Relaties
alle pijlers
And this is the END
zondag 8 augustus 2010 om 15:53
Ben boos, verdrietig en teleurgesteld.............
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
zondag 8 augustus 2010 om 20:46
Soms hebben kinderen niks te willen, hoe jammer ook. Ik begrijp het wel waarom je dat niet wil, maar daar kan je ex gebruik van maken. Het is dan ook nodig om voor jezelf op te komen. Je kinderen gaan er helaas de dupe van worden, van deze hele scheiding. Je wil dat beperken, logisch. Afwegingen maken wat nu wel of niet van belang is, of wat wel of niet prioriteit heeft is nu belangrijk. Jouw mogelijkheid om alleen maar even tot rust te komen is enorm belangrijk. Dan maar de kinderen 1 keer in de 2 weeken een weekend bij oma als hij het zelf niet doet.
Wat wil hij zelf eigenlijk? Denk je dat hij er wel voor ze wil zijn of liever neit?
Wat wil hij zelf eigenlijk? Denk je dat hij er wel voor ze wil zijn of liever neit?
zondag 8 augustus 2010 om 20:48
Bij voorbaat zeggen dat het niet lukt is zonde. Hoewel het idd moeilijk is in deze tijd. Het kan mss niet nu, maar wellicht wel later.
Huis is idd lastig. Je kunt waarschijnlijk in het huis blijven tot de scheiding is uitgesproken waar hij dan medeverantwoordelijk is voor de financieen. Dat geeft je iig meer ruimte om te zoeken.
Woon je in een stad met hele lange wachttijden?
Huis is idd lastig. Je kunt waarschijnlijk in het huis blijven tot de scheiding is uitgesproken waar hij dan medeverantwoordelijk is voor de financieen. Dat geeft je iig meer ruimte om te zoeken.
Woon je in een stad met hele lange wachttijden?
zondag 8 augustus 2010 om 20:54
Dit zou het verhaal van mijn broer en zijn ex kunnen zijn, m.u.v. de kinderen dan. Broer was ook al lang emotioneel uitgecheckt zonder de moeite te doen zijn vriendin daarvan op de hoogte te stellen. En daar was inderdaad een ander in het spel. Mijn andere broer zei: "een man gooit vaak zijn oude schoenen pas weg als hij al een nieuw paar (op het oog) heeft."
TO, vreselijk rot voor jou en je kinderen, maar ik denk dat je zult moeten accepteren dat je niet in het huis kunt blijven wonen. Tenzij je inderdaad een regeling met je ex kan treffen om er tijdelijk te blijven wonen en in tussentijd een studie zou kunnen doen.
Het is in de toekomst wel je eigen verantwoordelijkheid om ook voldoende inkomen te genereren. Iemand van jouw leeftijd is nog lang niet "af". Ik kan me voorstellen dat je onder de gegeven omstandigheden niet op een nieuwe baan zit te wachten maar aan de andere kant: heb je veel keus?
Ik zat ook niet echt op een nieuwe baan te wachten op mijn 40-ste maar moest toch, aangezien mijn werkgever ermee ophield.
Wil je wel een huis met tuin in plaats van een flatje, dan zul je zelf iets moeten gaan ondernemen. Dan heb je een keuze.
Sterkte met alles. En vertrouw je man niet te veel op zijn mooie blauwe ogen. Ik kan me het topic van Sabeltandcavia van vorig jaar nog goed herinneren. Eerst wou man van alles voor Caaf doen, gebukt onder schuldgevoel. Maar dat werd rap minder toen Caaf naar zijn smaak niet snel en gemakkelijk genoeg akkoord ging met dingen.
TO, vreselijk rot voor jou en je kinderen, maar ik denk dat je zult moeten accepteren dat je niet in het huis kunt blijven wonen. Tenzij je inderdaad een regeling met je ex kan treffen om er tijdelijk te blijven wonen en in tussentijd een studie zou kunnen doen.
Het is in de toekomst wel je eigen verantwoordelijkheid om ook voldoende inkomen te genereren. Iemand van jouw leeftijd is nog lang niet "af". Ik kan me voorstellen dat je onder de gegeven omstandigheden niet op een nieuwe baan zit te wachten maar aan de andere kant: heb je veel keus?
Ik zat ook niet echt op een nieuwe baan te wachten op mijn 40-ste maar moest toch, aangezien mijn werkgever ermee ophield.
Wil je wel een huis met tuin in plaats van een flatje, dan zul je zelf iets moeten gaan ondernemen. Dan heb je een keuze.
Sterkte met alles. En vertrouw je man niet te veel op zijn mooie blauwe ogen. Ik kan me het topic van Sabeltandcavia van vorig jaar nog goed herinneren. Eerst wou man van alles voor Caaf doen, gebukt onder schuldgevoel. Maar dat werd rap minder toen Caaf naar zijn smaak niet snel en gemakkelijk genoeg akkoord ging met dingen.
zondag 8 augustus 2010 om 21:02
Zijn niet getrouwd maar dat maakt niet eens zoveel uit tegenwoordig.
Dat ik hier niet kan blijven wonen is duidelijk en hij ook niet zegt hij omdat hij mij moet betalen voor de kinderen.
Het is niet zo dat i morgen al het huis uit moet, de financiën blijven gewoon zoals ze altijd al waren, hij de vaste lasten en ik de boodschappen. Na de schoolvakantie gaan we informeren hoe het zit met huren. Waren beide hoofdbewoner van onze laatste huurwoning dus dat wacht ik af.
Wachttijden zijn hier lang dus met veel pech zit ik hier nog wel ff.
Dat ik hier niet kan blijven wonen is duidelijk en hij ook niet zegt hij omdat hij mij moet betalen voor de kinderen.
Het is niet zo dat i morgen al het huis uit moet, de financiën blijven gewoon zoals ze altijd al waren, hij de vaste lasten en ik de boodschappen. Na de schoolvakantie gaan we informeren hoe het zit met huren. Waren beide hoofdbewoner van onze laatste huurwoning dus dat wacht ik af.
Wachttijden zijn hier lang dus met veel pech zit ik hier nog wel ff.
zondag 8 augustus 2010 om 21:15
quote:waaromdan schreef op 08 augustus 2010 @ 16:19:
[...]
Hij zegt dat het al langer speelt.
Ja natuurlijk heb ik wel dingen gemerkt en dingen gezegd maar echt erover gesproken........Nee.
Alleen zeggen wat je ervan vindt en als antwoord krijgen dat je altijd negatief bent.
Helaas
Negen maanden geleden heb je een topic geopend waarin je vertelde dat jullie nogal wat relatieproblemen hadden en dat je had ontdekt dat hij naar eigen woonruimte zocht. Wat is er tussentijd gebeurd dat zijn wens zo als een verrassing komt?
Los daarvan, hebben julllie een samenlevingscontract afgesloten? Wat is daarin vastgelegd met betrekking tot huisvesting?
[...]
Hij zegt dat het al langer speelt.
Ja natuurlijk heb ik wel dingen gemerkt en dingen gezegd maar echt erover gesproken........Nee.
Alleen zeggen wat je ervan vindt en als antwoord krijgen dat je altijd negatief bent.
Helaas
Negen maanden geleden heb je een topic geopend waarin je vertelde dat jullie nogal wat relatieproblemen hadden en dat je had ontdekt dat hij naar eigen woonruimte zocht. Wat is er tussentijd gebeurd dat zijn wens zo als een verrassing komt?
Los daarvan, hebben julllie een samenlevingscontract afgesloten? Wat is daarin vastgelegd met betrekking tot huisvesting?
zondag 8 augustus 2010 om 21:52
zucht, waarom heb ik het loepje niet gebruikt.
TO, je hebt niet heel veel te willen, je zegt nu 1000 per maand te verdienen, dat lijkt me een prima bedrag om van rond te komen samen met de kinderalimentatie, eventuele partneralimentatie en eventuele huursubsidie waar je misschien recht op hebt.
Mocht je dit niet redden dan zul je dus meer moeten gaan werken, heel simpel
TO, je hebt niet heel veel te willen, je zegt nu 1000 per maand te verdienen, dat lijkt me een prima bedrag om van rond te komen samen met de kinderalimentatie, eventuele partneralimentatie en eventuele huursubsidie waar je misschien recht op hebt.
Mocht je dit niet redden dan zul je dus meer moeten gaan werken, heel simpel
zondag 8 augustus 2010 om 22:01
quote:dangeensuus schreef op 08 augustus 2010 @ 21:52:
zucht, waarom heb ik het loepje niet gebruikt.
TO, je hebt niet heel veel te willen, je zegt nu 1000 per maand te verdienen, dat lijkt me een prima bedrag om van rond te komen samen met de kinderalimentatie, eventuele partneralimentatie en eventuele huursubsidie waar je misschien recht op hebt.
Mocht je dit niet redden dan zul je dus meer moeten gaan werken, heel simpel
En de eventuele zorgtoeslag en eenouderstoeslag van je vriend de belastingdienst.
Al met al ontvang je dan een behoorlijk inkomen waar veel andere mensen zich ook van moeten redden. En misschien krijg je met de verkoop van de woning ook nog een leuk bedragje mee (ik hoop dat er bij verkoop geen schuld uit komt in dat geval).
zucht, waarom heb ik het loepje niet gebruikt.
TO, je hebt niet heel veel te willen, je zegt nu 1000 per maand te verdienen, dat lijkt me een prima bedrag om van rond te komen samen met de kinderalimentatie, eventuele partneralimentatie en eventuele huursubsidie waar je misschien recht op hebt.
Mocht je dit niet redden dan zul je dus meer moeten gaan werken, heel simpel
En de eventuele zorgtoeslag en eenouderstoeslag van je vriend de belastingdienst.
Al met al ontvang je dan een behoorlijk inkomen waar veel andere mensen zich ook van moeten redden. En misschien krijg je met de verkoop van de woning ook nog een leuk bedragje mee (ik hoop dat er bij verkoop geen schuld uit komt in dat geval).
zondag 8 augustus 2010 om 22:19
TO, ik heb ook even onder het loepje gekeken en zie dat ik ook nogal actief heb gereageerd in je topic van november 2009. Ik moet helaas constateren dat jullie dus blijkbaar niet uit de modus van wederzijdse verwijten hebben kunnen komen en dat het nu alsnog einde relatie is.
Wuiles geeft het al aan niet te begrijpen dat de beslissing van je man voor jouw uit de lucht kwam vallen en ik deel dat onbegrip. In je oudere topic heb JIJ het notabene over scheiden!
Zijn jullie tussentijds nog wat nader tot elkaar gekomen en hebben jullie therapie gehad/toch leren praten? Of zijn jullie doorgemodderd en is de bom nu eindelijk gebarsten?
Heb je zelf tussentijds geanticipeerd op een eventuele relatiebreuk? (vragen om meer uren, inschrijven voor een andere woning, etc?) Of heb je alles "laten gebeuren"?
Wuiles geeft het al aan niet te begrijpen dat de beslissing van je man voor jouw uit de lucht kwam vallen en ik deel dat onbegrip. In je oudere topic heb JIJ het notabene over scheiden!
Zijn jullie tussentijds nog wat nader tot elkaar gekomen en hebben jullie therapie gehad/toch leren praten? Of zijn jullie doorgemodderd en is de bom nu eindelijk gebarsten?
Heb je zelf tussentijds geanticipeerd op een eventuele relatiebreuk? (vragen om meer uren, inschrijven voor een andere woning, etc?) Of heb je alles "laten gebeuren"?
maandag 9 augustus 2010 om 07:11
In de tussentijd is er het een en ander gebeurd, positief wel te verstaan. Dingen zijn uitgesproken maar nu blijkt dus van zijn kant van niet. Als je, zoals hij, verder gaat alsof alles goed is dan ga ik daar van uit.
Ik heb gezegd dat er vanuit zijn kant niet veel veranderd is, qua werk en dat hij dat als prio nr.1 zet.
Als hij bij mij niet aankomt met gesprekken waar hij mee zit dan weet ik het ook niet.
Klinkt dom maar ik had het idee dat het beter ging tussen ons, wellicht kan ik beter stoppen met ideetjes hebben.
Praten en dan kritiek krijgen schijnt hij niet goed te kunnen. Is niet leuk kritiek maar ook ik hbe al een bak over me heen gehad.
Ga zo lekker naar mijn werk, zal echt mijn hoofd er bij kunnen houden..............denk het niet.
Werd wakker met de gedachte dat het een droom was, maar helaas kwam de realiteit al weer snel.
Als het huis wordt verkocht blijft er niets over er zal eerder een, kleine welliswaar, schuld opzitten.
We zien het allemaal wel.
Samenlevingscontract hebben we, maar wat moet je daarin vastleggen, dat ik mag blijven wonen op zijn kosten als ik het zelf niet kan betalen???????
Ik heb gezegd dat er vanuit zijn kant niet veel veranderd is, qua werk en dat hij dat als prio nr.1 zet.
Als hij bij mij niet aankomt met gesprekken waar hij mee zit dan weet ik het ook niet.
Klinkt dom maar ik had het idee dat het beter ging tussen ons, wellicht kan ik beter stoppen met ideetjes hebben.
Praten en dan kritiek krijgen schijnt hij niet goed te kunnen. Is niet leuk kritiek maar ook ik hbe al een bak over me heen gehad.
Ga zo lekker naar mijn werk, zal echt mijn hoofd er bij kunnen houden..............denk het niet.
Werd wakker met de gedachte dat het een droom was, maar helaas kwam de realiteit al weer snel.
Als het huis wordt verkocht blijft er niets over er zal eerder een, kleine welliswaar, schuld opzitten.
We zien het allemaal wel.
Samenlevingscontract hebben we, maar wat moet je daarin vastleggen, dat ik mag blijven wonen op zijn kosten als ik het zelf niet kan betalen???????
maandag 9 augustus 2010 om 08:41
Waaromdan,
Waarom ga je geen avondopleiding volgen, zodat je meer keus in banen hebt en dus financieel (meer) onafhankelijk bent?
Daarnaast zeg je dat je partner je niks heeft gezegd over zijn ontevredenheid binnen de relatie en dat je dus aannam dat het beter ging. Maar je moet toch wel iets hebben gemerkt van het feit dat het niet goed ging, ook al zei hij van niet? Zoiets voel je toch?
En nee, natuurlijk kan je niet verwachten dat jij op zijn kosten in zijn huis kan blijven wonen. Kom op, je bent inderdaad pas 39! Ga een cursus/studie doen en meer inkomsten genereren, je voelt jezelf ook echt veel lekkerder als je financieel onafhankelijk bent.
Succes!
Waarom ga je geen avondopleiding volgen, zodat je meer keus in banen hebt en dus financieel (meer) onafhankelijk bent?
Daarnaast zeg je dat je partner je niks heeft gezegd over zijn ontevredenheid binnen de relatie en dat je dus aannam dat het beter ging. Maar je moet toch wel iets hebben gemerkt van het feit dat het niet goed ging, ook al zei hij van niet? Zoiets voel je toch?
En nee, natuurlijk kan je niet verwachten dat jij op zijn kosten in zijn huis kan blijven wonen. Kom op, je bent inderdaad pas 39! Ga een cursus/studie doen en meer inkomsten genereren, je voelt jezelf ook echt veel lekkerder als je financieel onafhankelijk bent.
Succes!
maandag 9 augustus 2010 om 09:26
quote:waaromdan schreef op 09 augustus 2010 @ 07:11:
Als het huis wordt verkocht blijft er niets over er zal eerder een, kleine welliswaar, schuld opzitten.
We zien het allemaal wel.
Samenlevingscontract hebben we, maar wat moet je daarin vastleggen, dat ik mag blijven wonen op zijn kosten als ik het zelf niet kan betalen???????
Het samenlevingscontract geldt tot het eind van de relatie en daarin is als het goed is vastgelegd wat jullie doen met het huis bij het verbreken van de relatie. Als je uit elkaar gaat, stel je geen samenlevingscontract op.
Jullie moeten nu gaan communiceren (lastige klus lijkt me, want niet jullie sterkste punt) over afspraken t.a.v. kinderalimentatie en hoe jullie de zorg over de kinderen gaan verdelen.
Als het huis wordt verkocht blijft er niets over er zal eerder een, kleine welliswaar, schuld opzitten.
We zien het allemaal wel.
Samenlevingscontract hebben we, maar wat moet je daarin vastleggen, dat ik mag blijven wonen op zijn kosten als ik het zelf niet kan betalen???????
Het samenlevingscontract geldt tot het eind van de relatie en daarin is als het goed is vastgelegd wat jullie doen met het huis bij het verbreken van de relatie. Als je uit elkaar gaat, stel je geen samenlevingscontract op.
Jullie moeten nu gaan communiceren (lastige klus lijkt me, want niet jullie sterkste punt) over afspraken t.a.v. kinderalimentatie en hoe jullie de zorg over de kinderen gaan verdelen.
maandag 9 augustus 2010 om 12:35
Denk dat we daarin hebben vast laten leggen dat het verkocht moet worden als we het geen van beide kunnen betalen.
Heb net geinformeerd bij de woningverhuurders...............Aangezien de laatste woning is verkregen met ZIJN registratie sta ik alleen als medehuurder, veranderen kan niet.
Moet nog informeren bij de woningbouw waar ik destijds heb gehuurd, kijken of dat nog geldt ed.
Voorlopig zit ik daar dus nog wel. En heb hem dat ook meegedeeld, dit is zijn keuze.................
Avondcursussen heb ik zelf ook al bedacht, weet alleen nog niet wat en dan ook hoe. Moet wel oppas hebben. Kan wel zeggen "als ze bij hem zijn" maar dat kan veranderen met het weer zeg maar. Heb al bij vele andere gezien dat je daar best afspraken over kunt maken met mannen (exen) maar als ze zich er niet aan houden ben jezelf de dupe (en het kind/de kinderen)
Ja heb heus wel wat gemerkt maar dat hij zover was, nee dat niet.
Heb net geinformeerd bij de woningverhuurders...............Aangezien de laatste woning is verkregen met ZIJN registratie sta ik alleen als medehuurder, veranderen kan niet.
Moet nog informeren bij de woningbouw waar ik destijds heb gehuurd, kijken of dat nog geldt ed.
Voorlopig zit ik daar dus nog wel. En heb hem dat ook meegedeeld, dit is zijn keuze.................
Avondcursussen heb ik zelf ook al bedacht, weet alleen nog niet wat en dan ook hoe. Moet wel oppas hebben. Kan wel zeggen "als ze bij hem zijn" maar dat kan veranderen met het weer zeg maar. Heb al bij vele andere gezien dat je daar best afspraken over kunt maken met mannen (exen) maar als ze zich er niet aan houden ben jezelf de dupe (en het kind/de kinderen)
Ja heb heus wel wat gemerkt maar dat hij zover was, nee dat niet.
maandag 9 augustus 2010 om 14:25
Hoi waaromdan,
Je topic gelezen, en het eerste wat in me boven kwam is : hij heeft een ander.
Helaas heb ik dat zelf ook meegemaakt na een lang huwelijk en werd ik als oud vuil gedumpt , notabene voor mijn beste vriendin. Ik voelde me veraden, bedrogen, waardeloos en noem maar op, de gevoelens die jezelf ook al beschrijft.
Helaas is hij al heel wat stappen verder in zijn proces dan jij.
En dat geeft hem op alle fronten voorsprong.
Ook bij mij eerst alle medewerking willen geven, maar uiteindelijk is het een langdurige (v)echtscheiding geworden.
en geen centimeter toegeven.
Sterker nog, de schuld van het falen van de relatie nog bij mij neerleggen.
Met andere woorden hij moest wel een ander zoeken, omdat ik ziek was en niet tot zijn beschikking stond ( kanker)
en hij is er nog mee weg gekomen ook.
Nu jaren later denk ik, hoe is het mogelijk dat hij het zo weet te draaien dat het allemaal aan mij ligt? terwijl je toch samen de verantwoording voor een relatie hebt?
Maar nu vraag je om praktische raad.
Het enige wat ik je kan zeggen, is probeer voor jezelf op papier te krijgen wat je wilt voor jezelf en je kinderen.
Ga er niet vanuit dat hij wat betekend.
Alles wat hij dan " regelt" is dan meegenomen.
Het voordeel van op papier zetten is dat je er dan nog kritisch naar kunt kijken en vooral ook bij anderen te rade kunt gaan.
En wees vooral spaarzaam met je druk maken over allerlei bijzaken, zoals woonruimte.
Steek je energie in jezelf en in je kinderen.
Ook al zou je een flat toegewezen krijgen wil nog niet zeggen dat je dan ongelukkig zou worden.
Als jij er maar een thuis van kan maken.
En vooral je eigenwaarde weer terug krijgen.
Want " het falen" van een relatie is nooit bij 1 persoon neer te leggen.
Ik wens jou en je kinderen sterkte met alles.
Bumba
Je topic gelezen, en het eerste wat in me boven kwam is : hij heeft een ander.
Helaas heb ik dat zelf ook meegemaakt na een lang huwelijk en werd ik als oud vuil gedumpt , notabene voor mijn beste vriendin. Ik voelde me veraden, bedrogen, waardeloos en noem maar op, de gevoelens die jezelf ook al beschrijft.
Helaas is hij al heel wat stappen verder in zijn proces dan jij.
En dat geeft hem op alle fronten voorsprong.
Ook bij mij eerst alle medewerking willen geven, maar uiteindelijk is het een langdurige (v)echtscheiding geworden.
en geen centimeter toegeven.
Sterker nog, de schuld van het falen van de relatie nog bij mij neerleggen.
Met andere woorden hij moest wel een ander zoeken, omdat ik ziek was en niet tot zijn beschikking stond ( kanker)
en hij is er nog mee weg gekomen ook.
Nu jaren later denk ik, hoe is het mogelijk dat hij het zo weet te draaien dat het allemaal aan mij ligt? terwijl je toch samen de verantwoording voor een relatie hebt?
Maar nu vraag je om praktische raad.
Het enige wat ik je kan zeggen, is probeer voor jezelf op papier te krijgen wat je wilt voor jezelf en je kinderen.
Ga er niet vanuit dat hij wat betekend.
Alles wat hij dan " regelt" is dan meegenomen.
Het voordeel van op papier zetten is dat je er dan nog kritisch naar kunt kijken en vooral ook bij anderen te rade kunt gaan.
En wees vooral spaarzaam met je druk maken over allerlei bijzaken, zoals woonruimte.
Steek je energie in jezelf en in je kinderen.
Ook al zou je een flat toegewezen krijgen wil nog niet zeggen dat je dan ongelukkig zou worden.
Als jij er maar een thuis van kan maken.
En vooral je eigenwaarde weer terug krijgen.
Want " het falen" van een relatie is nooit bij 1 persoon neer te leggen.
Ik wens jou en je kinderen sterkte met alles.
Bumba
maandag 9 augustus 2010 om 15:05
quote:waaromdan schreef op 09 augustus 2010 @ 12:35:
Avondcursussen heb ik zelf ook al bedacht, weet alleen nog niet wat en dan ook hoe. Moet wel oppas hebben. Kan wel zeggen "als ze bij hem zijn" maar dat kan veranderen met het weer zeg maar. Heb al bij vele andere gezien dat je daar best afspraken over kunt maken met mannen (exen) maar als ze zich er niet aan houden ben jezelf de dupe (en het kind/de kinderen)
Ja heb heus wel wat gemerkt maar dat hij zover was, nee dat niet.Ik heb op mn 40e een verkorte HBO studie gedaan en daarbij moest je om de 2 weken naar school (3 uurtjes in de avond). Huiswerkopdrachten werden dus vanuit huis gemaakt. Dat moet toch wel te doen zijn, lijkt mij? Heb je hiervoor evt. geen andere oppasmogelijkheden, mocht papa niet willen/kunnen?
Avondcursussen heb ik zelf ook al bedacht, weet alleen nog niet wat en dan ook hoe. Moet wel oppas hebben. Kan wel zeggen "als ze bij hem zijn" maar dat kan veranderen met het weer zeg maar. Heb al bij vele andere gezien dat je daar best afspraken over kunt maken met mannen (exen) maar als ze zich er niet aan houden ben jezelf de dupe (en het kind/de kinderen)
Ja heb heus wel wat gemerkt maar dat hij zover was, nee dat niet.Ik heb op mn 40e een verkorte HBO studie gedaan en daarbij moest je om de 2 weken naar school (3 uurtjes in de avond). Huiswerkopdrachten werden dus vanuit huis gemaakt. Dat moet toch wel te doen zijn, lijkt mij? Heb je hiervoor evt. geen andere oppasmogelijkheden, mocht papa niet willen/kunnen?
maandag 9 augustus 2010 om 16:04
Oppas zou alleen oma zijn (zijn moeder) die woont in de buurt.
Maar dan nog, ik zou zo niet weten wat voor cursus/opleiding etc
heb al zitten denken aan van alles maar dan nog, zal ik er ook een baan in moeten vinden.
Vooralsnog heb ik besloten om eerst te zoeken naar woonruimte. Maar na de telefoontjes die ik heb gepleegd is dat een grote zwarte wolk
Bumba, dat is een ASSHOLE niet te geloven
Ik projecteer deze breuk geheel op mezelf wat volgens hem niet moet, althans niet geheel. Ook hij is schuldig aan dit.
Morgenochtend, dan zie ik hem pas, maak ik hem wakker en vraag zonder omhaal "heb je een ander"
Ik denk van niet, hij heeft dat ook gezxegd waar de oudste bij was (die vroeg er zelf om) Als hij tegen haar gaat liegen ben ik er klaar mee.
Ben na een dag werken, zoeken, denken, huilen en wachten op tel. van mijn moeder (mijn meiden zijn nu bij haar en ik zei "papa mag het vertellen aan haar, het is zijn keuze") dan kan ik weer gaan huilen
Kan het nog steeds niet zeggen zonder
Voel me zelf zo'n trut, hij doet gewoon zijn ding, gaat werken etc (meer eigenlijk niet) en dan volgens mij zonder dat het hem wat doet............ Bij mij straalt het van mijn gezicht af lijkt wel.
Maar dan nog, ik zou zo niet weten wat voor cursus/opleiding etc
heb al zitten denken aan van alles maar dan nog, zal ik er ook een baan in moeten vinden.
Vooralsnog heb ik besloten om eerst te zoeken naar woonruimte. Maar na de telefoontjes die ik heb gepleegd is dat een grote zwarte wolk
Bumba, dat is een ASSHOLE niet te geloven
Ik projecteer deze breuk geheel op mezelf wat volgens hem niet moet, althans niet geheel. Ook hij is schuldig aan dit.
Morgenochtend, dan zie ik hem pas, maak ik hem wakker en vraag zonder omhaal "heb je een ander"
Ik denk van niet, hij heeft dat ook gezxegd waar de oudste bij was (die vroeg er zelf om) Als hij tegen haar gaat liegen ben ik er klaar mee.
Ben na een dag werken, zoeken, denken, huilen en wachten op tel. van mijn moeder (mijn meiden zijn nu bij haar en ik zei "papa mag het vertellen aan haar, het is zijn keuze") dan kan ik weer gaan huilen
Kan het nog steeds niet zeggen zonder
Voel me zelf zo'n trut, hij doet gewoon zijn ding, gaat werken etc (meer eigenlijk niet) en dan volgens mij zonder dat het hem wat doet............ Bij mij straalt het van mijn gezicht af lijkt wel.
maandag 9 augustus 2010 om 16:05
quote:Monique_64 schreef op 09 augustus 2010 @ 15:51:
Een afschuwelijke nare situatie voor je. Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt. Ik ben zelf ook bijna gescheiden en verhuis over 2 maanden. Ik wil je daarom heel veel sterkte wensen en pas goed op jezelf.Kon ik maar verhuizen over 2 maanden. ben bang dat ik er nog wel een tijdje zit
Een afschuwelijke nare situatie voor je. Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt. Ik ben zelf ook bijna gescheiden en verhuis over 2 maanden. Ik wil je daarom heel veel sterkte wensen en pas goed op jezelf.Kon ik maar verhuizen over 2 maanden. ben bang dat ik er nog wel een tijdje zit
maandag 9 augustus 2010 om 16:17
maandag 9 augustus 2010 om 16:21
Hij smst net dat de meiden weg zijn dus ik vraag "heb je het verteld"
"Nee" krijg ik als antwoord
Lekker mogen de kinderen dat doen, die gaan straks natuurlijk praten vooral emotionele Troela van 11.
Wat een held en gelijk geen antwoord meer geven.............bleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh
moest even klagen
"Nee" krijg ik als antwoord
Lekker mogen de kinderen dat doen, die gaan straks natuurlijk praten vooral emotionele Troela van 11.
Wat een held en gelijk geen antwoord meer geven.............bleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh
moest even klagen
maandag 9 augustus 2010 om 16:42
