Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 2 juli 2010 om 09:13
Ik ben al 36!
Bedankt voor jullie reacties. Pelikaan, ik ben het ook met je eens hoor, dat het cijfertje op de weegschaal eigenlijk niet belangrijk is. Maar zover ben ik nog láng niet, en ik heb er echt heel veel steun aan om te weten wat het gewicht van anderen is.
Een vriendin van mij, heb ik bijvoorbeeld altijd gezien als mager. We zijn een paar keer samen op vakantie geweest, en ik bikini kon ik haar ribben tellen. In die tijd was ik zelf nog een stuk zwaarder, dus vergeleken met mij wás ze ook gewoon heel dun.
Op een gegeven moment ging ik dus afvallen, en werd net zo dun als zij. Dúnner nog, maar dat zag ik zelf niet. Véél dunner zelfs.... zo'n 16 kilo lichter. Ik wist toen nog niet wat haar gewicht was, overigens.
Een paar jaar geleden, ik was inmiddels niet meer extreem mager, heb ik haar naar haar gewicht gevraagd. Ik vond het zo raar dat ik nog moest aankomen, terwijl zij ongeveer hetzelfde gewicht had, maar helemaal niet ziek was. Yeah right, hetzelfde gewicht.... Zij was op dat moment gewoon tien kilo zwaarder dan ik. Op dat moment is er ergens een knop omgegaan bij mij. Ik ben gaan inzien dat het beeld wat ik van mezelf had totáál niet klopte. Het heeft me heel erg geholpen haar gewicht te weten. Eerst geloofde ik het trouwens niet.... Ze heeft zich gewogen waar ik bij was, en het klopte echt.
Inmiddels zie ik wel dat ik zelf nog dun ben. Maar ik vind het nog steeds heel moeilijk om in te schatten wat anderen wegen. Ik vraag regelmatig naar het gewicht van mensen. Niet lukraak op straat natuurlijk, maar aan mensen die ik vertrouw en die om mij geven.
Zo werk ik nu een jaar in een tandartspraktijk, en ik vond mijn collega meteen zo'n mooi figuur hebben. Dat zou ik ook wel willen. Ik heb haar gevraagd wat ze woog, en dat gewicht bleek eigenlijk ook mijn streefgewicht te zijn. Kijk, dan word ik helemaal blij. Want dat streefgewicht lijkt voor mij nog zo ver weg, en zo moeilijk te bereiken. Maar als ik dan zie hoe ik eruit zou kunnen zien met dat gewicht, lijkt het opeens minder eng.
Snappen jullie het nog een beetje?
Pelikaan, ik begrijp jou overigens ook hoor, dat je het niet vertelt. Uiteraard ook alle respect daarvoor. Maar zoals je ziet haal ik dus alleen het positieve eruit. Ik moet gewoon toegeven dat bijna iedereen zwaarder is dan ik. En dat bijna iedereen meer geniet van het leven als ik.......... Dus tja, dan is aankomen blijkbaar zo'n gek idee nog niet.
Bedankt voor jullie reacties. Pelikaan, ik ben het ook met je eens hoor, dat het cijfertje op de weegschaal eigenlijk niet belangrijk is. Maar zover ben ik nog láng niet, en ik heb er echt heel veel steun aan om te weten wat het gewicht van anderen is.
Een vriendin van mij, heb ik bijvoorbeeld altijd gezien als mager. We zijn een paar keer samen op vakantie geweest, en ik bikini kon ik haar ribben tellen. In die tijd was ik zelf nog een stuk zwaarder, dus vergeleken met mij wás ze ook gewoon heel dun.
Op een gegeven moment ging ik dus afvallen, en werd net zo dun als zij. Dúnner nog, maar dat zag ik zelf niet. Véél dunner zelfs.... zo'n 16 kilo lichter. Ik wist toen nog niet wat haar gewicht was, overigens.
Een paar jaar geleden, ik was inmiddels niet meer extreem mager, heb ik haar naar haar gewicht gevraagd. Ik vond het zo raar dat ik nog moest aankomen, terwijl zij ongeveer hetzelfde gewicht had, maar helemaal niet ziek was. Yeah right, hetzelfde gewicht.... Zij was op dat moment gewoon tien kilo zwaarder dan ik. Op dat moment is er ergens een knop omgegaan bij mij. Ik ben gaan inzien dat het beeld wat ik van mezelf had totáál niet klopte. Het heeft me heel erg geholpen haar gewicht te weten. Eerst geloofde ik het trouwens niet.... Ze heeft zich gewogen waar ik bij was, en het klopte echt.
Inmiddels zie ik wel dat ik zelf nog dun ben. Maar ik vind het nog steeds heel moeilijk om in te schatten wat anderen wegen. Ik vraag regelmatig naar het gewicht van mensen. Niet lukraak op straat natuurlijk, maar aan mensen die ik vertrouw en die om mij geven.
Zo werk ik nu een jaar in een tandartspraktijk, en ik vond mijn collega meteen zo'n mooi figuur hebben. Dat zou ik ook wel willen. Ik heb haar gevraagd wat ze woog, en dat gewicht bleek eigenlijk ook mijn streefgewicht te zijn. Kijk, dan word ik helemaal blij. Want dat streefgewicht lijkt voor mij nog zo ver weg, en zo moeilijk te bereiken. Maar als ik dan zie hoe ik eruit zou kunnen zien met dat gewicht, lijkt het opeens minder eng.
Snappen jullie het nog een beetje?
Pelikaan, ik begrijp jou overigens ook hoor, dat je het niet vertelt. Uiteraard ook alle respect daarvoor. Maar zoals je ziet haal ik dus alleen het positieve eruit. Ik moet gewoon toegeven dat bijna iedereen zwaarder is dan ik. En dat bijna iedereen meer geniet van het leven als ik.......... Dus tja, dan is aankomen blijkbaar zo'n gek idee nog niet.
vrijdag 2 juli 2010 om 12:04
Ik heb vannacht trouwens weer slecht geslapen. Dit keer was ik om 5:15 klaarwakker.
Maar ik heb vanmorgen rond half tien nog een poosje gelegen, en daar ben ik toch wel redelijk van opgeknapt. Ben nog niet topfit, maar die wanhopige vermoeiheid achter m'n ogen is bijna weg.
Vanmiddag lekker werken, dat zal me goed doen.
Maar ik heb vanmorgen rond half tien nog een poosje gelegen, en daar ben ik toch wel redelijk van opgeknapt. Ben nog niet topfit, maar die wanhopige vermoeiheid achter m'n ogen is bijna weg.
Vanmiddag lekker werken, dat zal me goed doen.
zaterdag 3 juli 2010 om 19:20
Hai iedereen.
Het koste me een paar dagen om al jullie berichtjes te lezen. Van mezelf mocht ik pas dan ook meeschrijven. Ik had het topic geopend over gekneusde ribben bij sporten en werd geattendeerd op jullie pijler.
Ik ben betty en ben 36 jaar en worstel al meer dan de helft van mijn leven met een eetprobleem. Ik heb ook veel buien dat ik veeeeel te veel eet en het er weer uitgooi......daarnaast heb ik een borderline persoonlijkheidsstoornis.
Ik heb een zoon van drie en ben nu twee jaar gescheiden.
Ik heb momenteel nog gesprekken met de crisisdienst nadat ik na mijn scheiding voor de derde keer echt goed ben ingestort.
Jullie zijn goed op weg.
Hebben jullie ook veel therapie gehad, en zoja waar?
Nog een vraag, hoe bepalen jullie je streefgewicht? Ga je dan uit van bijvoorbeeld bmi 20 ofzo?
Later meer, ben beetje op nu, slaap slecht door de hitte. Normaal slaap ik erg goed trouwens.
liefs Betty
Het koste me een paar dagen om al jullie berichtjes te lezen. Van mezelf mocht ik pas dan ook meeschrijven. Ik had het topic geopend over gekneusde ribben bij sporten en werd geattendeerd op jullie pijler.
Ik ben betty en ben 36 jaar en worstel al meer dan de helft van mijn leven met een eetprobleem. Ik heb ook veel buien dat ik veeeeel te veel eet en het er weer uitgooi......daarnaast heb ik een borderline persoonlijkheidsstoornis.
Ik heb een zoon van drie en ben nu twee jaar gescheiden.
Ik heb momenteel nog gesprekken met de crisisdienst nadat ik na mijn scheiding voor de derde keer echt goed ben ingestort.
Jullie zijn goed op weg.
Hebben jullie ook veel therapie gehad, en zoja waar?
Nog een vraag, hoe bepalen jullie je streefgewicht? Ga je dan uit van bijvoorbeeld bmi 20 ofzo?
Later meer, ben beetje op nu, slaap slecht door de hitte. Normaal slaap ik erg goed trouwens.
liefs Betty
zaterdag 3 juli 2010 om 20:36
Hoi Betty,
Welkom hier! Ik heb op mijn beurt jouw topic over de gekneusde ribben even gelezen. Heftig hoor...... Niet direct dat van die ribben, maar wel het verhaal er omheen.
Je vraagt of wij ook therapie hebben gehad. Ik wel. Ik heb in totaal ongeveer vier jaar lang één keer per maand een gesprek gehad met een psycholoog. Ook heb ik een keer negen maanden in deeltijdtherapie gezeten. Dat was op maandag, woensdag en vrijdag in een groep. Die therapie is alweer acht jaar geleden hoor, en ongeveer zes jaar geleden heb ik ook de gesprekken afgerond. Absoluut niet omdat ik genezen was (maar dat heb je in dit topic al kunnen lezen), maar omdat ik er geen steek verder mee kwam.
In therapie hebben ze destijds mijn streefgewicht bepaald, Dat komt inderdaad overeen met een BMI van 20. Ik zit nu nog zes kilo van dat streefgewicht af. De laatste loodjes dus, maar die vind ik lastiger dan de eerste.
Goed dat je op dit topic bent komen kijken. Er schrijven een paar geweldige meiden mee, die mij al een hele stap verder hebben geholpen!
Welkom hier! Ik heb op mijn beurt jouw topic over de gekneusde ribben even gelezen. Heftig hoor...... Niet direct dat van die ribben, maar wel het verhaal er omheen.
Je vraagt of wij ook therapie hebben gehad. Ik wel. Ik heb in totaal ongeveer vier jaar lang één keer per maand een gesprek gehad met een psycholoog. Ook heb ik een keer negen maanden in deeltijdtherapie gezeten. Dat was op maandag, woensdag en vrijdag in een groep. Die therapie is alweer acht jaar geleden hoor, en ongeveer zes jaar geleden heb ik ook de gesprekken afgerond. Absoluut niet omdat ik genezen was (maar dat heb je in dit topic al kunnen lezen), maar omdat ik er geen steek verder mee kwam.
In therapie hebben ze destijds mijn streefgewicht bepaald, Dat komt inderdaad overeen met een BMI van 20. Ik zit nu nog zes kilo van dat streefgewicht af. De laatste loodjes dus, maar die vind ik lastiger dan de eerste.
Goed dat je op dit topic bent komen kijken. Er schrijven een paar geweldige meiden mee, die mij al een hele stap verder hebben geholpen!
zaterdag 3 juli 2010 om 22:03
Hai Lotte, bedankt voor je berichtje en wat lief dat je mijn andere topic hebt gelezen. Dat scheelt een hoop dubbel typwerk. Oei dan zit ik dus tien kilo onder mijn gewicht. ik zal eerlijk zeggen dat ik momenteel echt niet aan wil komen. Ik vind me momenteel gevoelsmatig echt te dik. Gek he. Ik kan op de bank zitten en naar mijn bovenbenen kijken en dan gatver ze echt dik vinden.
Mijn hoofddiagnose is dus borderline met depressies, een ernstige boulimia nervosa met anorexia trekken. Maar dit is jaren geleden vastgesteld, toen woog ik toch zo'n vijf kilo meer dan nu.......
Ik heb bewondering voor jullie strijd....en de mooie woorden.....en hoe jullie elkaar steunen.
Zoals je kan lezen op mijn andere topic heb ik al heel erg veel therapie gedaan. Ik moet er nu echt mee leren leven. Ik kan de knop niet omzetten. Heb teveel andere problemen.
Een antwoord op een vraag hoe ik als kind was....
Toen mijn moeder zwanger was van mij heeft ze bloedingen gehad doordat een stuk placenta was afgestorven.....de moederkoek......waar de foetus dus haar voeding van krijgt....
Als baby at ik zeer slecht
Als kind luste ik bijna niks, ik was een echte pitser en kreeg de bijnaam gespierde spijker
Als wat ouder kind was ik een stiekeme snoeper, ik plunderde echt de snoepjeskast en de koekjestrommel
Als tiener had ik kleine eetbuien
Toen ik op mezelf ging wonen op mijn 18e ontwikkelde ik een combinatie van boulimia en anorexia
Mijn zwaartste gewicht is 64 kilo, toen was ik best stevig en mijn lichste gewicht is 46,5 kilo......
Iedereen sterkte
liefs Betty
Mijn hoofddiagnose is dus borderline met depressies, een ernstige boulimia nervosa met anorexia trekken. Maar dit is jaren geleden vastgesteld, toen woog ik toch zo'n vijf kilo meer dan nu.......
Ik heb bewondering voor jullie strijd....en de mooie woorden.....en hoe jullie elkaar steunen.
Zoals je kan lezen op mijn andere topic heb ik al heel erg veel therapie gedaan. Ik moet er nu echt mee leren leven. Ik kan de knop niet omzetten. Heb teveel andere problemen.
Een antwoord op een vraag hoe ik als kind was....
Toen mijn moeder zwanger was van mij heeft ze bloedingen gehad doordat een stuk placenta was afgestorven.....de moederkoek......waar de foetus dus haar voeding van krijgt....
Als baby at ik zeer slecht
Als kind luste ik bijna niks, ik was een echte pitser en kreeg de bijnaam gespierde spijker
Als wat ouder kind was ik een stiekeme snoeper, ik plunderde echt de snoepjeskast en de koekjestrommel
Als tiener had ik kleine eetbuien
Toen ik op mezelf ging wonen op mijn 18e ontwikkelde ik een combinatie van boulimia en anorexia
Mijn zwaartste gewicht is 64 kilo, toen was ik best stevig en mijn lichste gewicht is 46,5 kilo......
Iedereen sterkte
liefs Betty
zondag 4 juli 2010 om 11:48
quote:betty73 schreef op 03 juli 2010 @ 22:03:
Mijn hoofddiagnose is dus borderline met depressies
Heb je hier medicijnen voor?
quote:betty73 schreef op 03 juli 2010 @ 22:03:
Zoals je kan lezen op mijn andere topic heb ik al heel erg veel therapie gedaan. Ik moet er nu echt mee leren leven. Ik kan de knop niet omzetten. Heb teveel andere problemen.
Maar zeg nooit 'nooit'.
Ik heb ook een tijd gedacht dat ik hier nooit uit zou komen. En of ik er echt helemáál uit zal komen moet nog blijken. Maar ik had echt niet durven dromen dat ik zover zou komen als ik nu al ben. Je hebt teveel andere problemen, zeg je, maar ik weet inmiddels dat veel problemen moeilijker te overwinnen zijn als je ondergewicht hebt. Daarmee wil ik je problemen absoluut niet bagatelliseren, want een depressie lijkt me ronduit vreselijk om te hebben.
Maar een vereiste om aan te komen, is dat je er zelf écht achter staat, en uit jouw verhaal maak ik op dat dat op dit moment niet het geval is.
En dat is heel jammer, want zolang je het zelf niet wilt, zal het ook niet gebeuren.
Moeilijk hoor, sterkte!
Mijn hoofddiagnose is dus borderline met depressies
Heb je hier medicijnen voor?
quote:betty73 schreef op 03 juli 2010 @ 22:03:
Zoals je kan lezen op mijn andere topic heb ik al heel erg veel therapie gedaan. Ik moet er nu echt mee leren leven. Ik kan de knop niet omzetten. Heb teveel andere problemen.
Maar zeg nooit 'nooit'.
Ik heb ook een tijd gedacht dat ik hier nooit uit zou komen. En of ik er echt helemáál uit zal komen moet nog blijken. Maar ik had echt niet durven dromen dat ik zover zou komen als ik nu al ben. Je hebt teveel andere problemen, zeg je, maar ik weet inmiddels dat veel problemen moeilijker te overwinnen zijn als je ondergewicht hebt. Daarmee wil ik je problemen absoluut niet bagatelliseren, want een depressie lijkt me ronduit vreselijk om te hebben.
Maar een vereiste om aan te komen, is dat je er zelf écht achter staat, en uit jouw verhaal maak ik op dat dat op dit moment niet het geval is.
En dat is heel jammer, want zolang je het zelf niet wilt, zal het ook niet gebeuren.
Moeilijk hoor, sterkte!
zondag 4 juli 2010 om 20:15
Hai Lotte, ja ik gebruik medicijnen. Ten eerste gebruik antidepressiva, seroxat. En verder gebruik ik Topiramaat. Dit is eigenlijk een antiepileptica maar bij een lage dosering helpt het ook tegen eetbuien en tegen een aantal borderlinetrekken. Bij mij tegen een leeg gevoel hebben, ook tegen depressie, tegen onzeker zijn piekeren ed. Ik ben er toevallig achter gekomen door artikelen die ik las in het blad Antenne van de SABN.
Ik heb dus erg veel hulp gehad maar tijdens deze hulp ook een aantal trauma's opgelopen.
Ik heb zoveel gedaan en geprobeerd, ik ben even uitgetherapied. De zorg voor mijn zorg en het dagelijks leven kosten me al mijn energie. Ik ben wel recent aangekomen van 46,5 naar 48 en dat vind ik al erg moeilijk.
Daar wil ik het dus nu even op houden, dat gewicht.
Ik las ook je berichten bij mijn andere topic en je 'gesprek' met Meds. Ik ben het toch niet met haar eens hoor. Ik zou misschien bij je huisarts eens gaan praten over sporten. En officieel is een Bmi van 19 ook gezond. Als je twee keer in de week gaat en je zorgt dat je verantwoord traint en niet afvalt, spieren wegen meer dan vet trouwens, zit je straks alleen maar beter in je vel. Sporten is voor vanalles goed, ook voor je gevoelsleven, voor je contacten, om je hoofd leeg te maken. Om je weer happy te voelen met je lijf etc....
Maar dat is mijn bescheiden mening........
liefs Betty
Ik heb dus erg veel hulp gehad maar tijdens deze hulp ook een aantal trauma's opgelopen.
Ik heb zoveel gedaan en geprobeerd, ik ben even uitgetherapied. De zorg voor mijn zorg en het dagelijks leven kosten me al mijn energie. Ik ben wel recent aangekomen van 46,5 naar 48 en dat vind ik al erg moeilijk.
Daar wil ik het dus nu even op houden, dat gewicht.
Ik las ook je berichten bij mijn andere topic en je 'gesprek' met Meds. Ik ben het toch niet met haar eens hoor. Ik zou misschien bij je huisarts eens gaan praten over sporten. En officieel is een Bmi van 19 ook gezond. Als je twee keer in de week gaat en je zorgt dat je verantwoord traint en niet afvalt, spieren wegen meer dan vet trouwens, zit je straks alleen maar beter in je vel. Sporten is voor vanalles goed, ook voor je gevoelsleven, voor je contacten, om je hoofd leeg te maken. Om je weer happy te voelen met je lijf etc....
Maar dat is mijn bescheiden mening........
liefs Betty
zondag 4 juli 2010 om 21:19
Hey meisjes (dat klinkt zo leuk 
),
Ik snel even weer voorbij. De drukte is nog niet over, duurt misschien ook nog wel even. In verband met privacy kan ik er niet over uitweiden. Het is niets engs of ergs, maar iets met m'n werk waar ik even veel tijd in moet steken. Leuk om te doen, maar wel time consuming.
Ik moet nog even benadrukken dat ik er echt op tegen ben om hier met getallen te gooien. Zeker aangezien er hier misschien meer mensen meelezen dan wij ons bewust zijn (vermoed ik zo maar eens, ik ben zelf ook een fervent meelezer), vind ik het geen goed plan om allerlei gewichten en BMI's hier neer te zetten: het kan mensen waarmee het minder goed gaat triggeren ("oh, jeetje, zij woog op haar laagste punt zoveel kilo en is net zo lang als ik, dan moet ik nog minstens zoveel kilo afvallen"etc."=> de reden waarom er op eetstoornisfora over het algemeen niet over getallen gesproken mag worden...)
Geen aanval op jullie, maar gewoon mijn kijk op de zaak.
Verder: Lotte, sporten kan natuurlijk wel. Net als betty zegt, het kan je lekkerder over jezelf doen voelen. Maar het gevaar van doorslaan ligt altijd op de loer. Mijn idee zou zijn: sporten mag, maar eet er dan ook naar. Je kunt niet sporten en dezelfde hoeveelheid kcal eten: dan val je af. Daarbij moet je ook voor jezelf eerlijk zijn over de reden: doe ik dit omdat ik wil afvallen of doe ik dit omdat ik het écht leuk vind? Om je gezondheid hoef je het echt niet te doen. Je hoeft je hier niet te verdedigen, als je jezelf maar recht in de spiegel aan kunt kijken.
Ga ik nu snel verder met lezen...gelukkig is het leuk!
Verder hoop ik dat het jullie goed gaat, dat jullie lekker in je velletje zitten en genieten van de zon (en af en toe 'es een ijsje, doe ik ook, lekker).
),Ik snel even weer voorbij. De drukte is nog niet over, duurt misschien ook nog wel even. In verband met privacy kan ik er niet over uitweiden. Het is niets engs of ergs, maar iets met m'n werk waar ik even veel tijd in moet steken. Leuk om te doen, maar wel time consuming.
Ik moet nog even benadrukken dat ik er echt op tegen ben om hier met getallen te gooien. Zeker aangezien er hier misschien meer mensen meelezen dan wij ons bewust zijn (vermoed ik zo maar eens, ik ben zelf ook een fervent meelezer), vind ik het geen goed plan om allerlei gewichten en BMI's hier neer te zetten: het kan mensen waarmee het minder goed gaat triggeren ("oh, jeetje, zij woog op haar laagste punt zoveel kilo en is net zo lang als ik, dan moet ik nog minstens zoveel kilo afvallen"etc."=> de reden waarom er op eetstoornisfora over het algemeen niet over getallen gesproken mag worden...)
Geen aanval op jullie, maar gewoon mijn kijk op de zaak.
Verder: Lotte, sporten kan natuurlijk wel. Net als betty zegt, het kan je lekkerder over jezelf doen voelen. Maar het gevaar van doorslaan ligt altijd op de loer. Mijn idee zou zijn: sporten mag, maar eet er dan ook naar. Je kunt niet sporten en dezelfde hoeveelheid kcal eten: dan val je af. Daarbij moet je ook voor jezelf eerlijk zijn over de reden: doe ik dit omdat ik wil afvallen of doe ik dit omdat ik het écht leuk vind? Om je gezondheid hoef je het echt niet te doen. Je hoeft je hier niet te verdedigen, als je jezelf maar recht in de spiegel aan kunt kijken.
Ga ik nu snel verder met lezen...gelukkig is het leuk!
Verder hoop ik dat het jullie goed gaat, dat jullie lekker in je velletje zitten en genieten van de zon (en af en toe 'es een ijsje, doe ik ook, lekker).
zondag 4 juli 2010 om 21:42
Welkom Betty! En hallo andere dames 
Leuk dat je ook mee kunt schrijven, ik hoop echt dat dit topic ook voor jou een duwtje in de goede richting is.
Erg moeilijk allemaal, waar mee worstelt! Ik heb zelf ook boulimische trekjes, veroorzaakt door o.a honger en dat lege, depressieve gevoel van binnen. Topiramaat helpt jouw goed lees ik? Zitten daar nog bijwerkingen e.d. aan? Niet dat ik meteen van alles wil gaan slikken ofzo (nooit gedaan, wel overwogen), maar misschien helpt het ook tegen mijn eetbuien en depressieve gevoelens.
Je zult het vast zelf wel weten, maar je weeg echt te weinig. En zoals Lotte ook al zegt, je zult je lichamelijk en geestelijk echt iets beter voelen als je wat gewicht wint.. Maar ja, ik snap je volkomen hoor, dat je toch even op dit gewicht wilt blijven hangen. Herkenbaar
Toch erg goed van je dat je ietsje aangekomen bent, ik hoop dat je dit in ieder geval vasthoudt en niet weer lager wilt gaan.
Lotte, hoe is het met jou? Heb je iets beter kunnen slapen vannacht? Zou het fijn vinden als dat zo is! Vannacht is het weer iets koeler, dus dat is in ieder geval een voordeel.
Hoe gaat het met eten? Lukt het je al om op sommige momenten er iets minder over te piekeren? Of iets meer te eten als je honger hebt?
Ik heb best veel extra gegeten dit weekend, en vind het nu wel erg moeilijk.. Maar ik ben nu al zo ver, ik wil absoluut niet weer terug in dat destructieve kringetje, dus ik ga gewoon zo door. Stel dat ik 5 kilo te veel aankom ofzo, dan is dat altijd nog minder erg dan 10 te weinig. Toen voelde ik me pas ^%$%^! Dus erger dan dat kan t vast niet zijn he
Vrijdagavond echt wel iets te veel gegeten, en daar had ik later wel spijt van. Gisterenavond/nacht had ik gewoon enorme honger toen ik thuis kwam, dus heb ik eerst 2 boterhammetjes gemaakt, daarna nog 2. Toen had ik echt nog steeds honger en heb ik er nog 2 gemaakt. Dat heeft allemaal wel een uur in beslag genomen, dus ik heb wel echt naar mn lichaam geluisterd en had daar later ook geen spijt van, al denk ik dan wel: Damn, had je net zo goed lekkere hapjes/chipjes kunnen pakken.. Dat zou nog een stap in de goede richting zijn. Maar wel lekker van de wijntjes en gezelligheid genoten, dus dat maakt heel veel goed!
Die boterhammen kan ik trouwens ook echt van genieten hoor.
Wat betreft het sporten wat Betty aanhaalde; ik zou er nog niet aan beginnen. BMI van 19 kan dan wel geen ondergewicht zijn, het optimale BMI voor een vrouw is iets van 22. Dan is ze het meest vruchtbaar. Als je een bron wilt hoor ik t wel, dan zoek ik t ff voor je op. Al ben ik sowieso niet van dat BMI-verhaal, ik kijk liever naar de centimeters en verhoudingen. En het allerbeste is natuurlijk dat je gelukkig en gezond bent en goed in je vel zit!
Lotte, ik weet niet of je al sport? Maar zo nee, dan zou ik voorlopig nog geen sport gaan doen die veel energie kost en veel calorieen verbrandt. Je hebt dan eigenlijk weer een nieuw compensatiemiddel en nog iets om je druk over te maken als je een keer niet kunt, ziek wordt of geblesseerd raakt. Dat heb ik in ieder geval wel. Ik werd eens aangereden en het eerste wat ik dacht was: Shit, als ik maar niets gekneusd of gebroken heb, want dan kan ik het sporten de komende weken wel vergeten, ga ik aankomen als ik niet minder eet etc. etc. etc. Gewoon ziek dus, dat zou t laatste moeten zijn waar je aan denkt als je ineens de zijkant van een bestelbusje kopt
Als je zou willen gaan sporten, zou ik Yoga kiezen ofzo.. Maar jouw keuze natuurlijk!
Runner en Pelikaan, hoe is het met jullie? Lekker genoten van het mooie en warme weer het afgelopen weekend?
Ik ben lekker wezen zwemmen, wel eng ineens in bikini zo.. Maar de 2e dag was het al een stuk minder. Is toch een kwestie van doen en dan wennen.
Pfff vorig jaar lag ik nu al lang en breed te pitten en nu heb ik net nog het hele huis gestofzuigd en gedweild en ik ben nog niet moe! Ik krijg er steeds meer zin an!
Al merkte ik vandaag wel dat er binnenin mij flink geruzied werd.. en het leek wel of ik van een afstand toekeek, heel apart. Zal vast ergens goed voor zijn
Leuk dat je ook mee kunt schrijven, ik hoop echt dat dit topic ook voor jou een duwtje in de goede richting is.
Erg moeilijk allemaal, waar mee worstelt! Ik heb zelf ook boulimische trekjes, veroorzaakt door o.a honger en dat lege, depressieve gevoel van binnen. Topiramaat helpt jouw goed lees ik? Zitten daar nog bijwerkingen e.d. aan? Niet dat ik meteen van alles wil gaan slikken ofzo (nooit gedaan, wel overwogen), maar misschien helpt het ook tegen mijn eetbuien en depressieve gevoelens.
Je zult het vast zelf wel weten, maar je weeg echt te weinig. En zoals Lotte ook al zegt, je zult je lichamelijk en geestelijk echt iets beter voelen als je wat gewicht wint.. Maar ja, ik snap je volkomen hoor, dat je toch even op dit gewicht wilt blijven hangen. Herkenbaar
Toch erg goed van je dat je ietsje aangekomen bent, ik hoop dat je dit in ieder geval vasthoudt en niet weer lager wilt gaan.
Lotte, hoe is het met jou? Heb je iets beter kunnen slapen vannacht? Zou het fijn vinden als dat zo is! Vannacht is het weer iets koeler, dus dat is in ieder geval een voordeel.
Hoe gaat het met eten? Lukt het je al om op sommige momenten er iets minder over te piekeren? Of iets meer te eten als je honger hebt?
Ik heb best veel extra gegeten dit weekend, en vind het nu wel erg moeilijk.. Maar ik ben nu al zo ver, ik wil absoluut niet weer terug in dat destructieve kringetje, dus ik ga gewoon zo door. Stel dat ik 5 kilo te veel aankom ofzo, dan is dat altijd nog minder erg dan 10 te weinig. Toen voelde ik me pas ^%$%^! Dus erger dan dat kan t vast niet zijn he
Vrijdagavond echt wel iets te veel gegeten, en daar had ik later wel spijt van. Gisterenavond/nacht had ik gewoon enorme honger toen ik thuis kwam, dus heb ik eerst 2 boterhammetjes gemaakt, daarna nog 2. Toen had ik echt nog steeds honger en heb ik er nog 2 gemaakt. Dat heeft allemaal wel een uur in beslag genomen, dus ik heb wel echt naar mn lichaam geluisterd en had daar later ook geen spijt van, al denk ik dan wel: Damn, had je net zo goed lekkere hapjes/chipjes kunnen pakken.. Dat zou nog een stap in de goede richting zijn. Maar wel lekker van de wijntjes en gezelligheid genoten, dus dat maakt heel veel goed!
Die boterhammen kan ik trouwens ook echt van genieten hoor.
Wat betreft het sporten wat Betty aanhaalde; ik zou er nog niet aan beginnen. BMI van 19 kan dan wel geen ondergewicht zijn, het optimale BMI voor een vrouw is iets van 22. Dan is ze het meest vruchtbaar. Als je een bron wilt hoor ik t wel, dan zoek ik t ff voor je op. Al ben ik sowieso niet van dat BMI-verhaal, ik kijk liever naar de centimeters en verhoudingen. En het allerbeste is natuurlijk dat je gelukkig en gezond bent en goed in je vel zit!
Lotte, ik weet niet of je al sport? Maar zo nee, dan zou ik voorlopig nog geen sport gaan doen die veel energie kost en veel calorieen verbrandt. Je hebt dan eigenlijk weer een nieuw compensatiemiddel en nog iets om je druk over te maken als je een keer niet kunt, ziek wordt of geblesseerd raakt. Dat heb ik in ieder geval wel. Ik werd eens aangereden en het eerste wat ik dacht was: Shit, als ik maar niets gekneusd of gebroken heb, want dan kan ik het sporten de komende weken wel vergeten, ga ik aankomen als ik niet minder eet etc. etc. etc. Gewoon ziek dus, dat zou t laatste moeten zijn waar je aan denkt als je ineens de zijkant van een bestelbusje kopt
Als je zou willen gaan sporten, zou ik Yoga kiezen ofzo.. Maar jouw keuze natuurlijk!
Runner en Pelikaan, hoe is het met jullie? Lekker genoten van het mooie en warme weer het afgelopen weekend?
Ik ben lekker wezen zwemmen, wel eng ineens in bikini zo.. Maar de 2e dag was het al een stuk minder. Is toch een kwestie van doen en dan wennen.
Pfff vorig jaar lag ik nu al lang en breed te pitten en nu heb ik net nog het hele huis gestofzuigd en gedweild en ik ben nog niet moe! Ik krijg er steeds meer zin an!
Al merkte ik vandaag wel dat er binnenin mij flink geruzied werd.. en het leek wel of ik van een afstand toekeek, heel apart. Zal vast ergens goed voor zijn
zondag 4 juli 2010 om 21:47
quote:Pelikaan schreef op 04 juli 2010 @ 21:19:
Ik moet nog even benadrukken dat ik er echt op tegen ben om hier met getallen te gooien. Zeker aangezien er hier misschien meer mensen meelezen dan wij ons bewust zijn (vermoed ik zo maar eens, ik ben zelf ook een fervent meelezer), vind ik het geen goed plan om allerlei gewichten en BMI's hier neer te zetten: het kan mensen waarmee het minder goed gaat triggeren ("oh, jeetje, zij woog op haar laagste punt zoveel kilo en is net zo lang als ik, dan moet ik nog minstens zoveel kilo afvallen"etc."=> de reden waarom er op eetstoornisfora over het algemeen niet over getallen gesproken mag worden...)
Je hebt wel gelijk. Ik zie het als heel positief dat gewichten van anderen mij niet meer triggeren, maar ben me er wel van bewust dat het op meelezers een negatieve uitwerking kan hebben.
quote:Pelikaan schreef op 04 juli 2010 @ 21:19:
Verder: Lotte, sporten kan natuurlijk wel. Net als betty zegt, het kan je lekkerder over jezelf doen voelen. Maar het gevaar van doorslaan ligt altijd op de loer. Mijn idee zou zijn: sporten mag, maar eet er dan ook naar. Je kunt niet sporten en dezelfde hoeveelheid kcal eten: dan val je af. Daarbij moet je ook voor jezelf eerlijk zijn over de reden: doe ik dit omdat ik wil afvallen of doe ik dit omdat ik het écht leuk vind? Om je gezondheid hoef je het echt niet te doen. Je hoeft je hier niet te verdedigen, als je jezelf maar recht in de spiegel aan kunt kijken.
De enige reden dat ik denk aan sporten, is omdat ik de boel graag wat strakker zou hebben. Ik ben te zwaar geweest, maar ook veel te licht, en nu zijn bepaalde lichaamsdelen zo slap. Daar heb ik het erg moeilijk mee.
quote:betty73 schreef op 04 juli 2010 @ 20:15:
Ik las ook je berichten bij mijn andere topic en je 'gesprek' met Meds. Ik ben het toch niet met haar eens hoor. Ik zou misschien bij je huisarts eens gaan praten over sporten. En officieel is een Bmi van 19 ook gezond. Als je twee keer in de week gaat en je zorgt dat je verantwoord traint en niet afvalt, spieren wegen meer dan vet trouwens, zit je straks alleen maar beter in je vel. Sporten is voor vanalles goed, ook voor je gevoelsleven, voor je contacten, om je hoofd leeg te maken. Om je weer happy te voelen met je lijf etc....
Dit klinkt erg positief. Zeker iets om over na te denken. Dank je.
Verder gaat het met mij sinds een paar dagen weer erg lekker! Ik slaap weer beter, en ook het eten gaat opvallend goed. Ik durf gewoon meer te nemen, omdat ik meer dan ooit inzie dat het me gelukkiger zal maken. Het blijft moeilijk hoor, maar ik zie toch duidelijk verbetering....
Ik moet nog even benadrukken dat ik er echt op tegen ben om hier met getallen te gooien. Zeker aangezien er hier misschien meer mensen meelezen dan wij ons bewust zijn (vermoed ik zo maar eens, ik ben zelf ook een fervent meelezer), vind ik het geen goed plan om allerlei gewichten en BMI's hier neer te zetten: het kan mensen waarmee het minder goed gaat triggeren ("oh, jeetje, zij woog op haar laagste punt zoveel kilo en is net zo lang als ik, dan moet ik nog minstens zoveel kilo afvallen"etc."=> de reden waarom er op eetstoornisfora over het algemeen niet over getallen gesproken mag worden...)
Je hebt wel gelijk. Ik zie het als heel positief dat gewichten van anderen mij niet meer triggeren, maar ben me er wel van bewust dat het op meelezers een negatieve uitwerking kan hebben.
quote:Pelikaan schreef op 04 juli 2010 @ 21:19:
Verder: Lotte, sporten kan natuurlijk wel. Net als betty zegt, het kan je lekkerder over jezelf doen voelen. Maar het gevaar van doorslaan ligt altijd op de loer. Mijn idee zou zijn: sporten mag, maar eet er dan ook naar. Je kunt niet sporten en dezelfde hoeveelheid kcal eten: dan val je af. Daarbij moet je ook voor jezelf eerlijk zijn over de reden: doe ik dit omdat ik wil afvallen of doe ik dit omdat ik het écht leuk vind? Om je gezondheid hoef je het echt niet te doen. Je hoeft je hier niet te verdedigen, als je jezelf maar recht in de spiegel aan kunt kijken.
De enige reden dat ik denk aan sporten, is omdat ik de boel graag wat strakker zou hebben. Ik ben te zwaar geweest, maar ook veel te licht, en nu zijn bepaalde lichaamsdelen zo slap. Daar heb ik het erg moeilijk mee.
quote:betty73 schreef op 04 juli 2010 @ 20:15:
Ik las ook je berichten bij mijn andere topic en je 'gesprek' met Meds. Ik ben het toch niet met haar eens hoor. Ik zou misschien bij je huisarts eens gaan praten over sporten. En officieel is een Bmi van 19 ook gezond. Als je twee keer in de week gaat en je zorgt dat je verantwoord traint en niet afvalt, spieren wegen meer dan vet trouwens, zit je straks alleen maar beter in je vel. Sporten is voor vanalles goed, ook voor je gevoelsleven, voor je contacten, om je hoofd leeg te maken. Om je weer happy te voelen met je lijf etc....
Dit klinkt erg positief. Zeker iets om over na te denken. Dank je.
Verder gaat het met mij sinds een paar dagen weer erg lekker! Ik slaap weer beter, en ook het eten gaat opvallend goed. Ik durf gewoon meer te nemen, omdat ik meer dan ooit inzie dat het me gelukkiger zal maken. Het blijft moeilijk hoor, maar ik zie toch duidelijk verbetering....
zondag 4 juli 2010 om 21:52
quote:Lotte35 schreef op 04 juli 2010 @ 21:47:
[...]
Je hebt wel gelijk. Ik zie het als heel positief dat gewichten van anderen mij niet meer triggeren, maar ben me er wel van bewust dat het op meelezers een negatieve uitwerking kan hebben.
Wat Lotte zegt
[/quote]Verder gaat het met mij sinds een paar dagen weer erg lekker! Ik slaap weer beter, en ook het eten gaat opvallend goed. Ik durf gewoon meer te nemen, omdat ik meer dan ooit inzie dat het me gelukkiger zal maken. Het blijft moeilijk hoor, maar ik zie toch duidelijk verbetering....[/quote]
Super!! Heel fijn om dit te lezen! Mooi ook he, dat je er zo snel de vruchten van plukt.
Doet me echt goed, en stimuleert mij weer op mn beurt
[...]
Je hebt wel gelijk. Ik zie het als heel positief dat gewichten van anderen mij niet meer triggeren, maar ben me er wel van bewust dat het op meelezers een negatieve uitwerking kan hebben.
Wat Lotte zegt
[/quote]Verder gaat het met mij sinds een paar dagen weer erg lekker! Ik slaap weer beter, en ook het eten gaat opvallend goed. Ik durf gewoon meer te nemen, omdat ik meer dan ooit inzie dat het me gelukkiger zal maken. Het blijft moeilijk hoor, maar ik zie toch duidelijk verbetering....[/quote]
Super!! Heel fijn om dit te lezen! Mooi ook he, dat je er zo snel de vruchten van plukt.
Doet me echt goed, en stimuleert mij weer op mn beurt
anoniem_6495a68e96f8c wijzigde dit bericht op 04-07-2010 21:53
Reden: Naja, dat 2x verschillend quoten gaat mij niet zo goed af als Lotte :D
Reden: Naja, dat 2x verschillend quoten gaat mij niet zo goed af als Lotte :D
% gewijzigd
zondag 4 juli 2010 om 21:54
quote:rooos20 schreef op 04 juli 2010 @ 21:42:
Gisterenavond/nacht had ik gewoon enorme honger toen ik thuis kwam, dus heb ik eerst 2 boterhammetjes gemaakt, daarna nog 2. Toen had ik echt nog steeds honger en heb ik er nog 2 gemaakt. Dat heeft allemaal wel een uur in beslag genomen, dus ik heb wel echt naar mn lichaam geluisterd.
Wow, wat vind ik dit KNAP!!
Echt, ik zit het met bewondering te lezen.
Ik weet niet of ik ooit zover zal komen....
En rooos, ik sport nu niet. Eigenlijk heb ik nog nooit van m'n leven echt gesport. Ja, zwemmen vind ik enig, en skaten. Yoga heb ik ook een blauwe maandag gedaan, maar dat was echt drie keer niks voor mij.
Ik heb zelf een hometrainer, maar laat het wel uit m'n hoofd om daarop te gaan zitten. Ik heb het één keer gedaan, en was daarna zo kapot dat ik hem direct heb gebombardeerd tot kleding- en tassenstandaard. Hartstikke handig!
Gisterenavond/nacht had ik gewoon enorme honger toen ik thuis kwam, dus heb ik eerst 2 boterhammetjes gemaakt, daarna nog 2. Toen had ik echt nog steeds honger en heb ik er nog 2 gemaakt. Dat heeft allemaal wel een uur in beslag genomen, dus ik heb wel echt naar mn lichaam geluisterd.
Wow, wat vind ik dit KNAP!!
Echt, ik zit het met bewondering te lezen.
Ik weet niet of ik ooit zover zal komen....
En rooos, ik sport nu niet. Eigenlijk heb ik nog nooit van m'n leven echt gesport. Ja, zwemmen vind ik enig, en skaten. Yoga heb ik ook een blauwe maandag gedaan, maar dat was echt drie keer niks voor mij.
Ik heb zelf een hometrainer, maar laat het wel uit m'n hoofd om daarop te gaan zitten. Ik heb het één keer gedaan, en was daarna zo kapot dat ik hem direct heb gebombardeerd tot kleding- en tassenstandaard. Hartstikke handig!
zondag 4 juli 2010 om 21:58
Hai Pelikaan
Ja hoor genoten vandaag. Met zoonlief naar mijn broer en zijn vrouw geweest. Daar lekker in hun best grote zwembadje gezwommen en een ijsje gegeten!! Ook nog een boel babyspulletjes voor ze meegenomen want ze zijn zwanger. Best raar want het is mijn kleine broertje, zeven jaar jonger. Hij wordt een man hahaha. Vanavond een visje van de gril op en zoonlief heeft heel goed gegeten dus ik ben trots. Ik ook vis op dus helemaal goed.
Ik weet dat getallen op allerlei fora verboden zijn. Maar omdat we hier op de nasleep zitten en elkaar motiveren dacht ik dat het ook juist kan motiveren.......
En tja, meelezers...als je jezelf wilt triggeren zoek je denk ik wel proanorexia sites op.....Ik vind het juist inspirerend om te lezen hoeveel iemand al is aangekomen en wat iemands streefgewicht is ook om voor mezelf een reeel beeld vast te stellen. Want mijn beeld is nog niet reeel. En dat weet ik wel ook al voelt dat nog niet zo.
Toen ik nog veel sportlessen gaf at ik ook echt veel meer. Mijn lijf vroeg , nee schreeuwde daar ook om. Anders hield ik het niet vol. Dus nam ik zo'n heerlijk groot driehoeksbroodje van de v en d met gerookte kip extra. Goed vanwege extra koolhydraten en eiwitten. En erg lekker!!!!!!!
liefs Betty.
uit welke regio komen jullie, of willen jullie dat in het midden laten, dan snap ik dat wel hoor, ik woon in de buurt van Eindhoven....
Ja hoor genoten vandaag. Met zoonlief naar mijn broer en zijn vrouw geweest. Daar lekker in hun best grote zwembadje gezwommen en een ijsje gegeten!! Ook nog een boel babyspulletjes voor ze meegenomen want ze zijn zwanger. Best raar want het is mijn kleine broertje, zeven jaar jonger. Hij wordt een man hahaha. Vanavond een visje van de gril op en zoonlief heeft heel goed gegeten dus ik ben trots. Ik ook vis op dus helemaal goed.
Ik weet dat getallen op allerlei fora verboden zijn. Maar omdat we hier op de nasleep zitten en elkaar motiveren dacht ik dat het ook juist kan motiveren.......
En tja, meelezers...als je jezelf wilt triggeren zoek je denk ik wel proanorexia sites op.....Ik vind het juist inspirerend om te lezen hoeveel iemand al is aangekomen en wat iemands streefgewicht is ook om voor mezelf een reeel beeld vast te stellen. Want mijn beeld is nog niet reeel. En dat weet ik wel ook al voelt dat nog niet zo.
Toen ik nog veel sportlessen gaf at ik ook echt veel meer. Mijn lijf vroeg , nee schreeuwde daar ook om. Anders hield ik het niet vol. Dus nam ik zo'n heerlijk groot driehoeksbroodje van de v en d met gerookte kip extra. Goed vanwege extra koolhydraten en eiwitten. En erg lekker!!!!!!!
liefs Betty.
uit welke regio komen jullie, of willen jullie dat in het midden laten, dan snap ik dat wel hoor, ik woon in de buurt van Eindhoven....
zondag 4 juli 2010 om 21:59
Nja, jij kan chocolaatjes eten en dat kan ik weer niet. Dus ik weet niet wat knapper is!
En zwemmen is inderdaad heerlijk, ook goed voor al je spieren. En lekker ONTSPANNEN sporten kan je nachtrust ook verbeteren.. Dus niet dat hometrainer-verhaal haha.
Misschien moet ik ook maar eens in de week ff lekker baantjes gaan trekken ofzo.
En zwemmen is inderdaad heerlijk, ook goed voor al je spieren. En lekker ONTSPANNEN sporten kan je nachtrust ook verbeteren.. Dus niet dat hometrainer-verhaal haha.
Misschien moet ik ook maar eens in de week ff lekker baantjes gaan trekken ofzo.
maandag 5 juli 2010 om 07:31
Hai Roos, nog even een antwoord op je vraag over de topiramaat. De bijwerkingen kunnen zijn; diarree, spiertrekkingen maar dit gaat over en is alleen in het begin. Op de site van SABN kun je hier wellicht wat meer informatie over vinden. Een vriendin van me is ermee gestopt omdat ze teveel bijwerkingen had. Maar ik heb er veel baat bij.
Heerlijk geslapen trouwens, niet meer zo warm he!
Oja, ik ben dol op yoga, maar is lastig want duur en dan moet ik ook nog eens een oppas betalen.....
Ben ik trouwens de enige hier die een kind heeft?
Het duurde bij mij wel bijna anderhalf jaar om zwanger te worden. Dus eten hahahaha!!!!!!
Fijne dag, Betty
( hoor wie het zegt, schaam)
Heerlijk geslapen trouwens, niet meer zo warm he!
Oja, ik ben dol op yoga, maar is lastig want duur en dan moet ik ook nog eens een oppas betalen.....
Ben ik trouwens de enige hier die een kind heeft?
Het duurde bij mij wel bijna anderhalf jaar om zwanger te worden. Dus eten hahahaha!!!!!!
Fijne dag, Betty
( hoor wie het zegt, schaam)
maandag 5 juli 2010 om 08:43
Wat betreft het sporten wat Betty aanhaalde; ik zou er nog niet aan beginnen. BMI van 19 kan dan wel geen ondergewicht zijn, het optimale BMI voor een vrouw is iets van 22. Dan is ze het meest vruchtbaar. Als je een bron wilt hoor ik t wel, dan zoek ik t ff voor je op. Al ben ik sowieso niet van dat BMI-verhaal, ik kijk liever naar de centimeters en verhoudingen. En het allerbeste is natuurlijk dat je gelukkig en gezond bent en goed in je vel zit!
Een bmi van 22......Dit woog ik op mijn zwaarste. Ik had toen erg veel vreetbuien en ik compenseerde toen niet. Ik had toen echt een dikke toet en maat 42. Mijn bovenbenen schuurden tegen elkaar.......Need to say more???
Verder ben ik wel met je eens dat je kijkt naar je verhoudingen enzo ipv naar de cijfertjes!!!!
Een bmi van 22......Dit woog ik op mijn zwaarste. Ik had toen erg veel vreetbuien en ik compenseerde toen niet. Ik had toen echt een dikke toet en maat 42. Mijn bovenbenen schuurden tegen elkaar.......Need to say more???
Verder ben ik wel met je eens dat je kijkt naar je verhoudingen enzo ipv naar de cijfertjes!!!!
maandag 5 juli 2010 om 10:13
quote:betty73 schreef op 05 juli 2010 @ 08:43:
Wat betreft het sporten wat Betty aanhaalde; ik zou er nog niet aan beginnen. BMI van 19 kan dan wel geen ondergewicht zijn, het optimale BMI voor een vrouw is iets van 22. Dan is ze het meest vruchtbaar. Als je een bron wilt hoor ik t wel, dan zoek ik t ff voor je op. Al ben ik sowieso niet van dat BMI-verhaal, ik kijk liever naar de centimeters en verhoudingen. En het allerbeste is natuurlijk dat je gelukkig en gezond bent en goed in je vel zit!
Een bmi van 22......Dit woog ik op mijn zwaarste. Ik had toen erg veel vreetbuien en ik compenseerde toen niet. Ik had toen echt een dikke toet en maat 42. Mijn bovenbenen schuurden tegen elkaar.......Need to say more???
Verder ben ik wel met je eens dat je kijkt naar je verhoudingen enzo ipv naar de cijfertjes!!!!
Toen ik een BMI had van 22 droeg ik maat 36/38. Is bij ieder mens verschillend.
Bovenbenen die tegen elkaar schuren zegt volgens mij ook niets.
De getallen en lichamelijke kenmerken zouden nu ook niet zo belangrijk mogen zijn, jammer dat we er zoveel waarde aan hechten.. Vind ik soms echt stom en oppervlakkig van mezelf!
Ik heb trouwens geen kinderen, wil ze wel graag! Woog je ook al te weinig toen je zwanger wilde worden? Hoe is het toen tijdens je zwangerschap gegaan?
Wat betreft het sporten wat Betty aanhaalde; ik zou er nog niet aan beginnen. BMI van 19 kan dan wel geen ondergewicht zijn, het optimale BMI voor een vrouw is iets van 22. Dan is ze het meest vruchtbaar. Als je een bron wilt hoor ik t wel, dan zoek ik t ff voor je op. Al ben ik sowieso niet van dat BMI-verhaal, ik kijk liever naar de centimeters en verhoudingen. En het allerbeste is natuurlijk dat je gelukkig en gezond bent en goed in je vel zit!
Een bmi van 22......Dit woog ik op mijn zwaarste. Ik had toen erg veel vreetbuien en ik compenseerde toen niet. Ik had toen echt een dikke toet en maat 42. Mijn bovenbenen schuurden tegen elkaar.......Need to say more???
Verder ben ik wel met je eens dat je kijkt naar je verhoudingen enzo ipv naar de cijfertjes!!!!
Toen ik een BMI had van 22 droeg ik maat 36/38. Is bij ieder mens verschillend.
Bovenbenen die tegen elkaar schuren zegt volgens mij ook niets.
De getallen en lichamelijke kenmerken zouden nu ook niet zo belangrijk mogen zijn, jammer dat we er zoveel waarde aan hechten.. Vind ik soms echt stom en oppervlakkig van mezelf!
Ik heb trouwens geen kinderen, wil ze wel graag! Woog je ook al te weinig toen je zwanger wilde worden? Hoe is het toen tijdens je zwangerschap gegaan?
maandag 5 juli 2010 om 11:46
Ik laat het sporten nog maar even zitten. Komt wel, als ik eraan toe ben.
Vannacht geen goede nacht gehad. En dit keer kon het echt niet door te weinig eten komen, want gisteren heb ik voor mijn doen écht veel op. Ik had er dus alle vertrouwen in, toen ik naar bed ging. Viel tegen, ik was zó rusteloos. Elke keer schrok ik wakker uit onrustige dromen. Ik weet niet meer waar ze over gingen, maar ik móest in ieder geval heel veel van mezelf. Als ik dan wakker werd, dacht ik: Oh nee, ik lig in bed, ik hóef verder helemaal niks.
Wat een gevecht is het toch. Niet alleen het eten, maar gewoon alleen al om een beetje rust in m'n hoofd te krijgen. Ik hoop zo dat het aankomen daarvoor gaat zorgen. Dat ik niet meer constant hoef na te denken van mezelf, en me voor de verandering ook eens echt kan ontspannen.
Het eten gaat vandaag wel goed, maar ik voel me gewoon echt zwaar. Toch eet ik alles op, want straks ga ik werken. Da's maar goed ook, want anders zou ik er waarschijnlijk een potje van maken, met eten. Ik ben moe, heb niet echt trek; niet echt de ideale omstandigheden om een hap meer te nemen.
Ik wil zo graag een uitgerust hoofd.
Vannacht geen goede nacht gehad. En dit keer kon het echt niet door te weinig eten komen, want gisteren heb ik voor mijn doen écht veel op. Ik had er dus alle vertrouwen in, toen ik naar bed ging. Viel tegen, ik was zó rusteloos. Elke keer schrok ik wakker uit onrustige dromen. Ik weet niet meer waar ze over gingen, maar ik móest in ieder geval heel veel van mezelf. Als ik dan wakker werd, dacht ik: Oh nee, ik lig in bed, ik hóef verder helemaal niks.
Wat een gevecht is het toch. Niet alleen het eten, maar gewoon alleen al om een beetje rust in m'n hoofd te krijgen. Ik hoop zo dat het aankomen daarvoor gaat zorgen. Dat ik niet meer constant hoef na te denken van mezelf, en me voor de verandering ook eens echt kan ontspannen.
Het eten gaat vandaag wel goed, maar ik voel me gewoon echt zwaar. Toch eet ik alles op, want straks ga ik werken. Da's maar goed ook, want anders zou ik er waarschijnlijk een potje van maken, met eten. Ik ben moe, heb niet echt trek; niet echt de ideale omstandigheden om een hap meer te nemen.
Ik wil zo graag een uitgerust hoofd.
maandag 5 juli 2010 om 12:00
Hai Roos,
even een antwoord op jouw vraag, ja ik woog ook te weinig toen ik zwanger werd maar wel 3 kg meer dan toen.
Ik was heel blij want ik wilde erg graag een kind. Heel lang heb ik getwijfeld of ik wel aan kids moest beginnen door al mijn issues. Maar doordat ik me door het gebruik van Topiramaat zo goed voelde en mijn man het ook wilde durfden we er toch aan te beginnen. Het moeilijke en tegenstrijdige was wel dat toen we voor het echt gingen ik wel met deze medicijnen moest stoppen. Het duurde dus een hele poos voor ik zwanger werd maar is toch spontaan gelukt. In totaal ben ik tien kilo aangekomen, waarvan de laatste drie echt puur vocht vasthouden.
Ik had tijdens mijn zwangerschap extra gesprekken met een psychiater en gebruikte wel antidepressiva. Hierom ging ik ook bevallen het ziekenhuis.
Een week na de bevalling kon ik alweer in mijn oude jeans en ik heb een super kraamtijd gehad.
Het lullige is dat mijn man ineens zei toen zoon nog geen negen maanden was dat ie niet meer van me hield en dat de topiramaat die ik zodra ik was bevallen ik weer ben gaan slikken niet meer zo goed werkte als voor de bevalling, ik hou niet meer van je.
Ik had met hem een relatie van bijna negen jaar. Sindsdien sta ik er dus alleen voor.
Uiteindelijk ben ik bij de crisisdienst terechtgekomen waar ik veel hulp heb gehad.
Tja, die bmi's, zo zie je maar is voor iedereen anders.......haha ik ben nu ook niet vel over been ......
Hai Runner, bedankt voor je woorden en goed te horen hoe het met jou gaat.
Een voorbeeld van de vele vervelende dingen die ik in de hulpverlening heb meegemaakt......
Ik zocht hulp voor mijn borderlinepersoonlijksstoornis. Ik was toen 27 en had al vanalles gedaan. Vanaf mijn 17e. Ik zou worden geholpen maar moest eerst drie weken worden opgenomen op de afdeling eetstoornissen om mijn eetpatroon te normaliseren vanwege ernstige boulimia met anorexia trekken. Ik woog toen 53,6 kilo. Ik werd op een cplus eetlijst gezeg. De meest uitgebreide lijst.
Dat is dus vier boterhammen 's morgens, en vier 's middags, en tussendoortjes zoals roggenbrood. Nouja veeeeel dus. Een uur na het eten mochten we de woonkamer niet uit dus overgeven kon echt niet. Ik had erg veel stres. Na drie weken was ik ondanks dat echt vele eten en niet sporten 6 ons afgevallen.
Conclusie van therapeuten. Je bent niet gemotiveerd. Ga maar naar huis en ook geen hulp voor borderline.......
Ik heb zo nog tig verhalen.
Ik ben inderdaad op.
Maar ik leef door en vecht voor mijn zoon.
liefs Betty
even een antwoord op jouw vraag, ja ik woog ook te weinig toen ik zwanger werd maar wel 3 kg meer dan toen.
Ik was heel blij want ik wilde erg graag een kind. Heel lang heb ik getwijfeld of ik wel aan kids moest beginnen door al mijn issues. Maar doordat ik me door het gebruik van Topiramaat zo goed voelde en mijn man het ook wilde durfden we er toch aan te beginnen. Het moeilijke en tegenstrijdige was wel dat toen we voor het echt gingen ik wel met deze medicijnen moest stoppen. Het duurde dus een hele poos voor ik zwanger werd maar is toch spontaan gelukt. In totaal ben ik tien kilo aangekomen, waarvan de laatste drie echt puur vocht vasthouden.
Ik had tijdens mijn zwangerschap extra gesprekken met een psychiater en gebruikte wel antidepressiva. Hierom ging ik ook bevallen het ziekenhuis.
Een week na de bevalling kon ik alweer in mijn oude jeans en ik heb een super kraamtijd gehad.
Het lullige is dat mijn man ineens zei toen zoon nog geen negen maanden was dat ie niet meer van me hield en dat de topiramaat die ik zodra ik was bevallen ik weer ben gaan slikken niet meer zo goed werkte als voor de bevalling, ik hou niet meer van je.
Ik had met hem een relatie van bijna negen jaar. Sindsdien sta ik er dus alleen voor.
Uiteindelijk ben ik bij de crisisdienst terechtgekomen waar ik veel hulp heb gehad.
Tja, die bmi's, zo zie je maar is voor iedereen anders.......haha ik ben nu ook niet vel over been ......
Hai Runner, bedankt voor je woorden en goed te horen hoe het met jou gaat.
Een voorbeeld van de vele vervelende dingen die ik in de hulpverlening heb meegemaakt......
Ik zocht hulp voor mijn borderlinepersoonlijksstoornis. Ik was toen 27 en had al vanalles gedaan. Vanaf mijn 17e. Ik zou worden geholpen maar moest eerst drie weken worden opgenomen op de afdeling eetstoornissen om mijn eetpatroon te normaliseren vanwege ernstige boulimia met anorexia trekken. Ik woog toen 53,6 kilo. Ik werd op een cplus eetlijst gezeg. De meest uitgebreide lijst.
Dat is dus vier boterhammen 's morgens, en vier 's middags, en tussendoortjes zoals roggenbrood. Nouja veeeeel dus. Een uur na het eten mochten we de woonkamer niet uit dus overgeven kon echt niet. Ik had erg veel stres. Na drie weken was ik ondanks dat echt vele eten en niet sporten 6 ons afgevallen.
Conclusie van therapeuten. Je bent niet gemotiveerd. Ga maar naar huis en ook geen hulp voor borderline.......
Ik heb zo nog tig verhalen.
Ik ben inderdaad op.
Maar ik leef door en vecht voor mijn zoon.
liefs Betty
maandag 5 juli 2010 om 12:26
Runner, bedankt dat je zegt dat er niks mis is met het eten van extra brood als je honger hebt. Ik voel me daar soms zo dubbel over.. Ik eet soms echt wel 10 boterhammen per dag..
Vooral als ik (zoals deze week) ongesteld moet worden. Heb er inmiddels alweer 5 op en heb gewoon nog steeds honger. Heb al wel een dik half uur gefietst en moet vanmiddag weer terug, maar merk wel verschil met wanneer ik net ongesteld ben geweest..
Fijn dat het met jou goed gaat qua eten!
Lotte, troost je, ook ik heb enorm slecht geslapen vannacht. Ben vaak wakker geweest en om 4 uur ook weer wakker na een heel enge nachtmerrie. Ook onrustig geslapen en ben niet helemaal fit en vrolijk nu. In tegenstelling tot jou heb ik dus wel veel honger. Ook niet leuk. Maar dat gaat wel weer over.
Betty, wat kl*te allemaal! Ik vind het heel verdrietig om te lezen dat je op bent. Kun je, naast je zoontje natuurlijk, nog voldoening uit het leven halen? Iets waar je je op verheugt, waar je op hoopt of waarvan je droomt? Mij helpt het vaak om mooie vooruitzichten te hebben, dat je ergens voor leeft en het ergens voor doet.
Ik heb ook gesprekken gehad met een therapeut. Fijne man, dat wel hoor, maar het hielp me niet verder. Ook in een soort praatgroep gezeten, waar ik voor mijn gevoel ook weinig aan had.
Zoals hier al eens is geschreven: 'Het leven is de beste therapie'. Een duwtje in de goede richting, de wind mee, een positieve gebeurtenis, dat soort zaken helpt mij om door te zetten. Ik hoop dat dit ook op jou van toepassing is.
Wat zou je op dit moment echt graag willen?
Vooral als ik (zoals deze week) ongesteld moet worden. Heb er inmiddels alweer 5 op en heb gewoon nog steeds honger. Heb al wel een dik half uur gefietst en moet vanmiddag weer terug, maar merk wel verschil met wanneer ik net ongesteld ben geweest..
Fijn dat het met jou goed gaat qua eten!
Lotte, troost je, ook ik heb enorm slecht geslapen vannacht. Ben vaak wakker geweest en om 4 uur ook weer wakker na een heel enge nachtmerrie. Ook onrustig geslapen en ben niet helemaal fit en vrolijk nu. In tegenstelling tot jou heb ik dus wel veel honger. Ook niet leuk. Maar dat gaat wel weer over.
Betty, wat kl*te allemaal! Ik vind het heel verdrietig om te lezen dat je op bent. Kun je, naast je zoontje natuurlijk, nog voldoening uit het leven halen? Iets waar je je op verheugt, waar je op hoopt of waarvan je droomt? Mij helpt het vaak om mooie vooruitzichten te hebben, dat je ergens voor leeft en het ergens voor doet.
Ik heb ook gesprekken gehad met een therapeut. Fijne man, dat wel hoor, maar het hielp me niet verder. Ook in een soort praatgroep gezeten, waar ik voor mijn gevoel ook weinig aan had.
Zoals hier al eens is geschreven: 'Het leven is de beste therapie'. Een duwtje in de goede richting, de wind mee, een positieve gebeurtenis, dat soort zaken helpt mij om door te zetten. Ik hoop dat dit ook op jou van toepassing is.
Wat zou je op dit moment echt graag willen?
maandag 5 juli 2010 om 14:46
Hai Lotte, wat vervelend dat je zo slecht hebt geslapen. Als ik een paar nachten slecht slaap neem ik weleens een oxazepam. Dat is een pilletje tegen angsten en wekt ook slaapwekkend. Maar momenteel slaap ik goed, uitgezonderd met die hitte dan, en neem ik ze nauwelijks maar het idee dat ik ze in huis heb vind ik wel fijn....
Een volwassen vrouw die niet hoeft aan te komen zou in een gezond eetschema al 5 tot 7 boterhammen moeten eten Roos. Wanneer je dus nog ondergewicht hebt, en helemaal wanneer je ongi moet worden heeft je lichaam dus echt wat extra's nodig. Wanneer jij je nu veilig voelt bij een lekkere gezonde boterham kan ik alleen maar zeggen GOED BEZIG ben trots op je!!!!
Ik kan me nog herinneren dat toen ik net voordat ik voor de allereerste keer ongi moest worden en in de brugklas zat ik een korte periode wel tien boterhammen mee naar school nam voor de lunch. Hahaha, kan je het je voorstellen. Dus lekker van genieten.
Ik heb gelukkig een paar goede vrienden en goed contact met mijn ouders. Ik wil dus ook de pilatesles op de vrijdag blijven doen.
Ook droom ik ervan nog ooit de opleiding te doen tot yogadocente, maar dat is voor de lange termijn.
Ik merk dat ik nu niet de energie heb voor een relatie. Het alleen opvoeden van mijn zoon is zwaar en om het weekend is hij bij zijn vader en dan moet ik echt even opladen.
Verder heb ik de droom om echt te gaan schrijven. Op mijn havo eindexamen had ik tien voor mijn opstel en ik hoorde ook later dat ik aanleg heb. Enne....genoeg stof tot schrijven en ook nog een levendige fantasie. Maar ik heb vaak zo'n onrust in mijn hoofd.
Verder heb ik ook mijn creatieve momenten.
Als zoon vier is en dus over een half jaar op de basisschool zit wil ik ook wat meer gaan doen omdat ik nu wel erg vaak thuiszit. Ik ben daar best over aan het denken.
Het liefst wat werken maar ik ben in het verleden zovaak over mijn grenzen gegaan, daar ben ik wel huiverig voor.
Momenteel ben ik al heel blij als ik niet teveel eetbuien heb, mijn huis op orde hou en af en toe wat leuks doe met vrienden en met zoon.......
Wat zijn jullie toekomstdromen????
In de heel verre toekomst denk ik er soms aan toch weer wat met mijn HBO verpleegkunde opleiding te gaan doen. En dan het liefst als ervaringsdeskundige .....misschien over tien jaar....
Nouja toch best wel wat ideeen. Maar die heb ik al wel even....
Een volwassen vrouw die niet hoeft aan te komen zou in een gezond eetschema al 5 tot 7 boterhammen moeten eten Roos. Wanneer je dus nog ondergewicht hebt, en helemaal wanneer je ongi moet worden heeft je lichaam dus echt wat extra's nodig. Wanneer jij je nu veilig voelt bij een lekkere gezonde boterham kan ik alleen maar zeggen GOED BEZIG ben trots op je!!!!
Ik kan me nog herinneren dat toen ik net voordat ik voor de allereerste keer ongi moest worden en in de brugklas zat ik een korte periode wel tien boterhammen mee naar school nam voor de lunch. Hahaha, kan je het je voorstellen. Dus lekker van genieten.
Ik heb gelukkig een paar goede vrienden en goed contact met mijn ouders. Ik wil dus ook de pilatesles op de vrijdag blijven doen.
Ook droom ik ervan nog ooit de opleiding te doen tot yogadocente, maar dat is voor de lange termijn.
Ik merk dat ik nu niet de energie heb voor een relatie. Het alleen opvoeden van mijn zoon is zwaar en om het weekend is hij bij zijn vader en dan moet ik echt even opladen.
Verder heb ik de droom om echt te gaan schrijven. Op mijn havo eindexamen had ik tien voor mijn opstel en ik hoorde ook later dat ik aanleg heb. Enne....genoeg stof tot schrijven en ook nog een levendige fantasie. Maar ik heb vaak zo'n onrust in mijn hoofd.
Verder heb ik ook mijn creatieve momenten.
Als zoon vier is en dus over een half jaar op de basisschool zit wil ik ook wat meer gaan doen omdat ik nu wel erg vaak thuiszit. Ik ben daar best over aan het denken.
Het liefst wat werken maar ik ben in het verleden zovaak over mijn grenzen gegaan, daar ben ik wel huiverig voor.
Momenteel ben ik al heel blij als ik niet teveel eetbuien heb, mijn huis op orde hou en af en toe wat leuks doe met vrienden en met zoon.......
Wat zijn jullie toekomstdromen????
In de heel verre toekomst denk ik er soms aan toch weer wat met mijn HBO verpleegkunde opleiding te gaan doen. En dan het liefst als ervaringsdeskundige .....misschien over tien jaar....
Nouja toch best wel wat ideeen. Maar die heb ik al wel even....
donderdag 8 juli 2010 om 19:58
Ik heb het zwaar.
Ik slaap zó slecht, 't is niet leuk meer.
Ben gewoon met zoveel dingen bezig in m'n hoofd. Altijd maar denken, en 's nachts kan ik dat niet uitschakelen.
Over het algemeen gaat het natuurlijk al een stuk beter met me dan in de afgelopen jaren, dus ik ben echt wel op de goede weg. Maar in m'n hart ben ik nog zó onzeker, en dat kan me soms helemaal gek maken.
Ik heb bijvoorbeeld sinds een week een nieuwe collega. Ik werk niet met haar samen, want zij werkt de ochtenden en ik de middagen (we zijn tandartsassistente).
Ik werk daar nu ongeveer een jaar, en heb dus al veel ervaring opgedaan. Zij is een paar maanden geleden begonnen met een soort versnelde opleiding, en is daar pas voor geslaagd.
Nu ben ik al weken bang dat zij alles veel beter zal doen dan ik. Dat blijkt dat zij veel geschikter is voor dit werk, terwijl ik niets dan complimenten krijg.
Dus vandaag heb ik het gewoon tegen de tandarts gezegd. Dat ik zoveel stress heb, omdat ik bang ben voor haar onder te doen. Hij weet van de anorexia, hij weet dat ik nog aan het opklimmen ben. Hij is ook heel goed voor me, we werken heel prettig samen.
Hij heeft me gerustgesteld. Ik doe het prima, en hoef me nergens zorgen over te maken volgens hem.
Ik ben blij dat ik m'n hart gelucht heb. Dat ga ik zeker vaker doen. Ik ben gewoon nog niet zo goed in staat mezelf ervan te overtuigen dat ik goed ben zoals ik ben.
Ik hoop wel dat dat komt, met de tijd. En ik hoop dat ik deze hele kwestie nu van me af kan zetten, en dat dat een positieve uitwerking zal hebben op mijn nachtrust.
Qua eten gaat het goed. Ondanks de stress van de afgelopen tijd niets afgevallen. Dat is voor mij heel wat.
Ik slaap zó slecht, 't is niet leuk meer.
Ben gewoon met zoveel dingen bezig in m'n hoofd. Altijd maar denken, en 's nachts kan ik dat niet uitschakelen.
Over het algemeen gaat het natuurlijk al een stuk beter met me dan in de afgelopen jaren, dus ik ben echt wel op de goede weg. Maar in m'n hart ben ik nog zó onzeker, en dat kan me soms helemaal gek maken.
Ik heb bijvoorbeeld sinds een week een nieuwe collega. Ik werk niet met haar samen, want zij werkt de ochtenden en ik de middagen (we zijn tandartsassistente).
Ik werk daar nu ongeveer een jaar, en heb dus al veel ervaring opgedaan. Zij is een paar maanden geleden begonnen met een soort versnelde opleiding, en is daar pas voor geslaagd.
Nu ben ik al weken bang dat zij alles veel beter zal doen dan ik. Dat blijkt dat zij veel geschikter is voor dit werk, terwijl ik niets dan complimenten krijg.
Dus vandaag heb ik het gewoon tegen de tandarts gezegd. Dat ik zoveel stress heb, omdat ik bang ben voor haar onder te doen. Hij weet van de anorexia, hij weet dat ik nog aan het opklimmen ben. Hij is ook heel goed voor me, we werken heel prettig samen.
Hij heeft me gerustgesteld. Ik doe het prima, en hoef me nergens zorgen over te maken volgens hem.
Ik ben blij dat ik m'n hart gelucht heb. Dat ga ik zeker vaker doen. Ik ben gewoon nog niet zo goed in staat mezelf ervan te overtuigen dat ik goed ben zoals ik ben.
Ik hoop wel dat dat komt, met de tijd. En ik hoop dat ik deze hele kwestie nu van me af kan zetten, en dat dat een positieve uitwerking zal hebben op mijn nachtrust.
Qua eten gaat het goed. Ondanks de stress van de afgelopen tijd niets afgevallen. Dat is voor mij heel wat.
