Relaties
alle pijlers
it's complicated
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:33
Mijn relatie dus..
Ik heb geen idee meer of ik nog wel een relatie heb.
Ik woon na drie jaar samenwonen weer bij mijn ouders, vriend en ik zijn heel erg snel gaan samenwonen 3 jaar geleden en dat is niet helemaal goed uitgepakt.
Ik heb een eetstoornis en word binnen nu en twee weken opgenomen in een kliniek. Daarvoor was het al heel erg moeilijk en mijn vriend heeft het er zo zwaar mee gehad dat hij besloot dat ik voorlopig maar terug naar mijn ouders moest.
De eerste tijd hadden we nog veel contact, hij komt vaak langs en belt bijna elke dag om te vragen hoe het met me gaat.
Ook geeft hij aan dat hij het niet meer trekt als ik mezelf zo verwaarloos en dat hij alles weer op een rijtje moet krijgen.
Het is echt een lieverd en ik hou heel veel van hem maar heb nu wel vaak het gevoel dat hij me een beetje in de steek laat. Ook al begrijp ik het wel.
Nu hadden we twee weken geleden afgesproken dat we écht afstand van elkaar moeten doen. Want het schoot allemaal niet op zo en ik had verwachtingen waarvan hij niet wist of dat nog wel reeel was.
Maar dat lukt dus niet echt. Ik ben bezig met mijn opname en dat zit er heel snel aan te komen gelukkig. Hij is een week op vakantie (alleen) en smste vanmorgen toen hij uit het vliegtuig stapte al dat hij de hele tijd aan me dacht. En net smste hij hoe het met me ging. Ik weet dat hij heel erg veel van me houdt maar ik kan zo moeilijk afstand doen nu. En eigenlijk wil ik dat ook niet.
Hij zei gisteren nog voordat hij ging dat hij het lastig vond maar echt even weg moest gaan alleen. En nu zit ik dus hier bij mijn ouders, met een komende opname omdat het zo slecht gaat en hij is in Barcelona, op het strand cerveza's aan't drinken. En ik weet gewoon niet meer wat ik ermee moet. Ik heb hem eerder al verteld dat ik het gevoel heb dat hij me op het moeilijkste punt (tot nu toe, hopelijk blijft het hierbij) laat stikken. Ik weet alleen niet of dat eerlijk van me is. Hij heeft die vakantie natuurlijk wel hard verdiend en al heel veel geduld met me gehad.
Volgende week komt hij terug en dan zit ik waarschijnlijk in de kliniek. Ik kan er af en toe wel om janken....
En ik weet ook niet zo goed wat ik met dit topic wil. Even van me afschrijven denk ik.
Ik hoop zo dat het goed komt tussen ons maar dan heeft hij deze belangrijke periode niet echt meegemaakt. En dat steekt best wel.
Wat denken jullie?
Ik heb geen idee meer of ik nog wel een relatie heb.
Ik woon na drie jaar samenwonen weer bij mijn ouders, vriend en ik zijn heel erg snel gaan samenwonen 3 jaar geleden en dat is niet helemaal goed uitgepakt.
Ik heb een eetstoornis en word binnen nu en twee weken opgenomen in een kliniek. Daarvoor was het al heel erg moeilijk en mijn vriend heeft het er zo zwaar mee gehad dat hij besloot dat ik voorlopig maar terug naar mijn ouders moest.
De eerste tijd hadden we nog veel contact, hij komt vaak langs en belt bijna elke dag om te vragen hoe het met me gaat.
Ook geeft hij aan dat hij het niet meer trekt als ik mezelf zo verwaarloos en dat hij alles weer op een rijtje moet krijgen.
Het is echt een lieverd en ik hou heel veel van hem maar heb nu wel vaak het gevoel dat hij me een beetje in de steek laat. Ook al begrijp ik het wel.
Nu hadden we twee weken geleden afgesproken dat we écht afstand van elkaar moeten doen. Want het schoot allemaal niet op zo en ik had verwachtingen waarvan hij niet wist of dat nog wel reeel was.
Maar dat lukt dus niet echt. Ik ben bezig met mijn opname en dat zit er heel snel aan te komen gelukkig. Hij is een week op vakantie (alleen) en smste vanmorgen toen hij uit het vliegtuig stapte al dat hij de hele tijd aan me dacht. En net smste hij hoe het met me ging. Ik weet dat hij heel erg veel van me houdt maar ik kan zo moeilijk afstand doen nu. En eigenlijk wil ik dat ook niet.
Hij zei gisteren nog voordat hij ging dat hij het lastig vond maar echt even weg moest gaan alleen. En nu zit ik dus hier bij mijn ouders, met een komende opname omdat het zo slecht gaat en hij is in Barcelona, op het strand cerveza's aan't drinken. En ik weet gewoon niet meer wat ik ermee moet. Ik heb hem eerder al verteld dat ik het gevoel heb dat hij me op het moeilijkste punt (tot nu toe, hopelijk blijft het hierbij) laat stikken. Ik weet alleen niet of dat eerlijk van me is. Hij heeft die vakantie natuurlijk wel hard verdiend en al heel veel geduld met me gehad.
Volgende week komt hij terug en dan zit ik waarschijnlijk in de kliniek. Ik kan er af en toe wel om janken....
En ik weet ook niet zo goed wat ik met dit topic wil. Even van me afschrijven denk ik.
Ik hoop zo dat het goed komt tussen ons maar dan heeft hij deze belangrijke periode niet echt meegemaakt. En dat steekt best wel.
Wat denken jullie?
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:45
Jij laat het nu ook afweten naar jouw lief toe. Ook hij verdiend een vriendin met wie hij een gelijkwaardige relatie kan opbouwen zonder dat het alleen maar zorgen voor jou en je zelfvertrouwen wordt.
Misschien hard gezegd van mij maar je bent vast een lief mens, maar door voor jezelf te zorgen zorg je ook voor anderen.
Heel veel sterkte.
Misschien hard gezegd van mij maar je bent vast een lief mens, maar door voor jezelf te zorgen zorg je ook voor anderen.
Heel veel sterkte.
..popcorn?
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:47
Kan me voorstellen dat je gevoel dubbel is en dat de situatie moeilijk voor jou is.
Echter, kan me ook heel goed voorstellen dat je vriend even een pas op de plaats neemt en dat het ook voor hem enorm frustrerend moet zijn allemaal. Daarnaast vind ik niet dat hij je laat stikken, zeker niet omdat hij er al zo lang wél voor je is geweest. Vergeet niet dat hij je liefdespartner is en NIET je hulpverlener!
Ik wens je heel veel sterkte de komende periode!
Echter, kan me ook heel goed voorstellen dat je vriend even een pas op de plaats neemt en dat het ook voor hem enorm frustrerend moet zijn allemaal. Daarnaast vind ik niet dat hij je laat stikken, zeker niet omdat hij er al zo lang wél voor je is geweest. Vergeet niet dat hij je liefdespartner is en NIET je hulpverlener!
Ik wens je heel veel sterkte de komende periode!
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:47
Ja dat is ook zo emaille, ik weet wel dat het beter is zo. Maar het voelt gewoon zo naar..
Er is ook geen plek voor een relatie en ik baal ervan dat het zo gelopen is. Al ben ikzelf degene die ervoor gezorgd heeft dat het zo ver kwam.
Ik weet zeker dat het na die opname beter gaat, ik ken mezelf en ik kan best hard vechten.
Ik moet het wel zelf doen ja. Van de ene kant begrijp ik mijn vriend heel goed maar het is wel pijnlijk. Voor hem natuurlijk net zo pijnlijk.
Er is ook geen plek voor een relatie en ik baal ervan dat het zo gelopen is. Al ben ikzelf degene die ervoor gezorgd heeft dat het zo ver kwam.
Ik weet zeker dat het na die opname beter gaat, ik ken mezelf en ik kan best hard vechten.
Ik moet het wel zelf doen ja. Van de ene kant begrijp ik mijn vriend heel goed maar het is wel pijnlijk. Voor hem natuurlijk net zo pijnlijk.
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:49
Eerste reactie is dat hij jou inderdaad in de steek laat vlak voor je opname. Mijn tweede reactie is dat ik niet weet wat hij allemaal al heeft doorgemaakt. Leven met iemand met een eetstoornis is niet fijn. En hele, hele grote zorgen moeten maken doet wat met een mens.
Fijn voor je dat je terecht kan, en het lijkt me het beste om daarmee bezig te zijn. Met je herstel. Dat is het allerbelangrijkste.
Fijn voor je dat je terecht kan, en het lijkt me het beste om daarmee bezig te zijn. Met je herstel. Dat is het allerbelangrijkste.
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:53
Oh nog meer reactie's! Dankjewel
Inderdaad, jullie hebben gelijk. Hij neemt ook pas op de plaats en is er nog steeds voor me. Hij belt en smst en komt vaak langs.
Ik ben alleen een beetje bang dat ik dit niet genoeg met hem kan delen. Als ik terugkom van die opname is er waarschijnlijk (hopelijk) heel veel gebeurd. En mijn ambitie is wel dat we ooit weer kunnen samenwonen. Die van hem ook. Ik heb ook hele leuke kanten en ben niet alleen ellende.
Over een paar maanden gaat het weer goed en dan wil ik dat hij weet wat er allemaal gebeurd is, mochten we weer samenkomen. En dat vind ik lastig. Als hij een ongeluk krijgt en in een rolstoel beland ga ik ook niet weg zeg maar...
Maar dat is een beetje een gevecht in mijn hoofd en ik weet niet of ik dat eerlijk zie zo..
Vandaar dit topic. Ik ben gewoon benieuwd naar jullie meningen.
Inderdaad, jullie hebben gelijk. Hij neemt ook pas op de plaats en is er nog steeds voor me. Hij belt en smst en komt vaak langs.
Ik ben alleen een beetje bang dat ik dit niet genoeg met hem kan delen. Als ik terugkom van die opname is er waarschijnlijk (hopelijk) heel veel gebeurd. En mijn ambitie is wel dat we ooit weer kunnen samenwonen. Die van hem ook. Ik heb ook hele leuke kanten en ben niet alleen ellende.
Over een paar maanden gaat het weer goed en dan wil ik dat hij weet wat er allemaal gebeurd is, mochten we weer samenkomen. En dat vind ik lastig. Als hij een ongeluk krijgt en in een rolstoel beland ga ik ook niet weg zeg maar...
Maar dat is een beetje een gevecht in mijn hoofd en ik weet niet of ik dat eerlijk zie zo..
Vandaar dit topic. Ik ben gewoon benieuwd naar jullie meningen.
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:54
quote:zomerfreak schreef op 10 augustus 2010 @ 19:33:
Ik heb hem eerder al verteld dat ik het gevoel heb dat hij me op het moeilijkste punt (tot nu toe, hopelijk blijft het hierbij) laat stikken. Ik weet alleen niet of dat eerlijk van me is. Ik denk niet dat dat 'eerlijk' is van je.. Al vind ik eerlijk een lastige term, ik zou eerder zeggen dat het een niet-kloppende gedachte is. Zoals je het hier schrijft klinkt het een beetje alsof het voor jou anders zou lopen als hij die afstand niet had ingelast. Maar stel dat dat zo zou zijn, dat als er geen afstand zou zijn jij niet opgenomen zou hoeven worden, in hoeverre zou het dan goed met je gaan? Zou dat niet voornamelijk betekenen dat hij een dusdanig groot deel van de 'last' zou dragen dat hij eigenlijk de reden is dat je niet opgenomen hoeft te worden?
In dat geval vind ik het niet alleen niet eerlijk naar hem, maar vooral naar jezelf. Als het heel slecht met je gaat, zo slecht dat je afhankelijk bent/wordt van anderen, is het belangrijk dat je er aan werkt dat je weer wèl op eigen benen kunt staan. Een ander kan wel naast je lopen in je leven, maar je nooit de hele weg dragen. Neem je tijd om te zorgen dat je niet meer gedragen hoeft te worden. Ook als dat het risico met zich meebrengt dat hij straks niet meer naast je loopt (al klinkt het zo helemaal niet hoor, hij komt heel betrokken over met zijn sms'jes en de zorgvuldigheid waarmee hij ruimte neemt voor zichzelf om op te laden).
Ik heb hem eerder al verteld dat ik het gevoel heb dat hij me op het moeilijkste punt (tot nu toe, hopelijk blijft het hierbij) laat stikken. Ik weet alleen niet of dat eerlijk van me is. Ik denk niet dat dat 'eerlijk' is van je.. Al vind ik eerlijk een lastige term, ik zou eerder zeggen dat het een niet-kloppende gedachte is. Zoals je het hier schrijft klinkt het een beetje alsof het voor jou anders zou lopen als hij die afstand niet had ingelast. Maar stel dat dat zo zou zijn, dat als er geen afstand zou zijn jij niet opgenomen zou hoeven worden, in hoeverre zou het dan goed met je gaan? Zou dat niet voornamelijk betekenen dat hij een dusdanig groot deel van de 'last' zou dragen dat hij eigenlijk de reden is dat je niet opgenomen hoeft te worden?
In dat geval vind ik het niet alleen niet eerlijk naar hem, maar vooral naar jezelf. Als het heel slecht met je gaat, zo slecht dat je afhankelijk bent/wordt van anderen, is het belangrijk dat je er aan werkt dat je weer wèl op eigen benen kunt staan. Een ander kan wel naast je lopen in je leven, maar je nooit de hele weg dragen. Neem je tijd om te zorgen dat je niet meer gedragen hoeft te worden. Ook als dat het risico met zich meebrengt dat hij straks niet meer naast je loopt (al klinkt het zo helemaal niet hoor, hij komt heel betrokken over met zijn sms'jes en de zorgvuldigheid waarmee hij ruimte neemt voor zichzelf om op te laden).
dinsdag 10 augustus 2010 om 19:57
Dankje DNM,
Hij heeft het heel erg zwaar gehad ja.. En maakt zich nog steeds zorgen. Dus het is zeker begrijpelijk dat hij nu afstand neemt. Lukt alleen niet altijd evengoed want hij heeft vanuit Barcelona al 3 keer gesmst en is er net een dag.
En nu weet ik niet wat ik daarvan moet denken. Wel afstand nemen, en dan niet doen.
Hij zal het er ook wel heel erg moeilijk mee hebben ja.. begrijpelijk.
Dankjullie voor de reactie's. Het zet dingen wel in perspectief ja.
Hij heeft het heel erg zwaar gehad ja.. En maakt zich nog steeds zorgen. Dus het is zeker begrijpelijk dat hij nu afstand neemt. Lukt alleen niet altijd evengoed want hij heeft vanuit Barcelona al 3 keer gesmst en is er net een dag.
En nu weet ik niet wat ik daarvan moet denken. Wel afstand nemen, en dan niet doen.
Hij zal het er ook wel heel erg moeilijk mee hebben ja.. begrijpelijk.
Dankjullie voor de reactie's. Het zet dingen wel in perspectief ja.
dinsdag 10 augustus 2010 om 20:02
quote:zomerfreak schreef op 10 augustus 2010 @ 19:53:
Ik ben alleen een beetje bang dat ik dit niet genoeg met hem kan delen. Als ik terugkom van die opname is er waarschijnlijk (hopelijk) heel veel gebeurd. En mijn ambitie is wel dat we ooit weer kunnen samenwonen. Die van hem ook. Ik heb ook hele leuke kanten en ben niet alleen ellende.
Over een paar maanden gaat het weer goed en dan wil ik dat hij weet wat er allemaal gebeurd is, mochten we weer samenkomen. En dat vind ik lastig. Als hij een ongeluk krijgt en in een rolstoel beland ga ik ook niet weg zeg maar...
Maar dat is een beetje een gevecht in mijn hoofd en ik weet niet of ik dat eerlijk zie zo..
Vandaar dit topic. Ik ben gewoon benieuwd naar jullie meningen.
Hou een dagboek bij die je hem kan geven als de tijd rijp is.
Sterkte verder.
Ik ben alleen een beetje bang dat ik dit niet genoeg met hem kan delen. Als ik terugkom van die opname is er waarschijnlijk (hopelijk) heel veel gebeurd. En mijn ambitie is wel dat we ooit weer kunnen samenwonen. Die van hem ook. Ik heb ook hele leuke kanten en ben niet alleen ellende.
Over een paar maanden gaat het weer goed en dan wil ik dat hij weet wat er allemaal gebeurd is, mochten we weer samenkomen. En dat vind ik lastig. Als hij een ongeluk krijgt en in een rolstoel beland ga ik ook niet weg zeg maar...
Maar dat is een beetje een gevecht in mijn hoofd en ik weet niet of ik dat eerlijk zie zo..
Vandaar dit topic. Ik ben gewoon benieuwd naar jullie meningen.
Hou een dagboek bij die je hem kan geven als de tijd rijp is.
Sterkte verder.
dinsdag 10 augustus 2010 om 20:04
Twinkeling, heel erg bedankt! Ik krijg tranen in mijn ogen van je reactie. Het balletje is ook pas goed gaan rollen toen ik niet meer samenwoonde. Toen vielen de oogkleppen af zeg maar.
Het is iets wat ik zelf moet doen en waar ik het zwaar mee heb. En hij ook.
Je verwoord heel goed hoe het gegaan is. Ik moet op eigen benen staan en dat zegt mijn vriend ook. Dat hij me dat gunt en dat hij weet dat ik dat echt wel kán!
Hij wist vanaf week 2 van mijn eetstoornis ja, dat heb ik meteen verteld. Vond ook echt dat hij dat meteen moest weten. Toen zei hij dat hij me daarin wilde steunen en vroeg wat hij voor me kon doen om het beter te maken. Dat lukt dus nooit iemand anders en ik heb het heel erg proberen te verbloemen al die tijd. (voor de duidelijkheid, ik heb boulimia, af en toe heel erg en met periodes minder)
En ik heb hem heel veel geboden denk ik, heel veel liefde vooral. Nog steeds. Ik ben alleen niet altijd eerlijk geweest over hoe het met eten ging en heb best wel wat vertrouwen beschadigd. Nu wil ik het weer fixen en daar gaat een hele tijd overheen. Ik weet niet eens of het ooit gaat lukken. En hoewel hij nog steeds interesse toont en liefde geeft vind ik het heel moeilijk dat ik dit nu 'alleen' moet doen.
Het is iets wat ik zelf moet doen en waar ik het zwaar mee heb. En hij ook.
Je verwoord heel goed hoe het gegaan is. Ik moet op eigen benen staan en dat zegt mijn vriend ook. Dat hij me dat gunt en dat hij weet dat ik dat echt wel kán!
Hij wist vanaf week 2 van mijn eetstoornis ja, dat heb ik meteen verteld. Vond ook echt dat hij dat meteen moest weten. Toen zei hij dat hij me daarin wilde steunen en vroeg wat hij voor me kon doen om het beter te maken. Dat lukt dus nooit iemand anders en ik heb het heel erg proberen te verbloemen al die tijd. (voor de duidelijkheid, ik heb boulimia, af en toe heel erg en met periodes minder)
En ik heb hem heel veel geboden denk ik, heel veel liefde vooral. Nog steeds. Ik ben alleen niet altijd eerlijk geweest over hoe het met eten ging en heb best wel wat vertrouwen beschadigd. Nu wil ik het weer fixen en daar gaat een hele tijd overheen. Ik weet niet eens of het ooit gaat lukken. En hoewel hij nog steeds interesse toont en liefde geeft vind ik het heel moeilijk dat ik dit nu 'alleen' moet doen.
dinsdag 10 augustus 2010 om 20:17
Door niet helemaal eerlijk te zijn over je ziekte (want het is natuurlijk een ziekte) heb je hem - wellicht onbedoeld - ook buitengesloten van je probleem. Dat moet voor hem ook heel erg naar gevoeld hebben. Los van het feit dat je daarmee aangeeft dat jij niet te vertrouwen bent, zeg je daarmee indirect ook dat je hem niet voldoende vertrouwt.
En ondanks dat heeft jouw lief elke dag contact met je, heeft hij op de 1e dag van zijn vakantie al 3 SMSjes gestuurd en vertelt hij je dat hij veel aan je denkt. Als dat geen echte liefde is...
Vertrouw hem! En dat doe je door heel hard met jezelf aan de slag te gaan en erop te vertrouwen dat hij er echt wel is als jij daar straks weer klaar voor bent.
En ondanks dat heeft jouw lief elke dag contact met je, heeft hij op de 1e dag van zijn vakantie al 3 SMSjes gestuurd en vertelt hij je dat hij veel aan je denkt. Als dat geen echte liefde is...
Vertrouw hem! En dat doe je door heel hard met jezelf aan de slag te gaan en erop te vertrouwen dat hij er echt wel is als jij daar straks weer klaar voor bent.
dinsdag 10 augustus 2010 om 20:25
Dankjewel nummerzoveel, weer tranen in mijn ogen.
Je hebt echt gelijk ja, ik was niet eerlijk en heb hem buitengesloten. Hij zegt dat dat het enige struikelblok is en dat voor de rest overal overheen te komen is. Het is echt een enorme lieve leuke jongen. Ik heb de laatste tijd meer verteld, over hoe ik me voel en over hoe slecht het soms was. Ik ben een enorme ster in dingen verbloemen en doen alsof het allemaal ok is. Dat had ik niet moeten doen en ik moet nu op de blaren zitten. Ik moet wel zeggen dat ik ook ontzettend lieve ouders en zussen heb die nog altijd achter me staan. Ze vinden me echt geen minkuukel.
Iedereen heeft er vertrouwen in dat ik dit ga redden. Dus ik moet mijn zegeningen tellen. En keihard aan de slag.
Grappig hoe ik dingen ineens anders zie door naar jullie meningen te luisteren.
Soms raak ik het gewoon een beetje kwijt bij mezelf en vind ik mezelf heel erg zielig.
Daar moet ik toch echt overheen. Daarom echt heel erg fijn om jullie reactie's te lezen.
Je hebt echt gelijk ja, ik was niet eerlijk en heb hem buitengesloten. Hij zegt dat dat het enige struikelblok is en dat voor de rest overal overheen te komen is. Het is echt een enorme lieve leuke jongen. Ik heb de laatste tijd meer verteld, over hoe ik me voel en over hoe slecht het soms was. Ik ben een enorme ster in dingen verbloemen en doen alsof het allemaal ok is. Dat had ik niet moeten doen en ik moet nu op de blaren zitten. Ik moet wel zeggen dat ik ook ontzettend lieve ouders en zussen heb die nog altijd achter me staan. Ze vinden me echt geen minkuukel.
Iedereen heeft er vertrouwen in dat ik dit ga redden. Dus ik moet mijn zegeningen tellen. En keihard aan de slag.
Grappig hoe ik dingen ineens anders zie door naar jullie meningen te luisteren.
Soms raak ik het gewoon een beetje kwijt bij mezelf en vind ik mezelf heel erg zielig.
Daar moet ik toch echt overheen. Daarom echt heel erg fijn om jullie reactie's te lezen.
dinsdag 10 augustus 2010 om 21:59
Nou, niet precies. Wel hiervoor een relatie van 6 jaar gehad, toen ging het op 't laatst wel mis en heb ik het zelf uitgemaakt. Maar dat was gewoon over en daar had ik niet zoveel moeite mee. Daarna ging het goed mis helaas. Ik ben wel benieuwd nu wie je bedoelt, zometeen kennen we elkaar! Haha! Vast niet...
