantastisch!!
Dank je wel dat je dit mooie verhaal met ons wilt delen, het is inderdaad ontzettend motiverend.
En gefeliciteerd, dat je zover bent gekomen. Heel sterk, heel knap
Het boek is goed! Ik kan niet stoppen met lezen. Ze schrijft erg prettig, met humor om de boel te relativeren.
Het gaat erover, dat je de eetstoornis (of eetverslaving, zoals zij het noemt) op een heel andere manier moet bekijken. Ik denk zeker dat ik er iets aan ga hebben. Zij is helemaal genezen, terwijl er tijden waren dat ze acht keer per dag boven de WC-pot hing. Diep respect dus ook voor haar.
Met mijzelf gaat het qua eten behoorlijk goed. Alleen slaap ik echt belabberd, nu al bijna een week. Dat is tamelijk slopend. Ik heb vaker zulke periodes, en weet dat ze altijd weer voorbij gaan. Maar dat maakt het nog niet minder zwaar. Die vermoeidheid vind ik moeilijker om mee om te gaan dan al die jaren hongeren...... Maar ik weet dat dit erbij hoort. Er gaat gewoon erg veel in m'n hoofd om momenteel, en dat is ook logisch.
Dank je wel dat je dit mooie verhaal met ons wilt delen, het is inderdaad ontzettend motiverend.
En gefeliciteerd, dat je zover bent gekomen. Heel sterk, heel knap
Het boek is goed! Ik kan niet stoppen met lezen. Ze schrijft erg prettig, met humor om de boel te relativeren.
Het gaat erover, dat je de eetstoornis (of eetverslaving, zoals zij het noemt) op een heel andere manier moet bekijken. Ik denk zeker dat ik er iets aan ga hebben. Zij is helemaal genezen, terwijl er tijden waren dat ze acht keer per dag boven de WC-pot hing. Diep respect dus ook voor haar.
Met mijzelf gaat het qua eten behoorlijk goed. Alleen slaap ik echt belabberd, nu al bijna een week. Dat is tamelijk slopend. Ik heb vaker zulke periodes, en weet dat ze altijd weer voorbij gaan. Maar dat maakt het nog niet minder zwaar. Die vermoeidheid vind ik moeilijker om mee om te gaan dan al die jaren hongeren...... Maar ik weet dat dit erbij hoort. Er gaat gewoon erg veel in m'n hoofd om momenteel, en dat is ook logisch.
maandag 16 augustus 2010 om 13:02
@ Indigo: ben blij voor je!
Wat ik erg opvallend (en moeilijk) vind, is dat ik nu veel vaker en erger last heb van vermoeidheid. Terwijl toen ik minder at, en veel meer bewoog (5 tot 6 keer per week sporten), ik eigenlijk nooit moe was. Nu voel ik me soms zo lamlendig en slap, met geen enkele kracht in mijn benen of armen.
Wat ik erg opvallend (en moeilijk) vind, is dat ik nu veel vaker en erger last heb van vermoeidheid. Terwijl toen ik minder at, en veel meer bewoog (5 tot 6 keer per week sporten), ik eigenlijk nooit moe was. Nu voel ik me soms zo lamlendig en slap, met geen enkele kracht in mijn benen of armen.
