Relaties
alle pijlers
And this is the END
zondag 8 augustus 2010 om 15:53
Ben boos, verdrietig en teleurgesteld.............
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
maandag 9 augustus 2010 om 17:57
Lieve Waaromdan: overhaast jezelf nu niet. Ik ben sinds 2 weken verhuist uit ons oude huis (vind het moeilijk om het anders te noemen nog) na 2 maanden nog samen gewoond te hebben ondanks het feit dat we uit elkaar zijn gegaan. Volg je gevoel, deal met de emoties die er nu komen en bekijk het dag voor dag. Als jij vindt dat je moeder het moet weten, bel haar dan en vertel het. WEet ze het niet; laat het even lekker zo. Blijf bij jezelf! Sterkte!
maandag 9 augustus 2010 om 19:10
weet het niet meer
voel me zo vreselijk weggegooid, helemaal nils waard
waardeloos
Ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds zaterdag
Door de telefoon vind ik ook zoiets, kan me dan waarschijnlijk niet inhouden. Ben enig kind, moeder is alleen (vader overleden) en wil niet dat ze vreselijk veel verdiet gaat hebben
ik zie het wel...weet even niet meer wat ik moet doen
Krijg klap op klap, dacht dat ik sterk zou zijn als mij zoiets zou gebeuren maar heb het idee dat ik langzaam alles laat varen en wel zie waar het schip strand
Als mijn kinderen iets vragen probeer ik daar wel een zo eerlijk mogelijk antwoord op te geven, daar hebben ze recht op.
Dat ze niet alle details horen te weten snap ik ook wel, zo ver ga ik ook niet
voel me zo vreselijk weggegooid, helemaal nils waard
waardeloos
Ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds zaterdag
Door de telefoon vind ik ook zoiets, kan me dan waarschijnlijk niet inhouden. Ben enig kind, moeder is alleen (vader overleden) en wil niet dat ze vreselijk veel verdiet gaat hebben
ik zie het wel...weet even niet meer wat ik moet doen
Krijg klap op klap, dacht dat ik sterk zou zijn als mij zoiets zou gebeuren maar heb het idee dat ik langzaam alles laat varen en wel zie waar het schip strand
Als mijn kinderen iets vragen probeer ik daar wel een zo eerlijk mogelijk antwoord op te geven, daar hebben ze recht op.
Dat ze niet alle details horen te weten snap ik ook wel, zo ver ga ik ook niet
maandag 9 augustus 2010 om 19:39
iemand zei van de week tegen mij: juist als je je kut voelt, als je je verdriet toelaat en enorm gaat zitten janken, dán ben je sterk. Ook al voelt het niet zo, je bent hartstikke sterk!
'Zien waar het schip strand' is wellicht het beste wat je kunt doen op dit moment: kijken waar het leven je brengt. Natuurlijk moet je er een keer keuzes in gaan maken, en doortastend gaan zijn, maar gun jezelf ook de tijd om dit te verwerken. Je bent pas een paar dagen zover joh!
'Zien waar het schip strand' is wellicht het beste wat je kunt doen op dit moment: kijken waar het leven je brengt. Natuurlijk moet je er een keer keuzes in gaan maken, en doortastend gaan zijn, maar gun jezelf ook de tijd om dit te verwerken. Je bent pas een paar dagen zover joh!
maandag 9 augustus 2010 om 19:47
[quote]waaromdan schreef op 09 augustus 2010 @ 16:04:
Oppas zou alleen oma zijn (zijn moeder) die woont in de buurt.
Maar dan nog, ik zou zo niet weten wat voor cursus/opleiding etc
heb al zitten denken aan van alles maar dan nog, zal ik er ook een baan in moeten vinden.
Dit is natuurlijk onzin. Je kunt gebruik maken van een oppasbureau, een advertentie plaatsen op marktplaats voor oppas gevraagd, buurtmeisjes vragen, een advertentie bij de plaatselijke supermarkt ophangen, enz. enz. Denken/zeggen dat je wegens gebrek aan oppas geen studie kunt volgen is een heel slecht (lees: geen) excuus.
Neemt niet weg dat ik het allemaal heel vervelend voor je vind hoor. Maar zoals je zelf al weet, velen zijn je voorgegaan. Het is een tijd van overleven, en zelfmedelijden is een luxe die je je op dit moment niet kunt veroorloven. (Eigenlijk nooit, vind ik persoonlijk, maar dat terzijde..). Probeer jezelf aan te leren de komende tijd zo praktisch mogelijk te denken. En met 39 ben je gewoon nog hartstikke jong, je kunt nog prima een geheel nieuwe carriere starten. Ga hierover eens in gesprek op het UWV.
Oppas zou alleen oma zijn (zijn moeder) die woont in de buurt.
Maar dan nog, ik zou zo niet weten wat voor cursus/opleiding etc
heb al zitten denken aan van alles maar dan nog, zal ik er ook een baan in moeten vinden.
Dit is natuurlijk onzin. Je kunt gebruik maken van een oppasbureau, een advertentie plaatsen op marktplaats voor oppas gevraagd, buurtmeisjes vragen, een advertentie bij de plaatselijke supermarkt ophangen, enz. enz. Denken/zeggen dat je wegens gebrek aan oppas geen studie kunt volgen is een heel slecht (lees: geen) excuus.
Neemt niet weg dat ik het allemaal heel vervelend voor je vind hoor. Maar zoals je zelf al weet, velen zijn je voorgegaan. Het is een tijd van overleven, en zelfmedelijden is een luxe die je je op dit moment niet kunt veroorloven. (Eigenlijk nooit, vind ik persoonlijk, maar dat terzijde..). Probeer jezelf aan te leren de komende tijd zo praktisch mogelijk te denken. En met 39 ben je gewoon nog hartstikke jong, je kunt nog prima een geheel nieuwe carriere starten. Ga hierover eens in gesprek op het UWV.
dinsdag 10 augustus 2010 om 10:40
quote:waaromdan schreef op 09 augustus 2010 @ 19:10:
weet het niet meer
voel me zo vreselijk weggegooid, helemaal nils waard
waardeloos
Ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds zaterdag
Door de telefoon vind ik ook zoiets, kan me dan waarschijnlijk niet inhouden. Ben enig kind, moeder is alleen (vader overleden) en wil niet dat ze vreselijk veel verdriet gaat hebben
ik zie het wel...weet even niet meer wat ik moet doen
Krijg klap op klap, dacht dat ik sterk zou zijn als mij zoiets zou gebeuren maar heb het idee dat ik langzaam alles laat varen en wel zie waar het schip strand
Als mijn kinderen iets vragen probeer ik daar wel een zo eerlijk mogelijk antwoord op te geven, daar hebben ze recht op.
Dat ze niet alle details horen te weten snap ik ook wel, zo ver ga ik ook nietIk begrijp precies wat je bedoelt.
Destijds opende ik ook een topic. "Kan ik het alleen?"en moet je zeggen dat ik zo ontzettend veel steun heb gehad aan de meiden die hetzelfde mee hebben gemaakt als wat ik nu meemaak. Het doet zo goed te weten dat er iemand is die precies jouw gevoel kan vangen en weet hoeveel pijn verdriet en frustratie erachter schuil gaat.
Jij kunt het ook.
Met vallen en opstaan maar ook voor jou komt er een dag dat de zon weer schijnt ook al lijkt dat nu onmogelijk.
Blijf schrijven en gooi je frustraties verdriet etc. hier neer.
Er zal steun blijven komen.
Echt ik ben de meiden hier voor altijd dankbaar voor hun begrip geduld en meeleven.
weet het niet meer
voel me zo vreselijk weggegooid, helemaal nils waard
waardeloos
Ik heb mijn moeder niet meer gesproken sinds zaterdag
Door de telefoon vind ik ook zoiets, kan me dan waarschijnlijk niet inhouden. Ben enig kind, moeder is alleen (vader overleden) en wil niet dat ze vreselijk veel verdriet gaat hebben
ik zie het wel...weet even niet meer wat ik moet doen
Krijg klap op klap, dacht dat ik sterk zou zijn als mij zoiets zou gebeuren maar heb het idee dat ik langzaam alles laat varen en wel zie waar het schip strand
Als mijn kinderen iets vragen probeer ik daar wel een zo eerlijk mogelijk antwoord op te geven, daar hebben ze recht op.
Dat ze niet alle details horen te weten snap ik ook wel, zo ver ga ik ook nietIk begrijp precies wat je bedoelt.
Destijds opende ik ook een topic. "Kan ik het alleen?"en moet je zeggen dat ik zo ontzettend veel steun heb gehad aan de meiden die hetzelfde mee hebben gemaakt als wat ik nu meemaak. Het doet zo goed te weten dat er iemand is die precies jouw gevoel kan vangen en weet hoeveel pijn verdriet en frustratie erachter schuil gaat.
Jij kunt het ook.
Met vallen en opstaan maar ook voor jou komt er een dag dat de zon weer schijnt ook al lijkt dat nu onmogelijk.
Blijf schrijven en gooi je frustraties verdriet etc. hier neer.
Er zal steun blijven komen.
Echt ik ben de meiden hier voor altijd dankbaar voor hun begrip geduld en meeleven.
dinsdag 10 augustus 2010 om 14:28
Weet je wat het stomme is............misschien heb ik zelf ook wel een groot deel in deze ellende aan mezelf te danken (ben geen lieverdje) maar ik wil het dus echt niet. Dat hij weggaat
Vind het zo erg en niet voor de zooi die dan komt, zoals gezegd zijn vele mij voorgegaan, maar gewoon omdat ik hem niet kwijt wil.
Niet als vader en niet als partner.
heb altijd gedacht dat we er samen uit zouden komen en nu......... Weet niet hoe ik hem moet bereiken om echt te praten, van mijn part met een therapeut (gatver, heb ik altijd de kriebels van gehad) maar ik wil ALLES doen om dit te redden.
Vind het zo erg en niet voor de zooi die dan komt, zoals gezegd zijn vele mij voorgegaan, maar gewoon omdat ik hem niet kwijt wil.
Niet als vader en niet als partner.
heb altijd gedacht dat we er samen uit zouden komen en nu......... Weet niet hoe ik hem moet bereiken om echt te praten, van mijn part met een therapeut (gatver, heb ik altijd de kriebels van gehad) maar ik wil ALLES doen om dit te redden.
dinsdag 10 augustus 2010 om 15:17
Waaromdan.... ik heb ook zo lang gedacht dat we er toch uit moesten kunnen komen, dat ik hem misschien best wel kon veranderen.... het is me gewoon niet gelukt.
Ik ben ook heel lang in therapie geweest, alleen want hij vond zo'n therapeut een geldklopper (iemand die alleen maar aan zijn salaris dacht)
Ik hoop echt voor jou dat jullie er samen uit kunnen komen!
Ik ben ook heel lang in therapie geweest, alleen want hij vond zo'n therapeut een geldklopper (iemand die alleen maar aan zijn salaris dacht)
Ik hoop echt voor jou dat jullie er samen uit kunnen komen!
dinsdag 10 augustus 2010 om 15:24
Ik vind dat therapie eigenlijk verplicht zou moeten zijn als er kinderen in het spel zijn.
Je zou elke middel moeten aanpakken om te kijken of het tij te keren valt.
Je hebt nooit wat te verliezen, want je staat al aan de voet van het verlies.
Je kan alleen maar winst behalen toch? of het slaagt of het wordt duidelijk dat de relatie echt over is. In beide gevallen zal het je helpen.
Ik hoop dat je partner bereidt is het te doen, nog open staat.
Kan je een rustig gesprek hierover aangaan?
Je zou elke middel moeten aanpakken om te kijken of het tij te keren valt.
Je hebt nooit wat te verliezen, want je staat al aan de voet van het verlies.
Je kan alleen maar winst behalen toch? of het slaagt of het wordt duidelijk dat de relatie echt over is. In beide gevallen zal het je helpen.
Ik hoop dat je partner bereidt is het te doen, nog open staat.
Kan je een rustig gesprek hierover aangaan?
woensdag 11 augustus 2010 om 00:33
Ik heb het vanmiddag geprobeerd ook al wist ik dat ik niet veel tijd had omdat hij naar zijn werk moest. Nadeel is ook dat ik tijdens het gesprek overmand wordt door verdriet en allen maar kan huilen, zat notabene te hyperventileren.................
Hij ziet het NU niet zitten, denkt niet dat er iets gaat veranderen. Hij zegt "Ik heb al zo vaak iets gezegd over dit of dat" waarna ik hem heb uitgelegd dat iets zeggen of er daadwerkelijk over praten toch heel anders is. En dat ook ik dingen heb aangekaart waar niets me is gedaan of is afgedaan als kritiek. Hij geeft me daarin ook wel gelijk maar hij zegt dat hij nu niet kan zeggen of het beter gaat worden. We hebben afgesproken de rest van de zomervakantie voorbij te laten gaan, ook voor de meiden. Ik hoef van mijn baas niet te werken als dat niet haalbaar is (was de afgelopen 2 dagen een zombie) dus zit nu met mijn meiden op de camping.
Merk dat ik het zelf slecht trek, slaap weinig en eten is een moeilijk iets.
Hij ziet het NU niet zitten, denkt niet dat er iets gaat veranderen. Hij zegt "Ik heb al zo vaak iets gezegd over dit of dat" waarna ik hem heb uitgelegd dat iets zeggen of er daadwerkelijk over praten toch heel anders is. En dat ook ik dingen heb aangekaart waar niets me is gedaan of is afgedaan als kritiek. Hij geeft me daarin ook wel gelijk maar hij zegt dat hij nu niet kan zeggen of het beter gaat worden. We hebben afgesproken de rest van de zomervakantie voorbij te laten gaan, ook voor de meiden. Ik hoef van mijn baas niet te werken als dat niet haalbaar is (was de afgelopen 2 dagen een zombie) dus zit nu met mijn meiden op de camping.
Merk dat ik het zelf slecht trek, slaap weinig en eten is een moeilijk iets.
woensdag 11 augustus 2010 om 08:37
wat goed van je dat je je baas op de hoogte hebt gebracht, en ook goed dat je met je man probeert te praten. Lastig dat hij er niet voor open lijkt te staan, dan wordt het al snel vechten tegen de bierkaai. Als hij er geen vertrouwen in heeft, wordt het moeilijk er nog samen aan te werken. En in je eentje ergens aan werken lukt niet. Goed dat je afleiding zoekt, er komt een moment dat je ook weer graag gaat werken; een plek waar het leven wel gewoon doorgaat en waar je nog iets kunt doen waarin je je relatief goed voelt. Sterkte!
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:47
Wat een ellende.............elke ochtend wakker worden en dan komt "Het is echt"
Ik hbe het niet gedroomd, het is de F&&%ng werkelijkheid.
ZOndag ga ik naar huis, hij zal er niet zijn zei hij.
"Is beter als we even niet bij elkaar zitten enzo"
Tuurlijk.............
Maandag gaat hij voor een paar dagen weg voor zijn werk (was al bekend) al had ik toen al gezegd dat et geen goed plan was.
Heb alleen de nodige smsjes gestuurd ivm de kinderen (echt noodzakelijke, niet dat ze het leuk hebben)
Hij belde later en toen ook nog wel een "gesprek" gehad.
Hij vroeg hoe het met me ging..............DUH wat voor antwoord verwacht je dan????
Ik kan het er niet over hebben, met niemand, zonder te gaan huilen. Als ik er alleen al aan denk springen de tranen in mijn ogen. Maar ik doe mijn best en huil alleen als er niemand is.
Mijn meiden houden zich goed, hebben het overdag ook te druk. 's Avonds willen ze nog wel eens stil zijn en dingen zeggen of vragen. Maandag is hij de hele dag bij ze, maar ik zorg dat ik thuis ben op het moment dat hij vertrekt. Niet voor hem maar wel voor mijn kinderen.
Zo nu ga ik aan de wijn.............die heb ik wel verdiend
Ik hbe het niet gedroomd, het is de F&&%ng werkelijkheid.
ZOndag ga ik naar huis, hij zal er niet zijn zei hij.
"Is beter als we even niet bij elkaar zitten enzo"
Tuurlijk.............
Maandag gaat hij voor een paar dagen weg voor zijn werk (was al bekend) al had ik toen al gezegd dat et geen goed plan was.
Heb alleen de nodige smsjes gestuurd ivm de kinderen (echt noodzakelijke, niet dat ze het leuk hebben)
Hij belde later en toen ook nog wel een "gesprek" gehad.
Hij vroeg hoe het met me ging..............DUH wat voor antwoord verwacht je dan????
Ik kan het er niet over hebben, met niemand, zonder te gaan huilen. Als ik er alleen al aan denk springen de tranen in mijn ogen. Maar ik doe mijn best en huil alleen als er niemand is.
Mijn meiden houden zich goed, hebben het overdag ook te druk. 's Avonds willen ze nog wel eens stil zijn en dingen zeggen of vragen. Maandag is hij de hele dag bij ze, maar ik zorg dat ik thuis ben op het moment dat hij vertrekt. Niet voor hem maar wel voor mijn kinderen.
Zo nu ga ik aan de wijn.............die heb ik wel verdiend
vrijdag 13 augustus 2010 om 20:56
Ach meisje toch...........
Echt waar, nu zul je het niet zien.
maar je moet door dit diepe dal om straks weer te gaan klimmen.
Klimmen totdat je niet hoger meer kunt.
En al geloof je het nu niet maar je gaat boven jezelf uitstijgen.
Het komt echt goed ook al voelt het nu als 1 donker zwart gat.
En je kids zijn flexibel. Blijf met ze praten hoe moeilijk dat ook is.
En binnenvetters moet je af en toe een zetje geven om te praten maar niet pushen een klein zetje maar.
Meis het komt goed echt waar maar heel veel slechte dagen gaan er nog komen en dan langzaam wat dagen die een grijze kleur krijgen. Echt zwart blijft het niet.
Ook jij kunt het net als zo velen hier.
Blijf schrijven en wij blijven lezen en helpen zoveel we kunnen.
Kus Kat
Echt waar, nu zul je het niet zien.
maar je moet door dit diepe dal om straks weer te gaan klimmen.
Klimmen totdat je niet hoger meer kunt.
En al geloof je het nu niet maar je gaat boven jezelf uitstijgen.
Het komt echt goed ook al voelt het nu als 1 donker zwart gat.
En je kids zijn flexibel. Blijf met ze praten hoe moeilijk dat ook is.
En binnenvetters moet je af en toe een zetje geven om te praten maar niet pushen een klein zetje maar.
Meis het komt goed echt waar maar heel veel slechte dagen gaan er nog komen en dan langzaam wat dagen die een grijze kleur krijgen. Echt zwart blijft het niet.
Ook jij kunt het net als zo velen hier.
Blijf schrijven en wij blijven lezen en helpen zoveel we kunnen.
Kus Kat
maandag 16 augustus 2010 om 07:57
Moeilijk.............................
Gisteren thuisgekomen, vandaag werken.
Hebben nog een lang gesprek gehad.
Punt is dat hij al lang met zijn "problemen" loopt en dat het bij hem is gebarsten.
Hij zegt dat hij niet zo makkelijk de knop kan terugdraaien alsof alles wat hem (en mij) dwars zit met een gesprek is opgelost.
heb hem gezegd dat hij ons de kans moet geven om er voor te vechten. Dat je elkaar de kans moet geven om de dingen die je dwarzitten uit te praten en proberen anders te doen.
Daar is hij het mee eens maar wil er wel voor de volle 100% achter staan. Dat begrijp ik, maar heb gezegd dat ik het niet zonder slag of stoot zal laten barsten en er alles aan zal doen. Ik wil wel vechten en hij wil dat ook maar heeft door bepaalde situaties die vechtlust verloren.
Wij zijn het er ook over eens dat onze relatie niet een uit het boekje was (verkering/daten, leuke dingen doen en dan langzaam samen verder)
Wij hebben een turbulente start gehad met 2 kids binnen afzienbare tijd. Echt veel tijd samen is er nooit geweest.
Ik zei dat nu de meiden groter zijn die tijd samen steeds makkelijker zou worden en we daar op in moeten spelen. Tijd maken voor ons zelf en PRATEN.
Hij staat er niet negatief tegenover maar zegt dat zijn beslissing niet in één dag is genomen dus dat hij wil nadenken over verdere stappen.
hoe dit allemaal uit gaat pakken..................Who knows!!
Ik ben in ieder geval strijdlustig
Gisteren thuisgekomen, vandaag werken.
Hebben nog een lang gesprek gehad.
Punt is dat hij al lang met zijn "problemen" loopt en dat het bij hem is gebarsten.
Hij zegt dat hij niet zo makkelijk de knop kan terugdraaien alsof alles wat hem (en mij) dwars zit met een gesprek is opgelost.
heb hem gezegd dat hij ons de kans moet geven om er voor te vechten. Dat je elkaar de kans moet geven om de dingen die je dwarzitten uit te praten en proberen anders te doen.
Daar is hij het mee eens maar wil er wel voor de volle 100% achter staan. Dat begrijp ik, maar heb gezegd dat ik het niet zonder slag of stoot zal laten barsten en er alles aan zal doen. Ik wil wel vechten en hij wil dat ook maar heeft door bepaalde situaties die vechtlust verloren.
Wij zijn het er ook over eens dat onze relatie niet een uit het boekje was (verkering/daten, leuke dingen doen en dan langzaam samen verder)
Wij hebben een turbulente start gehad met 2 kids binnen afzienbare tijd. Echt veel tijd samen is er nooit geweest.
Ik zei dat nu de meiden groter zijn die tijd samen steeds makkelijker zou worden en we daar op in moeten spelen. Tijd maken voor ons zelf en PRATEN.
Hij staat er niet negatief tegenover maar zegt dat zijn beslissing niet in één dag is genomen dus dat hij wil nadenken over verdere stappen.
hoe dit allemaal uit gaat pakken..................Who knows!!
Ik ben in ieder geval strijdlustig
maandag 16 augustus 2010 om 14:42
Goed van jou in ieder geval dat je strijdlustig bent. En je hebt gelijk: praten praten praten!
Ik hoop voor jou dat het geen eenrichtingsverkeer wordt, dat je de enige bent die er voor wil gaan. Ga ervoor meid!
Ik was degene hier die steeds maar wilde dat "het" liep en wilde praten. Na ruim 7 jaar ben ik pas in gaan zien dat het vechten tegen de bierkaai was.
Ik hoop voor jou dat het geen eenrichtingsverkeer wordt, dat je de enige bent die er voor wil gaan. Ga ervoor meid!
Ik was degene hier die steeds maar wilde dat "het" liep en wilde praten. Na ruim 7 jaar ben ik pas in gaan zien dat het vechten tegen de bierkaai was.
maandag 16 augustus 2010 om 21:35
Lieve waaromdan,
Eigenlijk wil ik hetzelfde zeggen als monique 64
Ik wens je ongelooflijk veel kracht toe in deze periode.
En hoop dat het allemaal goed voor jullie gaat aflopen.
En dat jullie weer het geluk samen kunnen vinden.
Heel veel sterkte.
En mocht je nog vragen hebben over wat dan ook, schroom dan niet en vraag het hier of in een ander topic.
Sterkte Kat.
Eigenlijk wil ik hetzelfde zeggen als monique 64
Ik wens je ongelooflijk veel kracht toe in deze periode.
En hoop dat het allemaal goed voor jullie gaat aflopen.
En dat jullie weer het geluk samen kunnen vinden.
Heel veel sterkte.
En mocht je nog vragen hebben over wat dan ook, schroom dan niet en vraag het hier of in een ander topic.
Sterkte Kat.
dinsdag 17 augustus 2010 om 10:35
Dank jullie wel voor jullie lieve woorden.
Heb een erg slechte nacht gehad.
Ex is gisteren voor het werk vertrokken en contact is lastig en duur.
Heb voor zover ik weet nog niks vernomen (ga zo mijn mobiel checken)
Loop al 2 dagen met een misselijk gevoel in mijn maag maar voor de meiden moet ik wel gewoon doorgaan natuurlijk.
Al duik ik het liefst een paar dagen onder de dekens...............
Heb een erg slechte nacht gehad.
Ex is gisteren voor het werk vertrokken en contact is lastig en duur.
Heb voor zover ik weet nog niks vernomen (ga zo mijn mobiel checken)
Loop al 2 dagen met een misselijk gevoel in mijn maag maar voor de meiden moet ik wel gewoon doorgaan natuurlijk.
Al duik ik het liefst een paar dagen onder de dekens...............
dinsdag 17 augustus 2010 om 13:20
ja dat zou ik vandaag ook wel willen...onder die dekens duiken maar we moeten verder Waaromdan, we moeten sterk zijn voor de kinderen! Snap heel goed wat je bedoeld en hoe je je voelt.
Ik heb momenteel echt zo'n gevoel alsof ik hier op vakantie ben, ik zit hier mijn tijd nog uit totdat ik de sleutel krijg van mijn eigen woning.
Hebben je meiden nog vakantie?
Ik heb momenteel echt zo'n gevoel alsof ik hier op vakantie ben, ik zit hier mijn tijd nog uit totdat ik de sleutel krijg van mijn eigen woning.
Hebben je meiden nog vakantie?
dinsdag 17 augustus 2010 om 21:37
Ben vanmiddag, na alle zooi te hebben opgeruimd en dingen te hebben geregeld, weer vertrokken naar de camping.
Het weer zit niet mee maar de meiden hebben hier meer dan thuis nu.
Zij moeten maandag as weer naar school ex/partner (goh, weet niet eens hoe ik hem moet noemen na afgelopen zondag) is dan nog niet thuis. De opvang ed komt dan geheel voor mijn rekening.
He gisteren gewerkt en vanmiddag mijn chef gesproken. Gelukkig is hij erg meelevend, het is stil op het werk nu en dan dwalen mijn gedachten helemaal af.
Hij heeft gezegd dat ik in de ziektewet ben!!! en als ik wil praten mag ik hem bellen en hij ziet wel wanneer ik kom werken. "Kom eerst maar langs om een bakkie te doen en ga rustig voor je kinderen zorgen"
Dat is een hele opluchting, zag namelijk even niet hoe ik het moest gaan doen.
Met gemengde gevoelens wacht ik de "thuiskomst" van ex/partner af. Gaan we nog verder praten of wil hij echt niet meer (hij wist na het gesprek niet goed meer wat te doen)
Ik kan niet anders doen dan afwachten en hopen................
Het weer zit niet mee maar de meiden hebben hier meer dan thuis nu.
Zij moeten maandag as weer naar school ex/partner (goh, weet niet eens hoe ik hem moet noemen na afgelopen zondag) is dan nog niet thuis. De opvang ed komt dan geheel voor mijn rekening.
He gisteren gewerkt en vanmiddag mijn chef gesproken. Gelukkig is hij erg meelevend, het is stil op het werk nu en dan dwalen mijn gedachten helemaal af.
Hij heeft gezegd dat ik in de ziektewet ben!!! en als ik wil praten mag ik hem bellen en hij ziet wel wanneer ik kom werken. "Kom eerst maar langs om een bakkie te doen en ga rustig voor je kinderen zorgen"
Dat is een hele opluchting, zag namelijk even niet hoe ik het moest gaan doen.
Met gemengde gevoelens wacht ik de "thuiskomst" van ex/partner af. Gaan we nog verder praten of wil hij echt niet meer (hij wist na het gesprek niet goed meer wat te doen)
Ik kan niet anders doen dan afwachten en hopen................
dinsdag 17 augustus 2010 om 22:45
quote:waaromdan schreef op 17 augustus 2010 @ 21:37:
Ik kan niet anders doen dan afwachten en hopen................
Slopend................ Dat wachten, hopen, het malen,
cirkeltje denken enz.
Voor jou hoop ik dat er snel duidelijkheid komt.
Goede of slechte afloop maar alles is beter dan wachten.
Ik hoop dat je vannacht goed slaapt.
Ik kan niet anders doen dan afwachten en hopen................
Slopend................ Dat wachten, hopen, het malen,
cirkeltje denken enz.
Voor jou hoop ik dat er snel duidelijkheid komt.
Goede of slechte afloop maar alles is beter dan wachten.
Ik hoop dat je vannacht goed slaapt.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 17 augustus 2010 om 23:24
