Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 18:01
Moeilijke beslissing. Je hoeft niet in detail te treden, maar je schreef net dat hij ziek is geweest heel lang en nu is hij nog steeds ziek. Wat is het nu: nog ziek of geweest? Of gevolgen van een ziekte?
Of kan door drukte de ziekte weer terugkomen? Dat zou voor mij een essentiele reden zijn om een oordeel te vellen.
Of kan door drukte de ziekte weer terugkomen? Dat zou voor mij een essentiele reden zijn om een oordeel te vellen.
maandag 26 juli 2010 om 18:08
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 18:05:
HIj is heel lang ziek geweest en daar heeft hij nog steeds wel last van, in de zin dat hij vaak moe is en minder energie heeft. Hij is nu gelukkig niet meer ziek. Sorry dat het onduidelijk was.
Dat hebben heel veel mannen én vrouwen. Kijk alleen maar eens op het forum rond.
Ik blijf erbij dat ik dat geen excuus vind.
Mijn man heeft chemo gehad en is daar ook erg moe van.
Ik heb zelf onlangs ook wat gehad waar ik erg moe van ben en ik trek mij ook graag terug, maar daar maken wij samen ruimte voor.
In één huis kun je de rust pakken die je nodig hebt.
Naja, dat werkt dan gewoon bij ons zo.
Ik moet er niet aan denken als we 2 huizen zouden hebben, om welke reden dan ook.
HIj is heel lang ziek geweest en daar heeft hij nog steeds wel last van, in de zin dat hij vaak moe is en minder energie heeft. Hij is nu gelukkig niet meer ziek. Sorry dat het onduidelijk was.
Dat hebben heel veel mannen én vrouwen. Kijk alleen maar eens op het forum rond.
Ik blijf erbij dat ik dat geen excuus vind.
Mijn man heeft chemo gehad en is daar ook erg moe van.
Ik heb zelf onlangs ook wat gehad waar ik erg moe van ben en ik trek mij ook graag terug, maar daar maken wij samen ruimte voor.
In één huis kun je de rust pakken die je nodig hebt.
Naja, dat werkt dan gewoon bij ons zo.
Ik moet er niet aan denken als we 2 huizen zouden hebben, om welke reden dan ook.
maandag 26 juli 2010 om 18:08
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 18:05:
HIj is heel lang ziek geweest en daar heeft hij nog steeds wel last van, in de zin dat hij vaak moe is en minder energie heeft. Hij is nu gelukkig niet meer ziek. Sorry dat het onduidelijk was.Excuses hoeven niet. Als jij geen bezwaar hebt om meer voor de kinderen te zorgen dan hij, tja, dan zou het kunnen. Werkt hij fulltime zodat jij later dan meer tijd hebt voor de kinderen? Want het kost nogal wat, twee huizen te hebben? Of moet jij dan ook vijf dagen werken?
HIj is heel lang ziek geweest en daar heeft hij nog steeds wel last van, in de zin dat hij vaak moe is en minder energie heeft. Hij is nu gelukkig niet meer ziek. Sorry dat het onduidelijk was.Excuses hoeven niet. Als jij geen bezwaar hebt om meer voor de kinderen te zorgen dan hij, tja, dan zou het kunnen. Werkt hij fulltime zodat jij later dan meer tijd hebt voor de kinderen? Want het kost nogal wat, twee huizen te hebben? Of moet jij dan ook vijf dagen werken?
maandag 26 juli 2010 om 18:12
Dutskop, financieel is het geen probleem en ik zou niet 5 dagen per week hoeven werken.
Ik weet gewoon niet zo goed of ik dat wil. Ik vind het helemaal niet erg om voor kinderen te zorgen, anders zou ik ze ook niet willen, maar ik kom echt uit een gezin waar mijn ouders alles samen deden en dat is wat ik ook voornamelijk om me heen zie. We hebben het er nu pas voor het eerst over gehad, dus alles moet even zinken.
Ik weet gewoon niet zo goed of ik dat wil. Ik vind het helemaal niet erg om voor kinderen te zorgen, anders zou ik ze ook niet willen, maar ik kom echt uit een gezin waar mijn ouders alles samen deden en dat is wat ik ook voornamelijk om me heen zie. We hebben het er nu pas voor het eerst over gehad, dus alles moet even zinken.
maandag 26 juli 2010 om 18:13
Denk ook aan de rol die hij als vader vervult voor de kinderen he...
Zoals Yasmijn al zegt:kinderen betrekken alles op zichzelf. En hebben veel meer door dan jij denkt.
En bedenkt dat je bij een eerste kind geen idee hebt wat er allemaal op je afkomt. je moet samen een stevige basis kunnen vormen en tegenslagen kunnen verwerken.
Wil hij dat echt? Of gaat hij misschien uitendelijk accoord omdat jij zo graag wil?
Zoals Yasmijn al zegt:kinderen betrekken alles op zichzelf. En hebben veel meer door dan jij denkt.
En bedenkt dat je bij een eerste kind geen idee hebt wat er allemaal op je afkomt. je moet samen een stevige basis kunnen vormen en tegenslagen kunnen verwerken.
Wil hij dat echt? Of gaat hij misschien uitendelijk accoord omdat jij zo graag wil?
maandag 26 juli 2010 om 18:16
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:55:
Hoi Ziezo,
Daarom schrijf ik hier nu ook, omdat ik het moeilijk vind en er over na moet denken.
Hij is ontzettend lief, attent, erg geestig, mooi van binnen en van buiten, wil alles voor me doen, is slim, ambitieus, een fijne gesprekspartner, heerlijk in bed (ook niet onbelangrijk), trouw, heeft lieve ouders en vrienden, en ik vind hem gewoon heel bijzonder en ik ben echt stapelverliefd op hem en hij op mij. Dus zomaar me omdraaien even uithuilen en doorgaan, dat vind ik niet zo makkelijk en ik weet ook gewoon niet of ik dat wil. Omdat ik hem gewoon de allerleukste vind.
Dat maakt het ook zo verdomde lastig.
Dat begrijp ik helemaal! Met mijn ex had ik in het begin ook twijfels maar ik dacht gewoon doorzetten en dan zal het allemaal heus wel meevallen. 1,5 jaar later viel het dus niet mee en die twijfels van in het begin waren er nog en grote irritatiebronnen geworden en heb ik gewoon die tijd van mijn leven aan die vent verspilt (gelukkig was het dan maar 1,5 jaar en geen kinderen maar toch..). Had ik toen maar beter naar dat kleine stemmetje geluisterd.
En dit gaat niet over het hebben van een kanariepietje of een cavia. Dit zijn belangrijke dingen voor je toekomst en dan is de vraag of je dit wel wilt en niet 10 jaar van je leven hebt weggegooid straks. 100% garantie in een relatie heb je natuurlijk nooit maar als je nu al zulke issues hebt.
Hoi Ziezo,
Daarom schrijf ik hier nu ook, omdat ik het moeilijk vind en er over na moet denken.
Hij is ontzettend lief, attent, erg geestig, mooi van binnen en van buiten, wil alles voor me doen, is slim, ambitieus, een fijne gesprekspartner, heerlijk in bed (ook niet onbelangrijk), trouw, heeft lieve ouders en vrienden, en ik vind hem gewoon heel bijzonder en ik ben echt stapelverliefd op hem en hij op mij. Dus zomaar me omdraaien even uithuilen en doorgaan, dat vind ik niet zo makkelijk en ik weet ook gewoon niet of ik dat wil. Omdat ik hem gewoon de allerleukste vind.
Dat maakt het ook zo verdomde lastig.
Dat begrijp ik helemaal! Met mijn ex had ik in het begin ook twijfels maar ik dacht gewoon doorzetten en dan zal het allemaal heus wel meevallen. 1,5 jaar later viel het dus niet mee en die twijfels van in het begin waren er nog en grote irritatiebronnen geworden en heb ik gewoon die tijd van mijn leven aan die vent verspilt (gelukkig was het dan maar 1,5 jaar en geen kinderen maar toch..). Had ik toen maar beter naar dat kleine stemmetje geluisterd.
En dit gaat niet over het hebben van een kanariepietje of een cavia. Dit zijn belangrijke dingen voor je toekomst en dan is de vraag of je dit wel wilt en niet 10 jaar van je leven hebt weggegooid straks. 100% garantie in een relatie heb je natuurlijk nooit maar als je nu al zulke issues hebt.
maandag 26 juli 2010 om 18:17
Ja, inderdaad, hoe gaat dat met de kinderen. Ik weet niet goed hoe je zoiets uitlegt, of dat als ze zo opgroeien het voor de kinderen 'normaal' is. Maar dat weet ik niet. Wel weet ik dat hij wel echt toegewijd is, gezien het contact met de kinderen van zijn ex, die nog steeds goed met elkaar omgaan.
En of hij het alleen voor mij zou doen? Dat denk ik niet, hij geeft zelf aan dat hij graag een kind wil (niet nu overigens, ik ook niet), dus dat neem ik niet aan.
En of hij het alleen voor mij zou doen? Dat denk ik niet, hij geeft zelf aan dat hij graag een kind wil (niet nu overigens, ik ook niet), dus dat neem ik niet aan.
maandag 26 juli 2010 om 18:19
Zelf maak ik me ook regelmatig al zorgen over hoe dat moet als we ooit kinderen krijgen, omdat ik snel moe ben. Als ik een paar dagen te weinig slaap, lig ik al snel een of twee dagen met koorts in bed om letterlijk bij te tanken.
Ik kan dus begrijpen dat iemand zijn grenzen bewaakt voor mogelijke kinderen in de toekomst. Zoals ik eerder al zei, heb ik echter het gevoel dat jouw vriend nu (niet letterlijk) enigszins van zich afslaat, om zichzelf maar te beschermen. Zonder daar bij een heel realistisch beeld van een gezinsleven te hebben. Maar dat kun je natuurlijk wel vormen, dus dan is het een goede reden om het een tijdje aan te zien, er over een tijd nog eens over te praten en te kijken hoe jullie hierin naar elkaar toe groeien.
(mijn man heeft een ijzersterk gestel en vindt het helemaal geen rottig vooruitzicht misschien meer in huishouden/verzorging te moeten doen dan ik)
Ik kan dus begrijpen dat iemand zijn grenzen bewaakt voor mogelijke kinderen in de toekomst. Zoals ik eerder al zei, heb ik echter het gevoel dat jouw vriend nu (niet letterlijk) enigszins van zich afslaat, om zichzelf maar te beschermen. Zonder daar bij een heel realistisch beeld van een gezinsleven te hebben. Maar dat kun je natuurlijk wel vormen, dus dan is het een goede reden om het een tijdje aan te zien, er over een tijd nog eens over te praten en te kijken hoe jullie hierin naar elkaar toe groeien.
(mijn man heeft een ijzersterk gestel en vindt het helemaal geen rottig vooruitzicht misschien meer in huishouden/verzorging te moeten doen dan ik)
maandag 26 juli 2010 om 18:22
Bah, mijn hoofd is echt even één groot vraagteken!
Zoveel vragen, zoveel gedachtes.
En het is nu nog lang niet aan de orde, maar als je geen 20 meer bent komen dit soort dingen toch ter sprake.
Veel van mijn vrienden hebben kinderen en ik zie hoeveel werk het is, en hoe leuk het is.
Afgelopen week waren er wat vrienden met kinderen bij mij over de vloer en mijn vriend was er ook, hij zat zo lief met de kindjes op schoot en ik zag hem genieten. Iemand anders kinderen is natuurlijk heel anders, die kan je weer bij de ouders droppen, maar je eigen kinderen niet.
Zoveel vragen, zoveel gedachtes.
En het is nu nog lang niet aan de orde, maar als je geen 20 meer bent komen dit soort dingen toch ter sprake.
Veel van mijn vrienden hebben kinderen en ik zie hoeveel werk het is, en hoe leuk het is.
Afgelopen week waren er wat vrienden met kinderen bij mij over de vloer en mijn vriend was er ook, hij zat zo lief met de kindjes op schoot en ik zag hem genieten. Iemand anders kinderen is natuurlijk heel anders, die kan je weer bij de ouders droppen, maar je eigen kinderen niet.
maandag 26 juli 2010 om 18:26
maandag 26 juli 2010 om 18:29
De Kenau, ik ben 30, hij is 34.
Kastanjesz, dank je wel. Hij weet wel degelijk van het gezinsleven af, want hij heeft samengewoond met zijn ex en haar kinderen. Dus het is niet dat hij zich er geen voorstelling van kan maken. Nu zijn alle kinderen anders en het zal misschien ook schelen als het je eigen vlees en bloed is, maar dat weet je nooit.
Ik vind het niet erg om meer zorg op me te nemen (net als jouw man, klinkt goed!), helemaal niet zelfs. Maar ik heb wel mijn grenzen.
Ik denk dat we er allebei inderdaad goed over moeten nadenken, kijken hoe onze relatie zich verder ontwikkeld. Het stomme is dat er verder niks is wat ik niet leuk aan hem vindt. Ik beschouw mezelf ook niet als een moeilijk persoon en ben erg flexibel. Ik weet alleen niet of ik dit op deze manier wil.
Misschien is dat ook helemaal niet nodig, draait hij bij, of komen we er samen door gesprekken wel uit, dat hoop ik echt, want ik ben echt ontzettend blij met hem...
Kastanjesz, dank je wel. Hij weet wel degelijk van het gezinsleven af, want hij heeft samengewoond met zijn ex en haar kinderen. Dus het is niet dat hij zich er geen voorstelling van kan maken. Nu zijn alle kinderen anders en het zal misschien ook schelen als het je eigen vlees en bloed is, maar dat weet je nooit.
Ik vind het niet erg om meer zorg op me te nemen (net als jouw man, klinkt goed!), helemaal niet zelfs. Maar ik heb wel mijn grenzen.
Ik denk dat we er allebei inderdaad goed over moeten nadenken, kijken hoe onze relatie zich verder ontwikkeld. Het stomme is dat er verder niks is wat ik niet leuk aan hem vindt. Ik beschouw mezelf ook niet als een moeilijk persoon en ben erg flexibel. Ik weet alleen niet of ik dit op deze manier wil.
Misschien is dat ook helemaal niet nodig, draait hij bij, of komen we er samen door gesprekken wel uit, dat hoop ik echt, want ik ben echt ontzettend blij met hem...
maandag 26 juli 2010 om 18:31
maandag 26 juli 2010 om 18:31
De grote vraag is hoe hij met zijn 'beperking' wil omgaan.
En als hij voordat er kinderen zijn al een eigen appartement wil en dus het 'gewoon' met z'n tweeen zijn al niet aankan dan hou ik mijn hart vast...
Waak ervoor dat jij straks niet de teleurgestelde doodvermoeide vrouw word, die de leegtes van je man probeert op te vullen en zich schuldig voelt ten opzichte van haar kinderen. je zal de eerste niet zijn.
En als hij voordat er kinderen zijn al een eigen appartement wil en dus het 'gewoon' met z'n tweeen zijn al niet aankan dan hou ik mijn hart vast...
Waak ervoor dat jij straks niet de teleurgestelde doodvermoeide vrouw word, die de leegtes van je man probeert op te vullen en zich schuldig voelt ten opzichte van haar kinderen. je zal de eerste niet zijn.
