Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
donderdag 8 november 2007 om 00:50
Wat afschuwelijk Jurri om je vader zo te moeten zien en de onzekerheid over wat komen gaat is killing, vreselijk gewoon.
Ik heb het helaas ook meegemaakt met mijn schoonvader die als mijn eigen vader voor me was en mijn moeder is ook aan kanker overleden.
Afschuwelijke afschuwelijke tijd, vooral als je de hoop op genezing moet laten varen, dan wordt het toch anders dan toen er nog hoop op beter worden was.Vreselijke moeilijke tijd en afgrijselijk om iemand waar je zo van houdt te zien aftakelen en je kunt gewoon niets doen, je staat machteloos.
Hoe is je moeder er onder, zussen, broers????
Kunnen jullie elkaar steunen?
Heel veel sterkte Jurri.
Ik heb het helaas ook meegemaakt met mijn schoonvader die als mijn eigen vader voor me was en mijn moeder is ook aan kanker overleden.
Afschuwelijke afschuwelijke tijd, vooral als je de hoop op genezing moet laten varen, dan wordt het toch anders dan toen er nog hoop op beter worden was.Vreselijke moeilijke tijd en afgrijselijk om iemand waar je zo van houdt te zien aftakelen en je kunt gewoon niets doen, je staat machteloos.
Hoe is je moeder er onder, zussen, broers????
Kunnen jullie elkaar steunen?
Heel veel sterkte Jurri.
donderdag 8 november 2007 om 01:04
Jurri, ik zit in dezelfde situatie. Mijn vader heeft ook kanker. Is een heel lang verhaal. Maar om het even kort te houden. 6 jaar geleden kreeg mijn vader kanker, slokdarm weggehaald. Hij kan niet meer praten, heel moeilijk eten etc. Daarna is er heel veel gebeurd met hem en ook met de mensen om hem heen. Ook mijn leven word er door een groot deel voor bepaald. Al zes jaar lang onzekerheid. Ook een hele opgave voor mijn moeder, die hem zo'n 24 uur per dag verzorgd. Ik weet niet of je om mijn verhaal verlegen zit. Als ik je ergens mee kan helpen, reageer dan gerust. I.i.g. wens ik je heel veel sterkte.
donderdag 8 november 2007 om 01:11
Hi Jurri
Helaas weet ik maar al te goed waar je doorheen gaat... Ik heb mijn vader verloren aan longkanker, deze maand vier jaar geleden. Hij is niet al te lang ziek geweest, tweeëneenhalve maand (gelukkig ging het snel) maar ik weet hoe het is zijn aftakeling mee te maken en machteloos toe te kijken.
Ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen (f) (f), ook voor je vader natuurlijk (f) (f). Kunnen jullie een beetje praten over wat er komen gaat? Hoe moeilijk ook, nu kán het nog, dus ik hoop echt dat jullie dat kunnen.
Heel veel sterkte, aarzel niet om je verhaal te komen doen hier op het forum want we zullen er zijn voor je... nogmaals
Helaas weet ik maar al te goed waar je doorheen gaat... Ik heb mijn vader verloren aan longkanker, deze maand vier jaar geleden. Hij is niet al te lang ziek geweest, tweeëneenhalve maand (gelukkig ging het snel) maar ik weet hoe het is zijn aftakeling mee te maken en machteloos toe te kijken.
Ik wil je dan ook heel veel sterkte wensen (f) (f), ook voor je vader natuurlijk (f) (f). Kunnen jullie een beetje praten over wat er komen gaat? Hoe moeilijk ook, nu kán het nog, dus ik hoop echt dat jullie dat kunnen.
Heel veel sterkte, aarzel niet om je verhaal te komen doen hier op het forum want we zullen er zijn voor je... nogmaals
donderdag 8 november 2007 om 08:49
Hallo Jurri,
Allereerst een .
Ik heb niet dezelfde ervaring als jij. Mijn vader overleed vorig jaar december aan een hersenbloeding. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Toen ik het hoorde lag hij al in coma. Hij heeft nog 3 dagen geleefd en ik heb 3 dagen aan zijn bed gezeten in het ziekenhuis.
Maar om van te voren te weten dat je vader dood gaat is ook niet makkelijk. Heb je een goede band met je vader? En leeft je moeder nog?
Probeer zo veel mogelijk tijd hem door te brengen.
En schrijf het hier een beetje van je af. Nogmaals een en heel veel sterkte.
Allereerst een .
Ik heb niet dezelfde ervaring als jij. Mijn vader overleed vorig jaar december aan een hersenbloeding. Ik heb geen afscheid van hem kunnen nemen. Toen ik het hoorde lag hij al in coma. Hij heeft nog 3 dagen geleefd en ik heb 3 dagen aan zijn bed gezeten in het ziekenhuis.
Maar om van te voren te weten dat je vader dood gaat is ook niet makkelijk. Heb je een goede band met je vader? En leeft je moeder nog?
Probeer zo veel mogelijk tijd hem door te brengen.
En schrijf het hier een beetje van je af. Nogmaals een en heel veel sterkte.
donderdag 8 november 2007 om 11:00
Hoi Jurri,
wat een verschrikkelijk nieuws voor jou en je familie! Wat moeilijk ook dat niet bekend is hoelang hij nog heeft en dat je maar op de volgende uitzaaiing moet gaan zitten wachten..:S Het is erg rot om iemand die je zo dierbaar is zo te zien lijden, wetende dat je niets kunt doen..
Ik hoop dat jullie toch ook nog een beetje kunnen genieten van elkaar!
Zoals mimmiepimmie zegt: praat, huil, lach, vraag, knuffel, nu het nog kan.
Ik heb vijf jaar geleden mijn moeder verloren aan kanker en op dit moment heeft m'n vader deze ziekte. Of hij beter wordt is nog niet bekend, maar hij ondergaat nu de hele toestand van bestralingen en chemo's en over een tijdje wordt bekeken of het aanslaat. Door alle moeilijkheden heen proberen we het samen toch ook zo fijn mogelijk te hebben en stom genoeg wordt de band tussen ons nu nog zó enorm veel sterker; da's dan toch nog iets positiefs aan de situatie.
Hoe is het bij jou? Heb je hulp/steun van moeder/broers/zussen/andere familie/vrienden? Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt waar je je hart kan luchten. Hier kun je in ieder geval ook altijd de dingen kwijt waar je mee zit of wat dan ook..
Véél sterkte!
Dikke knuffel en veel liefs!
wat een verschrikkelijk nieuws voor jou en je familie! Wat moeilijk ook dat niet bekend is hoelang hij nog heeft en dat je maar op de volgende uitzaaiing moet gaan zitten wachten..:S Het is erg rot om iemand die je zo dierbaar is zo te zien lijden, wetende dat je niets kunt doen..
Ik hoop dat jullie toch ook nog een beetje kunnen genieten van elkaar!
Zoals mimmiepimmie zegt: praat, huil, lach, vraag, knuffel, nu het nog kan.
Ik heb vijf jaar geleden mijn moeder verloren aan kanker en op dit moment heeft m'n vader deze ziekte. Of hij beter wordt is nog niet bekend, maar hij ondergaat nu de hele toestand van bestralingen en chemo's en over een tijdje wordt bekeken of het aanslaat. Door alle moeilijkheden heen proberen we het samen toch ook zo fijn mogelijk te hebben en stom genoeg wordt de band tussen ons nu nog zó enorm veel sterker; da's dan toch nog iets positiefs aan de situatie.
Hoe is het bij jou? Heb je hulp/steun van moeder/broers/zussen/andere familie/vrienden? Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt waar je je hart kan luchten. Hier kun je in ieder geval ook altijd de dingen kwijt waar je mee zit of wat dan ook..
Véél sterkte!
Dikke knuffel en veel liefs!
donderdag 8 november 2007 om 11:24
Bedankt voor jullie lieve reacties, allemaal.
@ Raldy: Wat een naar verhaal ook, van jouw vader. Dat met die van mij sleept zich nu ook al enkele jaren voort. Een paar jaar terug dachten ze dat ie genezen was, maar nu is dus toch het tegendeel gebleken. Raldy, hoe communiceer je nu met je vader nu hij niet meer kan praten?
@Amidala84: Ik merk ook dat de band met mijn vader sterker geworden is. We gingen altijd al best goed met elkaar om, maar sinds de diagnose ongeveer 3 jaar geleden gesteld werd, is de band nog beter geworden.
Gelukkig heb ik veel steun aan mijn moeder en mijn zus. Ook mijn man is erg lief voor me, hoewel het voor hem toch anders is. Hij weet soms niet hoe hij met mij moet omgaan of op me moet reageren als ik verdrietig ben. Dat is soms wel lastig.
@ Raldy: Wat een naar verhaal ook, van jouw vader. Dat met die van mij sleept zich nu ook al enkele jaren voort. Een paar jaar terug dachten ze dat ie genezen was, maar nu is dus toch het tegendeel gebleken. Raldy, hoe communiceer je nu met je vader nu hij niet meer kan praten?
@Amidala84: Ik merk ook dat de band met mijn vader sterker geworden is. We gingen altijd al best goed met elkaar om, maar sinds de diagnose ongeveer 3 jaar geleden gesteld werd, is de band nog beter geworden.
Gelukkig heb ik veel steun aan mijn moeder en mijn zus. Ook mijn man is erg lief voor me, hoewel het voor hem toch anders is. Hij weet soms niet hoe hij met mij moet omgaan of op me moet reageren als ik verdrietig ben. Dat is soms wel lastig.
vrijdag 9 november 2007 om 14:28
Tsja, hoe gaat het met me? Net terug van een gesprek in het ziekenhuis. Er zijn weer nieuwe bulten ontdekt die hoogstwaarschijnlijk ook tumoren zijn. Ik schrok wel behoorlijk dat de arts het had over een levensverwachting van weken of maanden. Dat vind ik niet echt lang..
Verder spraken ze over mn vader alsof het over een oude fiets gaat die niet meer gerepareerd kan worden. Hij leek er zelf niet zo mee te zitten. Ik snap wel dat ze geen mooie praatjes kunnen gaan ophangen als het er allemaal niet goed uitziet, maar leuk is anders. Ben echt doodmoe nu. Dat ziekenhuis is een ware energy-sucker.
Verder spraken ze over mn vader alsof het over een oude fiets gaat die niet meer gerepareerd kan worden. Hij leek er zelf niet zo mee te zitten. Ik snap wel dat ze geen mooie praatjes kunnen gaan ophangen als het er allemaal niet goed uitziet, maar leuk is anders. Ben echt doodmoe nu. Dat ziekenhuis is een ware energy-sucker.
vrijdag 9 november 2007 om 20:37
@Jurri, zeker een naar verhaal van mijn vader. Altijd die twijfel en onzekerheid en steeds het beeld van een vader dat alleen maar minder word. Dan wil je zoveel doen en dan kan je het niet. Het communiceren gaat moeilijk, er zijn wel hulpmiddelen voor, maar ondanks dat word het steeds moeilijker voor hem. Wat ik heel erg moeilijk vind is dat er geen oplossing is voor dit. De moelijkheden gaan zich pas oplossen als hij dood is, er is immers geen kans op herstel. Maar het idee dat hij hier niet meer is, daar wil ik ook niet aan denken. Zodoende heb ik duizendenéén gedachten.
zaterdag 10 november 2007 om 11:59
Ja, dat herken ik wel. Bij mijn vader wordt het ook steeds lastiger allemaal. Hij kan eigenlijk niet meer alleen thuis zijn (ouders zijn gescheiden) en hij wordt gewoon steeds zieker. En het houdt pas op als ie dood is. Maar ja, dat wil ik natuurlijk ook niet! Hoewel ik soms wel denk dat het beter is voor hem. Inderdaad 1001 gedachten...
zaterdag 10 november 2007 om 15:20
Hoi Jurri,
Ten eerste wil ik je veel kracht toewensen. Ik heb zelf vorige week gehoord dat mijn vader kanker heeft en afgelopen dinsdag hoorden we dat hij niet meer beter zal worden. Ze geven hem met chemo no een jaar.
Eerlijk gezegd weet ik niet helemaal wat ik hier mee aan moet, ik vind het allemaal heel zwaar, alle gevoelens die dit met zich meebrengt. Het heeft dan ook nog geen plaats gevonden in mijn leven, maar ja, daar is het ook te vroeg voor. Ik hoop dat ik op een of andere manier de kracht heb om er mee om te gaan, vind het erg moeilijk.
Ik wens je veel sterkte.
Ten eerste wil ik je veel kracht toewensen. Ik heb zelf vorige week gehoord dat mijn vader kanker heeft en afgelopen dinsdag hoorden we dat hij niet meer beter zal worden. Ze geven hem met chemo no een jaar.
Eerlijk gezegd weet ik niet helemaal wat ik hier mee aan moet, ik vind het allemaal heel zwaar, alle gevoelens die dit met zich meebrengt. Het heeft dan ook nog geen plaats gevonden in mijn leven, maar ja, daar is het ook te vroeg voor. Ik hoop dat ik op een of andere manier de kracht heb om er mee om te gaan, vind het erg moeilijk.
Ik wens je veel sterkte.
maandag 12 november 2007 om 16:41
Ik zit ook in dezelfde situatie. Vind het nu moeilijk om uitgebreid te reageren omdat het erg slecht gaat momenteel.
In juli de diagnose gekregen. In 1 keer van gezond 'u heeft waarschijnlijk niets maar voor de zekerheid maken we een echo' naar de uitslag van die echo: 'kanker, vergevorderd, met een prognose van nog een half jaar tot hooguit een jaar'. Er heeft niets tussenin gezeten. Dat was begin juli.
Nu is mijn vader net terug uit het ziekenhuis van een (remmende, niet genezende) chemokuur die erg heftig was. Hij is er nog heel ziek van. Voor het eerst echt heel ziek. Dat is confronterend. De kuur is voorbij, het zal wel weer wat beter worden. Over een maand opnieuw, maar ik denk niet dat hij dat nog gaat doen. Hoe dan ook, het gaat op een gegeven moment weer net zo slecht worden als het nu is, en dat zal niet zo lang meer duren. Ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Ik voel me nog veel te jong om mijn vader te verliezen, mijn vader is zelf ook nog helemaal niet oud (55). Het voelt niet eerlijk, maar het is wel de realiteit.
Lista, Jurri, Amidala, Raldy, ook voor jullie veel sterkte. Het is een zware periode, ik voel met jullie mee.
Sienna, Tante Sjaan, mastermind, mimmiepimmie, lapin, jullie zitten in de situatie waar ik binnenkort ook in terecht ga komen. Het zal zwaar voor jullie zijn. Ik kan (nog) niet echt met jullie meevoelen, sluit me daar nu nog voor af. Maar het gaat komen. Ook voor jullie heel veel sterkte.
In juli de diagnose gekregen. In 1 keer van gezond 'u heeft waarschijnlijk niets maar voor de zekerheid maken we een echo' naar de uitslag van die echo: 'kanker, vergevorderd, met een prognose van nog een half jaar tot hooguit een jaar'. Er heeft niets tussenin gezeten. Dat was begin juli.
Nu is mijn vader net terug uit het ziekenhuis van een (remmende, niet genezende) chemokuur die erg heftig was. Hij is er nog heel ziek van. Voor het eerst echt heel ziek. Dat is confronterend. De kuur is voorbij, het zal wel weer wat beter worden. Over een maand opnieuw, maar ik denk niet dat hij dat nog gaat doen. Hoe dan ook, het gaat op een gegeven moment weer net zo slecht worden als het nu is, en dat zal niet zo lang meer duren. Ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan. Ik voel me nog veel te jong om mijn vader te verliezen, mijn vader is zelf ook nog helemaal niet oud (55). Het voelt niet eerlijk, maar het is wel de realiteit.
Lista, Jurri, Amidala, Raldy, ook voor jullie veel sterkte. Het is een zware periode, ik voel met jullie mee.
Sienna, Tante Sjaan, mastermind, mimmiepimmie, lapin, jullie zitten in de situatie waar ik binnenkort ook in terecht ga komen. Het zal zwaar voor jullie zijn. Ik kan (nog) niet echt met jullie meevoelen, sluit me daar nu nog voor af. Maar het gaat komen. Ook voor jullie heel veel sterkte.
maandag 12 november 2007 om 23:54
Voor iedereen die in de hel zit die kanker heet:
Vor alle nabestaanden (f), maar ook zeker (f) (f) voor iedereen die nu nog middenin dat slopende, machteloze, wanhopige, 'het wordt alleen maar slechter' proces zit.
Over pakweg anderhalf uur is het vier jaar geleden dat m'n Parent (mijn koosnaampje voor hem) zijn laatste adem uitblies. 51 jaar jong.
@Pyredine: misschien zit je er niet op te wachten, maar over wat je als laatste schreef: ik voelde me precies hetzelfde, en toen zei mijn cheffin: "Je kan het je nu nog niet voorstellen, maar je zal zien: je kan het dragen. Echt. Het ergste heb je al gehad, hoe ongeloofwaardig dat ook mag klinken. Dat kreeg je namelijk op de dag dat je wereld in elkaar stortte, je hoorde dat het kanker was en je pappa van 'niet lekker, weet niet wat het is' ineens terminaal patiënt werd."
Ik geloofde het niet. Maar ze had gelijk. Ze deelde haar ervaring met mij, en ik deel hem met jou, in de hoop je angst voor de dag die komen gaat, een heel klein beetje weg te nemen.
Als leven lijden wordt, wordt sterven bevrijden. Ik denk aan jullie allemaal.
Vor alle nabestaanden (f), maar ook zeker (f) (f) voor iedereen die nu nog middenin dat slopende, machteloze, wanhopige, 'het wordt alleen maar slechter' proces zit.
Over pakweg anderhalf uur is het vier jaar geleden dat m'n Parent (mijn koosnaampje voor hem) zijn laatste adem uitblies. 51 jaar jong.
@Pyredine: misschien zit je er niet op te wachten, maar over wat je als laatste schreef: ik voelde me precies hetzelfde, en toen zei mijn cheffin: "Je kan het je nu nog niet voorstellen, maar je zal zien: je kan het dragen. Echt. Het ergste heb je al gehad, hoe ongeloofwaardig dat ook mag klinken. Dat kreeg je namelijk op de dag dat je wereld in elkaar stortte, je hoorde dat het kanker was en je pappa van 'niet lekker, weet niet wat het is' ineens terminaal patiënt werd."
Ik geloofde het niet. Maar ze had gelijk. Ze deelde haar ervaring met mij, en ik deel hem met jou, in de hoop je angst voor de dag die komen gaat, een heel klein beetje weg te nemen.
Als leven lijden wordt, wordt sterven bevrijden. Ik denk aan jullie allemaal.
maandag 12 november 2007 om 23:56
Sterfbed
Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.
Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.
Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten ;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten
zoals hij bij zijn eigen vader zat :
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.
Ik kreeg dit gedicht toegemaild van een lieve vriendin, het is van J.P. Rawie en ik heb er veel troost in gevonden, ook al was het pijnlijk tegelijk.
Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.
Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.
Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten ;
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten
zoals hij bij zijn eigen vader zat :
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.
Ik kreeg dit gedicht toegemaild van een lieve vriendin, het is van J.P. Rawie en ik heb er veel troost in gevonden, ook al was het pijnlijk tegelijk.
