Psyche
alle pijlers
Ouders met psychische problemen
maandag 9 augustus 2010 om 18:01
Wie heeft er ouders of een ouder met psychische problemen en hoe ga je daar mee om?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
maandag 9 augustus 2010 om 19:02
Jeetje Kroki, wat een naar verhaal. Is er echt niets meer dat helpt qua therapieen of trainingen om je wat sterker te maken?
Dat dagen van slag, zoooo herkenbaar . En je zussen, klote is dat he? Hier hetzelfde. Dikke knuffel.
@Dom, meegaan in de shit heb ik idd jaren gedaan. Daar ben ik nu wel een beetje voorbij (met dank aan mij vriend). Zo eindigen als mijn ouders wil ik absoluut niet. Doe er alles aan, maar men wat klote als je weer een terugslag krijgt, of wat Kroki al beschrijft, dagen van slag zijn.
Dat dagen van slag, zoooo herkenbaar . En je zussen, klote is dat he? Hier hetzelfde. Dikke knuffel.
@Dom, meegaan in de shit heb ik idd jaren gedaan. Daar ben ik nu wel een beetje voorbij (met dank aan mij vriend). Zo eindigen als mijn ouders wil ik absoluut niet. Doe er alles aan, maar men wat klote als je weer een terugslag krijgt, of wat Kroki al beschrijft, dagen van slag zijn.
maandag 9 augustus 2010 om 19:03
quote:kroki schreef op 09 augustus 2010 @ 18:54:
[...]
En idd, contact met mijn moeder afhouden, hoe moeilijk ik dat ook vind zeker nu ik zelf moeder ben. Ze weet mij ook altijd terug te zuigen en ben dan daaaaagen van slag.
Idd contact afhouden. Ik heb dat ook een tijd gehad met mijn vader. Ik moet zeggen het heeft wel geholpen om me eigen leven te lijden en dat ik niet meer werd beinvloedt door thuis.
Toch heb ik er uiteindelijk ervoor gekozen om weer contact te zoeken met mijn vader en ben ik toen ook weer thuis gaan wonen. In het begin merkte ik een verschil. Ik kon er beter mee omgaan, maar ik merkte wel na een jaar dat ik me weer het zelfde begon te voelen als vroeger. Angstig, alleen, schuldig, down enz.. Toen ik dat besefde ben ik weer uit huis gegaan. Ik wilde dat niet meer. Het mag mij leven niet meer beinvloeden.
[...]
En idd, contact met mijn moeder afhouden, hoe moeilijk ik dat ook vind zeker nu ik zelf moeder ben. Ze weet mij ook altijd terug te zuigen en ben dan daaaaagen van slag.
Idd contact afhouden. Ik heb dat ook een tijd gehad met mijn vader. Ik moet zeggen het heeft wel geholpen om me eigen leven te lijden en dat ik niet meer werd beinvloedt door thuis.
Toch heb ik er uiteindelijk ervoor gekozen om weer contact te zoeken met mijn vader en ben ik toen ook weer thuis gaan wonen. In het begin merkte ik een verschil. Ik kon er beter mee omgaan, maar ik merkte wel na een jaar dat ik me weer het zelfde begon te voelen als vroeger. Angstig, alleen, schuldig, down enz.. Toen ik dat besefde ben ik weer uit huis gegaan. Ik wilde dat niet meer. Het mag mij leven niet meer beinvloeden.
maandag 9 augustus 2010 om 19:07
maandag 9 augustus 2010 om 19:14
@sunny1, Ik hoop dat je er ooit vrede mee kan hebben. Ik hoop het echt voor je.
Misschien komt het ook door de opleiding. Voorheen bij maatschappelijk werk of bij psychologen zat ik daar als client zeg maar. Maar toen ik leerde om aan de andere kant te staan, toen pas werd het mij allemaal duidelijk. Ik leerde toen echt hoe het werkelijk zat.
En nog is het moeilijk. Soms heeft mijn vader weer een bui (ik noem het altijd buien) en het raakt me nog steeds. Iedere keer. De ene keer meer dan de andere keer. Maar mijn vriend heeft ook ervaring met de ziekte van me pa en gelukkig is hij dan weer diegene die me dan helpt herinneren en me verteld dat ik het verkeerd aan pak met me vader. En dan gaat de knop om bij mij en raakt het me even niet en laat ik me vader zijn gang gaan.
Ik ben blij te horen dat je je niet helemaal meer laat meeslepen. En dagen van slag zoals je net noemde die zul je helaas altijd houden. Tenzij je geen contact hebt met ze.
Misschien komt het ook door de opleiding. Voorheen bij maatschappelijk werk of bij psychologen zat ik daar als client zeg maar. Maar toen ik leerde om aan de andere kant te staan, toen pas werd het mij allemaal duidelijk. Ik leerde toen echt hoe het werkelijk zat.
En nog is het moeilijk. Soms heeft mijn vader weer een bui (ik noem het altijd buien) en het raakt me nog steeds. Iedere keer. De ene keer meer dan de andere keer. Maar mijn vriend heeft ook ervaring met de ziekte van me pa en gelukkig is hij dan weer diegene die me dan helpt herinneren en me verteld dat ik het verkeerd aan pak met me vader. En dan gaat de knop om bij mij en raakt het me even niet en laat ik me vader zijn gang gaan.
Ik ben blij te horen dat je je niet helemaal meer laat meeslepen. En dagen van slag zoals je net noemde die zul je helaas altijd houden. Tenzij je geen contact hebt met ze.
maandag 9 augustus 2010 om 19:17
Klinkt misschien heel stom, maar ik heb op mijn 18e een lijstje gemaakt van: Wat heb ik opgelopen in mijn jeugd en: Hoe kom ik er vanaf? Heb van alles bedacht: cursussen om mijn verlegenheid te overwinnen, therapie, praten met ouders en familie, andere kleding, proberen niet weg te lopen als iemand in een kroeg te veel gedronken had en agressief werd, bepaalde studie etc.
Gaf me echt een goed gevoel.
Lost niet alles op, zeker niet, maar heeft me wel geholpen om die macht weer in handen te krijgen.
En geef het tijd, komt allemaal niet in korte tijd aangewaaid.
Aardig zijn voor jezelf als je een keer een terugslag hebt!
Gaf me echt een goed gevoel.
Lost niet alles op, zeker niet, maar heeft me wel geholpen om die macht weer in handen te krijgen.
En geef het tijd, komt allemaal niet in korte tijd aangewaaid.
Aardig zijn voor jezelf als je een keer een terugslag hebt!
maandag 9 augustus 2010 om 19:25
Hai, even getwijfeld of ik zou reageren, maar zoals je ziet toch maar gedaan:)
Ook ik kom uit een gezin met ouders die psychische problemen hadden / hebben. Mijn vader depressief na een hersenbloeding -toen ik 10 was-, moeder ook, daarna (of toen al, dat weet ik niet precies) plus iets dat erg lijkt op een angststoornis. Wat ik me met name uit mijn jeugd herinner is dat ik me altijd extreem verantwoordelijk voelde (het voelde niet alleen alsof mijn ouders mij nodig hadden om het gezin goed te laten draaien, het was vaak ook daadwerkelijk zo) en daarnaast ontzettend schuldig. Schuldgevoel vooral over het feit dat ik mijn ouders niet als 'volwaardig' zag. Dat schuldgevoel is er trouwens nog steeds.
Intussen een aantal jaren therapie en aantal depressieve perioden verder. Objectief gezien (baan/vrienden/hobbies) gaat het goed met me en heb ik mijn leven goed op orde, maar ik blijf wel last houden van hetzelfde soort klachten; eenzame gevoelens, schuldgevoel. Heb nu psychotherapie en dat is soms heel erg confronterend. Sinds korte tijd zelf ook last van angsten/paniek, ik hoop zelf dat dat tijdelijk is aangezien ik er nu zo mee bezig ben (met de oude thuissituatie)
Mijn tip is ook dat je je geen slachtoffer moet gaan voelen. Dat was je in je jeugd maar ik heb al heel snel bedacht (toen ik elf was ofzo) dat ik het zelf moet doen als mijn ouders het niet kunnen. Dat is me ook gelukt en ik weet zeker dat het me ook de rest van mijn leven gaat lukken. Wat me alleen dus soms opbreekt is het gevoel dat ik 'in essentie' eenzaam ben (ik ben heel erg op zoek naar onvoorwaardelijkheid en kom er uiteraard ook iedere keer achter dat dat niet bestaat). Verder (maar dat komt nu denk ik ook door de psychotherapie) ben ik vaak enorm boos op mijn ouders. Daar kan ik vervolgens niets mee aangezien ik vind dat zij niets aan de situatie kunnen doen, zodat de woede uiteindelijk weer omgevormd wordt tot schuldgevoel (hoe kan ik nou boos zijn op mijn ouders die, ondanks hun beperkingen, alles hebben gedaan om mij goed op te voeden?) Nou ja, zelf sterk blijven dus, dat is mijn remedie. En (psycho) therapie kan heel goed werken om de zaken voor jezelf helder te krijgen. Ik zie het in ieder geval vooral als investering in mijn toekomst.
Als je nog vragen hebt, laat maar weten:)
Sterkte
P.S. Er is geloof ik een organisatie voor kinderen van ouders met psychische problemen. Ze hebben een site en ook een forum. Google maar eens op Kopp kinderen (kinderen van ouders met psychische problemen)
Ook ik kom uit een gezin met ouders die psychische problemen hadden / hebben. Mijn vader depressief na een hersenbloeding -toen ik 10 was-, moeder ook, daarna (of toen al, dat weet ik niet precies) plus iets dat erg lijkt op een angststoornis. Wat ik me met name uit mijn jeugd herinner is dat ik me altijd extreem verantwoordelijk voelde (het voelde niet alleen alsof mijn ouders mij nodig hadden om het gezin goed te laten draaien, het was vaak ook daadwerkelijk zo) en daarnaast ontzettend schuldig. Schuldgevoel vooral over het feit dat ik mijn ouders niet als 'volwaardig' zag. Dat schuldgevoel is er trouwens nog steeds.
Intussen een aantal jaren therapie en aantal depressieve perioden verder. Objectief gezien (baan/vrienden/hobbies) gaat het goed met me en heb ik mijn leven goed op orde, maar ik blijf wel last houden van hetzelfde soort klachten; eenzame gevoelens, schuldgevoel. Heb nu psychotherapie en dat is soms heel erg confronterend. Sinds korte tijd zelf ook last van angsten/paniek, ik hoop zelf dat dat tijdelijk is aangezien ik er nu zo mee bezig ben (met de oude thuissituatie)
Mijn tip is ook dat je je geen slachtoffer moet gaan voelen. Dat was je in je jeugd maar ik heb al heel snel bedacht (toen ik elf was ofzo) dat ik het zelf moet doen als mijn ouders het niet kunnen. Dat is me ook gelukt en ik weet zeker dat het me ook de rest van mijn leven gaat lukken. Wat me alleen dus soms opbreekt is het gevoel dat ik 'in essentie' eenzaam ben (ik ben heel erg op zoek naar onvoorwaardelijkheid en kom er uiteraard ook iedere keer achter dat dat niet bestaat). Verder (maar dat komt nu denk ik ook door de psychotherapie) ben ik vaak enorm boos op mijn ouders. Daar kan ik vervolgens niets mee aangezien ik vind dat zij niets aan de situatie kunnen doen, zodat de woede uiteindelijk weer omgevormd wordt tot schuldgevoel (hoe kan ik nou boos zijn op mijn ouders die, ondanks hun beperkingen, alles hebben gedaan om mij goed op te voeden?) Nou ja, zelf sterk blijven dus, dat is mijn remedie. En (psycho) therapie kan heel goed werken om de zaken voor jezelf helder te krijgen. Ik zie het in ieder geval vooral als investering in mijn toekomst.
Als je nog vragen hebt, laat maar weten:)
Sterkte
P.S. Er is geloof ik een organisatie voor kinderen van ouders met psychische problemen. Ze hebben een site en ook een forum. Google maar eens op Kopp kinderen (kinderen van ouders met psychische problemen)
maandag 9 augustus 2010 om 19:26
maandag 9 augustus 2010 om 19:26
Sunny.......jouw verhaal is heel herkenbaar voor mij.
Mijn ouders zijn overspannen geweest en mijn vader zelfs heel erg met ook een zelfmoordpoging erbij.
Er is in die tijd heel veel gebeurt bij ons thuis. Ik draaide overal ook zo een beetje voor op. Ik was net klaar met mijn examen en zat dus thuis. Ik kon dus extra in de zaak van mijn ouders werken, mijn zusjes opvangen (waren toen 1 en 3 jaar) mijn ouders ondersteunen, huishouden draaiende houden. En ik????? Ik telde niet mee en moest mij maar aan alles aan passen. Altijd afwachten hoe de sfeer thuis was en wat ik thuis aantrof. Er werd ook niks besproken met mij. Ik viel van de ene heftige situatie in de andere en er werd geen rekening met mij gehouden of dingen uitgelegd.
Was een hele nare periode.
Helaas heb ik nooit mij zelf kunnen zijn thuis en al helemaal niet kunnen puberen. Mijn ouders hebben nooit door gehad wat die periode met mij gedaan heeft. Ik moest mij altijd maar aan passen aan hun en mocht geen eigen menig hebben.
Ik ben nu heel erg tegen mezelf aangelopen en zit al een tijdje thuis met een burn out.
Loop bij een psycholoog en blijkt dat alles van vroeger van thuis afkomt. Dacht dat zelf al jaren......heb het dus goed gedacht. Met haar hulp ga ik nu dingen proberen te veranderen zodat het voor mij ook wat makkelijker gaat worden. Eindelijk kan ik mezelf gaan worden, zo voelt het een beetje.
Ook sta ik op de wachtlijst voor psychotherapie om alles van vroeger te verwerken en een plaatsje te geven.
Mijn ouders kunnen en willen er gewoon niet over praten en steunen mij sinds ik ziek thuis zit ook helemaal niet. Zijn alleen met zichzelf bezig en praten zich zelf helemaal goed. Word niet gevraagd hoe het met mij gaat, of ik het red met de kids thuis. een keer lang komen of bellen doen ze al helemaal niet.Niks geen interesse.
Ik ben net als jou heel boos op mijn ouders en dat word door de situatie nu (geen interesse tonen naar mij) alleen maar erger. Heb ook een aantal weken geleden het contact gebroken met hun. Mis ze helemaal niet. Heb nooit echt een super band met mijn ouders gehad. Meer wat kennissen waar ik vroeger bij thuis heb gewoond.
Vooral nu ik zelf 2 kids heb kan ik heel veel dingen die hun gedaan hebben of juist niet gedaan hebben niet snappen. Psycholoog sprak over sommige dingen zelfs van mishandeling. Vind ik meteen heel zwaar klinken maar komen sommige dingen toch echt wel op neer.
Heel verhaal maar ben blij dat hier een topic over geopend is. Durfde het zelf niet goed.'...weet niet waarom. Maar is wel fijn om mijn verhaal gewoon even kwijt te kunnen.
Mijn ouders zijn overspannen geweest en mijn vader zelfs heel erg met ook een zelfmoordpoging erbij.
Er is in die tijd heel veel gebeurt bij ons thuis. Ik draaide overal ook zo een beetje voor op. Ik was net klaar met mijn examen en zat dus thuis. Ik kon dus extra in de zaak van mijn ouders werken, mijn zusjes opvangen (waren toen 1 en 3 jaar) mijn ouders ondersteunen, huishouden draaiende houden. En ik????? Ik telde niet mee en moest mij maar aan alles aan passen. Altijd afwachten hoe de sfeer thuis was en wat ik thuis aantrof. Er werd ook niks besproken met mij. Ik viel van de ene heftige situatie in de andere en er werd geen rekening met mij gehouden of dingen uitgelegd.
Was een hele nare periode.
Helaas heb ik nooit mij zelf kunnen zijn thuis en al helemaal niet kunnen puberen. Mijn ouders hebben nooit door gehad wat die periode met mij gedaan heeft. Ik moest mij altijd maar aan passen aan hun en mocht geen eigen menig hebben.
Ik ben nu heel erg tegen mezelf aangelopen en zit al een tijdje thuis met een burn out.
Loop bij een psycholoog en blijkt dat alles van vroeger van thuis afkomt. Dacht dat zelf al jaren......heb het dus goed gedacht. Met haar hulp ga ik nu dingen proberen te veranderen zodat het voor mij ook wat makkelijker gaat worden. Eindelijk kan ik mezelf gaan worden, zo voelt het een beetje.
Ook sta ik op de wachtlijst voor psychotherapie om alles van vroeger te verwerken en een plaatsje te geven.
Mijn ouders kunnen en willen er gewoon niet over praten en steunen mij sinds ik ziek thuis zit ook helemaal niet. Zijn alleen met zichzelf bezig en praten zich zelf helemaal goed. Word niet gevraagd hoe het met mij gaat, of ik het red met de kids thuis. een keer lang komen of bellen doen ze al helemaal niet.Niks geen interesse.
Ik ben net als jou heel boos op mijn ouders en dat word door de situatie nu (geen interesse tonen naar mij) alleen maar erger. Heb ook een aantal weken geleden het contact gebroken met hun. Mis ze helemaal niet. Heb nooit echt een super band met mijn ouders gehad. Meer wat kennissen waar ik vroeger bij thuis heb gewoond.
Vooral nu ik zelf 2 kids heb kan ik heel veel dingen die hun gedaan hebben of juist niet gedaan hebben niet snappen. Psycholoog sprak over sommige dingen zelfs van mishandeling. Vind ik meteen heel zwaar klinken maar komen sommige dingen toch echt wel op neer.
Heel verhaal maar ben blij dat hier een topic over geopend is. Durfde het zelf niet goed.'...weet niet waarom. Maar is wel fijn om mijn verhaal gewoon even kwijt te kunnen.
maandag 9 augustus 2010 om 19:29
Lees nu de reactie van Iden en wil me daar bij aan sluiten. Heeft ook weer alles te maken met jezelf geen slachtoffer voelen en zelf de verantwoordelijkheid nemen. Als ik nu angstig ben voor iets dwing ik mezelf om het toch te doen (ik had bijvoorbeeld enorme angst om een auto te kopen, don't ask me why want achteraf geen enkele goede reden voor maar oke, nu heb ik 'm al bijna een jaar en ik rij er vrolijk heel NL mee rond, zou hem niet meer willen missen:). Ik had angsten op mijn werk maar moest en zou komen waar ik nu ben. Binnenkort ga ik op improvisatietoneel, ook als manier om bepaalde angsten te overwinnen. Nou ja, dat klinkt nu allemaal heel positief, ik wil echt niet pretenderen dat dit soort dingen de volledige oplossing vormen, want helaas blijft het gevoel van binnen, maar soms heltp het om stappen te zetten.
maandag 9 augustus 2010 om 19:31
quote:Sunny1 schreef op 09 augustus 2010 @ 19:02:
Jeetje Kroki, wat een naar verhaal. Is er echt niets meer dat helpt qua therapieen of trainingen om je wat sterker te maken?
Dat dagen van slag, zoooo herkenbaar . En je zussen, klote is dat he? Hier hetzelfde. Dikke knuffel.
De gesprekken blijven nu hangen, er zit geen vooruitgang meer in. Ook een aantal gesprekken gehad met een psychiater erbij, zij gaf uiteindelijk de geparentificeerd-diagnose.
Donderdag heb ik een laatste gesprek met mijn psych, hij gaat naar een andere baan... Dan moeten we dus besluiten hoe nu verder, naar een collega van hem, naar een andere therapie, stoppen? Stoppen zie ik sowieso niet zitten, het is de enige plek waar ik mijn verhaal kan doen en dat heb ik toch echt nodig!
Je hebt het over ver/dichtbij ouders wonen, ikzelf woon nu al 6 jaar aan de andere kant van het land. Dat is zeker heeeeeeeel goed geweest, anders weet ik niet hoe het nu met me was. Volgens man heeeel slecht zachtjes uitgedrukt. Ze probeert steeds via mail een afspraak te maken omdat ze me zo graag wil zien, en ook haar kleinkind zo mist. Maar ik hou het nog af, ik zie er zó tegenop..! Nu al sinds febrari niet meer gezien, wel een afspraak staan met oudste zus volgende maand, dan komt moeder meestal ook mee. Maar evengoed ook niet zo'n behoefte aan mijn zus, maargoed..... met andere zus trouwens contact verbroken: het beste wat ik ooit heb gedaan! (dit ook tot groot verdriet van mijn moeder, PECH!)
Knuffel voor jou meid!
Jeetje Kroki, wat een naar verhaal. Is er echt niets meer dat helpt qua therapieen of trainingen om je wat sterker te maken?
Dat dagen van slag, zoooo herkenbaar . En je zussen, klote is dat he? Hier hetzelfde. Dikke knuffel.
De gesprekken blijven nu hangen, er zit geen vooruitgang meer in. Ook een aantal gesprekken gehad met een psychiater erbij, zij gaf uiteindelijk de geparentificeerd-diagnose.
Donderdag heb ik een laatste gesprek met mijn psych, hij gaat naar een andere baan... Dan moeten we dus besluiten hoe nu verder, naar een collega van hem, naar een andere therapie, stoppen? Stoppen zie ik sowieso niet zitten, het is de enige plek waar ik mijn verhaal kan doen en dat heb ik toch echt nodig!
Je hebt het over ver/dichtbij ouders wonen, ikzelf woon nu al 6 jaar aan de andere kant van het land. Dat is zeker heeeeeeeel goed geweest, anders weet ik niet hoe het nu met me was. Volgens man heeeel slecht zachtjes uitgedrukt. Ze probeert steeds via mail een afspraak te maken omdat ze me zo graag wil zien, en ook haar kleinkind zo mist. Maar ik hou het nog af, ik zie er zó tegenop..! Nu al sinds febrari niet meer gezien, wel een afspraak staan met oudste zus volgende maand, dan komt moeder meestal ook mee. Maar evengoed ook niet zo'n behoefte aan mijn zus, maargoed..... met andere zus trouwens contact verbroken: het beste wat ik ooit heb gedaan! (dit ook tot groot verdriet van mijn moeder, PECH!)
Knuffel voor jou meid!
maandag 9 augustus 2010 om 19:33
quote:Iden schreef op 09 augustus 2010 @ 19:17:
Klinkt misschien heel stom, maar ik heb op mijn 18e een lijstje gemaakt van: Wat heb ik opgelopen in mijn jeugd en: Hoe kom ik er vanaf? Heb van alles bedacht: cursussen om mijn verlegenheid te overwinnen, therapie, praten met ouders en familie, andere kleding, proberen niet weg te lopen als iemand in een kroeg te veel gedronken had en agressief werd, bepaalde studie etc.
Gaf me echt een goed gevoel.
Lost niet alles op, zeker niet, maar heeft me wel geholpen om die macht weer in handen te krijgen.
En geef het tijd, komt allemaal niet in korte tijd aangewaaid.
Aardig zijn voor jezelf als je een keer een terugslag hebt!
Knap van je.
Ik werd zo verwaarloosd dat ik ooit heb gebeden dat ik op mijn 18e nog tanden zou hebben . Heel triest, al kan ik er nu wel om lachen. Ik ben redelijk goed opgedroogd
Maar wat jij hebt gedaan heb ik ook gedaan. Niet meteen, maar wel heel snel. Ik had geen enkele scholing. Ook nauwelijks basisschool. Het eerste wat ik ben gaan doen op mijn 18e was naar school. Een diploma halen, al was het maar mavo. Daarna VWO gedaan via een thuisstudie.
Nu ben ik best irritant als ik kom met een oplossing waar iemand een probleem heeft
Klinkt misschien heel stom, maar ik heb op mijn 18e een lijstje gemaakt van: Wat heb ik opgelopen in mijn jeugd en: Hoe kom ik er vanaf? Heb van alles bedacht: cursussen om mijn verlegenheid te overwinnen, therapie, praten met ouders en familie, andere kleding, proberen niet weg te lopen als iemand in een kroeg te veel gedronken had en agressief werd, bepaalde studie etc.
Gaf me echt een goed gevoel.
Lost niet alles op, zeker niet, maar heeft me wel geholpen om die macht weer in handen te krijgen.
En geef het tijd, komt allemaal niet in korte tijd aangewaaid.
Aardig zijn voor jezelf als je een keer een terugslag hebt!
Knap van je.
Ik werd zo verwaarloosd dat ik ooit heb gebeden dat ik op mijn 18e nog tanden zou hebben . Heel triest, al kan ik er nu wel om lachen. Ik ben redelijk goed opgedroogd
Maar wat jij hebt gedaan heb ik ook gedaan. Niet meteen, maar wel heel snel. Ik had geen enkele scholing. Ook nauwelijks basisschool. Het eerste wat ik ben gaan doen op mijn 18e was naar school. Een diploma halen, al was het maar mavo. Daarna VWO gedaan via een thuisstudie.
Nu ben ik best irritant als ik kom met een oplossing waar iemand een probleem heeft
maandag 9 augustus 2010 om 19:36
Waar ik overigens nog wel tegenaan loop is dat ik altijd hele grote sprongen moet maken, zodat ik ergens wel een basis mis. Een basis ontwikkeling, een basis scholing, enz. Ik red me meer dan goed. Zeker voor de buitenwereld. Maar het voelt soms alsof ik achter de feiten aanloop en dat is wel vermoeiend.
maandag 9 augustus 2010 om 19:47
maandag 9 augustus 2010 om 20:27
herkenbare verhalen.. maar je kan ervoor kiezen of het onderdeel van je leven blijft. Het maakt een ieder tot wie we zijn en als je afstand kan nemen, DOEN en je zal na een tijd (misschien jaren) zien dat je niet je ouders bent maar jij bent jij.
mijn vader pleegde zelfmoord toen hij 40 was en ik 18 (ben nu 36) Na jaren lichamelijke mishandeling dacht ik vrij te zijn maar hij manipuleerde nog in zijn graf. Ik ga sinds 4 jaar niet meer naar zijn graf (ging ook als enige) mijn moeder heeft MPS en ik weet nooit met wie ik nou te maken heb. Veel geestelijke mishandeling, ik was niemand. Veel suïcide pogingen van moeder, psychose na psychose, verkeerde mannen enz enz enz. echt veel teveel om over uit te breiden.
ik heb met haar gebroken 4 jaar geleden en ben eindelijk los gekomen van de ellenlange telefoon gesprekken, verwijten, onbegrip en moeder voor mijn moeder en broertje en zusje moeten zijn.
Ik ben voor mijzelf en mijn gezin (3 kinderen en man) gaan leven en dat bevalt heeeeeel goed. Jammer voor moeder maar ik kan en wil het niet meer.
Mijn zus en ik zijn de enige 2 die er goed uit zijn gekomen. Mijn zusje heeft borderline en mijn broertje is een crack junk.
Mijn half zusje is ook wel okee maar daar heb ik bijna geen contact mee aangezien zij nog thuis woont.
Ik loop nog steeds tegen dingen aan, zoals onzekerheid in grote groepen mensen, ik voel me vaak eenzaam omdat ik me goed durf te mengen, ben te zelfstandig (sorry lieve man van me..)
Ben wel keurig opgevoed, voor de buiten wereld was er in dat opzicht niets aan de hand kan me in alle kringen bewegen (als ik het zou durven)
Snap nog steeds niet dat er nooit melding van is gemaakt op school vroeger maar toen bemoeide je je er gewoon niet mee.
Mijn advies voor iedereen, breek je muur af die je vroeger nodig had om jezelf te beschermen, leef je leven en kies voor jezelf en geniet.
mijn vader pleegde zelfmoord toen hij 40 was en ik 18 (ben nu 36) Na jaren lichamelijke mishandeling dacht ik vrij te zijn maar hij manipuleerde nog in zijn graf. Ik ga sinds 4 jaar niet meer naar zijn graf (ging ook als enige) mijn moeder heeft MPS en ik weet nooit met wie ik nou te maken heb. Veel geestelijke mishandeling, ik was niemand. Veel suïcide pogingen van moeder, psychose na psychose, verkeerde mannen enz enz enz. echt veel teveel om over uit te breiden.
ik heb met haar gebroken 4 jaar geleden en ben eindelijk los gekomen van de ellenlange telefoon gesprekken, verwijten, onbegrip en moeder voor mijn moeder en broertje en zusje moeten zijn.
Ik ben voor mijzelf en mijn gezin (3 kinderen en man) gaan leven en dat bevalt heeeeeel goed. Jammer voor moeder maar ik kan en wil het niet meer.
Mijn zus en ik zijn de enige 2 die er goed uit zijn gekomen. Mijn zusje heeft borderline en mijn broertje is een crack junk.
Mijn half zusje is ook wel okee maar daar heb ik bijna geen contact mee aangezien zij nog thuis woont.
Ik loop nog steeds tegen dingen aan, zoals onzekerheid in grote groepen mensen, ik voel me vaak eenzaam omdat ik me goed durf te mengen, ben te zelfstandig (sorry lieve man van me..)
Ben wel keurig opgevoed, voor de buiten wereld was er in dat opzicht niets aan de hand kan me in alle kringen bewegen (als ik het zou durven)
Snap nog steeds niet dat er nooit melding van is gemaakt op school vroeger maar toen bemoeide je je er gewoon niet mee.
Mijn advies voor iedereen, breek je muur af die je vroeger nodig had om jezelf te beschermen, leef je leven en kies voor jezelf en geniet.
maandag 9 augustus 2010 om 20:28
Pfff wat een reacties zeg en wat een verhalen . Een hele vette knuffel voor jullie allemaal 
!
@Iden, heftig dat lijstje en wat ben je sterk dat je dat hebt kunnen maken.
@Dom, ik woon hier zo fijn. Ik wil hier gewoon blijven, maar dan wel mijn eigen ding doen en niet meer onder het juk van ouders. Dat ze dichtbij wonen moet niet meer uitmaken.
@Hooverphonic, je hebt stichting Labyrint in Perspectief en Kopp.lotgenootje.nl.
Heftig he de therapie. Heb soms het gevoel dat het erger wordt. Wat voor therapie heb je precies? Ik heb schematherapie.
Dat gevoel van eenzaamheid, heel herkenbaar.
@Sappie, wat een verhaal en wat heftig. Hoop dat je snel met therapie kan starten en dat je er wat aan hebt. Pfff, wat moet jij je rot hebben gevoeld vroeger (en nu nog). Misschien heb je nu wat rust nu je je ouders niet meer spreekt.
@Kroki, heb je echt therapie of is het meer praten? Dat heb ik dus namelijk al tig keer gehad, en dat schiet niet op (voor mij dan). Kwam me voorstellen dat afstand (in km's) wel wat rust geeft.
!@Iden, heftig dat lijstje en wat ben je sterk dat je dat hebt kunnen maken.
@Dom, ik woon hier zo fijn. Ik wil hier gewoon blijven, maar dan wel mijn eigen ding doen en niet meer onder het juk van ouders. Dat ze dichtbij wonen moet niet meer uitmaken.
@Hooverphonic, je hebt stichting Labyrint in Perspectief en Kopp.lotgenootje.nl.
Heftig he de therapie. Heb soms het gevoel dat het erger wordt. Wat voor therapie heb je precies? Ik heb schematherapie.
Dat gevoel van eenzaamheid, heel herkenbaar.
@Sappie, wat een verhaal en wat heftig. Hoop dat je snel met therapie kan starten en dat je er wat aan hebt. Pfff, wat moet jij je rot hebben gevoeld vroeger (en nu nog). Misschien heb je nu wat rust nu je je ouders niet meer spreekt.
@Kroki, heb je echt therapie of is het meer praten? Dat heb ik dus namelijk al tig keer gehad, en dat schiet niet op (voor mij dan). Kwam me voorstellen dat afstand (in km's) wel wat rust geeft.
maandag 9 augustus 2010 om 20:29
quote:Iden schreef op 09 augustus 2010 @ 19:47:
Herken dat achter de feiten aanlopen wel, ik was de enige in het gezin die boeken wilde lezen, die meer wilde weten. Mijn ouders vonden dat maar onzin. Net als tafelmanieren, heb ik nooit geleerd, kan me af en toe nog onhandig en klein voelen bij een chique etentje.Zooooo herkenbaar. Toen ik uit huis ging heb ik pas een beetje tafelmanieren geleerd . Algemene ontwikkeling, was dat???? Knalde ook gelijk in een depressie toen ik het huis verliet, want de echte wereld was ik niet tegen opgewassen (of hoe zeg je dat).
Herken dat achter de feiten aanlopen wel, ik was de enige in het gezin die boeken wilde lezen, die meer wilde weten. Mijn ouders vonden dat maar onzin. Net als tafelmanieren, heb ik nooit geleerd, kan me af en toe nog onhandig en klein voelen bij een chique etentje.Zooooo herkenbaar. Toen ik uit huis ging heb ik pas een beetje tafelmanieren geleerd . Algemene ontwikkeling, was dat???? Knalde ook gelijk in een depressie toen ik het huis verliet, want de echte wereld was ik niet tegen opgewassen (of hoe zeg je dat).
maandag 9 augustus 2010 om 20:33
quote:mimootje schreef op 09 augustus 2010 @ 20:27:
Mijn advies voor iedereen, breek je muur af die je vroeger nodig had om jezelf te beschermen, leef je leven en kies voor jezelf en geniet.
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt aan hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.
Mijn advies voor iedereen, breek je muur af die je vroeger nodig had om jezelf te beschermen, leef je leven en kies voor jezelf en geniet.
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt aan hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.
maandag 9 augustus 2010 om 20:35
quote:bankje schreef op 09 augustus 2010 @ 20:33:
[...]
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt aan hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.Dat vind ik ook moeilijk. Mijn vriend heeft zoiets van je moet niet te veel daar aan denken, maar het knaagt gewoon aan me.
[...]
Daar ben ik al een aantal jaren mee bezig en ik weet dat ik op de goede weg ben, maar wat doet het soms pijn als je denkt aan hoe je leven er uit had kunnen zien als je thuissituatie anders was geweest.
Auw wat is het vivaforum soms confronterend, maar wat heeft het me al veel positieve dingen opgeleverd bij het afbreken van de muur.Dat vind ik ook moeilijk. Mijn vriend heeft zoiets van je moet niet te veel daar aan denken, maar het knaagt gewoon aan me.
