Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 9 juli 2010 om 19:23
Hai Lotte, goed bezig hoor. Maar zoals ik ook al schreef en nu Runner ook. Blijf niet te lang lopen met je slaapprobleem want dat breekt je op.
Knap dat je dooreet en goed dat je je twijfels en gedachten met de tandarts bespreekt.
Ik had zelf, heb moet ik zeggen maar het was erger, ook vaak dergelijke gedachten. Ook in mijn sportlessen ed. Ik ben ook erg perfectionistisch.
De Linehan therapie heeft mij erg geholpen om mijn eigen 'mythes' te leren te ontkrachten.
Zo dacht ik bijvoorbeeld wanneer ik een sportles gaf en iemand keek chargrijnig dat diegene mijn les niet leuk vond. Nu denk ik joh, die heeft ruzie thuis met haar vent, of ze is ongesteld......zooooo belangrijk ben ik niet dat alles om mij draait......
Ik merk dat ik wel anders eet. Veel meer fruit en ijsjes, wel waterijsjes, en rauwkost en minder brood. Wel meer kwark....
Ik merk dat ik vocht vasthou nu dus de weegschaal is niet helemaal betrouwbaar.
Mijn pilatesles vanmorgen ging goed. Heb het zelf wat rustiger aan gedaan en wat meer rondgelopen en gecorrigeerd maar de dames vonden het een leuke en pittige les dus dat geeft me wel weer een goed gevoel.
Zoonlief is bij zijn vader dit weekend. Kan ik even wat bijkomen en morgen zwemmen, boekje mee even niks. Heerlijk. Vandaag nog een spannende thriller gescoord bij de bieb en de nieuwe viva voor een euro. Enne ik sta erin hahahaha. Valt mee hoor, ik gaf een reactie op de stelling wat te doen met de buurvrouw die mijn sleutel heeft........
Iedereen fijn weekend en een extra ijsje
Ja Runner het is ook eigenlijk te warm om achter de pc te zitten, liever aan het zwembad hahaha. En ik merk ook dat gewoon openheid vaak het beste werkt......
Knap dat je dooreet en goed dat je je twijfels en gedachten met de tandarts bespreekt.
Ik had zelf, heb moet ik zeggen maar het was erger, ook vaak dergelijke gedachten. Ook in mijn sportlessen ed. Ik ben ook erg perfectionistisch.
De Linehan therapie heeft mij erg geholpen om mijn eigen 'mythes' te leren te ontkrachten.
Zo dacht ik bijvoorbeeld wanneer ik een sportles gaf en iemand keek chargrijnig dat diegene mijn les niet leuk vond. Nu denk ik joh, die heeft ruzie thuis met haar vent, of ze is ongesteld......zooooo belangrijk ben ik niet dat alles om mij draait......
Ik merk dat ik wel anders eet. Veel meer fruit en ijsjes, wel waterijsjes, en rauwkost en minder brood. Wel meer kwark....
Ik merk dat ik vocht vasthou nu dus de weegschaal is niet helemaal betrouwbaar.
Mijn pilatesles vanmorgen ging goed. Heb het zelf wat rustiger aan gedaan en wat meer rondgelopen en gecorrigeerd maar de dames vonden het een leuke en pittige les dus dat geeft me wel weer een goed gevoel.
Zoonlief is bij zijn vader dit weekend. Kan ik even wat bijkomen en morgen zwemmen, boekje mee even niks. Heerlijk. Vandaag nog een spannende thriller gescoord bij de bieb en de nieuwe viva voor een euro. Enne ik sta erin hahahaha. Valt mee hoor, ik gaf een reactie op de stelling wat te doen met de buurvrouw die mijn sleutel heeft........
Iedereen fijn weekend en een extra ijsje
Ja Runner het is ook eigenlijk te warm om achter de pc te zitten, liever aan het zwembad hahaha. En ik merk ook dat gewoon openheid vaak het beste werkt......
vrijdag 9 juli 2010 om 21:46
quote:betty73 schreef op 09 juli 2010 @ 19:23:
Hai Lotte, goed bezig hoor. Maar zoals ik ook al schreef en nu Runner ook. Blijf niet te lang lopen met je slaapprobleem want dat breekt je op.
Dat is zo, maar een jaar of zes geleden ben ik een tijdje verslaafd geweest aan de Temazepam, en dat wil ik nooit meer meemaken.
Toen sliep ik ook al slecht, en liep het op een gegeven moment de spuigaten uit. Mijn moeder heeft altijd een paar van die slaappillen in huis, voor in tijden van nood, en ze had al een paar keer gezegd dat ik er eens eentje moest nemen. Ik wilde dat pertinent niet.
Maarja, toen ging het op een gegeven moment zó slecht, dat ik bang was dat ik door zou draaien. Ik was zo ontzettend moe, maar kon 's avonds toch niet in slaap komen. Ze is toen persoonlijk zo'n pil komen brengen. Ik ging overstag, want ik was echt de wanhoop nabij. Ik ging naar bed, zonder veel vertrouwen in de slaappil. Het volgende moment werd ik wakker, en was het ochtend. Ik had de hele nacht doorgeslapen, het was een wonder.
Ik dus naar de dokter, voor een recept voor Temazepam. Dat kreeg ik, en achteraf zeg ik: véél te makkelijk. Want al snel gingen ze natuurlijk minder goed werken. Op een gegeven moment nam ik er twee. Eentje als ik naar bed ging, en eentje als ik na een paar uur alweer wakker werd. De wanhoop werd alsmaar groter, want nu had ik helemáál geen vertrouwen meer in het slapen.
Ik had in die tijd nog gesprekken met een psycholoog. Zij raadde me aan het gebruik van de slaappillen af te bouwen. Toen ik thuiskwam dacht ik: afbouwen? Ik stop er direct helemaal mee! Ja, wat ik in m'n kop heb, heb ik ook echt niet in m'n kont hoor. De twee ergste nachten van m'n leven volgden, want ik viel gewoon NIET in slaap. 't Is maar goed dat ik in die tijd niet werkte, want overdag was ik niet meer dan een veredelde zombie.
Maar na die twee nachten gebeurde het; ik sliep weer! Niet goed ofzo, maar ik kón het in ieder geval nog! Ik heb toen gezworen dat ik nooit, echt nooit van m'n leven meer een slaappil zou aanraken.
Nu gebruik ik Melatonine. Eén tabletje van 0,1 mg. Veel mensen beweren dat zo'n lage dosering nooit echt iets kan doen. Maar ik heb het idee dat ik er baat bij heb.
't Zit puur tussen m'n oren, dat hele slaapprobleem. Ik heb gewoon een hekel aan de nacht. Ik vind het fijn om bezig te zijn, en de nacht past simpelweg niet in m'n schema. Totaal onzinnig natuurlijk, want een mens moet nu eenmaal tot rust komen. Het lukt me aardig om 's avonds in slaap te komen, maar als ik wakker word, en dat is wel zo'n zes, zeven keer per nacht, ben ik het eigenlijk alweer zat in bed, en wil weer 'dingen doen'.
Erg vermoeiend. Terwijl slapen vroeger een hobby van me was. Ik kon het als de beste.
Wat zou ik dat graag weer terugkrijgen zeg.
Hai Lotte, goed bezig hoor. Maar zoals ik ook al schreef en nu Runner ook. Blijf niet te lang lopen met je slaapprobleem want dat breekt je op.
Dat is zo, maar een jaar of zes geleden ben ik een tijdje verslaafd geweest aan de Temazepam, en dat wil ik nooit meer meemaken.
Toen sliep ik ook al slecht, en liep het op een gegeven moment de spuigaten uit. Mijn moeder heeft altijd een paar van die slaappillen in huis, voor in tijden van nood, en ze had al een paar keer gezegd dat ik er eens eentje moest nemen. Ik wilde dat pertinent niet.
Maarja, toen ging het op een gegeven moment zó slecht, dat ik bang was dat ik door zou draaien. Ik was zo ontzettend moe, maar kon 's avonds toch niet in slaap komen. Ze is toen persoonlijk zo'n pil komen brengen. Ik ging overstag, want ik was echt de wanhoop nabij. Ik ging naar bed, zonder veel vertrouwen in de slaappil. Het volgende moment werd ik wakker, en was het ochtend. Ik had de hele nacht doorgeslapen, het was een wonder.
Ik dus naar de dokter, voor een recept voor Temazepam. Dat kreeg ik, en achteraf zeg ik: véél te makkelijk. Want al snel gingen ze natuurlijk minder goed werken. Op een gegeven moment nam ik er twee. Eentje als ik naar bed ging, en eentje als ik na een paar uur alweer wakker werd. De wanhoop werd alsmaar groter, want nu had ik helemáál geen vertrouwen meer in het slapen.
Ik had in die tijd nog gesprekken met een psycholoog. Zij raadde me aan het gebruik van de slaappillen af te bouwen. Toen ik thuiskwam dacht ik: afbouwen? Ik stop er direct helemaal mee! Ja, wat ik in m'n kop heb, heb ik ook echt niet in m'n kont hoor. De twee ergste nachten van m'n leven volgden, want ik viel gewoon NIET in slaap. 't Is maar goed dat ik in die tijd niet werkte, want overdag was ik niet meer dan een veredelde zombie.
Maar na die twee nachten gebeurde het; ik sliep weer! Niet goed ofzo, maar ik kón het in ieder geval nog! Ik heb toen gezworen dat ik nooit, echt nooit van m'n leven meer een slaappil zou aanraken.
Nu gebruik ik Melatonine. Eén tabletje van 0,1 mg. Veel mensen beweren dat zo'n lage dosering nooit echt iets kan doen. Maar ik heb het idee dat ik er baat bij heb.
't Zit puur tussen m'n oren, dat hele slaapprobleem. Ik heb gewoon een hekel aan de nacht. Ik vind het fijn om bezig te zijn, en de nacht past simpelweg niet in m'n schema. Totaal onzinnig natuurlijk, want een mens moet nu eenmaal tot rust komen. Het lukt me aardig om 's avonds in slaap te komen, maar als ik wakker word, en dat is wel zo'n zes, zeven keer per nacht, ben ik het eigenlijk alweer zat in bed, en wil weer 'dingen doen'.
Erg vermoeiend. Terwijl slapen vroeger een hobby van me was. Ik kon het als de beste.
Wat zou ik dat graag weer terugkrijgen zeg.
zaterdag 10 juli 2010 om 07:37
Hai Lotte,
Ja dan begrijp ik je weerstand wel tegen pillen. Ik gebruik oxazepam. Maarja, kan ook verslavend werken.....Probeer dan even een boek te lezen in bed. Rust in ieder geval je lichaam uit en zorgt ervoor dat je je gedachten verzet....niet te zware kost natuurlijk.
Ik baal want ben al om half zeven klaar wakker. Had de wekker heel optimistisch op half tien gezet....Om elf uur komt vriendin me halen en gaan we zwemmen. Ik heb het nu al bloedheet. Er ligt een strijk van hier tot ginder, maar poe veel te warm.....
Heb al een halve meloen gegeten, erg lekker en zoet, en kijk met een half oog een kookprogramma hahaha. Gelukkig heb ik mijn humor nog.
Verder hoop ik dat ik vanavond wat win in de staatsloterij, gewoon om even lekker naar de kapper te kunnen gaan en even niet iedere dag te hoeven rekenen hoeveel ik nog kan uitgeven pffff, ook vermoeiend.
Lotte, ik doe ook geregeld even een middagdutje trouwens, maarja, je moet dag en nacht ook niet om gaan draaien he. Ik slaap wel goed verder kon alleen niet goed in slaap vallen vanwege de hitte, maar ben stug blijven liggen.....
Fijn weekend en lekker blijven spuien hier hoor!!!!!
liefs Betty
Ja dan begrijp ik je weerstand wel tegen pillen. Ik gebruik oxazepam. Maarja, kan ook verslavend werken.....Probeer dan even een boek te lezen in bed. Rust in ieder geval je lichaam uit en zorgt ervoor dat je je gedachten verzet....niet te zware kost natuurlijk.
Ik baal want ben al om half zeven klaar wakker. Had de wekker heel optimistisch op half tien gezet....Om elf uur komt vriendin me halen en gaan we zwemmen. Ik heb het nu al bloedheet. Er ligt een strijk van hier tot ginder, maar poe veel te warm.....
Heb al een halve meloen gegeten, erg lekker en zoet, en kijk met een half oog een kookprogramma hahaha. Gelukkig heb ik mijn humor nog.
Verder hoop ik dat ik vanavond wat win in de staatsloterij, gewoon om even lekker naar de kapper te kunnen gaan en even niet iedere dag te hoeven rekenen hoeveel ik nog kan uitgeven pffff, ook vermoeiend.
Lotte, ik doe ook geregeld even een middagdutje trouwens, maarja, je moet dag en nacht ook niet om gaan draaien he. Ik slaap wel goed verder kon alleen niet goed in slaap vallen vanwege de hitte, maar ben stug blijven liggen.....
Fijn weekend en lekker blijven spuien hier hoor!!!!!
liefs Betty
zaterdag 10 juli 2010 om 13:07
Hey meisjes!
Ik steek weer even mijn hoofd om de hoek.
Lotte, wat naar dat je zo slecht slaapt. Vind je het goed als ik je even een vriendenuitnodiging stuur?
Runner, jou ga ik nu mailen!
Roos, super dat je zo naar je hongergevoel luistert. Dat is niet gemakkelijk, respect voor jou!
Betty: Mens, jij krijgt wel heel wat op je dak zeg. Ik hoop dat je kunt gaan inzien dat je met een volwaardig lijf, wat geen tekorten heeft, alles beter het hoofd kunt bieden.
Het is warm hè? Ik zit hier nu gewoon lekker binnen, daar is het koeler dan buiten.
Meiden, zet 'em op!
Ik steek weer even mijn hoofd om de hoek.
Lotte, wat naar dat je zo slecht slaapt. Vind je het goed als ik je even een vriendenuitnodiging stuur?
Runner, jou ga ik nu mailen!
Roos, super dat je zo naar je hongergevoel luistert. Dat is niet gemakkelijk, respect voor jou!
Betty: Mens, jij krijgt wel heel wat op je dak zeg. Ik hoop dat je kunt gaan inzien dat je met een volwaardig lijf, wat geen tekorten heeft, alles beter het hoofd kunt bieden.
Het is warm hè? Ik zit hier nu gewoon lekker binnen, daar is het koeler dan buiten.
Meiden, zet 'em op!
zondag 11 juli 2010 om 13:11
Het gaat helemaal niet goed hier. Zoon is bij vader en hoewel ik af en toe echt die rust nodig heb voel ik me enorm alleen. Ik had vandaag een uitnodiging om bij vriendin te gaan bbq-en en dan daarna voetbal te kijken maar haar plannen zijn gewijzigd en dus heb ik geen plannen.
Mijn ouders gaan een dagje naar mijn zus haar man en hun drie kids die op een camping in Zeeland zitten en daar ook gezamelijk voetbal kijken.
Ik heb al een paar avonden achtereen eetbuien die ik er weer uitgooi, en gisteravond heb ik mezelf gesneden. Vanmorgen alweer een kleine eetbui en gekotst.
Sorry, als jullie liever hebben dat ik niet meer schrijf hier dan snap ik dat hoor.
Vanaf 26 juli gaat zoon voor drie weken naar mijn ex, mee op vakantie met hem haar vriendin en haar drie kids. Ik heb geen plannen. Geef niet zoveel om vakantie, vooral ook niet als het hier nog mooi weer is ook. En veel geld heb ik ook niet.
Al mijn vrienden hebben partners en voel me zovaak niet happy met mezelf. Ben down en voel me raar en anders. Komt door de borderline.
Ben nu nog niet in de kleren en twijfel of ik iemand moet bellen of toch maar alleen met boek moet gaan zwemmen en gewoon door moet modderen. Morgenvroeg komt zoon weer thuis. Ik moet voor hem zorgen....
Maar voel me soms er niet toe in staat.
Heb afgelopen maanden al paar op punt gestaan om me op te laten nemen. Ben moe van de eetbuien. Van me niet op mijn gemak voelen. Me down voelen. Mijn uitzichtloze situatie.
Sorry voor mijn negatieve bericht maar moest het even kwijt.
En sorry maar ik weet uit het verleden toen ik een gezond bmi had had ik ook veel last van deze borderline gevoelens, ik weet dat ik nu echt te dun ben maar er is bij mij meer aan de hand.
Betty
Mijn ouders gaan een dagje naar mijn zus haar man en hun drie kids die op een camping in Zeeland zitten en daar ook gezamelijk voetbal kijken.
Ik heb al een paar avonden achtereen eetbuien die ik er weer uitgooi, en gisteravond heb ik mezelf gesneden. Vanmorgen alweer een kleine eetbui en gekotst.
Sorry, als jullie liever hebben dat ik niet meer schrijf hier dan snap ik dat hoor.
Vanaf 26 juli gaat zoon voor drie weken naar mijn ex, mee op vakantie met hem haar vriendin en haar drie kids. Ik heb geen plannen. Geef niet zoveel om vakantie, vooral ook niet als het hier nog mooi weer is ook. En veel geld heb ik ook niet.
Al mijn vrienden hebben partners en voel me zovaak niet happy met mezelf. Ben down en voel me raar en anders. Komt door de borderline.
Ben nu nog niet in de kleren en twijfel of ik iemand moet bellen of toch maar alleen met boek moet gaan zwemmen en gewoon door moet modderen. Morgenvroeg komt zoon weer thuis. Ik moet voor hem zorgen....
Maar voel me soms er niet toe in staat.
Heb afgelopen maanden al paar op punt gestaan om me op te laten nemen. Ben moe van de eetbuien. Van me niet op mijn gemak voelen. Me down voelen. Mijn uitzichtloze situatie.
Sorry voor mijn negatieve bericht maar moest het even kwijt.
En sorry maar ik weet uit het verleden toen ik een gezond bmi had had ik ook veel last van deze borderline gevoelens, ik weet dat ik nu echt te dun ben maar er is bij mij meer aan de hand.
Betty
zondag 11 juli 2010 om 13:34
Betty:
Als ik je persoonlijk zou kennen, zou ik NU naar je toerijden om samen lekker te gaan zwemmen!
Natuurlijk mag je hier ook negatieve dingen schrijven. Het is juist goed om dat te doen. Het hebben van een eetstoornis (en wat er bij jou nog allemaal bijkomt) ís nu eenmaal negatief, klaar!
Wat jammer dat je plannen voor vanavond niet door kunnen gaan. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daardoor even niet weet wat je met de dag aanmoet.
Meegaan met je ouders is geen optie? Of zijn ze al weg?
quote:betty73 schreef op 11 juli 2010 @ 13:11:
Heb afgelopen maanden al paar op punt gestaan om me op te laten nemen. Ben moe van de eetbuien. Van me niet op mijn gemak voelen. Me down voelen. Mijn uitzichtloze situatie.
Kan ik me voorstellen. Ik denk ook echt dat je hulp nodig hebt.
Sterkte vandaag! Denk er maar aan dat je zoontje morgen weer thuiskomt. Je voelt je nu misschien niet in staat om voor hem te zorgen, maar ik denk dat het je goed zal doen.
Liefs van mij.
Als ik je persoonlijk zou kennen, zou ik NU naar je toerijden om samen lekker te gaan zwemmen!
Natuurlijk mag je hier ook negatieve dingen schrijven. Het is juist goed om dat te doen. Het hebben van een eetstoornis (en wat er bij jou nog allemaal bijkomt) ís nu eenmaal negatief, klaar!
Wat jammer dat je plannen voor vanavond niet door kunnen gaan. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daardoor even niet weet wat je met de dag aanmoet.
Meegaan met je ouders is geen optie? Of zijn ze al weg?
quote:betty73 schreef op 11 juli 2010 @ 13:11:
Heb afgelopen maanden al paar op punt gestaan om me op te laten nemen. Ben moe van de eetbuien. Van me niet op mijn gemak voelen. Me down voelen. Mijn uitzichtloze situatie.
Kan ik me voorstellen. Ik denk ook echt dat je hulp nodig hebt.
Sterkte vandaag! Denk er maar aan dat je zoontje morgen weer thuiskomt. Je voelt je nu misschien niet in staat om voor hem te zorgen, maar ik denk dat het je goed zal doen.
Liefs van mij.
zondag 11 juli 2010 om 14:15
@Betty: Wat een boel nare emoties...is het misschien toch een goed plan om in opname te gaan? Om het even allemaal los te kunnen laten? Of vind je dat toch te ver gaan? Kan me indenken dat het een enorme stap is, maar misschien is het lekker en heilzaam om de verantwoordelijkheid en de controle even deels bij een ander neer te leggen zodat jij kunt uitrusten.
@Lotte: Ik heb je een bericht gestuurd maar ik weet niet zeker of dat wel werkt :S
@Lotte: Ik heb je een bericht gestuurd maar ik weet niet zeker of dat wel werkt :S
zondag 11 juli 2010 om 14:59
Hai Pelikaan, ja ik zit de hele tijd te twijfelen of ik de crisisdienst zal bellen.....daar heb ik nog af en toe een gesprek en ik kan altijd bellen.....Ik weet dat ik zo opgenomen kan worden op de Paaz als ik wil. Dat heb ik met mijn behandelaarster afgesproken.....
Het enige wat me tegenhoud nu is mijn zoon.....
Misschien als ie met vakantie is met zijn papa.....ik probeer nog even vol te houden. Ik ga nu toch maar even zwemmen, boek mee en veel waterijsjes eten....
liefs betty
dank voor jullie steun
Het enige wat me tegenhoud nu is mijn zoon.....
Misschien als ie met vakantie is met zijn papa.....ik probeer nog even vol te houden. Ik ga nu toch maar even zwemmen, boek mee en veel waterijsjes eten....
liefs betty
dank voor jullie steun
zondag 11 juli 2010 om 18:25
quote:betty73 schreef op 11 juli 2010 @ 14:59:
Ik ga nu toch maar even zwemmen, boek mee en veel waterijsjes eten....
Dit vind ik dus echt heel goed van je! Ondanks dat je je rot voelt, iets ondernemen. Daar moet je sterk voor zijn. Ben je ervan opgeknapt? Ik hoop het voor je!
@Pelikaan: Ik heb niets ontvangen. Wat jammer nou!
Ik ga nu toch maar even zwemmen, boek mee en veel waterijsjes eten....
Dit vind ik dus echt heel goed van je! Ondanks dat je je rot voelt, iets ondernemen. Daar moet je sterk voor zijn. Ben je ervan opgeknapt? Ik hoop het voor je!
@Pelikaan: Ik heb niets ontvangen. Wat jammer nou!
zondag 11 juli 2010 om 20:51
maandag 12 juli 2010 om 18:42
Runner, het slapen gaat gelukkig iets beter. Van het weekend ging het zelfs best goed. Afgelopen nacht dan weer even iets minder. Heeft er denk ik ook mee te maken dat ik op maandag weer moet gaan werken. Ik zie daar niet tegenop, maar ik WIL me dan per se goed voelen, en oh, dat werkt zó averechts. Maar het is me vannacht wel heel goed gelukt om rustig te blijven, ook toen ik na verschillende keren wakker worden niet meteen weer kon slapen. Dat is zo belangrijk, die rust. Als ik in paniek raak is het hek van de dam, en lig ik zéker uren wakker. Nu heb ik er al met al genoeg uurtjes slaap uit kunnen slepen om me vandaag goed te voelen.
Het eten gaat best oké. Drie weken geleden was ik natuurlijk iets aangekomen, en dat zit er nog steeds aan. Ik ben nu aan dat nieuwe gewicht gewend, dus eigenlijk zou ik nu weer een stapje verder moeten gaan. En dat blijft gewoon moeilijk. Het liefst zou ik hier nu weer op blijven hangen, maar dan blijf ik ook hangen in het leven zoals dat nu is, en er is voor mij veel meer uit te halen.
Dus ik probeer door te zetten, maar voel me geregeld heel vol. Om dan toch door te eten is erg moeilijk. Als ik hoor dat mensen met die warmte veel minder eten, of bijvoorbeeld alleen een salade, vind ik mezelf zo'n veelvraat. (Vreselijk woord, maar zo voelt het dan echt, ik kan er ook niks anders van maken). Want ook tijdens de hele warme dagen die achter ons liggen, heb ik elke avond gewoon gekookt voor mezelf. Het is voor mij gewoon het beste om aan m'n structuur vast te houden, anders ben ik in no time een paar kilo kwijt. En hoewel ik aankomen eigenlijk vreselijk vind, wil ik óók niet afvallen.
Ingewikkelde materie hoor, zo'n eetstoornis
Het eten gaat best oké. Drie weken geleden was ik natuurlijk iets aangekomen, en dat zit er nog steeds aan. Ik ben nu aan dat nieuwe gewicht gewend, dus eigenlijk zou ik nu weer een stapje verder moeten gaan. En dat blijft gewoon moeilijk. Het liefst zou ik hier nu weer op blijven hangen, maar dan blijf ik ook hangen in het leven zoals dat nu is, en er is voor mij veel meer uit te halen.
Dus ik probeer door te zetten, maar voel me geregeld heel vol. Om dan toch door te eten is erg moeilijk. Als ik hoor dat mensen met die warmte veel minder eten, of bijvoorbeeld alleen een salade, vind ik mezelf zo'n veelvraat. (Vreselijk woord, maar zo voelt het dan echt, ik kan er ook niks anders van maken). Want ook tijdens de hele warme dagen die achter ons liggen, heb ik elke avond gewoon gekookt voor mezelf. Het is voor mij gewoon het beste om aan m'n structuur vast te houden, anders ben ik in no time een paar kilo kwijt. En hoewel ik aankomen eigenlijk vreselijk vind, wil ik óók niet afvallen.
Ingewikkelde materie hoor, zo'n eetstoornis
vrijdag 16 juli 2010 om 20:22
Goed bezig Lotte!!!
Over een week gaat zoon voor drie weken naar ex. Komende donderdag heb ik weer gesprek bij mijn therapeute bij de crisisdienst. Ik wil met haar bespreken dat ik dat ik eventueel binnen deze drie weken eventueel een time out kan nemen op de Paaz.
Ik wil eerst proberen te genieten van de rust en wat klussen te doen zoals het schuren en verven van de overloop en het kleine kamertje boven, het schrijven ed. Als het me niet lukt en ik blijf hangen in depressie en eetbuien, dan wil ik graag even gebruik maken van een kortdurende opname.........
De afgelopen maanden heb ik vaker op dit punt gestaan en heeft ze toegezegd dat wanneer ik opgenomen wil worden ze dat zou regelen. Ik heb dit toch maar niet gedaan vanwege zoon en ook wel omdat ik weet dat ik het uiteindelijk zelf moet doen. Maar afgelopen weekend heb ik me in korte tijd voor de tweede tijd gesneden, = automutilatie, om even de enorme denkstroom uit mijn hoofd te halen........en was ik weer zo down. Wist niet wat te doen, had medelijden met mijn zoon. Heb eetbui gehad gister in bijzijn van mijn zoon.....DAT KAN TOCH NIET.......HELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Over een week gaat zoon voor drie weken naar ex. Komende donderdag heb ik weer gesprek bij mijn therapeute bij de crisisdienst. Ik wil met haar bespreken dat ik dat ik eventueel binnen deze drie weken eventueel een time out kan nemen op de Paaz.
Ik wil eerst proberen te genieten van de rust en wat klussen te doen zoals het schuren en verven van de overloop en het kleine kamertje boven, het schrijven ed. Als het me niet lukt en ik blijf hangen in depressie en eetbuien, dan wil ik graag even gebruik maken van een kortdurende opname.........
De afgelopen maanden heb ik vaker op dit punt gestaan en heeft ze toegezegd dat wanneer ik opgenomen wil worden ze dat zou regelen. Ik heb dit toch maar niet gedaan vanwege zoon en ook wel omdat ik weet dat ik het uiteindelijk zelf moet doen. Maar afgelopen weekend heb ik me in korte tijd voor de tweede tijd gesneden, = automutilatie, om even de enorme denkstroom uit mijn hoofd te halen........en was ik weer zo down. Wist niet wat te doen, had medelijden met mijn zoon. Heb eetbui gehad gister in bijzijn van mijn zoon.....DAT KAN TOCH NIET.......HELP!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
zaterdag 17 juli 2010 om 11:59
quote:betty73 schreef op 16 juli 2010 @ 20:22:
Ik wil eerst proberen te genieten van de rust en wat klussen te doen zoals het schuren en verven van de overloop en het kleine kamertje boven, het schrijven ed. Als het me niet lukt en ik blijf hangen in depressie en eetbuien, dan wil ik graag even gebruik maken van een kortdurende opname.........
Als ik zo lees hoe het op dit moment met je gaat, lijkt bovenstaande me een heel verstandig besluit. Fijn dat die mogelijkheid er is, ik zou er zeker gebruik van maken als ik jou was. Wat heb je te verliezen?
Verder gewoon even een voor jou, want je hebt het echt zwaar.
Met mij gaat het ook niet erg lekker. Het eten gaat niet slecht, maar het slapen wel. Sinds donderdag is het weer helemaal mis. Ik kom slecht in slaap, en word vervolgens na een paar uurtjes alweer wakker. Vervolgens ben ik ieder uur één of meerdere keren wakker.
Ik tob gewoon veel te veel. Stel mezelf ook veel te afhankelijk op van anderen. Heb constant mijn voelsprieten uitstaan om te polsen of mensen wel positief op me reageren. Ben zo bang verkeerde dingen te zeggen of te doen, mensen tegen me in het harnas te jagen.
Ik vind het gewoon zo moeilijk, relaxed en ontspannen leven. Ik sta altijd op scherp, en dat is zo vermoeiend.
Ik laat me door dit alles niet verleiden om minder te gaan eten. Ik weet dat dat de dingen niet makkelijker maakt. Afvallen lijkt nu veilig en fijn, maar uiteindelijk wordt de weg terug alleen maar weer een stuk langer.
Ik ben heus wel goed op weg, maar steeds dat struikelen valt me zo zwaar. Ik heb hele goeie dagen, maar hoe hoger ik klim, hoe harder ik elke keer weer naar beneden stort.
't Zal er wel bijhoren, maar wat een strijd is dit.
Ik wil eerst proberen te genieten van de rust en wat klussen te doen zoals het schuren en verven van de overloop en het kleine kamertje boven, het schrijven ed. Als het me niet lukt en ik blijf hangen in depressie en eetbuien, dan wil ik graag even gebruik maken van een kortdurende opname.........
Als ik zo lees hoe het op dit moment met je gaat, lijkt bovenstaande me een heel verstandig besluit. Fijn dat die mogelijkheid er is, ik zou er zeker gebruik van maken als ik jou was. Wat heb je te verliezen?
Verder gewoon even een voor jou, want je hebt het echt zwaar.
Met mij gaat het ook niet erg lekker. Het eten gaat niet slecht, maar het slapen wel. Sinds donderdag is het weer helemaal mis. Ik kom slecht in slaap, en word vervolgens na een paar uurtjes alweer wakker. Vervolgens ben ik ieder uur één of meerdere keren wakker.
Ik tob gewoon veel te veel. Stel mezelf ook veel te afhankelijk op van anderen. Heb constant mijn voelsprieten uitstaan om te polsen of mensen wel positief op me reageren. Ben zo bang verkeerde dingen te zeggen of te doen, mensen tegen me in het harnas te jagen.
Ik vind het gewoon zo moeilijk, relaxed en ontspannen leven. Ik sta altijd op scherp, en dat is zo vermoeiend.
Ik laat me door dit alles niet verleiden om minder te gaan eten. Ik weet dat dat de dingen niet makkelijker maakt. Afvallen lijkt nu veilig en fijn, maar uiteindelijk wordt de weg terug alleen maar weer een stuk langer.
Ik ben heus wel goed op weg, maar steeds dat struikelen valt me zo zwaar. Ik heb hele goeie dagen, maar hoe hoger ik klim, hoe harder ik elke keer weer naar beneden stort.
't Zal er wel bijhoren, maar wat een strijd is dit.
zaterdag 17 juli 2010 om 16:44
Hai Lotte,
Dank voor je woorden.....ja donderdag ga ik het aankaarten...
Vind het wel moeilijk hoor.
Ik herken wat je beschrijft met je voelsprieten en het naar iedereen toe goed willen doen. Maar waarom?? Je doet het nooit bij iedereen goed want zoveel mensen zoveel waarden, smaken en oordelen......Blijf liever bij jezelf, kijk eerlijk naar wat je zelf vindt , of dit reeel is , wat je zelf belangrijk vindt, en geloof in je jezelf, en misschien dat handjevol mensen die je echt dierbaar zijn. Als dat lukt dan doe je het goed. En de rest? Glimlach een keer en verder niks.
In de Linehantherapie, oftwel Dialectische Gedrags Therapie ben ik flink met deze kwesties bezig geweest. Het heeft me wel geholpen .....
Maar ik blijf me dus vaak down en leeg voelen. En wanneer ik me zo voel trek ik me terug. En dan voel je je dus ook nog alleen terwijl je het zelf doet. Maar wanneer ik me zo voel dan voel ik me ook alleen en echt anders en niet op mijn gemak in gezelschap.....
Ben net even met zoonlief gaan fietsen en in een opwelling heb ik voor de kleine man een hamstertje gekocht. Zo schattig. Hij is er helemaal weg van en heeft hem Kareltje genoemd.
Over een week is zoon dus voor drie weken bij ex....dat zal wel meespelen.
Heb je uberhaupt nog wel eens een gesprek met de een of andere peut Lotte?
Misschien anders toch weer eens doen? Er speelt nog zoveel in je koppie.....
Of probeer eens wat te mediteren of ontspanningsoefeningen te doen. En 's avonds geen caffeine en of theeine drinken kan ook schelen.....Tja, ik blijf maar meedenken.....
In ieder geval jij ook dikke knuffel en hoop dat je een beetje van het weekend kan genieten, liefs Betty
Dank voor je woorden.....ja donderdag ga ik het aankaarten...
Vind het wel moeilijk hoor.
Ik herken wat je beschrijft met je voelsprieten en het naar iedereen toe goed willen doen. Maar waarom?? Je doet het nooit bij iedereen goed want zoveel mensen zoveel waarden, smaken en oordelen......Blijf liever bij jezelf, kijk eerlijk naar wat je zelf vindt , of dit reeel is , wat je zelf belangrijk vindt, en geloof in je jezelf, en misschien dat handjevol mensen die je echt dierbaar zijn. Als dat lukt dan doe je het goed. En de rest? Glimlach een keer en verder niks.
In de Linehantherapie, oftwel Dialectische Gedrags Therapie ben ik flink met deze kwesties bezig geweest. Het heeft me wel geholpen .....
Maar ik blijf me dus vaak down en leeg voelen. En wanneer ik me zo voel trek ik me terug. En dan voel je je dus ook nog alleen terwijl je het zelf doet. Maar wanneer ik me zo voel dan voel ik me ook alleen en echt anders en niet op mijn gemak in gezelschap.....
Ben net even met zoonlief gaan fietsen en in een opwelling heb ik voor de kleine man een hamstertje gekocht. Zo schattig. Hij is er helemaal weg van en heeft hem Kareltje genoemd.
Over een week is zoon dus voor drie weken bij ex....dat zal wel meespelen.
Heb je uberhaupt nog wel eens een gesprek met de een of andere peut Lotte?
Misschien anders toch weer eens doen? Er speelt nog zoveel in je koppie.....
Of probeer eens wat te mediteren of ontspanningsoefeningen te doen. En 's avonds geen caffeine en of theeine drinken kan ook schelen.....Tja, ik blijf maar meedenken.....
In ieder geval jij ook dikke knuffel en hoop dat je een beetje van het weekend kan genieten, liefs Betty
zondag 18 juli 2010 om 10:31
quote:betty73 schreef op 17 juli 2010 @ 16:44:
Heb je uberhaupt nog wel eens een gesprek met de een of andere peut Lotte?
Misschien anders toch weer eens doen? Er speelt nog zoveel in je koppie.....
Ik begrijp dat je dit zegt, maar ik heb wel genoeg gepraat met therapeuten. Niet voor niets hoor, want er is duidelijk naar boven gekomen wat mijn probleem nu eigenlijk is. Simpel gezegd gewoon een totaal gebrek aan zelfrespect. Een ander altijd belangrijker vinden, mezelf gewoon wegcijferen. Dat doe ik niet bewust, het is mijn tweede natuur. Of zelfs mijn eerste, want ik doe het al zolang ik me kan herinneren.
Het probleem is dus duidelijk, maar ermee omgaan is een helse klus. Toch denk ik dat 'het leven zelf' de beste manier is om dit te leren. Ik heb dat hier al vaker gezegd, het dagelijks leven is de beste therapie. Voor mij althans.
Want ik probeer nu, als ik bijvoorbeeld vind dat iemand ongelijk heeft, direct eerlijk te zeggen wat ík ervan vind. Vroeger deed ik dat echt niet. Mijn mening was niet belangrijk, stel dat anderen die belachelijk zouden maken.
Het is heel moeilijk, want ik ben bang om af te gaan. Maar het is de enige manier om uit mijn schulp te komen, en uiteindelijk zal het me gelukkiger maken. Tijdens mijn sessies met de psycholoog hebben we het hier vaak over gehad. Maar zo samen in een kamertje kun je het echte leven gewoon niet nabootsen. Voor mij is het goed, de manier waarop ik het nu doe. Het kost me soms wat slapeloze nachten, maar ik kom er altijd weer uit.
Nu bijvoorbeeld ook. Ik heb vannacht weer goed geslapen! Dat betekent dat ik bepaalde dingen waar ik over piekerde, de afgelopen dagen, toch heb verwerkt.
En zo kom ik er, al zijn de stapjes maar klein.
Hoe gaat het nu met jou betty? Red je het allemaal nog een beetje?
Heb je uberhaupt nog wel eens een gesprek met de een of andere peut Lotte?
Misschien anders toch weer eens doen? Er speelt nog zoveel in je koppie.....
Ik begrijp dat je dit zegt, maar ik heb wel genoeg gepraat met therapeuten. Niet voor niets hoor, want er is duidelijk naar boven gekomen wat mijn probleem nu eigenlijk is. Simpel gezegd gewoon een totaal gebrek aan zelfrespect. Een ander altijd belangrijker vinden, mezelf gewoon wegcijferen. Dat doe ik niet bewust, het is mijn tweede natuur. Of zelfs mijn eerste, want ik doe het al zolang ik me kan herinneren.
Het probleem is dus duidelijk, maar ermee omgaan is een helse klus. Toch denk ik dat 'het leven zelf' de beste manier is om dit te leren. Ik heb dat hier al vaker gezegd, het dagelijks leven is de beste therapie. Voor mij althans.
Want ik probeer nu, als ik bijvoorbeeld vind dat iemand ongelijk heeft, direct eerlijk te zeggen wat ík ervan vind. Vroeger deed ik dat echt niet. Mijn mening was niet belangrijk, stel dat anderen die belachelijk zouden maken.
Het is heel moeilijk, want ik ben bang om af te gaan. Maar het is de enige manier om uit mijn schulp te komen, en uiteindelijk zal het me gelukkiger maken. Tijdens mijn sessies met de psycholoog hebben we het hier vaak over gehad. Maar zo samen in een kamertje kun je het echte leven gewoon niet nabootsen. Voor mij is het goed, de manier waarop ik het nu doe. Het kost me soms wat slapeloze nachten, maar ik kom er altijd weer uit.
Nu bijvoorbeeld ook. Ik heb vannacht weer goed geslapen! Dat betekent dat ik bepaalde dingen waar ik over piekerde, de afgelopen dagen, toch heb verwerkt.
En zo kom ik er, al zijn de stapjes maar klein.
Hoe gaat het nu met jou betty? Red je het allemaal nog een beetje?
maandag 19 juli 2010 om 21:44
Hoi runner,
Het gaat weer beter met slapen! (Even afkloppen hoor, want dit is natuurlijk wel een beetje de goden verzoeken..........) Vannacht ging het wel moeizaam, vaak wakker geweest. Maar steeds rustig gebleven, en ook steeds weer in slaap gevallen.
Ik voelde me vandaag dus gewoon heel goed, en heb zo lekker gewerkt. Wat kun je je vrij voelen, juist omdat je in staat bent om te werken. Heerlijk.
Verder gaat het met eten heel goed, en dat komt vooral doordat er een paar positieve dingen zijn gebeurd de afgelopen dagen. Zo heeft mijn tandarts (waar ik werk) me gevraagd met hem mee te gaan als assistente naar een andere vestiging van onze organisatie. Hij gaat twee dagen per week in die praktijk werken, en wil graag dat ik hem daar dan de middagen ga assisteren. Omdat we zo prettig samenwerken.
Als dat geen compliment is! Ik wil dit graag, en wil me er lichamelijk natuurlijk ook goed bij voelen. Eten dus.
Verder wil ik in de toekomst (over een jaar of misschien wel twee) graag doorleren voor orthodontie-assistente. Ik heb zelf recent een beugel gehad (onder heb ik die nog steeds), en zou onwijs graag in de praktijk willen werken waar ik zelf behandeld ben. Ik heb mijn ortho dus gevraagd of hij mij in gedachten wil houden, voor als hij in de toekomst eens een nieuwe assistente op wil leiden.
En dat wil hij!
Nog een reden om heel goed voor mezelf te zorgen!
Ik neem dus lekker nog wat ijs nu
Het gaat weer beter met slapen! (Even afkloppen hoor, want dit is natuurlijk wel een beetje de goden verzoeken..........) Vannacht ging het wel moeizaam, vaak wakker geweest. Maar steeds rustig gebleven, en ook steeds weer in slaap gevallen.
Ik voelde me vandaag dus gewoon heel goed, en heb zo lekker gewerkt. Wat kun je je vrij voelen, juist omdat je in staat bent om te werken. Heerlijk.
Verder gaat het met eten heel goed, en dat komt vooral doordat er een paar positieve dingen zijn gebeurd de afgelopen dagen. Zo heeft mijn tandarts (waar ik werk) me gevraagd met hem mee te gaan als assistente naar een andere vestiging van onze organisatie. Hij gaat twee dagen per week in die praktijk werken, en wil graag dat ik hem daar dan de middagen ga assisteren. Omdat we zo prettig samenwerken.
Als dat geen compliment is! Ik wil dit graag, en wil me er lichamelijk natuurlijk ook goed bij voelen. Eten dus.
Verder wil ik in de toekomst (over een jaar of misschien wel twee) graag doorleren voor orthodontie-assistente. Ik heb zelf recent een beugel gehad (onder heb ik die nog steeds), en zou onwijs graag in de praktijk willen werken waar ik zelf behandeld ben. Ik heb mijn ortho dus gevraagd of hij mij in gedachten wil houden, voor als hij in de toekomst eens een nieuwe assistente op wil leiden.
En dat wil hij!
Nog een reden om heel goed voor mezelf te zorgen!
Ik neem dus lekker nog wat ijs nu
