Psyche
alle pijlers
Ouders met psychische problemen
maandag 9 augustus 2010 om 18:01
Wie heeft er ouders of een ouder met psychische problemen en hoe ga je daar mee om?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
Mijn beide ouders hebben het, en ik heb daardoor niet zo'n geweldige jeugd gehad. Ik heb al jarenlang depressies en nu eindelijk een goede therapeut gevonden met wie ik aan de slag ga. Ik voel me erg rot op het moment. Ben boos op mijn ouders, op de hele situatie, heb het gevoel dat me dingen zijn ontnomen en dat ik absoluut niet goed uit de verf ben gekomen. Alles draait nog steeds om mijn ouders, en ik voel me nog steeds niet 'vrij' en dat ik mijn eigen leven kan leiden. Ik hoop dat met therapie ik een stuk verder kom. Wie heeft hier ervaring mee?
maandag 9 augustus 2010 om 22:31
quote:Sunny1 schreef op 09 augustus 2010 @ 21:08:
Pfff Mimootje, je hebt zo gelijk!
Ik vind het heel knap van je dat het je gelukt is. Dat je af en toe nog een dip hebt is logisch denk ik. Krijg je dan wel veel steun van je man?
Precies genoeg steun. Hij is iemand die mij ook de andere kant kan laten zien en dat heb ik soms nodig om met beide benen op de grond te blijven. Verder heeft hij mijn vader niet gekend en hoort alleen mijn verhaal, mijn moeder kent hij wel (en had zijn buik al vol na 2 jaar
hij staat achter mijn keus en begrijpt het ook maar laat mij ook zien dat ze ziek is. Hij zal altijd achter mij staan in keuzes die ik maak taz van haar.
Zo werd ik vlak voor mij vakantie gebeld door een instelling, mijn moeder had mij op de eerste plaats gezet als contactpersoon, ik heb direct gezegd dat ik dat niet wilde zijn en ik ben eraf gehaald (het is je moeder hoor.. zei ze nog) Ik had dat vroeger noiit durven zeggen maar ik heb geen zin en tijd om haar contactpersoon te zijn, mijn man vond het knap van me en zegt dat dan ook.
Pfff Mimootje, je hebt zo gelijk!
Ik vind het heel knap van je dat het je gelukt is. Dat je af en toe nog een dip hebt is logisch denk ik. Krijg je dan wel veel steun van je man?
Precies genoeg steun. Hij is iemand die mij ook de andere kant kan laten zien en dat heb ik soms nodig om met beide benen op de grond te blijven. Verder heeft hij mijn vader niet gekend en hoort alleen mijn verhaal, mijn moeder kent hij wel (en had zijn buik al vol na 2 jaar
hij staat achter mijn keus en begrijpt het ook maar laat mij ook zien dat ze ziek is. Hij zal altijd achter mij staan in keuzes die ik maak taz van haar.
Zo werd ik vlak voor mij vakantie gebeld door een instelling, mijn moeder had mij op de eerste plaats gezet als contactpersoon, ik heb direct gezegd dat ik dat niet wilde zijn en ik ben eraf gehaald (het is je moeder hoor.. zei ze nog) Ik had dat vroeger noiit durven zeggen maar ik heb geen zin en tijd om haar contactpersoon te zijn, mijn man vond het knap van me en zegt dat dan ook.
maandag 9 augustus 2010 om 22:42
Daarin heb je volledig een punt. En als persoon met borderline kan ik enkel bijtreden dat ik mezelf nog altijd bij tijden niet begrijp. Zeker niet hoe ik stond in het leven toen ik pakweg 20 was. Want als ik daarop terugkijk waren mijn symptomen het ergste toen ik thuis pas weg was. Heb nu mijn leven meer op orde, maar toen was het een ware chaos. Echt relatie gedaan, twee dagen erna een nieuwe jongen in mijn leven. Constant die jongens die relaties verbroken hadden en ik begreep er niks van. Besef nu meer ten volle dat ik het geen wat ik niet kreeg thuis (nl liefde) aan het zoeken was. Ik betrok ook elke commentaar op het werk, als mij niet aanvaarden als persoon. Ik voelde me kortweg een stuk vuil. Als ik me slecht voel en ruzie met iemand heb gehad kan ik me nog zo voelen, maar het gevoel gaat dan na een tijdje wel over. Ik kan nu beter begrijpen dat mensen het niet altijd te slecht met me voorhebben.
En ook dat ik nu eenmaal moet aanvaarden dat vele mensen geen begrip hebben voor mijn problematiek.
Veelal de reden dat ik mijn ouders niet meer wil zien, is dat ik me dan zo boos in hen maak (net omdat ik hen niet begrijp) en dat psychoses bij mij triggert. En dat wil ik niet. Dus hou ik de boot wijselijk af. En dat is mij ook aangeraden door mijn psychiater.
Ik ga trouwens de langste post van mij hier deleten, wegens te veel herkenbaarheid. Maar kom nog wel hier verder kijken. De rest mag blijven staan.
En ook dat ik nu eenmaal moet aanvaarden dat vele mensen geen begrip hebben voor mijn problematiek.
Veelal de reden dat ik mijn ouders niet meer wil zien, is dat ik me dan zo boos in hen maak (net omdat ik hen niet begrijp) en dat psychoses bij mij triggert. En dat wil ik niet. Dus hou ik de boot wijselijk af. En dat is mij ook aangeraden door mijn psychiater.
Ik ga trouwens de langste post van mij hier deleten, wegens te veel herkenbaarheid. Maar kom nog wel hier verder kijken. De rest mag blijven staan.
maandag 9 augustus 2010 om 23:56
Zo heftige verhalen bijgekomen.
Ik was er wel even stil van deze avond. Ik had nooit echt met andere personen gesproken die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Ik praat er wel over met mijn vriend (die heeft ook wat meegemaakt, alleen was het zijn voormalige vriendin die borderliner had) en de vrienden die dicht bij me staan. Maar dit is echt de eerste keer dat ik er met mensen over praat die hetzelfde hebben meegemaakt in hun jeugd.
Ik was er wel even stil van deze avond. Ik had nooit echt met andere personen gesproken die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Ik praat er wel over met mijn vriend (die heeft ook wat meegemaakt, alleen was het zijn voormalige vriendin die borderliner had) en de vrienden die dicht bij me staan. Maar dit is echt de eerste keer dat ik er met mensen over praat die hetzelfde hebben meegemaakt in hun jeugd.
dinsdag 10 augustus 2010 om 08:46
Ik heb het boek Leven met een psychisch zieke ouder gelezen (Sandra van Gameren). Ik vond het een goed boek, en was er aardig door van streek. Huilen, maar ook wel zoiets van WTF, het klopt gewoon niet wat er allemaal is gebeurd.
Achterin het boek staan ook wat websites:
www.labyrint-in-perspectief.nl (ook een hulplijn)
www.Ypsilon.org
In Belgie: www.similes.org
Verder veel boeken en andere websites. Misschien hebben jullie er wat aan.
Achterin het boek staan ook wat websites:
www.labyrint-in-perspectief.nl (ook een hulplijn)
www.Ypsilon.org
In Belgie: www.similes.org
Verder veel boeken en andere websites. Misschien hebben jullie er wat aan.
dinsdag 10 augustus 2010 om 08:59
@nummerzoveel, je hebt ook gelijk met ze wisten niet beter. Dat vind ik zelf ook, ben ook op zich niet eens zo kwaad op ze over hoe ze het vroeger deden, maar wel op de situatie en hoe ze mij nu nog zo in de tang hebben. Het lijkt wel anders dan vroeger, toen had ik het niet door. Nu weet ik beter, en merk ik dat ik nog onder hun juk leef als het ware. Ik doe onwijs mijn best, maar ben zo moe af en toe. Hoop echt dat het met de therapie die ik nu heb gaat lukken. Ik wil namelijk niet meer zo leven, maar een gelukkig leven leiden, mijn eigen leven.
@Witchke, raar hoor dat dat allemaal kan (voor de wet) en dat je je zoontje bij je ouders moet brengen.
Ik vind dat je het goed doet. Ik snap dat je je egoistisch voelt, maar net wat je schrijft je kon het niet weten. En je doet nu je uiterste best om er het beste van te maken, en volgens mij heb je ook een lieve vriend waar je veel steun aan hebt. Dat is ook heel prettig.
Kan me voorstellen dat je nu je moeder bent niet kunt begrijpen dat je ouders zo hebben gedaan. Mijn zus heeft er ook moeite mee. Zij is ook een beetje doorgeslagen nu vind ik. Ze is heel lief voor haar kinderen, maar wil wel alles te perfect doen zeg maar. Ik denk dat ze erg bang is dat haar kinderen anders later ook problemen krijgen.
@Witchke, raar hoor dat dat allemaal kan (voor de wet) en dat je je zoontje bij je ouders moet brengen.
Ik vind dat je het goed doet. Ik snap dat je je egoistisch voelt, maar net wat je schrijft je kon het niet weten. En je doet nu je uiterste best om er het beste van te maken, en volgens mij heb je ook een lieve vriend waar je veel steun aan hebt. Dat is ook heel prettig.
Kan me voorstellen dat je nu je moeder bent niet kunt begrijpen dat je ouders zo hebben gedaan. Mijn zus heeft er ook moeite mee. Zij is ook een beetje doorgeslagen nu vind ik. Ze is heel lief voor haar kinderen, maar wil wel alles te perfect doen zeg maar. Ik denk dat ze erg bang is dat haar kinderen anders later ook problemen krijgen.
dinsdag 10 augustus 2010 om 09:04
@Cherri, ik ken ook niet veel mensen die zo'n jeugd hebben gehad. Degene die ik ken, eentje is er goed uitgekomen en de ander gaat het ook goed mee nu, maar heeft wel therapie gehad.
Verder is het ook niet iets wat je aan de grote klok hangt (ik dan). Ik schaam me soms zo erg.
@Mimootje, dat zinnetje van die instelling 'het is je moeder hoor', daar gaan mijn haren echt recht van overeind staan. Beetje in de hoek van 'eer uw vader en moeder'. Dat zinnetje heb ik vaak gehoord (niet van mijn ouders trouwens) en daar kots ik van.
Is inderdaad super knap van je dat je dat hebt gezegd dat je niet op de lijst wilde. En echt fijn zo'n lieve man naast je!
Verder is het ook niet iets wat je aan de grote klok hangt (ik dan). Ik schaam me soms zo erg.
@Mimootje, dat zinnetje van die instelling 'het is je moeder hoor', daar gaan mijn haren echt recht van overeind staan. Beetje in de hoek van 'eer uw vader en moeder'. Dat zinnetje heb ik vaak gehoord (niet van mijn ouders trouwens) en daar kots ik van.
Is inderdaad super knap van je dat je dat hebt gezegd dat je niet op de lijst wilde. En echt fijn zo'n lieve man naast je!
dinsdag 10 augustus 2010 om 09:07
quote:Witchke55 schreef op 09 augustus 2010 @ 22:42:
Echt relatie gedaan, twee dagen erna een nieuwe jongen in mijn leven. Constant die jongens die relaties verbroken hadden en ik begreep er niks van. Besef nu meer ten volle dat ik het geen wat ik niet kreeg thuis (nl liefde) aan het zoeken was.
Veelal de reden dat ik mijn ouders niet meer wil zien, is dat ik me dan zo boos in hen maak (net omdat ik hen niet begrijp) en dat psychoses bij mij triggert. En dat wil ik niet. Dus hou ik de boot wijselijk af. En dat is mij ook aangeraden door mijn psychiater.
Eerste stukje van die relaties zo herkenbaar. Ik had dat ook. Schaam ik me soms zo voor. Was maar op zoek naar mannen/relaties. Sletterig gedrag van mezelf, maar eigenlijk denk ik nu was ik op zoek naar wat anders, aandacht/liefde.
Zou inderdaad zo veel mogelijk bij je ouders uit de buurt blijven als dat psychoses triggert. Hoe doe je dat met je zoontje (brengen/halen) of regelt je vriend dat?
Echt relatie gedaan, twee dagen erna een nieuwe jongen in mijn leven. Constant die jongens die relaties verbroken hadden en ik begreep er niks van. Besef nu meer ten volle dat ik het geen wat ik niet kreeg thuis (nl liefde) aan het zoeken was.
Veelal de reden dat ik mijn ouders niet meer wil zien, is dat ik me dan zo boos in hen maak (net omdat ik hen niet begrijp) en dat psychoses bij mij triggert. En dat wil ik niet. Dus hou ik de boot wijselijk af. En dat is mij ook aangeraden door mijn psychiater.
Eerste stukje van die relaties zo herkenbaar. Ik had dat ook. Schaam ik me soms zo voor. Was maar op zoek naar mannen/relaties. Sletterig gedrag van mezelf, maar eigenlijk denk ik nu was ik op zoek naar wat anders, aandacht/liefde.
Zou inderdaad zo veel mogelijk bij je ouders uit de buurt blijven als dat psychoses triggert. Hoe doe je dat met je zoontje (brengen/halen) of regelt je vriend dat?
dinsdag 10 augustus 2010 om 13:22
Mijn schoonouders wonen naast me, en ik ga altijd naar hen als ze zoon komen halen, vriend geeft zoon dan af. Ik kan dat niet, het zou op een scheldtirade uitlopen. Die rechtzaak heeft ons 5000 euro gekost. En we hebben hen 250 euro schadevergoeding moeten betalen. Van dat laatste ben ik helemaal niet te spreken. Zij hebben mij zoveel meer schade toeberokkent door mij zo te behandelen. En beseffen dat ik hen in zekere zin ook was aan het beschermen voor mogelijke fouten die ze zouden maken bij mijn zoon.
Veel mensen met psychische problemen blijven ziek, omdat ze hun ziekte niet inzien. Zo ook mijn ouders. Heb zelf ingezien dat ik een probleem heb, nl borderline en een gevoeligheid aan psychoses. Maar om zo ver te komen, ben ik tig keer in therapie moeten gaan.
Veel mensen met psychische problemen blijven ziek, omdat ze hun ziekte niet inzien. Zo ook mijn ouders. Heb zelf ingezien dat ik een probleem heb, nl borderline en een gevoeligheid aan psychoses. Maar om zo ver te komen, ben ik tig keer in therapie moeten gaan.
dinsdag 10 augustus 2010 om 14:03
Ik heb eigenlijk nooit naar mijn (moeilijke) jeugd gekeken als kind van ouders met psychische problemen maar dat ben ik dus wel. Mijn ouders hebben er voor gezorgd dat hun kinderen er van overtuigd raakten dat zíj de schuld waren van alle problemen binnen het gezin.
Hardstikke handig, want zo bleven zij lekker uit de wind.
Er was bij mij geen sprake van verwaarlozing of geen goede opvoeding, mijn ouders waren allebei intelligent en maatschappelijk bewust. Juist daardoor was het makkelijk om de schijn op te houden.
Thuis was het een mijnenveld en koude oorlog. Geen zichtbare problemen maar een constante dreiging en psychologische spelletjes.
Ik vind het nog steeds lastig om het gevoel een 'zeer lastig en niet normaal kind' te zijn van me af te schudden, maar ik ben nu een volwassen vrouw die haar eigen keuzes maakt en niet meer hoeft te overleven en te bewijzen dat ze wel degelijk deugt.
Hardstikke handig, want zo bleven zij lekker uit de wind.
Er was bij mij geen sprake van verwaarlozing of geen goede opvoeding, mijn ouders waren allebei intelligent en maatschappelijk bewust. Juist daardoor was het makkelijk om de schijn op te houden.
Thuis was het een mijnenveld en koude oorlog. Geen zichtbare problemen maar een constante dreiging en psychologische spelletjes.
Ik vind het nog steeds lastig om het gevoel een 'zeer lastig en niet normaal kind' te zijn van me af te schudden, maar ik ben nu een volwassen vrouw die haar eigen keuzes maakt en niet meer hoeft te overleven en te bewijzen dat ze wel degelijk deugt.
dinsdag 10 augustus 2010 om 14:18
ook erg herkenbaar.
mijn moeder heeft veel deprerssies gehad, en later kwam eruit dat ze bordeline heeft. ook thuis een sl echte jeugd gehad, en niet helemaal uit de verf gekomen, odat ik steeds op me tenen moest lopen thuis..
ik ben nu 21 en het goed nu eindelijk goed met me, heb nog om het half jaar een gesprek met een therapeut
mijn moeder heeft veel deprerssies gehad, en later kwam eruit dat ze bordeline heeft. ook thuis een sl echte jeugd gehad, en niet helemaal uit de verf gekomen, odat ik steeds op me tenen moest lopen thuis..
ik ben nu 21 en het goed nu eindelijk goed met me, heb nog om het half jaar een gesprek met een therapeut
dinsdag 10 augustus 2010 om 14:49
Er is in de tijd een sociaal onderzoek gekomen, ik gok dat mijn ouders mij als zo een abnormaal kind heeft bestempeld. En ze was ook best intelligent om de schijn hoog te houden tegenover de buitenwereld zodat het leek dat ik het lastige kind was en haar niets te verwijten viel.
Op de rechtbank werd er ook gepleit dat begeleiding van het bezoek niet nodig was, omdat ik niet kon bewijzen dat mijn ouders me slecht behandelden. Ik had immers nooit klacht ingediend. Als kind ben je trouwens heel loyaal naar je ouders toe. En als zij je bestempelen als lastig en abnormaal kind dan ga je het op de duur nog geloven ook. Heel lastige situatie om dan jaren na datum de rechtbank te gaan overtuigen van je mishandeling in het verleden. En toch, iemand zegt niet zomaar dat zij/hij als kind slecht is behandeld, en als er dan nog duidelijke tekenen bij het kind zijn van een psychische stoornis, waarbij de psychiater aanduidt dat het verleden in heel veel gevallen van borderline parten speelt .... onbegrijpelijk. Maar ik heb het leren aanvaarden. Zo lang zoon er goed bij vaart is het ok. Als het uiteindelijk misloopt zoon mij later vertelt dat hij bij zijn haren door de kamer is gesleurd heb ik een probleem, ook als hij geestelijk mishandeld wordt heb ik ook een probleem. Want hoe ga je dat bewijzen, en liegt het kind niet, stook ik hem niet op .... Allemaal vragen die de rechtbank zich stelt. Soms leek het tijdens de procedure wel dat ik mijn ouders veel leed aan wilde doen zonder reden!!
Ik werd als leugenaar afgeschilderd!!!
Op de rechtbank werd er ook gepleit dat begeleiding van het bezoek niet nodig was, omdat ik niet kon bewijzen dat mijn ouders me slecht behandelden. Ik had immers nooit klacht ingediend. Als kind ben je trouwens heel loyaal naar je ouders toe. En als zij je bestempelen als lastig en abnormaal kind dan ga je het op de duur nog geloven ook. Heel lastige situatie om dan jaren na datum de rechtbank te gaan overtuigen van je mishandeling in het verleden. En toch, iemand zegt niet zomaar dat zij/hij als kind slecht is behandeld, en als er dan nog duidelijke tekenen bij het kind zijn van een psychische stoornis, waarbij de psychiater aanduidt dat het verleden in heel veel gevallen van borderline parten speelt .... onbegrijpelijk. Maar ik heb het leren aanvaarden. Zo lang zoon er goed bij vaart is het ok. Als het uiteindelijk misloopt zoon mij later vertelt dat hij bij zijn haren door de kamer is gesleurd heb ik een probleem, ook als hij geestelijk mishandeld wordt heb ik ook een probleem. Want hoe ga je dat bewijzen, en liegt het kind niet, stook ik hem niet op .... Allemaal vragen die de rechtbank zich stelt. Soms leek het tijdens de procedure wel dat ik mijn ouders veel leed aan wilde doen zonder reden!!
Ik werd als leugenaar afgeschilderd!!!
dinsdag 10 augustus 2010 om 15:50
dinsdag 10 augustus 2010 om 16:15
Doordat ik als kind vrij druk was en niet op mijn kop liet zitten maakte het alles nog erger. Want daardoor volgden er slagen. Mijn moeder maakte me wijs dat ik altijd alles beter kon. Zelfs als ik echt geen aanleg had voor bepaalde vakken op school en er erg mijn best voordeed en er niets van bakte, werd me gezegd dat ik geen steek ervoor had gedaan.
Ik moest altijd in de woonkamer studeren, op mijn kamer mocht niet. Ze wilde geen verwarming voor mij opzetten daar. Als ik in de zomer studeerde op mijn kamer en het stil hield werd ik eruit gehaald om 20 u want mijn broertje van 12 moest gaan slapen. Dan moest ik maar in de woonkamer verderstuderen. Maar zij zette de tv dan loeihard, bij tijden dwong ze me om mee naar haar soaps te kijken. Als er telefoon tijdens de soaps kwam gebeurde het wel eens dat ze als ik te lang belde zo de telefoon ingooide terwijl ik nog aan het bellen was. En als ik dan erna ruzie had met een van mijn vrienden die me onbeleefd vond, was het mijn schuld want ik had de telefoon opgenomen. Ik moest van mijn luttele sommetje zakgeld dure cadeau's kopen voor verjaardagen en kerstmis binnen het gezin en ook nog elke keer dat ik belde 50 cent in de spaarpot stoppen. Ik geef toe ik stal soms geld van haar om te kunnen bellen om hulp te vragen met huistaken aan klasgenoten. Ik was in haar ogen dan abnormaal. (later hoorde ik dat andere meiden dit ook wel eens deden). Toen ik mijn eerste jaar hogeschool buisde (betaalde dit zelf) hield ze mijn titularis voor dat ik verder mocht studeren. Nadien pakte ze me thuis hard aan en zei dat ik MOEST gaan werken. Mijn grootvader gaf mijn moeder toen hij nog leefde geld om voor me te sparen. Toen ik mijn ma om dat geld vroeg (ik zat aan de grond) zei ze dat het allemaal op was omdat zij het beter konden gebruiken dan ik. Toen ik dezelfde moment vroeg om te mogen komen logeren zeiden ze dat ik maar naar crisisdienst moest gaan (huisbaas dreigde me eruit te gooien omdat ik niet meer kon betalen). Mijn moeder claimde dat ze bang van me waren, omdat het soms zo ver kwam dat ik met dingen begon te smijten toen ze me terroriseerde.
Sommige mensen vinden dat ik het moet goed maken met mijn ouders, ook mijn vriend zegt dat ik vrij ben om terug met hen in contact te nemen. Ik kan het gewoon niet meer, ik kan ze niet toelaten me te terroriseren en nog meer naderbij mijn zoon te komen, want dan wordt het risico groter dat ze hem inpalmen. En ook het risico om weer in psychose te gaan, omdat ik die stress niet aankan wil ik niet meer nemen.
Nu heb ik nog altijd niet veel zelfvertrouwen, heb de neiging om veel mensen hun zin te geven als ze iets willen waarmee ik niet akkoord ga. Durf niet over conflicten te praten.
Het zit duidelijk nog heel diep ...
Ik moest altijd in de woonkamer studeren, op mijn kamer mocht niet. Ze wilde geen verwarming voor mij opzetten daar. Als ik in de zomer studeerde op mijn kamer en het stil hield werd ik eruit gehaald om 20 u want mijn broertje van 12 moest gaan slapen. Dan moest ik maar in de woonkamer verderstuderen. Maar zij zette de tv dan loeihard, bij tijden dwong ze me om mee naar haar soaps te kijken. Als er telefoon tijdens de soaps kwam gebeurde het wel eens dat ze als ik te lang belde zo de telefoon ingooide terwijl ik nog aan het bellen was. En als ik dan erna ruzie had met een van mijn vrienden die me onbeleefd vond, was het mijn schuld want ik had de telefoon opgenomen. Ik moest van mijn luttele sommetje zakgeld dure cadeau's kopen voor verjaardagen en kerstmis binnen het gezin en ook nog elke keer dat ik belde 50 cent in de spaarpot stoppen. Ik geef toe ik stal soms geld van haar om te kunnen bellen om hulp te vragen met huistaken aan klasgenoten. Ik was in haar ogen dan abnormaal. (later hoorde ik dat andere meiden dit ook wel eens deden). Toen ik mijn eerste jaar hogeschool buisde (betaalde dit zelf) hield ze mijn titularis voor dat ik verder mocht studeren. Nadien pakte ze me thuis hard aan en zei dat ik MOEST gaan werken. Mijn grootvader gaf mijn moeder toen hij nog leefde geld om voor me te sparen. Toen ik mijn ma om dat geld vroeg (ik zat aan de grond) zei ze dat het allemaal op was omdat zij het beter konden gebruiken dan ik. Toen ik dezelfde moment vroeg om te mogen komen logeren zeiden ze dat ik maar naar crisisdienst moest gaan (huisbaas dreigde me eruit te gooien omdat ik niet meer kon betalen). Mijn moeder claimde dat ze bang van me waren, omdat het soms zo ver kwam dat ik met dingen begon te smijten toen ze me terroriseerde.
Sommige mensen vinden dat ik het moet goed maken met mijn ouders, ook mijn vriend zegt dat ik vrij ben om terug met hen in contact te nemen. Ik kan het gewoon niet meer, ik kan ze niet toelaten me te terroriseren en nog meer naderbij mijn zoon te komen, want dan wordt het risico groter dat ze hem inpalmen. En ook het risico om weer in psychose te gaan, omdat ik die stress niet aankan wil ik niet meer nemen.
Nu heb ik nog altijd niet veel zelfvertrouwen, heb de neiging om veel mensen hun zin te geven als ze iets willen waarmee ik niet akkoord ga. Durf niet over conflicten te praten.
Het zit duidelijk nog heel diep ...
dinsdag 10 augustus 2010 om 17:39
@DeKenau, jeetje wat naar zeg. Ben je er zelf uitgekomen? Heb je nog contact me je ouders?
@Vira, wat fijn dat het nu goed met je gaat!
@Witchke, kan me voorstellen dat dit nog heel diep bij je zit. Wat een verhaal zeg! Heeft nooit iemand een vermoeden gehad dat het bij jullie thuis niet goed zat?
Vandaag weer bij psych geweest. Was wel goed om daar weer even te zijn, maar wel heftig. Lijkt ook wel of ik het nu pas allemaal besef hoe erg het was. Ik denk er echt heel veel aan. Voel me af en toe zo vreselijk kwaad worden dat ik iets wil slopen. Soms ook weer jankerig, dat ik de tranen achter mijn ogen voel prikken en dat constant. Ben ook erg moe.
@Vira, wat fijn dat het nu goed met je gaat!
@Witchke, kan me voorstellen dat dit nog heel diep bij je zit. Wat een verhaal zeg! Heeft nooit iemand een vermoeden gehad dat het bij jullie thuis niet goed zat?
Vandaag weer bij psych geweest. Was wel goed om daar weer even te zijn, maar wel heftig. Lijkt ook wel of ik het nu pas allemaal besef hoe erg het was. Ik denk er echt heel veel aan. Voel me af en toe zo vreselijk kwaad worden dat ik iets wil slopen. Soms ook weer jankerig, dat ik de tranen achter mijn ogen voel prikken en dat constant. Ben ook erg moe.
woensdag 11 augustus 2010 om 14:29
quote:Sunny1 schreef op 10 augustus 2010 @ 17:39:
@DeKenau, jeetje wat naar zeg. Ben je er zelf uitgekomen? Heb je nog contact me je ouders?
Ik heb altijd veel van mijn ouders gehouden en ze tegelijkertijd ook gehaat. Die verscheurdheid is heel moeilijk om mee te leven. Mijn vader is al ruime tijd overleden en met mijn moeder heb ik tegenwoordig eigenlijk een prima relatie. Alleen over het verleden praten is niet mogelijk want dan komt alle oude pijn weer boven...
@DeKenau, jeetje wat naar zeg. Ben je er zelf uitgekomen? Heb je nog contact me je ouders?
Ik heb altijd veel van mijn ouders gehouden en ze tegelijkertijd ook gehaat. Die verscheurdheid is heel moeilijk om mee te leven. Mijn vader is al ruime tijd overleden en met mijn moeder heb ik tegenwoordig eigenlijk een prima relatie. Alleen over het verleden praten is niet mogelijk want dan komt alle oude pijn weer boven...
woensdag 11 augustus 2010 om 17:37
@DeKenau, ik vind het knap van je. Is je moeder veranderd nu of kan ze zich nog zo als vroeger gedragen?
Mijn ouders doen bepaalde dingen niet meer nu die ze vroeger wel deden, maar ze doen nog steeds niet normaal zeg maar. En ik heb daar echt last van in mijn relatie met hun, maar ook met andere mensen. Ik moet ze ook niet te veel zien, want dan gaat het mis.
Mijn ouders doen bepaalde dingen niet meer nu die ze vroeger wel deden, maar ze doen nog steeds niet normaal zeg maar. En ik heb daar echt last van in mijn relatie met hun, maar ook met andere mensen. Ik moet ze ook niet te veel zien, want dan gaat het mis.
woensdag 11 augustus 2010 om 20:35
Sunny : ik heb in het begin toen ik niet meer thuiswoonde geprobeerd het contact oppervlakkig te houden, maar toen werden er nog altijd verwijten naar mijn kop gegooid toen ik ze zag. Toen ik tot het besef kwam dat ik daar erg onder leed, en dat normale ouders hun kinderen anders behandelen, ben ik daarmee gestopt. Desondanks hun aandringen het contact te behouden, ben ik voet bij stuk blijven houden dat ze geen toegevoegde waarde meer in mijn leven zijn, en eerder een last aan mijn been.
De extreme dingen waren niet duidelijk voor mijn omgeving, maar vrienden hebben mijn moeder ooit wel gewezen dat het mij opsluiten haar niet ten goede zou komen in de toekomst.
De extreme dingen waren niet duidelijk voor mijn omgeving, maar vrienden hebben mijn moeder ooit wel gewezen dat het mij opsluiten haar niet ten goede zou komen in de toekomst.
woensdag 11 augustus 2010 om 22:18
Ik heb ook al jaren geen contact meer met mijn familie.
Was een goede beslissing en nooit spijt van gehad.
Sunny ik hoop dat jou dat ook ooit lukt en misschien zou een verhuizing naar een andere stad helpen. Al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
Was een goede beslissing en nooit spijt van gehad.
Sunny ik hoop dat jou dat ook ooit lukt en misschien zou een verhuizing naar een andere stad helpen. Al is dat natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
woensdag 11 augustus 2010 om 22:20
gewoon voor jezelf leven en alle mensen en factoren die je er niet bij kan hebben en die een negatieve invloed hebben vermijden of verwijderen uit je leven.
Werkt voor mij erg goed, is niet altijd makkelijk, mijn moeder kent mijn jongste kind van bijna 5 nauwelijks en ik mis het om te kunnen vragen hoe ik vroeger zelf was.
Gelukkig zijn mijn zus en ik er goed uit gekomen en heb ik ook wat aan haar feedback wbt opvoeding, relatie en ook voor gewoon gezellig, we hebben echt wat aan elkaar.
veel sterkte allemaal en niet teveel boeken lezen of googlen, je maakt jezelf gek en begrijpen ga je het echt niet. Vooruit kijken en het goede uit je leven halen want vaak is dat niet uit de verf gekomen.
Werkt voor mij erg goed, is niet altijd makkelijk, mijn moeder kent mijn jongste kind van bijna 5 nauwelijks en ik mis het om te kunnen vragen hoe ik vroeger zelf was.
Gelukkig zijn mijn zus en ik er goed uit gekomen en heb ik ook wat aan haar feedback wbt opvoeding, relatie en ook voor gewoon gezellig, we hebben echt wat aan elkaar.
veel sterkte allemaal en niet teveel boeken lezen of googlen, je maakt jezelf gek en begrijpen ga je het echt niet. Vooruit kijken en het goede uit je leven halen want vaak is dat niet uit de verf gekomen.
donderdag 12 augustus 2010 om 11:37
@kopjekoffie70, qua verhuizen, dat willen we niet. We hebben een prachtig huis dus het is slikken of stikken 
! Nee hoor, wil het juist leefbaar houden/mijn eigen ding doen op de plek die ik wil, al is het naast ze. Gelukkig wonen we niet in dezelfde woonplaats.
@Mimootje, dat schrappen, ja dat doe ik al wel met andere mensen. Fijn dat je wel goed met je zus door een deur kan.
Heb ik helaas niet. Met eentje wel, met de ander niet. Wel balen, want ik wil er graag over praten, maar die ene kan ik niet vertrouwen, dat is zo'n roddeltante.
! Nee hoor, wil het juist leefbaar houden/mijn eigen ding doen op de plek die ik wil, al is het naast ze. Gelukkig wonen we niet in dezelfde woonplaats.@Mimootje, dat schrappen, ja dat doe ik al wel met andere mensen. Fijn dat je wel goed met je zus door een deur kan.
Heb ik helaas niet. Met eentje wel, met de ander niet. Wel balen, want ik wil er graag over praten, maar die ene kan ik niet vertrouwen, dat is zo'n roddeltante.
zaterdag 14 augustus 2010 om 12:15
Heej allemaal,
Ik ben ook opgegroeid met een manisch depressieve vader. Al kwam ik daar pas echt achter toen ik 16 was en mijn ouders uit elkaar gingen, omdat mijn moeder het niet meer trok. Achteraf vallen er dan natuurlijk wel dingen op zijn plaats. Mijn ouders maakte bijna nooit ruzie, maar mijn vader zweeg als hij boos was. Geen uurtje, maar dagen of weken lang. Dat is al één ding wat ik ervan mee heb gekregen, want als mijn man dit nu doet, dat zwijgen en niet gewoon vertellen wat ik heb gedaan, word ik paniekerig en bijna hysterisch... Maar zoals ik al zei kwam ik er pas echt achter vanaf mijn 16de. Toen had mijn vader mijn moeder niet meer om 'het op af te reageren', maar alleen nog mij en mijn zus. Mijn vader deed dingen die voor mij als kind heel erg waren. Bijvoorbeeld de kerstboom net zo hard aftuigen terwijl we hem samen gisteren hadden opgezet. Mij vertellen dat mijn moeder al een relatie had met haar huidige man toen mijn vader nog bij haar was. In zijn hoofd zal het ook zeker zo zijn, maar ik ben nu 24 en kan de waarheid wel aan. Heb het een tijdje terug aan mijn moeder gevraagd, maar zij vertelde me dat dit echt niet waar was en ik geloof haar.
Ik heb het lang vol gehouden contact met hem te blijven houden. Vond het vooral zielig, want depressief zijn is een ziekte. Tot we een keer, twee jaar terug ongeveer, de zoveelste ruzie (zwijgdagen) kregen. Ik moest maar weer gokken wat ik fout had gedaan. Ik had besloten om hem even een paar weken niet te zien. Toen ik er weer kwam om te praten op zijn verzoek lag er een brief voor me klaar waarop hij had uitgewerkt wat ik de laatste tijd allemaal had fout gedaan. Bijvoorbeeld had ik mijn stiefvader ons laten helpen met de onderhandelingen voor de prijs van het huis waar we nu in wonen. Dat hadden we hem laten doen. Ik kon uitleggen wat ik wilde, maar het was niet te vergeven blijkbaar. Terwijl het vooral uit zakelijk oogpunt was, want mijn stiefvader is een zakenman. Die kan gewoon goed 'lullen' en had hadden we nodig. Hoe kon ik dat toch doen terwijl ik mijn stiefvader een paar jaar daarvoor nog wel wat aan kon doen. Een hekel aan hem had. Maar goed als je vader je op je 16de verteld dat het zijn schuld is dat je ouders uit elkaar zijn, dan geloof je dan en zie je hem natuurlijk liever dood als levend. Maar ik werd ouder en besloot er maar wat van te maken met de mensen die in mijn leven zijn gekomen zonder dat ik er zelf voor gekozen had. Ik zei toen nog letterlijk: Ach, ik weet waarom je zo reageerd, dat komt door de depressie, maar daar werd hij boos om en vertelde me dat iedereen zo zou reageren. Ik ben toen weg gelopen. Kon toch geen woord meer uitbrengen en alleen maar huilen.
Nu heb ik al twee jaar geen contact meer, maar kan het toch niet helemaal een plekje geven. Ergens blijft een schuldgevoel hangen, want hij is ziek. Kan er niets aan doen. Drie maanden geleden zijn we getrouwd en kreeg ik de dag ervoor een brief van hem. Met een grote afbeelding van een zwarte roos. Dit was een zwarte dag voor hem en hij hoopte dat ik hem in mijn achterhoofd zou houden die dag en spijt zou hebben van mijn besluit de dag zonder hem te houden. Hij zat in een warm land die dag, want wilde niet in de buurt zijn van ons trouwen.
Had hij dat niet gedaan had ik waarschijnlijk alweer contact gezocht. Ik had zelf al een brief klaar liggen die ik na het trouwen wilde versturen, maar nu wist ik weer precies waarom ik het contact had verbroken en ik heb beide brieven verscheurd en weg gegooid.
Maar goed, om het allemaal wel een plekje te gaan geven heb ik donderdag mijn eerste gesprek met een psycholoog. O.a. daarom tenminste, want ik loop met meerdere klachtjes, maar daar gaat het in dit topic niet over.
Maar goed. Dat was mijn verhaal. Ik ga binnenkort de andere verhalen nog eens goed doorlezen. Heel indrukwekkend allemaal.
Liefs Bubbles
Ik ben ook opgegroeid met een manisch depressieve vader. Al kwam ik daar pas echt achter toen ik 16 was en mijn ouders uit elkaar gingen, omdat mijn moeder het niet meer trok. Achteraf vallen er dan natuurlijk wel dingen op zijn plaats. Mijn ouders maakte bijna nooit ruzie, maar mijn vader zweeg als hij boos was. Geen uurtje, maar dagen of weken lang. Dat is al één ding wat ik ervan mee heb gekregen, want als mijn man dit nu doet, dat zwijgen en niet gewoon vertellen wat ik heb gedaan, word ik paniekerig en bijna hysterisch... Maar zoals ik al zei kwam ik er pas echt achter vanaf mijn 16de. Toen had mijn vader mijn moeder niet meer om 'het op af te reageren', maar alleen nog mij en mijn zus. Mijn vader deed dingen die voor mij als kind heel erg waren. Bijvoorbeeld de kerstboom net zo hard aftuigen terwijl we hem samen gisteren hadden opgezet. Mij vertellen dat mijn moeder al een relatie had met haar huidige man toen mijn vader nog bij haar was. In zijn hoofd zal het ook zeker zo zijn, maar ik ben nu 24 en kan de waarheid wel aan. Heb het een tijdje terug aan mijn moeder gevraagd, maar zij vertelde me dat dit echt niet waar was en ik geloof haar.
Ik heb het lang vol gehouden contact met hem te blijven houden. Vond het vooral zielig, want depressief zijn is een ziekte. Tot we een keer, twee jaar terug ongeveer, de zoveelste ruzie (zwijgdagen) kregen. Ik moest maar weer gokken wat ik fout had gedaan. Ik had besloten om hem even een paar weken niet te zien. Toen ik er weer kwam om te praten op zijn verzoek lag er een brief voor me klaar waarop hij had uitgewerkt wat ik de laatste tijd allemaal had fout gedaan. Bijvoorbeeld had ik mijn stiefvader ons laten helpen met de onderhandelingen voor de prijs van het huis waar we nu in wonen. Dat hadden we hem laten doen. Ik kon uitleggen wat ik wilde, maar het was niet te vergeven blijkbaar. Terwijl het vooral uit zakelijk oogpunt was, want mijn stiefvader is een zakenman. Die kan gewoon goed 'lullen' en had hadden we nodig. Hoe kon ik dat toch doen terwijl ik mijn stiefvader een paar jaar daarvoor nog wel wat aan kon doen. Een hekel aan hem had. Maar goed als je vader je op je 16de verteld dat het zijn schuld is dat je ouders uit elkaar zijn, dan geloof je dan en zie je hem natuurlijk liever dood als levend. Maar ik werd ouder en besloot er maar wat van te maken met de mensen die in mijn leven zijn gekomen zonder dat ik er zelf voor gekozen had. Ik zei toen nog letterlijk: Ach, ik weet waarom je zo reageerd, dat komt door de depressie, maar daar werd hij boos om en vertelde me dat iedereen zo zou reageren. Ik ben toen weg gelopen. Kon toch geen woord meer uitbrengen en alleen maar huilen.
Nu heb ik al twee jaar geen contact meer, maar kan het toch niet helemaal een plekje geven. Ergens blijft een schuldgevoel hangen, want hij is ziek. Kan er niets aan doen. Drie maanden geleden zijn we getrouwd en kreeg ik de dag ervoor een brief van hem. Met een grote afbeelding van een zwarte roos. Dit was een zwarte dag voor hem en hij hoopte dat ik hem in mijn achterhoofd zou houden die dag en spijt zou hebben van mijn besluit de dag zonder hem te houden. Hij zat in een warm land die dag, want wilde niet in de buurt zijn van ons trouwen.
Had hij dat niet gedaan had ik waarschijnlijk alweer contact gezocht. Ik had zelf al een brief klaar liggen die ik na het trouwen wilde versturen, maar nu wist ik weer precies waarom ik het contact had verbroken en ik heb beide brieven verscheurd en weg gegooid.
Maar goed, om het allemaal wel een plekje te gaan geven heb ik donderdag mijn eerste gesprek met een psycholoog. O.a. daarom tenminste, want ik loop met meerdere klachtjes, maar daar gaat het in dit topic niet over.
Maar goed. Dat was mijn verhaal. Ik ga binnenkort de andere verhalen nog eens goed doorlezen. Heel indrukwekkend allemaal.
Liefs Bubbles
