Kinderen
alle pijlers
Goede afloop, maar toch...
maandag 9 augustus 2010 om 22:01
Anderhalve week geleden is mijn lieve dochter geboren. Het was een lange bevalling (48 uur voorweeen, 19 uur echte bevalling) die ook nog bijgestimuleerd moest worden en eindigde in een vacuumverlossing. Gelukkig had ik al een medische indicatie en was ik opgenomen in het ziekenhuis bij 1 cm ontsluiting, want thuis was het helemaal op een drama uitgelopen.
Na een aantal flinke persweeen en hulp van de vacuumpomp kwam ze ter wereld, werd 1 seconde op mijn borst gelegd en direct weggehaald. In het speciale ziekenhuiswiegje kreeg ze zuurstof en werd mecconium uit haar maagje en longetjes gezogen. Haar eerste apcar-score was 2, daarna 6 en 8. Ze werd overgebracht naar de kinder-IC en daarna zelfs naar de NICU om aan de hersenmonitor te worden gelegd. Ik heb haar na de bevalling 10 minuten gezien door het raampje van de couveuze.
Gelukkig ging ze daarna elke dag vooruit. We mochten haar vasthouden, uiteindelijk ook verzorgen en de borstvoeding kwam goed op gang met de kolf. Elke dag werd er een infuusje verwijderd en uiteindelijk is ze na 5 dagen ontslagen.
Inmiddels zijn we thuis en alles gaat heel erg goed. Hoewel ik zeker momenten heb van de roze wolk, denk ik vaak aan de bevalling en hoe het had kunnen aflopen. Eerst dacht ik dat ze dood zou gaan, daarna dat ze misschien (zwaar) gehandicapt zou blijven. Dat is allebei niet zo. Maar dat gevoel steekt wel regelmatig de kop op en ik huil er veel om. Kraamtranen, waarschijnlijk.
Ik had een droomzwangerschap en nooit gedacht dat de bevalling zo zou kunnen eindigen. Gelukkig is het goed afgelopen, maar het had ook heel anders kunnen gaan. Ik vind dat gevoel moeilijk af te schudden.
Ik weet niet zo goed wat ik wil met dit topic. Misschien wat ervaringen delen met moeders waarvan het kind ook een moeilijke start heeft gehad en waarmee het ook goed kwam. Ben je het gevoel van 'bijna rampzalige afloop' kwijtgeraakt?
Na een aantal flinke persweeen en hulp van de vacuumpomp kwam ze ter wereld, werd 1 seconde op mijn borst gelegd en direct weggehaald. In het speciale ziekenhuiswiegje kreeg ze zuurstof en werd mecconium uit haar maagje en longetjes gezogen. Haar eerste apcar-score was 2, daarna 6 en 8. Ze werd overgebracht naar de kinder-IC en daarna zelfs naar de NICU om aan de hersenmonitor te worden gelegd. Ik heb haar na de bevalling 10 minuten gezien door het raampje van de couveuze.
Gelukkig ging ze daarna elke dag vooruit. We mochten haar vasthouden, uiteindelijk ook verzorgen en de borstvoeding kwam goed op gang met de kolf. Elke dag werd er een infuusje verwijderd en uiteindelijk is ze na 5 dagen ontslagen.
Inmiddels zijn we thuis en alles gaat heel erg goed. Hoewel ik zeker momenten heb van de roze wolk, denk ik vaak aan de bevalling en hoe het had kunnen aflopen. Eerst dacht ik dat ze dood zou gaan, daarna dat ze misschien (zwaar) gehandicapt zou blijven. Dat is allebei niet zo. Maar dat gevoel steekt wel regelmatig de kop op en ik huil er veel om. Kraamtranen, waarschijnlijk.
Ik had een droomzwangerschap en nooit gedacht dat de bevalling zo zou kunnen eindigen. Gelukkig is het goed afgelopen, maar het had ook heel anders kunnen gaan. Ik vind dat gevoel moeilijk af te schudden.
Ik weet niet zo goed wat ik wil met dit topic. Misschien wat ervaringen delen met moeders waarvan het kind ook een moeilijke start heeft gehad en waarmee het ook goed kwam. Ben je het gevoel van 'bijna rampzalige afloop' kwijtgeraakt?
maandag 9 augustus 2010 om 22:07
Hoi Sjoba,
Wat een verhaal zeg. Zo bedenkt niemand zijn bevalling. Zelf heb ik gelukkig geen ervaring. Ik raad je aan veel te praten over je bevalling. Praat tegen je partner, je familie, je verloskundige/gyn. En als je rond blijft lopen met nare gevoelens zoek dan hulp. Dat is echt niet raar na zo'n bevalling, dat verwerk je niet zomaar.
Wat een verhaal zeg. Zo bedenkt niemand zijn bevalling. Zelf heb ik gelukkig geen ervaring. Ik raad je aan veel te praten over je bevalling. Praat tegen je partner, je familie, je verloskundige/gyn. En als je rond blijft lopen met nare gevoelens zoek dan hulp. Dat is echt niet raar na zo'n bevalling, dat verwerk je niet zomaar.
maandag 9 augustus 2010 om 22:08
Van harte met je dochter!
Een normale bevalling is al heftig, laat staan als er zoiets levensbedreigends gebeurd. Natuurlijk huil je er om, en heb je daar nog last van. Het is nog maar anderhalve week geleden!
Hier een 3daagse bevalling, waarin Zoon op een gegeven moment wegviel in mijn buik (hij was uitgeput, zijn hart kon de weeen door het infuus niet meer aan). Bij mij werd het een spoedKS, want had nog maar 4 cm ontsluiting na 3 dagen en infuus. Gelukkig was Zoon intussen weer redelijk bijgekomen, dus dat is verder allemaal goed gegaan. Maar ik had hem net zogoed ook kunnen verliezen. Besefte ik pas veel later, en toen kwam dat best hard aan.
Kortom; geef jezelf en je gevoelens even de ruimte. En vergeet die roze wolk, want dat is geen moetje. Geniet lekker van je meisje
Een normale bevalling is al heftig, laat staan als er zoiets levensbedreigends gebeurd. Natuurlijk huil je er om, en heb je daar nog last van. Het is nog maar anderhalve week geleden!
Hier een 3daagse bevalling, waarin Zoon op een gegeven moment wegviel in mijn buik (hij was uitgeput, zijn hart kon de weeen door het infuus niet meer aan). Bij mij werd het een spoedKS, want had nog maar 4 cm ontsluiting na 3 dagen en infuus. Gelukkig was Zoon intussen weer redelijk bijgekomen, dus dat is verder allemaal goed gegaan. Maar ik had hem net zogoed ook kunnen verliezen. Besefte ik pas veel later, en toen kwam dat best hard aan.
Kortom; geef jezelf en je gevoelens even de ruimte. En vergeet die roze wolk, want dat is geen moetje. Geniet lekker van je meisje
maandag 9 augustus 2010 om 22:14
allereerst een dikke .
Kan me voorstellen dat je je iets anders voorgesteld had van je bevalling en je kraamtijd.
Die van mij heeft tien jaar geleden ook geen wervelende start gehad, zal je de details besparen maar gelukkig is het nu een gezonde hollandse meid.
Toch denk ik ook nog wel eens een enkele keer terug aan die begintijd. Ik kan je dan ook alleen maar het advies geven praat er zo veel mogelijk over, en schrijf anders hier maar lekker alles van je af, zodat je het een plekje kan geven en je steeds meer kan gaan genieten van je meisje.
Sterkte
Kan me voorstellen dat je je iets anders voorgesteld had van je bevalling en je kraamtijd.
Die van mij heeft tien jaar geleden ook geen wervelende start gehad, zal je de details besparen maar gelukkig is het nu een gezonde hollandse meid.
Toch denk ik ook nog wel eens een enkele keer terug aan die begintijd. Ik kan je dan ook alleen maar het advies geven praat er zo veel mogelijk over, en schrijf anders hier maar lekker alles van je af, zodat je het een plekje kan geven en je steeds meer kan gaan genieten van je meisje.
Sterkte
maandag 9 augustus 2010 om 22:14
Een heel ander verhaal hier, maar toch heel herkenbaar!
Ik had bij de jongste ook een behoorlijk traumatische bevalling, maanden later schrok ik midden in de nacht nog regelmatig wakker van de piepjes van de hartmonitor van mijn zoontje.
Nu, ruim een jaar na de bevalling denk ik er nog wel regelmatig aan terug, maar op een heel andere manier (het is niet meer zo 'rauw' als het ware, ik loop het gewoon nog eens door in mijn hoofd en ben blij met de goede afloop)
Bij mij slijt het dus wel gelukkig.
Praten heeft mij geholpen, iedereen die het maar wilde horen vertelde ik het verhaal (soms zelfs voor de 20e keer).
Geef jezelf wat ruimte, geniet van je dochtertje en als het oplucht praat er dan over.
maandag 9 augustus 2010 om 22:15
Zo erg als de jouwe was mijn bevalling niet, al vond ik het heel heftig.
Zoiets bedenk je ook niet van tevoren.
Ik heb er met iedereen heel veel over gepraat en ben na 7 weken nog terug gegaan naar de gyneacoloog om het over de bevalling te hebben.
Ik was hele stukken kwijt.
Dat heeft allemaal wel geholpen.
Nu, 8,5 maand later, kan ik wel zeggen dat ik er klaar mee ben.
Ik denk er nog af en toe aan, niet meer dagelijks.
Het slijt wel.
Jij bent nog maar anderhalf week geleden bevallen, het is nu nog enorm vers.
Maar uiteindelijk komt het wel goed.
maandag 9 augustus 2010 om 22:16
maandag 9 augustus 2010 om 22:16
Van harte gefeliciteerd met je dochter!
Ik herken veel van wat je schrijft. Mijn zoon was anderhalf jaar geleden dysmatuur, spoedkeizersnee, apgar van 3-3-7, aantal weken in het ziekenhuis, couveuse, sondevoeding en de hele santekraam. Uiteindelijk is alles goed gekomen en heb ik een heerlijk
kind dat er niets aan over heeft gehouden.
De enige die er iets aan over gehouden heeft, ben ik. Zelfs nu, 20 maanden later, denk ik nog heel geregeld aan hoe het had kunnen aflopen, de bevalling en de periode erna blijft een gevoelig onderwerp. Ik ben ook erg bezorgd, vaak bang dat er iets met hem gebeurt en ik denk dat dit door zijn moeizame start komt.
Bij jou is het pad heel kort geleden en het lijkt me meer dan logisch dat je er nog mee bezig bent. Je weet nu wat het hebben van een kind
betekent en het idee dat je dat misschien had moeten missen, kan dan hard binnen komen. Mijn ervaring is dat veel mensen roepen dat je blij moet zijn met wat je hebt en dat alles nu toch goed is. En ook al ben je dat en is dat zo dan nog gaat zoiets je niet in de koude kleren zitten. Geef het wat tijd en praat erover met je man of goede vriendinnen. Bij mij is het gevoel
gebleven maar de scherpe randjes gaan er wel vanaf. Ik geniet vooral erg van hem en mijn man helpt me af en toe door te relativeren. Accepteer dat het nu moeilijk voor je is en probeer, tussen de (kraam)tranen door, te genieten van je dochter.
Ik herken veel van wat je schrijft. Mijn zoon was anderhalf jaar geleden dysmatuur, spoedkeizersnee, apgar van 3-3-7, aantal weken in het ziekenhuis, couveuse, sondevoeding en de hele santekraam. Uiteindelijk is alles goed gekomen en heb ik een heerlijk
kind dat er niets aan over heeft gehouden.
De enige die er iets aan over gehouden heeft, ben ik. Zelfs nu, 20 maanden later, denk ik nog heel geregeld aan hoe het had kunnen aflopen, de bevalling en de periode erna blijft een gevoelig onderwerp. Ik ben ook erg bezorgd, vaak bang dat er iets met hem gebeurt en ik denk dat dit door zijn moeizame start komt.
Bij jou is het pad heel kort geleden en het lijkt me meer dan logisch dat je er nog mee bezig bent. Je weet nu wat het hebben van een kind
betekent en het idee dat je dat misschien had moeten missen, kan dan hard binnen komen. Mijn ervaring is dat veel mensen roepen dat je blij moet zijn met wat je hebt en dat alles nu toch goed is. En ook al ben je dat en is dat zo dan nog gaat zoiets je niet in de koude kleren zitten. Geef het wat tijd en praat erover met je man of goede vriendinnen. Bij mij is het gevoel
gebleven maar de scherpe randjes gaan er wel vanaf. Ik geniet vooral erg van hem en mijn man helpt me af en toe door te relativeren. Accepteer dat het nu moeilijk voor je is en probeer, tussen de (kraam)tranen door, te genieten van je dochter.
maandag 9 augustus 2010 om 22:20
Dank voor jullie lieve reacties! Ik merk dat ik er inderdaad over wil praten, vooral over wat er vlak na de bevalling gebeurde. De bevalling, hoe lang en erg ook, zou ik zo overdoen. Maar dat mijn meisje werd weggehaald en dat het zo onduidelijk was hoe het met haar ging, dat vond ik het allerergste. Natuurlijk waren alle acties gebaseerd op het beste voor gezondheid en ik twijfel er niet aan dat het de goede beslissing van de artsen was. Maar dat ze niet op mijn borst kon bijkomen, dat ik pas hoorde dat het een meisje was toen ze al bijna werd weggereden, dat ik haar gezichtje pas zag toen ze al onder de plakkers, eletroden en infusen zat, ik moet alweer huilen als ik dit opschrijf 
maandag 9 augustus 2010 om 22:24
Lieve Sjoba,
Het is niet erg dat je het hier heel zwaar mee hebt. Mijn eerste bevalling was ook een drama waar zowel ik als mijn dochter blij mogen zijn dat we er nu nog zijn.
Het duurde bij mij zeker 1/2 jaar voor ik aan de bevalling kon denken of er over kon praten zonder vol te schieten.
Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het mij toch veel hielp om het verhaal van je bevalling vaak te vertellen, aan de VK, je man/vriend, je vriendinnen, je moeder. Hou je niet stoer en sterk, laat het toe. En zorg dat je serieus genomen wordt.
Mensen hebben dan soms de neiging om zo lekker relativerend te zeggen: je hebt nu gelukkig een gezond kind etc. maar het is toch een trauma wat je oploopt. De angst die je gevoeld hebt en het verdriet van die eerste uren/dagen, praat erover!
Het is niet erg dat je het hier heel zwaar mee hebt. Mijn eerste bevalling was ook een drama waar zowel ik als mijn dochter blij mogen zijn dat we er nu nog zijn.
Het duurde bij mij zeker 1/2 jaar voor ik aan de bevalling kon denken of er over kon praten zonder vol te schieten.
Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het mij toch veel hielp om het verhaal van je bevalling vaak te vertellen, aan de VK, je man/vriend, je vriendinnen, je moeder. Hou je niet stoer en sterk, laat het toe. En zorg dat je serieus genomen wordt.
Mensen hebben dan soms de neiging om zo lekker relativerend te zeggen: je hebt nu gelukkig een gezond kind etc. maar het is toch een trauma wat je oploopt. De angst die je gevoeld hebt en het verdriet van die eerste uren/dagen, praat erover!
maandag 9 augustus 2010 om 22:26
quote:sjoba schreef op 09 augustus 2010 @ 22:01:
Ik weet niet zo goed wat ik wil met dit topic. Misschien wat ervaringen delen met moeders waarvan het kind ook een moeilijke start heeft gehad en waarmee het ook goed kwam. Ben je het gevoel van 'bijna rampzalige afloop' kwijtgeraakt?Oudste, zoon, geboren met 26 weken. Na negen dagen hartstilstand en ik geloofde dat het afgelopen was maar het is (uiteindelijk) goed gekomen. Naar verloop van tijd wordt dat donkere wolkje voor je zon steeds kleiner en gaat dat gevoel weg.
Ik weet niet zo goed wat ik wil met dit topic. Misschien wat ervaringen delen met moeders waarvan het kind ook een moeilijke start heeft gehad en waarmee het ook goed kwam. Ben je het gevoel van 'bijna rampzalige afloop' kwijtgeraakt?Oudste, zoon, geboren met 26 weken. Na negen dagen hartstilstand en ik geloofde dat het afgelopen was maar het is (uiteindelijk) goed gekomen. Naar verloop van tijd wordt dat donkere wolkje voor je zon steeds kleiner en gaat dat gevoel weg.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
maandag 9 augustus 2010 om 22:27
Jeetje Sjoba, dat is ook nogal wat
Huilen mag hoor, die tranen hoef je voor niemand in te houden.
Je lichaam op hol, allerlei emoties, de onzekerheid en angst om alles wat je ziet gebeuren... Ik kan het me heel goed herinneren.
Het komt echt goed!
Krijg je nog een 'na controle' oid in het ziekenhuis? Anders misschien wel een aanvragen, ik vond dat heel fijn om het er nog eens over te hebben met iemand die er zelf ook bij was.
Huilen mag hoor, die tranen hoef je voor niemand in te houden.
Je lichaam op hol, allerlei emoties, de onzekerheid en angst om alles wat je ziet gebeuren... Ik kan het me heel goed herinneren.
Het komt echt goed!
Krijg je nog een 'na controle' oid in het ziekenhuis? Anders misschien wel een aanvragen, ik vond dat heel fijn om het er nog eens over te hebben met iemand die er zelf ook bij was.
maandag 9 augustus 2010 om 22:28
quote:sjoba schreef op 09 augustus 2010 @ 22:20:
Dank voor jullie lieve reacties! Ik merk dat ik er inderdaad over wil praten, vooral over wat er vlak na de bevalling gebeurde. De bevalling, hoe lang en erg ook, zou ik zo overdoen. Maar dat mijn meisje werd weggehaald en dat het zo onduidelijk was hoe het met haar ging, dat vond ik het allerergste. Natuurlijk waren alle acties gebaseerd op het beste voor gezondheid en ik twijfel er niet aan dat het de goede beslissing van de artsen was. Maar dat ze niet op mijn borst kon bijkomen, dat ik pas hoorde dat het een meisje was toen ze al bijna werd weggereden, dat ik haar gezichtje pas zag toen ze al onder de plakkers, eletroden en infusen zat, ik moet alweer huilen als ik dit opschrijf
Lijkt mij ook heel erg heftig om je kind zo te zien.....
Dank voor jullie lieve reacties! Ik merk dat ik er inderdaad over wil praten, vooral over wat er vlak na de bevalling gebeurde. De bevalling, hoe lang en erg ook, zou ik zo overdoen. Maar dat mijn meisje werd weggehaald en dat het zo onduidelijk was hoe het met haar ging, dat vond ik het allerergste. Natuurlijk waren alle acties gebaseerd op het beste voor gezondheid en ik twijfel er niet aan dat het de goede beslissing van de artsen was. Maar dat ze niet op mijn borst kon bijkomen, dat ik pas hoorde dat het een meisje was toen ze al bijna werd weggereden, dat ik haar gezichtje pas zag toen ze al onder de plakkers, eletroden en infusen zat, ik moet alweer huilen als ik dit opschrijf
Lijkt mij ook heel erg heftig om je kind zo te zien.....
maandag 9 augustus 2010 om 22:29
Het is inderdaad zo dat mensen me wijzen op het feit dat ze het zo goed doet en dat het allemaal goed is afgelopen, Dat is ook zo en daar ben ik heel dankbaar voor. Maar die angst dat het anders had kunnen gaan komt soms ineens heel hard binnen. Dat ik haar had kunnen verliezen. Ik ga mezelf dan vragen stellen over of ik dingen anders had kunnen doen. Aandringen op een inleiding (ik was meer dan 41 weken zwanger), op wilskracht persen ipv op een wee te wachten (er zat veel tijd tussen de laatste persweeen, misschien heeft ze het daardoor wel nog benauwder gekregen) etc. Het heeft geen zin, maar het is lastig om die maalstroom te stoppen, zeker als ik alleen thuis ben met haar. Gelukkig heeft mijn man de komende 3 weken vrij om lekker bij ons te zijn.
maandag 9 augustus 2010 om 22:32
Sjoba, gefeliciteerd met je dochter!
Zoek hulp, echt! Je hebt een traumatische bevalling achter de rug en dat is flink ruk. Hebben ze psychologen in het ziekenhuis waar je bevallen bent? Zo ja, schakel ze in! Als het goed is hebben ze vaker met dit bijltje gehakt en weten ze hoe ze met je om moeten gaan. Mijn eigen ervaring is dat je eigen omgeving dat niet/minder kan, aangezien "alles toch goed is gegaan". Natuurlijk mag je blij zijn dat alles goed is met je dochter, maar dat neemt niet weg dat het een behoorlijk heftige gebeurtenis is geweest.
Zelf heb ik ook niet zo'n toffe geboorte van mijn oudsten gehad en ik heb veel te laat hulp gezocht. Blijkbaar had ik het nodig om mijn kop in het zand te steken ("alles gaat toch goed nu?") en mijn omgeving was alleen maar blij dat de jongens gezond en leuk waren. Ik heb werkelijk geen idee waarom ik zo manisch deed (ontkenning ofzo?), maar ik ben zeven maanden na de geboorte compleet ingestort en heb er een tijd over gedaan om weer boven Jan te komen.
Ik hoop echt niet voor je dat het zo ver komt.
Zoek hulp, echt! Je hebt een traumatische bevalling achter de rug en dat is flink ruk. Hebben ze psychologen in het ziekenhuis waar je bevallen bent? Zo ja, schakel ze in! Als het goed is hebben ze vaker met dit bijltje gehakt en weten ze hoe ze met je om moeten gaan. Mijn eigen ervaring is dat je eigen omgeving dat niet/minder kan, aangezien "alles toch goed is gegaan". Natuurlijk mag je blij zijn dat alles goed is met je dochter, maar dat neemt niet weg dat het een behoorlijk heftige gebeurtenis is geweest.
Zelf heb ik ook niet zo'n toffe geboorte van mijn oudsten gehad en ik heb veel te laat hulp gezocht. Blijkbaar had ik het nodig om mijn kop in het zand te steken ("alles gaat toch goed nu?") en mijn omgeving was alleen maar blij dat de jongens gezond en leuk waren. Ik heb werkelijk geen idee waarom ik zo manisch deed (ontkenning ofzo?), maar ik ben zeven maanden na de geboorte compleet ingestort en heb er een tijd over gedaan om weer boven Jan te komen.
Ik hoop echt niet voor je dat het zo ver komt.
maandag 9 augustus 2010 om 22:34
Allereerst proficiat met je dochter!
Ik herken het gevoel ook. Heb ook een hele heftige langdurige eerste bevalling gehad. Op een gegeven moment is zoon er i.v.m. daling hartslag letterlijk uitgetrokken, hij zag helemaal blauw en huilde niet. Mijn moeder was er bij en dacht echt dat zoon al niet meer leefde, was net een lappenpop. Zoon werd gelijk meegenomen door de ka en ik heb 'm pas uren later voor het eerst gezien, aan de infusen en machines. Heel bizar allemaal als ik er nu nog steeds (redelijk vaak) aan terugdenk. Heb er in het begin ook heeeeel veel over gepraat met iedereen die het wilde horen, want de afloop had zo anders kunnen zijn. Gelukkig is het met zoon na een moeilijke start alsnog helemaal goedgekomen en met mij ook. Maar het blijft altijd een heftige gebeurtenis en herinnering.
Heel veel sterkte!
Ik herken het gevoel ook. Heb ook een hele heftige langdurige eerste bevalling gehad. Op een gegeven moment is zoon er i.v.m. daling hartslag letterlijk uitgetrokken, hij zag helemaal blauw en huilde niet. Mijn moeder was er bij en dacht echt dat zoon al niet meer leefde, was net een lappenpop. Zoon werd gelijk meegenomen door de ka en ik heb 'm pas uren later voor het eerst gezien, aan de infusen en machines. Heel bizar allemaal als ik er nu nog steeds (redelijk vaak) aan terugdenk. Heb er in het begin ook heeeeel veel over gepraat met iedereen die het wilde horen, want de afloop had zo anders kunnen zijn. Gelukkig is het met zoon na een moeilijke start alsnog helemaal goedgekomen en met mij ook. Maar het blijft altijd een heftige gebeurtenis en herinnering.
Heel veel sterkte!
maandag 9 augustus 2010 om 22:35
quote:sjoba schreef op 09 augustus 2010 @ 22:29:
Het is inderdaad zo dat mensen me wijzen op het feit dat ze het zo goed doet en dat het allemaal goed is afgelopen, Dat is ook zo en daar ben ik heel dankbaar voor. Maar die angst dat het anders had kunnen gaan komt soms ineens heel hard binnen. Dat ik haar had kunnen verliezen. Ik ga mezelf dan vragen stellen over of ik dingen anders had kunnen doen. Aandringen op een inleiding (ik was meer dan 41 weken zwanger), op wilskracht persen ipv op een wee te wachten (er zat veel tijd tussen de laatste persweeen, misschien heeft ze het daardoor wel nog benauwder gekregen) etc. Het heeft geen zin, maar het is lastig om die maalstroom te stoppen, zeker als ik alleen thuis ben met haar. Gelukkig heeft mijn man de komende 3 weken vrij om lekker bij ons te zijn.
Die 'maalstroom' en 'had ik maar' heb ik nog een hele tijd gehad hoor, lijkt me ook tot op zekere hoogte echt wel normaal.
Ik hoop dat het bij jou, als het wat minder vers is, toch ook wat naar de achtergrond zal verdwijnen zodat je nog meer kunt genieten van deze bijzondere tijd!
Het is inderdaad zo dat mensen me wijzen op het feit dat ze het zo goed doet en dat het allemaal goed is afgelopen, Dat is ook zo en daar ben ik heel dankbaar voor. Maar die angst dat het anders had kunnen gaan komt soms ineens heel hard binnen. Dat ik haar had kunnen verliezen. Ik ga mezelf dan vragen stellen over of ik dingen anders had kunnen doen. Aandringen op een inleiding (ik was meer dan 41 weken zwanger), op wilskracht persen ipv op een wee te wachten (er zat veel tijd tussen de laatste persweeen, misschien heeft ze het daardoor wel nog benauwder gekregen) etc. Het heeft geen zin, maar het is lastig om die maalstroom te stoppen, zeker als ik alleen thuis ben met haar. Gelukkig heeft mijn man de komende 3 weken vrij om lekker bij ons te zijn.
Die 'maalstroom' en 'had ik maar' heb ik nog een hele tijd gehad hoor, lijkt me ook tot op zekere hoogte echt wel normaal.
Ik hoop dat het bij jou, als het wat minder vers is, toch ook wat naar de achtergrond zal verdwijnen zodat je nog meer kunt genieten van deze bijzondere tijd!
maandag 9 augustus 2010 om 22:38
Fijn om te horen dat het bij jullie ook allemaal goed is afgelopen. Wat zijn kleine babytjes toch vreselijk sterk als je erover nadenkt.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen om mijn verhaal te doen, wie weet lucht het op. En inderdaad een nagesprek bij de gyneacoloog aan te vragen (misschien doorverwijzing naar psycholoog van de afdeling verloskunde?).
Ik ben me ervan bewust dat alles nog heel rauw en vers is en dat het tijd nodig zal hebben. Maar ik vind het toch fijn om jullie verhalen te lezen (hoewel ik het niemand gun om zoiets mee te maken natuurlijk!) en te lezen dat het gevoel ook kan slijten op den duur.
Ik heb besloten om morgen de huisarts te bellen om mijn verhaal te doen, wie weet lucht het op. En inderdaad een nagesprek bij de gyneacoloog aan te vragen (misschien doorverwijzing naar psycholoog van de afdeling verloskunde?).
Ik ben me ervan bewust dat alles nog heel rauw en vers is en dat het tijd nodig zal hebben. Maar ik vind het toch fijn om jullie verhalen te lezen (hoewel ik het niemand gun om zoiets mee te maken natuurlijk!) en te lezen dat het gevoel ook kan slijten op den duur.
maandag 9 augustus 2010 om 22:38
De herinnering aan de bevalling van mijn zoon is als een litteken: in het begin was het open, rauw, deed het zeer en huilde ik er regelmatig om, nu is het zo goed als genezen. Het zit er nog wel, het zal ook niet meer weggaan, maar ik heb het grotendeels verwerkt.
Na een tijdje (maand of 3) zijn de nachtmerries gestopt, na nog een paar maanden kon ik er over praten zonder in huilen uit te barsten en inmiddels (na 21 maanden) denk ik er nog maar heel weinig aan.
Wat mij hielp was er veel over praten, alles op papier zetten, de tijdslijn van het ziekenhuis nalezen etc.
Na een tijdje (maand of 3) zijn de nachtmerries gestopt, na nog een paar maanden kon ik er over praten zonder in huilen uit te barsten en inmiddels (na 21 maanden) denk ik er nog maar heel weinig aan.
Wat mij hielp was er veel over praten, alles op papier zetten, de tijdslijn van het ziekenhuis nalezen etc.
maandag 9 augustus 2010 om 22:38
Hier een vergelijkbaar verhaal, nu 3,5 jaar geleden. Zoon lijkt er niets aan over gehouden te hebben, al zouden er in theorie nog leerproblemen kunnen komen. Ik ben er heel weinig meer mee bezig, heel af en toe lopen de rillingen me ineens over de rug en besef ik me weer dat het ook heel anders had kunnen aflopen. Bijvoorbeeld zoals nu als ik weer zo'n verhaal lees. Of ineens bij het onder narcose gaan voor amandelen knippen, zo'n slap jongetje in zo'n kamer met allemaal apparatuur. Maar dat zijn korte momenten, die ik ook zo weer van me afschud.
Wat ik wel weet is dat mijn "kraamtranen" pas echt kwamen toen zoon weer thuis kwam. Alle spanning valt dan een beetje van je af, en je komt dan pas aan verwerking toe. Neem er de tijd voor, dan wordt het vast snel minder.
Geniet ze van je dochter!
Wat ik wel weet is dat mijn "kraamtranen" pas echt kwamen toen zoon weer thuis kwam. Alle spanning valt dan een beetje van je af, en je komt dan pas aan verwerking toe. Neem er de tijd voor, dan wordt het vast snel minder.
Geniet ze van je dochter!
maandag 9 augustus 2010 om 22:41
O ja, het had ik maar gevoel herken ik, maar dan meer in de vorm van "hadden ze maar". En nog steeds ben ik er van overtuigd dat het bij mij voorkomen had kunnen worden en dat ik van geluk mag spreken dat de VK bij me bleef ondanks dat ik was overgedragen aan de gyn. Maar boos ben ik er niet meer over, het voelt nu meer als pech gehad. (alhoewel ik er vast anders over had gedacht als het anders was afgelopen).
maandag 9 augustus 2010 om 22:43
Och lieve sjoba, wat een shock.
Je gevoel is herkenbaar.
Goed dat je dit topic opent en erover praat, want praten is belangrijk. Kun je er goed met je partner en familie/vrienden over praten?
Als je er behoefte aan hebt kun je (of jullie) via de gyn eventueel een gesprek aanvragen met een klinisch psycholoog. Dat kan helpen om je gevoel een plek te geven, nu of later. Je hoeft hiermee niet per se te wachten tot het gesprek dat je 6 weken na de bevalling hebt, hier kun je ook over bellen of het via je huisarts aanvragen.
Hou jezelf goed in de gaten, door de heftige gebeurtenissen en de schommelende hormonen kun je extra kwetsbaar zijn. 'Kraamtranen' zijn normaal en onschuldig, maar als je het gevoel hebt het niet meer in de hand te hebben of last krijgt van angst en/of slapeloosheid, trek dan op tijd aan de bel.
Het is belangrijk dat je je omgeving laat weten hoe het met je gaat. Voel je niet onder druk gezet door het 'alles is nu toch goed' wat je ongetwijfeld van sommigen zult horen. Een ervaring als deze hakt er gewoon in en het is heel normaal en begrijpelijk dat je tijd nodig hebt om dit allemaal te verwerken.
Heel veel sterkte, ik hoop dat je roze wolk steeds groter en frequenter wordt
Je gevoel is herkenbaar.
Goed dat je dit topic opent en erover praat, want praten is belangrijk. Kun je er goed met je partner en familie/vrienden over praten?
Als je er behoefte aan hebt kun je (of jullie) via de gyn eventueel een gesprek aanvragen met een klinisch psycholoog. Dat kan helpen om je gevoel een plek te geven, nu of later. Je hoeft hiermee niet per se te wachten tot het gesprek dat je 6 weken na de bevalling hebt, hier kun je ook over bellen of het via je huisarts aanvragen.
Hou jezelf goed in de gaten, door de heftige gebeurtenissen en de schommelende hormonen kun je extra kwetsbaar zijn. 'Kraamtranen' zijn normaal en onschuldig, maar als je het gevoel hebt het niet meer in de hand te hebben of last krijgt van angst en/of slapeloosheid, trek dan op tijd aan de bel.
Het is belangrijk dat je je omgeving laat weten hoe het met je gaat. Voel je niet onder druk gezet door het 'alles is nu toch goed' wat je ongetwijfeld van sommigen zult horen. Een ervaring als deze hakt er gewoon in en het is heel normaal en begrijpelijk dat je tijd nodig hebt om dit allemaal te verwerken.
Heel veel sterkte, ik hoop dat je roze wolk steeds groter en frequenter wordt
The time is now
