Relaties
alle pijlers
liefdesverdriet deel 2
zondag 15 augustus 2010 om 12:51
Ik snap helemaal wat je voelt. Even voor jou beeldvorming; ik had een relatie met een man die veel problemen had met liegen. Ik wilde graag dat hij beter werd en hij zat in therapie daarvoor. Hij beloofde dat ook maar ik werd er gek van dat ik een time out inlaste met het idee dat hij aan zichzelf ging werken. Na 3 weken had hij een ander. Maar hij bleef mij ook smsen dat hij mij mistte en mij terugwilde. Hij ontkende dat hij een ander had en ondanks dat ik hem niet vertrouwde ging ik weer naar hem terug. Toen het weer vervelend werd heb ik zelf mijn vermoeden bevestigd gekregen door contact op te nemen met die vrouw waar hij mee was geweest. Ik heb toen vriendschappelijk contact gewild omdat ik zijn leugens niet aankon. Hij zei dat hij op me bleef wachten en niet met een andere vrouw zou gaan. Ook dat was een leugen. Hij heeft wel een ander. Hij smst mij ook nog dat hij me niet kwijt wil, soms dagelijks, soms hoor ik dagen achtereen niets.
Voor mij is het ook slopend, omdat ik wilde dat onze relatie wel zou lukken en baal ervan dat hij zijn verantwoording niet nam.
Ik ken jouw situatie niet, waardoor het vanaf april niet meer ging, maar wat ik wil zeggen, kijk goed uit hoe zuiver het bedoeld is, dat missen. Ook van jou kant. Het is makkelijk gezegd: ik mis je. Maar wat zijn de echte intenties?
Ik weet zeker dat ik hem echt mis. Maar ik weet niet zeker of hij mij ook echt mist of dat hij mij aan het lijntje wil houden met dat soort uitspraken. Zijn andere relatie is nog niet zo zeker dus tja, dan is het handig om een back-up te hebben.
Maar ik verlang niet meer naar de situatie/relatie. Ik mis hem gewoon in de goede dingen en zou ook wel willen weten wat hij zoal doet vandaag. Mijn gevoel is ook nog niet weg en dat heeft tijd nodig.
Maar bij mij komt hij er niet meer in omdat ik gewoon niet voel dat het oprecht is. Als zij je zo mist, waarom neemt ze dan niet de tijd dat te ervaren, te kijken hoe het zit met haar gevoelens naar jou toe. Waarom zit ze dan alweer bij een ander?
Voor mij is het ook slopend, omdat ik wilde dat onze relatie wel zou lukken en baal ervan dat hij zijn verantwoording niet nam.
Ik ken jouw situatie niet, waardoor het vanaf april niet meer ging, maar wat ik wil zeggen, kijk goed uit hoe zuiver het bedoeld is, dat missen. Ook van jou kant. Het is makkelijk gezegd: ik mis je. Maar wat zijn de echte intenties?
Ik weet zeker dat ik hem echt mis. Maar ik weet niet zeker of hij mij ook echt mist of dat hij mij aan het lijntje wil houden met dat soort uitspraken. Zijn andere relatie is nog niet zo zeker dus tja, dan is het handig om een back-up te hebben.
Maar ik verlang niet meer naar de situatie/relatie. Ik mis hem gewoon in de goede dingen en zou ook wel willen weten wat hij zoal doet vandaag. Mijn gevoel is ook nog niet weg en dat heeft tijd nodig.
Maar bij mij komt hij er niet meer in omdat ik gewoon niet voel dat het oprecht is. Als zij je zo mist, waarom neemt ze dan niet de tijd dat te ervaren, te kijken hoe het zit met haar gevoelens naar jou toe. Waarom zit ze dan alweer bij een ander?
zondag 15 augustus 2010 om 13:26
Hoi allemaal,
ik schrijf wel eens op andere fora, maar voel me sinds mijn relatie uit is soms echt een zeikerd. Ben ook zo verdrietig.. Zijn ruim 10 jaar samen geweest, woonden 6 jaar samen en sinds 3 maanden is het uit. Ik ben ermee gestopt; door moeilijkheden in de familie mbt gezondheid kwam ik erachter dat we er niet voor elkaar konden zijn; hij heeft me iig niet kunnen steunen toen ik het zo hard nodig had. Daarover heb ik veel met hem gepraat, of geprobeerd, maar het heeft niet mogen baten. Het lastige is dat ik nog net zoveel van hem houd als anders, maar ik weet gewoon dat als het leven wat moeilijker wordt, ik niet bij hem terecht kan. En dat heeft wat met mijn gevoel gedaan.
Sinds een maand woon ik elders, en ik voel me zo k*t! Dacht dat ik de ergste dip al wel gehad had, maar afgelopen week was de bodem nog verder weg dan ik al dacht... Hoop dat ik hier ook 'in mag breken' hierover?
ik schrijf wel eens op andere fora, maar voel me sinds mijn relatie uit is soms echt een zeikerd. Ben ook zo verdrietig.. Zijn ruim 10 jaar samen geweest, woonden 6 jaar samen en sinds 3 maanden is het uit. Ik ben ermee gestopt; door moeilijkheden in de familie mbt gezondheid kwam ik erachter dat we er niet voor elkaar konden zijn; hij heeft me iig niet kunnen steunen toen ik het zo hard nodig had. Daarover heb ik veel met hem gepraat, of geprobeerd, maar het heeft niet mogen baten. Het lastige is dat ik nog net zoveel van hem houd als anders, maar ik weet gewoon dat als het leven wat moeilijker wordt, ik niet bij hem terecht kan. En dat heeft wat met mijn gevoel gedaan.
Sinds een maand woon ik elders, en ik voel me zo k*t! Dacht dat ik de ergste dip al wel gehad had, maar afgelopen week was de bodem nog verder weg dan ik al dacht... Hoop dat ik hier ook 'in mag breken' hierover?
zondag 15 augustus 2010 om 13:34
Heeej bk, het is een beetje rustig op de liefdesverdriet topics. Ik voel me ook een zeikerd en wi ook ervaringen delen met anderen maar het lijkt alsof iedereen met andere dingen bezig is en het mij maar niet lukt.
Ik snap wat je voelt. Ik ben ook een maand verder en voel me ook nog net zo k*t als in het moment van sneuvelen zelf. Ik hou het bijna niet meer en wil hem dan toch een sms gaan sturen. Maar dan verpest ik het voor mezelf weer en moet ik WEEER opnieuw beginnen.
Dat jij je zo voelt snap ik, je houdt van hem, wil hem wel door elkaar schudden om jullie relatie wel te laten slagen, want het is dat ene ding wat eraan schort....
Zucht.
Ik wil je graag helpen maar weet niet hoe...
Ik snap wat je voelt. Ik ben ook een maand verder en voel me ook nog net zo k*t als in het moment van sneuvelen zelf. Ik hou het bijna niet meer en wil hem dan toch een sms gaan sturen. Maar dan verpest ik het voor mezelf weer en moet ik WEEER opnieuw beginnen.
Dat jij je zo voelt snap ik, je houdt van hem, wil hem wel door elkaar schudden om jullie relatie wel te laten slagen, want het is dat ene ding wat eraan schort....
Zucht.
Ik wil je graag helpen maar weet niet hoe...
zondag 15 augustus 2010 om 13:35
@ Amari: wat moet dat inderdaad slopend voor je zijn zeg. Hoe lang hebben jullie een relatie gehad? Hoe was jullie relatie op zich? Wel stabiel zeg maar, ondanks dat je zegt dat hij problemen had met liegen? En lukt het jou om nu door te gaan? Een voordeel is dat je niet terug wilt naar de situatie/relatie. Dan heb je geaccepteerd dat het over is en ben je nu bezig met verwerken.
Ook bij mij is het zo, sinds dat ik weet dat mijn ex een ander heeft, dat ik accepteer dat het over is en geen hoop meer heb. Het was wel een klap in mijn gezicht, alleen ja. Ergens helpt het wel.
Ik snap alleen echt niet waarom "onze exen" zeggen dat ze ons missen, terwijl ze iemand anders hebben. Het zou een back up kunnen zijn, alleen ze stellen hun hart toch ook open voor iemand anders? Ik heb nu écht geen behoefte aan iemand anders omdat mijn hart nog vol van haar zit. Waarom zij dan wel? En waarom zegt ze dan dat ze mij mist? Het zijn echt van die vragen waar ik niks mee kan en geen antwoord meer op krijg waarschijnlijk.
Sinds dat het slechter gaat in april (afstand, ruzies etc etc) heb ik ook het idee dat ze het al aan het afsluiten was. Het is in mei uitgeweest en toen wilde ze het ook niet meer. In juni toch nog evenn geprobeerd en toen definitief. Echter was zij degene die uiteindelijk zei dat we het weer moesten proberen, ondanks alles. Wat ik er mee wil zeggen is: in wat voor @:&#*&@ korte tijd kun je iemand anders ontmoeten en tegelijkertijd iets mee krijgen. Waarom kan ze haar hart nu al voor iemand anders openstellen? Pfff.
@ bkstr: Ik heb ook net ingebroken, net als jij. Ik snap dat je je ontzettend rot moet voelen. Ergens mis je hem onzettend, maar je verstand zegt dat het toch niet werkt omdat je niet terecht kan bij hem als het serieus wordt. Je moet dat laatste niet vergeten, anders accepteer je eigenlijk nooit dat de relatie om die reden is uitgegaan. En zoals ik ook merk gaat liefdesverdriet met ups en downs. Je vergeet alleen de ups en blijft hangen in de downs.
Ook bij mij is het zo, sinds dat ik weet dat mijn ex een ander heeft, dat ik accepteer dat het over is en geen hoop meer heb. Het was wel een klap in mijn gezicht, alleen ja. Ergens helpt het wel.
Ik snap alleen echt niet waarom "onze exen" zeggen dat ze ons missen, terwijl ze iemand anders hebben. Het zou een back up kunnen zijn, alleen ze stellen hun hart toch ook open voor iemand anders? Ik heb nu écht geen behoefte aan iemand anders omdat mijn hart nog vol van haar zit. Waarom zij dan wel? En waarom zegt ze dan dat ze mij mist? Het zijn echt van die vragen waar ik niks mee kan en geen antwoord meer op krijg waarschijnlijk.
Sinds dat het slechter gaat in april (afstand, ruzies etc etc) heb ik ook het idee dat ze het al aan het afsluiten was. Het is in mei uitgeweest en toen wilde ze het ook niet meer. In juni toch nog evenn geprobeerd en toen definitief. Echter was zij degene die uiteindelijk zei dat we het weer moesten proberen, ondanks alles. Wat ik er mee wil zeggen is: in wat voor @:&#*&@ korte tijd kun je iemand anders ontmoeten en tegelijkertijd iets mee krijgen. Waarom kan ze haar hart nu al voor iemand anders openstellen? Pfff.
@ bkstr: Ik heb ook net ingebroken, net als jij. Ik snap dat je je ontzettend rot moet voelen. Ergens mis je hem onzettend, maar je verstand zegt dat het toch niet werkt omdat je niet terecht kan bij hem als het serieus wordt. Je moet dat laatste niet vergeten, anders accepteer je eigenlijk nooit dat de relatie om die reden is uitgegaan. En zoals ik ook merk gaat liefdesverdriet met ups en downs. Je vergeet alleen de ups en blijft hangen in de downs.
zondag 15 augustus 2010 om 13:36
zondag 15 augustus 2010 om 13:52
@Spring
Ik heb nu écht geen behoefte aan iemand anders omdat mijn hart nog vol van haar zit. Waarom zij dan wel? En waarom zegt ze dan dat ze mij mist? Het zijn echt van die vragen waar ik niks mee kan en geen antwoord meer op krijg waarschijnlijk.
Dit is het EXACT. En ook:
in wat voor @:&#*&@ korte tijd kun je iemand anders ontmoeten en tegelijkertijd iets mee krijgen.
Dit kost mij ook vreselijk veel moeite te bevatten. Dit gaat er bij mij niet in en het voelt als een extra klap.
Maar in mijn geval wist ik wel dat hij het zou doen, het is nu al de derde keer dat ik het meemaak met hem dat hij vlucht naar een ander. Hij kan gewoon niet alleen zijn.
Wat ik prettig vind is het idee dat ik het met alle oprechtheid heb gemeend. Maar inderdaad ik zou de oprechtheid van hem ook wel willen weten, maar dat weet alleen hij. De hele relatie kon voor hem wel een leugen zijn.
Uit zelfbescherming weet ik dat ik verstandelijk niet naar hem verlang. Er is teveel gebeurd. Ik kan wel een boek over zijn leugens schrijven en ik werd er al wanhopiger van. Maar ik zou niets liever willen dat hij mij wel een sms stuurt en dat hij zegt dat hij genezen is en het nu ook serieus meent met mij. En dat we vanavond weer samen op de bank liggen.
Ik voel me gewoon machteloos omdat hij gewoon niet de verantwoording nam maar wel zei dat hij het zou doen. Ik ontmoette hem 10 sep 2008 en was meteen verkocht.
Ik heb mijn email account opgeheven en hyves heb ik niet meer. Ik mis hem nog teveel om dingen van hem te verwijderen. Ik ben nog niet hard genoeg voor mezelf. Ik zit ook op een teken van leven te wachten. Verwerken, dat doe ik nog niet denk ik, ik ben alleen maar bezig mezelf in toom te houden zodat dat ik hem niet contact.
Sterkte voor jullie beiden! Ja Spring, een ander helpt wel, want dan is het maar duidelijk. Maar is ook extra pijnlijk. Ik denk dat in beide situaties voor en nadelen zitten.
Ik heb nu écht geen behoefte aan iemand anders omdat mijn hart nog vol van haar zit. Waarom zij dan wel? En waarom zegt ze dan dat ze mij mist? Het zijn echt van die vragen waar ik niks mee kan en geen antwoord meer op krijg waarschijnlijk.
Dit is het EXACT. En ook:
in wat voor @:&#*&@ korte tijd kun je iemand anders ontmoeten en tegelijkertijd iets mee krijgen.
Dit kost mij ook vreselijk veel moeite te bevatten. Dit gaat er bij mij niet in en het voelt als een extra klap.
Maar in mijn geval wist ik wel dat hij het zou doen, het is nu al de derde keer dat ik het meemaak met hem dat hij vlucht naar een ander. Hij kan gewoon niet alleen zijn.
Wat ik prettig vind is het idee dat ik het met alle oprechtheid heb gemeend. Maar inderdaad ik zou de oprechtheid van hem ook wel willen weten, maar dat weet alleen hij. De hele relatie kon voor hem wel een leugen zijn.
Uit zelfbescherming weet ik dat ik verstandelijk niet naar hem verlang. Er is teveel gebeurd. Ik kan wel een boek over zijn leugens schrijven en ik werd er al wanhopiger van. Maar ik zou niets liever willen dat hij mij wel een sms stuurt en dat hij zegt dat hij genezen is en het nu ook serieus meent met mij. En dat we vanavond weer samen op de bank liggen.
Ik voel me gewoon machteloos omdat hij gewoon niet de verantwoording nam maar wel zei dat hij het zou doen. Ik ontmoette hem 10 sep 2008 en was meteen verkocht.
Ik heb mijn email account opgeheven en hyves heb ik niet meer. Ik mis hem nog teveel om dingen van hem te verwijderen. Ik ben nog niet hard genoeg voor mezelf. Ik zit ook op een teken van leven te wachten. Verwerken, dat doe ik nog niet denk ik, ik ben alleen maar bezig mezelf in toom te houden zodat dat ik hem niet contact.
Sterkte voor jullie beiden! Ja Spring, een ander helpt wel, want dan is het maar duidelijk. Maar is ook extra pijnlijk. Ik denk dat in beide situaties voor en nadelen zitten.
zondag 15 augustus 2010 om 14:49
@ amari: wat lijkt me dat erg, als je met zoveel nasleep zit zoals bij jou, en dat er sprake is van zoveel leugens e.d. Onbegrijpelijk denk ik, en dan is closure misschien nog wel lastiger.
@ Spring: ex (k*twoord) en ik gaan nog erg goed met elkaar om. DAt wil ik ook erg graag: we zijn zo lang samen geweest, zo belangrijk voor elkaar (geweest?) dat wil ik niet cold turkey stoppen. Op dit moment voelt dat nog goed, voor zover je over goed kunt spreken, maar wanneer het te moeilijk wordt moet ik dat misschien ook gaan herzien. We hebben samen een aantal dieren waarover we elkaar spreken, maar wonen ook dicht bij elkaar nu. Ook is de regelkant nog niet klaar: hypotheek oversluiten, rekening scheiden enz. Dat moet allemaal nog. Ex (gedverdemme dat woord) is nu een tijdje in het buitenland, en nu merk ik dat ik hem zó mis! verschrikkelijk.
Het is inderdaad zo dat wanneer de druk hier nu van de ketel is, we weer leuk met elkaar om kunnen gaan en ik enorm ga twijfelen. Hebben we er wel alles aan gedaan? Kan er niet nog wat? Rationeel weet ik dat dat niet kan, maar als ik mijn gevoel mocht volgen dan kroop ik gisteren nog bij hem terug in bed....
Ik voel me soms zo'n mierenneuker: op veel vlakken ging het heerlijk samen, alleen de diepgang miste ik en dat brak me (toen?) op. NU de situatie thuis wat beter is qua gezondheid e.d. gaat mijn hoofd met me aan de haal: misschien dat ik nu wel aan kan geven wat ik wil, wat ik nodig heb en kan hij er wél aan voldoen. I know, niet doen! Pffff. er is zoveel te vertellen, maar weet niet of dat handig of verstandig is. Ga maar eens douchen eerst.
Iedereen hier oo ksterkte!
@ Spring: ex (k*twoord) en ik gaan nog erg goed met elkaar om. DAt wil ik ook erg graag: we zijn zo lang samen geweest, zo belangrijk voor elkaar (geweest?) dat wil ik niet cold turkey stoppen. Op dit moment voelt dat nog goed, voor zover je over goed kunt spreken, maar wanneer het te moeilijk wordt moet ik dat misschien ook gaan herzien. We hebben samen een aantal dieren waarover we elkaar spreken, maar wonen ook dicht bij elkaar nu. Ook is de regelkant nog niet klaar: hypotheek oversluiten, rekening scheiden enz. Dat moet allemaal nog. Ex (gedverdemme dat woord) is nu een tijdje in het buitenland, en nu merk ik dat ik hem zó mis! verschrikkelijk.
Het is inderdaad zo dat wanneer de druk hier nu van de ketel is, we weer leuk met elkaar om kunnen gaan en ik enorm ga twijfelen. Hebben we er wel alles aan gedaan? Kan er niet nog wat? Rationeel weet ik dat dat niet kan, maar als ik mijn gevoel mocht volgen dan kroop ik gisteren nog bij hem terug in bed....
Ik voel me soms zo'n mierenneuker: op veel vlakken ging het heerlijk samen, alleen de diepgang miste ik en dat brak me (toen?) op. NU de situatie thuis wat beter is qua gezondheid e.d. gaat mijn hoofd met me aan de haal: misschien dat ik nu wel aan kan geven wat ik wil, wat ik nodig heb en kan hij er wél aan voldoen. I know, niet doen! Pffff. er is zoveel te vertellen, maar weet niet of dat handig of verstandig is. Ga maar eens douchen eerst.
Iedereen hier oo ksterkte!
zondag 15 augustus 2010 om 15:09
@bk,
Ja zoals jij het omschrijft, door het alleen zijn gaan je gedachten met je aan de haal. Ik bedacht mij net, ik was gewoon gelukkiger met hem dan nu zonder hem, ondanks de tegenslagen. Maar ook voor jou bk, vergeet niet dat als je dan echt in een tegenslag zit met hem en jij je moedeloos voelt dat je dan weer op het punt komt waarin je een grens hebt. Dat is dat je gewoon meer wil dan wat er is. Het missen laat ons verromantiseren wat er was. En dat je hem nu nog meer mist dan normaal is omdat hij onbereikbaar is. Tenminste, dat denk ik.
Ik heb in een gevecht gezeten, moest vechten voor een avond alleen en hij kon dat nauwelijks. En nu snap ik niet dat ik dat toen heb gewild. Kon hij gewoon maar bij me zijn. Waarom kon ik hem ook gewoon niet geven wat hij wilde, dan waren we nu nog samen en hoefde hij minder te liegen.
Maar echt waar, als je weer in de situatie zit, dan toch kom je weer op een breekpunt dat je moet inzien dat het niet gaat.
Het is jou innerlijke leegte die schreeuwt om aandacht en liefde van hem en dat laat je terugkruipen. Maar je hebt meer dan alleen dat stuk wat liefde wil. En dat omschrijf je mooi, je mistte de diepgang. En als dat eenmaal duidelijk voor je is, dan voel je dat je niet samen verder kunt groeien en blijf je machteloos naar hem kijken en niet snappen waarom hij het niet anders kan doen. Wat er niet in zit, komt er ook niet uit...
Ja zoals jij het omschrijft, door het alleen zijn gaan je gedachten met je aan de haal. Ik bedacht mij net, ik was gewoon gelukkiger met hem dan nu zonder hem, ondanks de tegenslagen. Maar ook voor jou bk, vergeet niet dat als je dan echt in een tegenslag zit met hem en jij je moedeloos voelt dat je dan weer op het punt komt waarin je een grens hebt. Dat is dat je gewoon meer wil dan wat er is. Het missen laat ons verromantiseren wat er was. En dat je hem nu nog meer mist dan normaal is omdat hij onbereikbaar is. Tenminste, dat denk ik.
Ik heb in een gevecht gezeten, moest vechten voor een avond alleen en hij kon dat nauwelijks. En nu snap ik niet dat ik dat toen heb gewild. Kon hij gewoon maar bij me zijn. Waarom kon ik hem ook gewoon niet geven wat hij wilde, dan waren we nu nog samen en hoefde hij minder te liegen.
Maar echt waar, als je weer in de situatie zit, dan toch kom je weer op een breekpunt dat je moet inzien dat het niet gaat.
Het is jou innerlijke leegte die schreeuwt om aandacht en liefde van hem en dat laat je terugkruipen. Maar je hebt meer dan alleen dat stuk wat liefde wil. En dat omschrijf je mooi, je mistte de diepgang. En als dat eenmaal duidelijk voor je is, dan voel je dat je niet samen verder kunt groeien en blijf je machteloos naar hem kijken en niet snappen waarom hij het niet anders kan doen. Wat er niet in zit, komt er ook niet uit...
zondag 15 augustus 2010 om 21:09
Wat zeg je dat goed amari: vind het soms zo verbazingwekkend dat mensen die je niet kent toch zo duidelijk de vinger op de zere plek kunnen leggen. Het klopt gewoon precies wat je zegt: als ik hem zie dan vind ik hem zo'n mooie man, ben ik hartstikke verliefd op hem en ik hou nog steeds evenveel van hem als een half jaar geleden, maar houden van blijkt niet genoeg. Nooit gedacht dat dat zo zou zijn. Vandaag zei een vriendin tegen me: houden van en 'gevoel' kunnen totaal langs elkaar lopen. Gek he? Maar het is zo wel. En je hebt gelijk: als wij weer samen verder zouden gaan, komt er een moment waarop ik weer onderaan in de put zal zitten.
Vandaag met een wederzijds b evriend stel kunnen praten, wat ik erg fijn vond. HIj wist nog niet zoveel, zij was door mij in vertrouwen genomen. Ben erg blij dat ook hij herkende wat ik beschreef. En het leverde mij op dat ik ook weer bewust benoemde wat we (of ik?) allemaal geprobeerd hebben om het te laten lukken, en hoe teleurgesteld ik steeds weer was na iedere mislukte stap. Het zet mij wel weer even met beide benen op de grond, maar realiseer me ook dat het echt beter is zo. Pffff, ups en downs van moment op moment, maar vandaag een relatief goede dag. Laten we ervan genieten
Sterkte voor iedereen hoor!
Vandaag met een wederzijds b evriend stel kunnen praten, wat ik erg fijn vond. HIj wist nog niet zoveel, zij was door mij in vertrouwen genomen. Ben erg blij dat ook hij herkende wat ik beschreef. En het leverde mij op dat ik ook weer bewust benoemde wat we (of ik?) allemaal geprobeerd hebben om het te laten lukken, en hoe teleurgesteld ik steeds weer was na iedere mislukte stap. Het zet mij wel weer even met beide benen op de grond, maar realiseer me ook dat het echt beter is zo. Pffff, ups en downs van moment op moment, maar vandaag een relatief goede dag. Laten we ervan genieten
Sterkte voor iedereen hoor!
zondag 15 augustus 2010 om 21:48
Ook ik ga ff inbreken in dit topic. Hoop niet dat jullie dat erg vinden... Heb het nodig om van me af te schrijven. Om een lang verhaal kort te maken mijn ex heeft bijna 4 maanden geleden een punt gezet achter onze relatie van 13 jaar. We hebben een heftig jaar achter de rug. Door vruchtbaarheidsbehandelingen na 3 jaar zwanger, geëindigd in een miskraam. Hierdoor ben ik in een behoorlijke dip terecht gekomen. Hij gevlucht in de armen van een ander. Toen ik uit mijn dip klom merkte ik dat er iets was, onderbuikgevoel, vrouwelijk intuïtie. Nadat hij er niet meer onderuit kon werd duidelijk er was een ander. Altijd gezegd dat wanneer dat mij zou gebeuren ik die vent de deur zou wijzen. Maar dat was het laatste wat ik wilde. Heftige weken breken aan. Uiteindelijk zet hij een punt achter de relatie. De praktische zaken zijn bijna geregeld, hypotheek, scheiding etc. Maar mijn ex is iemand die de knoop heeft doorgehakt maar mij niet los kan laten. Zoekt contact met mij via sms, bellen. Nu ik bij mijn ouders woon in het lastiger om mij op te zoeken. Toen ik in ons huis woonde deed hij dit ook nog geregeld. Rationeel weet ik dat ik alle contact moet verbreken, alleen zo kom ik los van hem. Maar gevoelsmatig is dat het laatste wat ik wil. F*ck waarom is loslaten zo moeilijk? Mijn ex heeft inmiddels een relatie met haar met wie hij vreemdging. Waarom maakt hij bepaalde opmerkingen, waarom laat hij mij niet los? Heb soms het idee wanneer ik een driehoeksverhouding voor zou stellen hij dit geweldig zou vinden. Ik begrijp het gewoon niet. Nadat hij er een punt achter zette ging bij mij vrij snel de knop om en ging ik voor mijn eigen belang. Tot 3 weken geleden. Mijn vakantie begon en ik viel in zo'n zwart gat. Dacht dat ik stappen verder was en ik lijk wel terug bij af. Pppfff 13 jaar dat zet je niet zomaar aan de kant. Vandaag weer begonnen met werken, hoop dat dit me goed gaat doen.....
zondag 15 augustus 2010 om 22:03
MJ: herkenbaar, de terugval. Had het ook toen ik een weekend echt rust had. DAn komen de muren echt op je af he?
Het lijkt ook wel dat, ook in de relatie om me heen die verbroken zijn, wanneer er iets heftigs gebeurt zoals inderdaad de miskraam of in mijn geval gezondheidsproblemen, de relatie op spanning komt te staan en dan pas duidelijk wordt wat je écht nodig hebt van elkaar in het leven. En dat kan soms erg pijnlijk zijn, dat blijkt maar weer he...
Het lijkt ook wel dat, ook in de relatie om me heen die verbroken zijn, wanneer er iets heftigs gebeurt zoals inderdaad de miskraam of in mijn geval gezondheidsproblemen, de relatie op spanning komt te staan en dan pas duidelijk wordt wat je écht nodig hebt van elkaar in het leven. En dat kan soms erg pijnlijk zijn, dat blijkt maar weer he...
maandag 16 augustus 2010 om 10:36
Oeps, zie ik dat ik mijn bericht 2 x heb geplaatst, kan ik er een verwijderen?
Heftige dingen, maar had zo gehoopt en gedacht dat wij daar sterker van zouden worden. Het is zo pijnlijk als je partner waarmee je zo lang samen bent, die je denkt te kennen en te vertrouwen ineens een heel andere weg in slaat.
Verstand en gevoel....
Maar lees hier dan weer zoveel herkenbare dingen en dat is prettig!
Heftige dingen, maar had zo gehoopt en gedacht dat wij daar sterker van zouden worden. Het is zo pijnlijk als je partner waarmee je zo lang samen bent, die je denkt te kennen en te vertrouwen ineens een heel andere weg in slaat.
Verstand en gevoel....
Maar lees hier dan weer zoveel herkenbare dingen en dat is prettig!
maandag 16 augustus 2010 om 13:22
@MJ Je kunt het verwijderen door gewoon even op aanpassen te klikken en de tekst te wissen en tenminste 1 teken te laten staan.
Ook een zeer vervelende situatie voor jou. De driehoeksverhouding pffff daar heb ik ook aan gedacht. Schrik jij dan niet van je gedachtes daarover, dat het uberhaupt in je opkomt? Hoe laag ik over mezelf dan denk. Dat ik niet met opgeheven hoofd verder kan gaan en blij ben dat hij met een ander is. Dat het mij de kans geeft om een man tegen te komen die wel voor mij gaat. Ik bedoel maar, bij jou ook, hij vlucht in de armen van een ander omdat jullie teveel gedoe hadden. Omdat hij geen begrip voor je had.
Eigenlijk is het heel nuchter gezien maar goed dat je dit moest overkomen omdat je dan ziet wie hij echt is. Of dat je ziet dat jullie in de loop der jaren verwijderd zijn van elkaars ideeen over de relatie. Maarja dat is rationeel... bij relativeren kom je altijd hierop uit. Dat het beter is zo.
Je omschrijft mooi dat je voor je eigenbelang ging.... dat deed je met je verstand, gok ik zomaar. En nu je echt op jezelf bent aangewezen komt het echte gevoel. Goed dat je het hebt, dan kan je beginnen met verwerken. Het is idd f*king zwaar. Helemaal als je nog met veel vragen zit.
In jou geval helpt hij jou er ook niet bij. Zo te lezen roept het nog meer vragen op voor je. En het stomme is dat als je antwoord hebt op het ene, dat er weer een nieuwe vraag voor in de plaats komt.
Vreselijk.... dat hij niet alleen kon zijn, zo lijkt het, is hij naar een ander gegaan. Ik vind het echt bijzonder knap dat mensen zo'n bord voor hun kop hebben dat ze dat gewoon kunnen.
Ik snap mezelf soms ook niet. Dat verdriet wat soms zoooo intens is en dat ik een moment later niet begrijp waarom ik me zo rot heb gevoeld en voordat ik het weet is dat rotgevoel er weer.
Ik heb gisteravond, na vele lange minuten, uren, dagen van stilte een smsje gehad: ik denk aan je.
En vanmorgen vroeg, geheel volgens patroon, ik kan de klok er op gelijk zetten, zocht hij weer contact per sms. Hij wil me terug. Zucht. De beer is los, zij is naar haar werk oid. Ik zou zo graag nog even een kijkje willen nemen in zijn hoofd of leven.
En dat is waar het mis gaat, bij mij. Ik wil nog teveel controle hebben. Het is verslavend. Moet me richten op andere dingen maar dat, dat is nou juist net zoooo moeilijk.
@Bk, ja het is mooi he. Eigenlijk komt dat misschien wel omdat mensen met ldvd allemaal hetzelfde doen. Hem missen, afvragen, strenger voor jezelf willen zijn, willen dat het rotgevoel voorbij is, relativeren, vragen oproepen, gesprekken voeren met jezelf en met hem er misschien bij, alles nog eens 100x herhalen. Iets vasthouden wat er niet is, dat is het verslavende om mee bezig te zijn waar we van moeten afkicken. Want aan hem denken houdt hem nog zo dichtbij, het houdt het in leven!
We willen er wel vanaf, maar eigenlijk ook weer niet. Want dat zijn we vrij en wat moeten we dan????? Herkennen jullie zoiets ook?
Sterkte ook weer voor vandaag!
Ook een zeer vervelende situatie voor jou. De driehoeksverhouding pffff daar heb ik ook aan gedacht. Schrik jij dan niet van je gedachtes daarover, dat het uberhaupt in je opkomt? Hoe laag ik over mezelf dan denk. Dat ik niet met opgeheven hoofd verder kan gaan en blij ben dat hij met een ander is. Dat het mij de kans geeft om een man tegen te komen die wel voor mij gaat. Ik bedoel maar, bij jou ook, hij vlucht in de armen van een ander omdat jullie teveel gedoe hadden. Omdat hij geen begrip voor je had.
Eigenlijk is het heel nuchter gezien maar goed dat je dit moest overkomen omdat je dan ziet wie hij echt is. Of dat je ziet dat jullie in de loop der jaren verwijderd zijn van elkaars ideeen over de relatie. Maarja dat is rationeel... bij relativeren kom je altijd hierop uit. Dat het beter is zo.
Je omschrijft mooi dat je voor je eigenbelang ging.... dat deed je met je verstand, gok ik zomaar. En nu je echt op jezelf bent aangewezen komt het echte gevoel. Goed dat je het hebt, dan kan je beginnen met verwerken. Het is idd f*king zwaar. Helemaal als je nog met veel vragen zit.
In jou geval helpt hij jou er ook niet bij. Zo te lezen roept het nog meer vragen op voor je. En het stomme is dat als je antwoord hebt op het ene, dat er weer een nieuwe vraag voor in de plaats komt.
Vreselijk.... dat hij niet alleen kon zijn, zo lijkt het, is hij naar een ander gegaan. Ik vind het echt bijzonder knap dat mensen zo'n bord voor hun kop hebben dat ze dat gewoon kunnen.
Ik snap mezelf soms ook niet. Dat verdriet wat soms zoooo intens is en dat ik een moment later niet begrijp waarom ik me zo rot heb gevoeld en voordat ik het weet is dat rotgevoel er weer.
Ik heb gisteravond, na vele lange minuten, uren, dagen van stilte een smsje gehad: ik denk aan je.
En vanmorgen vroeg, geheel volgens patroon, ik kan de klok er op gelijk zetten, zocht hij weer contact per sms. Hij wil me terug. Zucht. De beer is los, zij is naar haar werk oid. Ik zou zo graag nog even een kijkje willen nemen in zijn hoofd of leven.
En dat is waar het mis gaat, bij mij. Ik wil nog teveel controle hebben. Het is verslavend. Moet me richten op andere dingen maar dat, dat is nou juist net zoooo moeilijk.
@Bk, ja het is mooi he. Eigenlijk komt dat misschien wel omdat mensen met ldvd allemaal hetzelfde doen. Hem missen, afvragen, strenger voor jezelf willen zijn, willen dat het rotgevoel voorbij is, relativeren, vragen oproepen, gesprekken voeren met jezelf en met hem er misschien bij, alles nog eens 100x herhalen. Iets vasthouden wat er niet is, dat is het verslavende om mee bezig te zijn waar we van moeten afkicken. Want aan hem denken houdt hem nog zo dichtbij, het houdt het in leven!
We willen er wel vanaf, maar eigenlijk ook weer niet. Want dat zijn we vrij en wat moeten we dan????? Herkennen jullie zoiets ook?
Sterkte ook weer voor vandaag!
maandag 16 augustus 2010 om 18:47
jeetje Amari, wat een rare acties van hem, om jou te smsen met zulke boodschappen! Natuurlijk doet dat wat met je, is toch heel logisch? In zijn hoofd willen kijken vind ik geen blijk van controle willen hebben, maar meer een bepaalde (gezonde) nieuwsgierigheid. Heb ik ook hoor.
Hier best goed weekend gehad, gelukkig. Kan nu ook weer wat grapjes maken en wat afstand nemen, kleine stukjes maar het is er dan toch. Ga er vanuit dat het ook vast weer minder zal gaan, maar nu gaat het best oke. Alleen! Vanavond ook alleen thuis, bewust, om te zien hoe dat gaat (lang leve nieuwe dubbele uitzendingen van CSI). Ik ga even koken, en zie jullie later weer. Sterkte allen!
Hier best goed weekend gehad, gelukkig. Kan nu ook weer wat grapjes maken en wat afstand nemen, kleine stukjes maar het is er dan toch. Ga er vanuit dat het ook vast weer minder zal gaan, maar nu gaat het best oke. Alleen! Vanavond ook alleen thuis, bewust, om te zien hoe dat gaat (lang leve nieuwe dubbele uitzendingen van CSI). Ik ga even koken, en zie jullie later weer. Sterkte allen!
maandag 16 augustus 2010 om 21:18
Ook ik heb weer een smsje gehad waarin staat dat niemand op de wereld ooit zoveel van mij zal houden als dat zij doet. Wat moet ik daar nou weer mee dan. Ze heeft het gisteren gestuurd, en ik heb nog niet gereageerd omdat ik simpelweg niet weet wat ik daar op moet zeggen. Het voelt zo verwarrend.
Ik herken me zo erg in jullie verhalen. Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.
Ik herken me zo erg in jullie verhalen. Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.
maandag 16 augustus 2010 om 22:32
quote:Amari74 schreef op 16 augustus 2010 @ 13:22:
Ook een zeer vervelende situatie voor jou. De driehoeksverhouding pffff daar heb ik ook aan gedacht. Schrik jij dan niet van je gedachtes daarover, dat het uberhaupt in je opkomt?
Schrik daar van maar dat is wat hij oproept door mij niet los te laten. Ik zou dat absoluut niet willen, dus dat is ook niet te reden waarom dit bij mij naar boven komt. Maar zijn opmerkingen... die zorgen ervoor dat hij de deur nog steeds niet helemaal dicht heeft gedaan. En eigenlijk moet ik deze gewoon sluiten, voor mezelf!
Hij gaat verder met haar. Maar soms lijkt het alsof hij mij achter de hand wil houden als het niet lijkt te werken, wanneer het blijkt dat hij een fout heeft gemaakt. Maar de vraag is dan wil ik hem wel terug?
@Amari, wat moeten we met die opmerkingen he?! Maar smsen dat hij je terug wil. Pppfff dat maakt het ook lastig. Maar dat van de klok er op gelijk zetten ken ik ook. En ook mijn ex belt/smst vaak wanneer zij net de deur uit is naar het werk.
Mijn vakantie is afgelopen en heb inmiddels al weer 2 dagen gewerkt. Ik merk dat dit me goed doet. Werken is afleiding. Daarna moe en voldaan, niet zoveel tijd om te piekeren.
Maar de laatste tijd kom ik hem vaak in mijn dromen tegen, hebben jullie dat ook?
Ook een zeer vervelende situatie voor jou. De driehoeksverhouding pffff daar heb ik ook aan gedacht. Schrik jij dan niet van je gedachtes daarover, dat het uberhaupt in je opkomt?
Schrik daar van maar dat is wat hij oproept door mij niet los te laten. Ik zou dat absoluut niet willen, dus dat is ook niet te reden waarom dit bij mij naar boven komt. Maar zijn opmerkingen... die zorgen ervoor dat hij de deur nog steeds niet helemaal dicht heeft gedaan. En eigenlijk moet ik deze gewoon sluiten, voor mezelf!
Hij gaat verder met haar. Maar soms lijkt het alsof hij mij achter de hand wil houden als het niet lijkt te werken, wanneer het blijkt dat hij een fout heeft gemaakt. Maar de vraag is dan wil ik hem wel terug?
@Amari, wat moeten we met die opmerkingen he?! Maar smsen dat hij je terug wil. Pppfff dat maakt het ook lastig. Maar dat van de klok er op gelijk zetten ken ik ook. En ook mijn ex belt/smst vaak wanneer zij net de deur uit is naar het werk.
Mijn vakantie is afgelopen en heb inmiddels al weer 2 dagen gewerkt. Ik merk dat dit me goed doet. Werken is afleiding. Daarna moe en voldaan, niet zoveel tijd om te piekeren.
Maar de laatste tijd kom ik hem vaak in mijn dromen tegen, hebben jullie dat ook?
maandag 16 augustus 2010 om 22:39
quote:Spring19 schreef op 16 augustus 2010 @ 21:18:
Ik herken me zo erg in jullie verhalen. Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.Je zult emotioneel los van hem moeten komen en dat heeft tijd nodig. Liefdesverdriet is zoals afkicken maar ook een rouwproces kun je er naast leggen. Dit heeft tijd nodig. En je zult diverse stadia moeten doorlopen. En je hebt gelijk ook enige discipline. Maar ook dan is je ex niet zomaar uit je hoofd. In mijn geval een relatie van 13 jaar bijna de helft van mijn leven. Een hele geschiedenis, zoveel herinneringen. Nee helaas of ik nu wil of niet deze ben ik niet zomaar kwijt. Dit wil ook niet. Maar het zou prettig zijn wanneer het wat meer naar de achtergrond zou verdwijnen en niet meer je dag zou beheersen, toch?
Ik herken me zo erg in jullie verhalen. Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.Je zult emotioneel los van hem moeten komen en dat heeft tijd nodig. Liefdesverdriet is zoals afkicken maar ook een rouwproces kun je er naast leggen. Dit heeft tijd nodig. En je zult diverse stadia moeten doorlopen. En je hebt gelijk ook enige discipline. Maar ook dan is je ex niet zomaar uit je hoofd. In mijn geval een relatie van 13 jaar bijna de helft van mijn leven. Een hele geschiedenis, zoveel herinneringen. Nee helaas of ik nu wil of niet deze ben ik niet zomaar kwijt. Dit wil ook niet. Maar het zou prettig zijn wanneer het wat meer naar de achtergrond zou verdwijnen en niet meer je dag zou beheersen, toch?
maandag 16 augustus 2010 om 23:07
@MJ
Fijn dat je weer aan het werk bent. Ik ben zelfstandig vanuit huis en wordt er helemaal gek van soms. Concentreren en altijd maar mezelf een trap onder mn hol geven wordt moeilijker en moeilijker.
Die opmerkingen die onze exen sturen, ik geloof niet zoveel in de waarheid ervan. Ik kan gelukkig ook goed met een vriend erover praten. Het is heel eenvoudig een sms sturen. Hij zit onder de pannen bij haar en in een stil moment weer even zijn lijntje uitgooien, de boel warm houden. Want als hij mij echt wilde, dan had hij toch daad bij zijn woord gevoegd en mij laten zien dat hij zijn leven zou verbeteren. In zijn geval is dat nogal veel. Een baan, een goede therapie. Maar hij kiest voor de warmte van een andere vrouw en gaat niet met zichzelf aan de slag. Dus het zijn maar loze woorden. Want hij weet dondersgoed wat hij er zelf aan kon doen om de relatie wel te laten slagen.
Maar MJ, ik weet dat ik hem niet meer wil. Ja ik wil hem wel maar dan in gezonde versie en dat is niet reeel. Zou jij het willen?
Ik heb hem wel regelmatig in dromen ja. Daar kun je, als je weet hoe, best ook wat uit halen.
Ik heb iets anders geks, ik kan zijn gezicht niet meer voor de geest halen. Wel vaag, maar niet zo duidelijk als het gezicht van mijn vrienden, familie of buren.
@Spring, reageren hangt af van wat je voor afspraak jij hebt met haar. Ik heb hem gezegd dat hij van mij nooit meer iets zou horen. Hij weet dus ook niet of de smsjes aankomen. Hij weet nl dat ik een filter op mijn mobiel heb. Maarja, ik breek ook in op dat filter dus tja, ik ben ook maar mens.
Deze tekst van jou is super:
Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.
En als ik dan mijn tekst teruglees dan schrijf ik het zelf ook eigenlijk aan jullie. Ik ben gewoon bang dat ik niets meer ontvang en dat is het hem nou juist. Maar ik snap nu eindelijk ook waar dat vandaan komt. Ik lees veel over relatieverslaving wat veel breder is als het woord alleen.
@BK, lekker dat je een goed weekend hebt en vandaag ook positiviteit voelt. Lekker ook dat je met je vrienden erover kunt praten. Koken doe ik nauwelijks meer omdat het mij zo herinnert aan ons samen. Omdat we dat zo leuk vonden samen in de keuken. Vandaag ging een goede vriend van mij koken maar dat was weer even gek. Heel andere gewoontes. Omdat ik bij mijn ex niet hoefde te wennen, dat was vanaf moment 1 gelijk, dat vloeide gewoon in elkaar over. Dezelfde gewoontes enzo. Dus ik was vanavond weer in de war en daardoor verlangde ik juist weer extra naar hem. Ging de boel weer verromantiseren. Gelukkig was vriend daar om me te helpen herinneren aan mijn ergenissen.
Pfff ja ik wil hem het liefst laten weten dat ik hem ook giga mis. Maar dat is waar hij op uit denk ik. Net zo lang doorgaan tot ik reageer. Maar ik doe het niet, niet, niet!!!! Pffff
Fijn dat je weer aan het werk bent. Ik ben zelfstandig vanuit huis en wordt er helemaal gek van soms. Concentreren en altijd maar mezelf een trap onder mn hol geven wordt moeilijker en moeilijker.
Die opmerkingen die onze exen sturen, ik geloof niet zoveel in de waarheid ervan. Ik kan gelukkig ook goed met een vriend erover praten. Het is heel eenvoudig een sms sturen. Hij zit onder de pannen bij haar en in een stil moment weer even zijn lijntje uitgooien, de boel warm houden. Want als hij mij echt wilde, dan had hij toch daad bij zijn woord gevoegd en mij laten zien dat hij zijn leven zou verbeteren. In zijn geval is dat nogal veel. Een baan, een goede therapie. Maar hij kiest voor de warmte van een andere vrouw en gaat niet met zichzelf aan de slag. Dus het zijn maar loze woorden. Want hij weet dondersgoed wat hij er zelf aan kon doen om de relatie wel te laten slagen.
Maar MJ, ik weet dat ik hem niet meer wil. Ja ik wil hem wel maar dan in gezonde versie en dat is niet reeel. Zou jij het willen?
Ik heb hem wel regelmatig in dromen ja. Daar kun je, als je weet hoe, best ook wat uit halen.
Ik heb iets anders geks, ik kan zijn gezicht niet meer voor de geest halen. Wel vaag, maar niet zo duidelijk als het gezicht van mijn vrienden, familie of buren.
@Spring, reageren hangt af van wat je voor afspraak jij hebt met haar. Ik heb hem gezegd dat hij van mij nooit meer iets zou horen. Hij weet dus ook niet of de smsjes aankomen. Hij weet nl dat ik een filter op mijn mobiel heb. Maarja, ik breek ook in op dat filter dus tja, ik ben ook maar mens.
Deze tekst van jou is super:
Soms moet je jezelf ook afvragen: wil ik hem of haar eigenlijk wel loslaten? Ik denk dat je daar bewust voor moet kiezen en tegen jezelf STOP moet zeggen wanneer je er aan denkt. Want eigenlijk is je ex steeds in je bewustzijn, maar zorg je er ook voor dat hij er niet uitgaat.
En als ik dan mijn tekst teruglees dan schrijf ik het zelf ook eigenlijk aan jullie. Ik ben gewoon bang dat ik niets meer ontvang en dat is het hem nou juist. Maar ik snap nu eindelijk ook waar dat vandaan komt. Ik lees veel over relatieverslaving wat veel breder is als het woord alleen.
@BK, lekker dat je een goed weekend hebt en vandaag ook positiviteit voelt. Lekker ook dat je met je vrienden erover kunt praten. Koken doe ik nauwelijks meer omdat het mij zo herinnert aan ons samen. Omdat we dat zo leuk vonden samen in de keuken. Vandaag ging een goede vriend van mij koken maar dat was weer even gek. Heel andere gewoontes. Omdat ik bij mijn ex niet hoefde te wennen, dat was vanaf moment 1 gelijk, dat vloeide gewoon in elkaar over. Dezelfde gewoontes enzo. Dus ik was vanavond weer in de war en daardoor verlangde ik juist weer extra naar hem. Ging de boel weer verromantiseren. Gelukkig was vriend daar om me te helpen herinneren aan mijn ergenissen.
Pfff ja ik wil hem het liefst laten weten dat ik hem ook giga mis. Maar dat is waar hij op uit denk ik. Net zo lang doorgaan tot ik reageer. Maar ik doe het niet, niet, niet!!!! Pffff
dinsdag 17 augustus 2010 om 08:22
gisteravond mijn eerste avondje alleen thuis overleefd zonder al teveel tranen. Een vriendin belde, en toen ze me vroeg hoe het ging die avond dat we uit elkaar gingen, toen moest ik wel even huilen. Het voelt ook nog zo vers, zo als een open wond. Maar verder gaat het vanochtend vooralsnog ook relatief goed. Ik voel me niet prettig, niet fantastisch, maar ook niet per definitie slecht. Dus deze heb ik toch alvast binnen! Ik gun jullie ook van deze momenten!
dinsdag 17 augustus 2010 om 21:37
@bk, wat fijn, ja inderdaad, elke goede dag is meegenomen. Ik denk dat het scheelt hoe makkelijk je de draad met jezelf weer kan oppakken. Ik heb er zelf best moeite mee door bepaalde onverwerkte stukken waarin ik mezelf best tegenkom. In mijn geval was die relatie met hem ook geen toeval maar moest ik er echt iets mee doen.
Vandaag een vriendin op visite gehad, we hadden veel te bepraten, elkaar al lang niet gezien. Ik vertelde over mijn leerproces, door opleiding en therapie, inzichten en kwartjes die gevallen zijn. Wat ik eigenlijk jaren heb gedaan en nu pas echt zie en begrijp.
Maar dat is nog steeds maar rationeel.
MAAR WAT ER VANDAAG GEBEURDE:
Ik ben door mijn ex gebeld. Eerst een sms vanmorgen over of ik nog spullen van hem had. En toen een sms over dat hij zijn kamer uitgaat en dus de sleutels nodig heeft (ter verduidelijking, om deze terug te geven aan de huurbaas)
En toen ik net mijn vriendin op bezoek had werd er gebeld met privenummer. Ik herkende ergens zijn stem. Was mijn ex, al bijna anderhalve maand niet gesproken. Dat was gek.
Hij vroeg me heel vriendelijk of ik niet wilde ophangen en even wilde luisteren. Ik was zwak en ja hing dit keer niet op. Maar ik bleef sterk, kort en bondig in mijn antwoorden. Hij zei dat hij een stuk verder ging wonen dus we elkaar niet meer zullen gaan zien. Ik was even stil en toen zei ik: nou dan zal je vast je geluk gevonden hebben. Succes. En ik wilde weer ophangen. Hij poogde nog wat verder te praten maar ik heb hem daarop gezegd dat ik hem niets te zeggen had. Hoe gaat het met je? Vroeg hij. Ook daarop gaf ik aan dat ik daar geen antwoord ging geven. En ik zei hem dat ik niet snapte waarom hij belde, met een kutsmoes over de sleutels... Affin, hij hoopte me nog te zien voordat hij donderdag ging verhuizen. En dat hij mij terug wilde maar niet meer wist hoe hij dat moest doen. Ik zei hem dat ik echt niets te zeggen had en er niet aan toe was met hem te praten. Ik zei dat ik hem wel een bericht zou geven als ik dat wel was. Is dat oke voor je? Ja dat was oke voor hem. En zo geschiedde het gesprek. De laatste van mijn leven met hem denk ik. Tjeee dat klinkt raar. Ik ga hem dat seintje natuurlijk niet geven. En straks is hij toch ergens aan de andere kant van NL aan het samenwonen. Oja hij beweerde dat hij niet voor iemand ging verhuizen, maar omdat hij het niet meer volhield in dat hok. Yo???
Heb het wel even rot met mezelf, het is dus nu een feit. Maar ik besef me ook dat ik lijntjes met hem hou zolang ik het zelf blijf uitzetten. Zucht. Wat is loslaten toch zwaar....
Vandaag een vriendin op visite gehad, we hadden veel te bepraten, elkaar al lang niet gezien. Ik vertelde over mijn leerproces, door opleiding en therapie, inzichten en kwartjes die gevallen zijn. Wat ik eigenlijk jaren heb gedaan en nu pas echt zie en begrijp.
Maar dat is nog steeds maar rationeel.
MAAR WAT ER VANDAAG GEBEURDE:
Ik ben door mijn ex gebeld. Eerst een sms vanmorgen over of ik nog spullen van hem had. En toen een sms over dat hij zijn kamer uitgaat en dus de sleutels nodig heeft (ter verduidelijking, om deze terug te geven aan de huurbaas)
En toen ik net mijn vriendin op bezoek had werd er gebeld met privenummer. Ik herkende ergens zijn stem. Was mijn ex, al bijna anderhalve maand niet gesproken. Dat was gek.
Hij vroeg me heel vriendelijk of ik niet wilde ophangen en even wilde luisteren. Ik was zwak en ja hing dit keer niet op. Maar ik bleef sterk, kort en bondig in mijn antwoorden. Hij zei dat hij een stuk verder ging wonen dus we elkaar niet meer zullen gaan zien. Ik was even stil en toen zei ik: nou dan zal je vast je geluk gevonden hebben. Succes. En ik wilde weer ophangen. Hij poogde nog wat verder te praten maar ik heb hem daarop gezegd dat ik hem niets te zeggen had. Hoe gaat het met je? Vroeg hij. Ook daarop gaf ik aan dat ik daar geen antwoord ging geven. En ik zei hem dat ik niet snapte waarom hij belde, met een kutsmoes over de sleutels... Affin, hij hoopte me nog te zien voordat hij donderdag ging verhuizen. En dat hij mij terug wilde maar niet meer wist hoe hij dat moest doen. Ik zei hem dat ik echt niets te zeggen had en er niet aan toe was met hem te praten. Ik zei dat ik hem wel een bericht zou geven als ik dat wel was. Is dat oke voor je? Ja dat was oke voor hem. En zo geschiedde het gesprek. De laatste van mijn leven met hem denk ik. Tjeee dat klinkt raar. Ik ga hem dat seintje natuurlijk niet geven. En straks is hij toch ergens aan de andere kant van NL aan het samenwonen. Oja hij beweerde dat hij niet voor iemand ging verhuizen, maar omdat hij het niet meer volhield in dat hok. Yo???
Heb het wel even rot met mezelf, het is dus nu een feit. Maar ik besef me ook dat ik lijntjes met hem hou zolang ik het zelf blijf uitzetten. Zucht. Wat is loslaten toch zwaar....
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:16
amari: wat knap van je zeg! Ik weet niet of ik het vol zou kunnen houden als hij zou zeggen: ik wil je wel terug maar weet niet hoe. Pfffff.... Heftig gebeuren allemaal, vooral wetende dat hij niet meer direct bereikbaar zal zijn. Niet dat je dat nu doet, maar het feit dat het (hypothetisch gezien) zou kunnen maakt het wel anders denk ik.
Goed om met mensen te praten over je eigen proces. Doe ik ook meer en meer, en ieder gesprek merk ik weer dat ik weer een stukje verwerk. En constateren dat je gegroeid bent is hartstikke fijn gevoel toch?
Vandaag had ik een oud collega / vriendin op bezoek, en wat was het fijn om met haar te praten. Zij straalt zo'n rust uit, en kan me ook echt het gevoel geven dat ik het goed doe. Ergens heb ik dat toch steeds nog nodig, om dat vanuit mijn omgeving te halen. Er zal een moment komen dat ik dat ook uit mezelf kan halen, maar nu is dit wel even lekker (is altijd lekker eigenlijk, toch?). Fijn gegeten, ik gekookt, daarna koffie op het balkon, gewandeld met de honden, ijsje gehaald, en op de bank nog gekletst. Even een hele dikke knuffel (wat is dat heerlijk!) en nu is ze net naar huis.
Wat kun je toch gelukkig zijn met zulke mensen om je heen he!
Goed om met mensen te praten over je eigen proces. Doe ik ook meer en meer, en ieder gesprek merk ik weer dat ik weer een stukje verwerk. En constateren dat je gegroeid bent is hartstikke fijn gevoel toch?
Vandaag had ik een oud collega / vriendin op bezoek, en wat was het fijn om met haar te praten. Zij straalt zo'n rust uit, en kan me ook echt het gevoel geven dat ik het goed doe. Ergens heb ik dat toch steeds nog nodig, om dat vanuit mijn omgeving te halen. Er zal een moment komen dat ik dat ook uit mezelf kan halen, maar nu is dit wel even lekker (is altijd lekker eigenlijk, toch?). Fijn gegeten, ik gekookt, daarna koffie op het balkon, gewandeld met de honden, ijsje gehaald, en op de bank nog gekletst. Even een hele dikke knuffel (wat is dat heerlijk!) en nu is ze net naar huis.
Wat kun je toch gelukkig zijn met zulke mensen om je heen he!
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:40
Ik moest het wel volhouden. Ik heb nu zoveel wijsheid. En hij heeft tenslotte geld van me gestolen. Als ik erover nadenk ben ik veel te goed geweest om hem uberhaupt nog te woord te staan. Maar nu is het wel klaar denk ik. Hij zei dat hij mij wel terug wil maar niet meer weet hoe. Hij is klaar met vechten denk ik. Hij vertrekt donderdag en dan zijn zijn kansen klaar hier.
Tuurlijk als ik mijn gevoel volg dan bel ik hem nu op en bespreek ik alle ins en outs die hij nog niet weet. Maar wat voegt het toe voor mij? Van hem krijg ik alleen maar leugens te horen. Hij zal weer ontkennen dat hij een ander heeft en ook niet eerlijk vertellen waarom hij zo ver gaat verhuizen. Hij strooit mij zand in de ogen en ik zal nog meer vragen krijgen.
Ik weet nu nog steeds niet meer als dan ik in die smsjes lees, want ik heb niet meer gevraagd. Overigens heb ik hem wijsgemaakt dat ik zijn smsjes niet ontvang dus ook niet weet wat hij stuurt dus ook niet kan beantwoorden.
Direct na ons telefoongesprek kreeg ik een sms van hem met weer een ander telefoonnummer. Dat hij wegging in januari zat hij op nr 3 en in juni op nr 6. Ik tel nu zijn 11e nummer.
Hij weet dus nu iig dat ik zijn smsjes blokkeer en dat het niet veel nut heeft mij nog te smsen met voor mij bekende nummers.
Wel gek om uit zijn mond te horen dat we elkaar niet meer zullen zien omdat hij een stuk verderop gaat wonen. Het is nu echt: boek dicht. Ja het maakt het wel anders inderdaad.
Maar het geeft mij ook rust. Ik kan nu weer rustig over straat zonder overal om me heen te kijken of hem onbewust gaan zoeken in de stad ofzo.
Lekker dat je ook gewoon lieve mensen om je heen hebt die je begrijpen. En die ook de tijd voor je hebben. Dat is niet iedereen gegeven hoor. Ik heb ze gelukkig ook. Maar wat je zegt over dat gevoel uit jezelf willen halen, dat is ook wat ik wens. Die vriendin is ook gewoon happy single, nou zo fijn dat ze dat echt ook zo voelt. Ik ben eerlijkgezegd nog nooit happy single geweest. Dus tja, ik heb ook veel werk aan de winkel. Maar wat nou het geheim is..... konden ze het maar zeggen he? Was er maar een opleiding voor.
In ieder geval: veel zelfliefde geven en blij worden van jezelf omdat je echt VOELT dat het goed is zo. Een passie hebben ergens voor. Ergens helemaal in opgaan misschien. De wereld om je heen soms even helemaal kunnen vergeten.
Als ik het zo lees, bk, ga je echt de goede kant op!
Tuurlijk als ik mijn gevoel volg dan bel ik hem nu op en bespreek ik alle ins en outs die hij nog niet weet. Maar wat voegt het toe voor mij? Van hem krijg ik alleen maar leugens te horen. Hij zal weer ontkennen dat hij een ander heeft en ook niet eerlijk vertellen waarom hij zo ver gaat verhuizen. Hij strooit mij zand in de ogen en ik zal nog meer vragen krijgen.
Ik weet nu nog steeds niet meer als dan ik in die smsjes lees, want ik heb niet meer gevraagd. Overigens heb ik hem wijsgemaakt dat ik zijn smsjes niet ontvang dus ook niet weet wat hij stuurt dus ook niet kan beantwoorden.
Direct na ons telefoongesprek kreeg ik een sms van hem met weer een ander telefoonnummer. Dat hij wegging in januari zat hij op nr 3 en in juni op nr 6. Ik tel nu zijn 11e nummer.
Hij weet dus nu iig dat ik zijn smsjes blokkeer en dat het niet veel nut heeft mij nog te smsen met voor mij bekende nummers.
Wel gek om uit zijn mond te horen dat we elkaar niet meer zullen zien omdat hij een stuk verderop gaat wonen. Het is nu echt: boek dicht. Ja het maakt het wel anders inderdaad.
Maar het geeft mij ook rust. Ik kan nu weer rustig over straat zonder overal om me heen te kijken of hem onbewust gaan zoeken in de stad ofzo.
Lekker dat je ook gewoon lieve mensen om je heen hebt die je begrijpen. En die ook de tijd voor je hebben. Dat is niet iedereen gegeven hoor. Ik heb ze gelukkig ook. Maar wat je zegt over dat gevoel uit jezelf willen halen, dat is ook wat ik wens. Die vriendin is ook gewoon happy single, nou zo fijn dat ze dat echt ook zo voelt. Ik ben eerlijkgezegd nog nooit happy single geweest. Dus tja, ik heb ook veel werk aan de winkel. Maar wat nou het geheim is..... konden ze het maar zeggen he? Was er maar een opleiding voor.
In ieder geval: veel zelfliefde geven en blij worden van jezelf omdat je echt VOELT dat het goed is zo. Een passie hebben ergens voor. Ergens helemaal in opgaan misschien. De wereld om je heen soms even helemaal kunnen vergeten.
Als ik het zo lees, bk, ga je echt de goede kant op!
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:47
weet je amari; ik ga het niet analyseren, en mezelf ook niet voorhouden dat ik nu in stijgende lijn zit ofzo. Ik weet dat er ook weer slechte momenten zullen zijn, ga niet verwachten dat ik alleen maar kutgevoelens heb, of verwachten dat ik me allemaal helemaal happy de peppie voel. Ik ga eigenlijk verwachtingsloos de dagen tegemoet, en dat maakt dat alles er mag zijn: boos, blij, verdrietig, kut, alles. En als het goed is, dan probeer ik ook echt het genietengevoel te vinden, en een enkele keer lukt dat ook. En dat is fijn, mooi meegenomen, en daar 'teer ik op' vandaag. Om morgen gewoon weer een nieuwe dag te beginnen.
Succes met alles rondom ex; je klinkt inderdaad wijs en verstandig. KNap!
Succes met alles rondom ex; je klinkt inderdaad wijs en verstandig. KNap!
