Kinderen
alle pijlers
Kind dat niet praat
maandag 23 augustus 2010 om 09:08
Hallo allemaal,
Ik weet niet of ik dit onderwerp in psyche moet zetten of bij kinderen. Ik gok hier maar op
.
Ik heb heb een dochter van 4,5. Ze gaat sinds een half jaar naar school en daarvoor naar de peuterzaal. Probleem met haar is dat ze niet praat. Tegen bijna niemand. Zal beetje kort vertellen hoe het gegaan is.
Met 2,5 jaar ging mijn dochter naar de peuterzaal. Dat vond ze hel spannend, want het was elke keer huilen en ingedoken het gebouw in. Op een gegeven moment ging dat huilen wel over, maar de rest niet. Op die leeftijd begon ze pas met praten. Ze was wel laat, maar ze haal de schade binnen no time in. Alleen merkten ze daar op de peuterzaal niets van, want mevrouwtje praatte tegen niemand. Moest ook niets van knuffels weten etc. Ze vond iedereen heel eng (zo te zien). ik weet neit precies wanneer, maar op een gegeven moment hebben we contact gezocht met een orthopedagoog. Die ging haar observeren en zag dat ze dus wel contact probeerde te zoeken door erbij te staan (dat werd ook geaccepteerd), maar ze zei dus neits. Ondertussen begon onze dochter wat te praten met kindje (heel minimaal) en kreeg ze contact met 1 meisje. Als advies kregen we dat we haar neit moesten dwingen te praten en haar veel 1 op 1 laten spelen met kindjes (dus vooral dat ene kindje) en als ze naar school ging werd verwacht dat het wel beter zou gaan. Oh ja ondertussen heeft die mevrouw ons ook geholpen onze dochter zindelijk te krijgen, want dat was ook een hele klus.
Eenmaal op school praatte ze weer helemaal met niemand. Eerste tijd was drama want ze wilde neit naar school enz. Kwam een kindje spelen uit de beurt waar ze dan wel mee praatte, maar daar begon ze ruzie mee te maken. Andere meisje van de peuterzaal zag ze bijna niet meer. Opgegeven moment praatte ze daa rook neit meer tegen. Ging ze met een ander meisje spelen, duurde ook neit lang, want ja Maureen praatte neit. IS er hier een meisje geweest, dat ging ook neit want die vroeg steeds waarom ze neit praatte, dus begon ze te huilen. Op school laten de kindjes haar dus steeds meer voor wat ze is. Als er iemand jarig is dan moet ze altijd huilen omdat er hard geschreeuwd wordt. Nu gaat dta iets beter, omdat ze tenminste neit meer huilt als ze de troon ziet staan. Ze schijnt wel meer ontspannen te zijn in de klas, maar verder praat ze neit en is ze helemaal in zichzelf. Ze gaat ook neit iets anders doen tenzij de juf het haar zegt. Ze is dus heel passief. Huilt veel (wle minder dan eerst).
Tips die we nu hebben is haar neit vragen hoe de dag was, maar vertellen wat voor leuke dingen je hebt gezien op school enz. En de juf moet dus meer zorgen dat thuis en school in elkaar over lopen. Dit zijn tips van de othopedagoog van school, wan tde andere heeft ons doorvewezen naar ggnet voor verdere hulp. MAar dat traject begint pas eind september.
Ik ben best wel wanhopig bijna hoe ik mijn dochter toch kan helpen en ook verdrietig omdat ze zo alleen is. Dus ik dacht he laat ik toch eens een bericht plaatsen op het forum in de hoop dat er mensen zijn die dit herkennen of meegemaakt hebben. Ik heb natuurlijk al wat zitten zoeken op internet en het schijnt dat het selectief mutisme is (al is dat nog niet zeker natuurlijk, maar heeft alle schijn van) en dat komt niet zo heel veel voor, dus een aanpak is vrij lastig.
Ik hoop dat mijn verhaal een beetje begrijpend is. Best lastig om dit zo uit te leggen.
Ik weet niet of ik dit onderwerp in psyche moet zetten of bij kinderen. Ik gok hier maar op
.Ik heb heb een dochter van 4,5. Ze gaat sinds een half jaar naar school en daarvoor naar de peuterzaal. Probleem met haar is dat ze niet praat. Tegen bijna niemand. Zal beetje kort vertellen hoe het gegaan is.
Met 2,5 jaar ging mijn dochter naar de peuterzaal. Dat vond ze hel spannend, want het was elke keer huilen en ingedoken het gebouw in. Op een gegeven moment ging dat huilen wel over, maar de rest niet. Op die leeftijd begon ze pas met praten. Ze was wel laat, maar ze haal de schade binnen no time in. Alleen merkten ze daar op de peuterzaal niets van, want mevrouwtje praatte tegen niemand. Moest ook niets van knuffels weten etc. Ze vond iedereen heel eng (zo te zien). ik weet neit precies wanneer, maar op een gegeven moment hebben we contact gezocht met een orthopedagoog. Die ging haar observeren en zag dat ze dus wel contact probeerde te zoeken door erbij te staan (dat werd ook geaccepteerd), maar ze zei dus neits. Ondertussen begon onze dochter wat te praten met kindje (heel minimaal) en kreeg ze contact met 1 meisje. Als advies kregen we dat we haar neit moesten dwingen te praten en haar veel 1 op 1 laten spelen met kindjes (dus vooral dat ene kindje) en als ze naar school ging werd verwacht dat het wel beter zou gaan. Oh ja ondertussen heeft die mevrouw ons ook geholpen onze dochter zindelijk te krijgen, want dat was ook een hele klus.
Eenmaal op school praatte ze weer helemaal met niemand. Eerste tijd was drama want ze wilde neit naar school enz. Kwam een kindje spelen uit de beurt waar ze dan wel mee praatte, maar daar begon ze ruzie mee te maken. Andere meisje van de peuterzaal zag ze bijna niet meer. Opgegeven moment praatte ze daa rook neit meer tegen. Ging ze met een ander meisje spelen, duurde ook neit lang, want ja Maureen praatte neit. IS er hier een meisje geweest, dat ging ook neit want die vroeg steeds waarom ze neit praatte, dus begon ze te huilen. Op school laten de kindjes haar dus steeds meer voor wat ze is. Als er iemand jarig is dan moet ze altijd huilen omdat er hard geschreeuwd wordt. Nu gaat dta iets beter, omdat ze tenminste neit meer huilt als ze de troon ziet staan. Ze schijnt wel meer ontspannen te zijn in de klas, maar verder praat ze neit en is ze helemaal in zichzelf. Ze gaat ook neit iets anders doen tenzij de juf het haar zegt. Ze is dus heel passief. Huilt veel (wle minder dan eerst).
Tips die we nu hebben is haar neit vragen hoe de dag was, maar vertellen wat voor leuke dingen je hebt gezien op school enz. En de juf moet dus meer zorgen dat thuis en school in elkaar over lopen. Dit zijn tips van de othopedagoog van school, wan tde andere heeft ons doorvewezen naar ggnet voor verdere hulp. MAar dat traject begint pas eind september.
Ik ben best wel wanhopig bijna hoe ik mijn dochter toch kan helpen en ook verdrietig omdat ze zo alleen is. Dus ik dacht he laat ik toch eens een bericht plaatsen op het forum in de hoop dat er mensen zijn die dit herkennen of meegemaakt hebben. Ik heb natuurlijk al wat zitten zoeken op internet en het schijnt dat het selectief mutisme is (al is dat nog niet zeker natuurlijk, maar heeft alle schijn van) en dat komt niet zo heel veel voor, dus een aanpak is vrij lastig.
Ik hoop dat mijn verhaal een beetje begrijpend is. Best lastig om dit zo uit te leggen.
maandag 23 augustus 2010 om 09:51
quote:tante schreef op 23 augustus 2010 @ 09:40:
Ik ben zelf balletjuf en heb ook een paar kindjes in mijn groepen gehad die - in mijn lessen althans - niet praatten. Hoewel ik heel goed begrijp dat je zo met haar meeleeft en haar actief wil helpen, weet ik wel uit mijn ervaring dat zoiets plotseling over kan gaan zodra het kind zich volledig op haar gemak voelt. Zo heb ik een paar keer gehad dat een kind uit het niets haar mond opentrok, en ik na een paar maanden voor het eerst haar stem hoorde.
Mijn tactiek om er mee om te gaan is dat ik het kind niet probeer te ontzien, door bijvoorbeeld geen vragen meer te stellen, maar haar juist te betrekken in het gesprek. Als het kind niet antwoordt, leg ik er echter geen druk op. Zo probeer ik de meest ongedwongen sfeer te creëren voor het kind maar tegelijkertijd wel stimulans te geven te praten.
Hoe is het contact met de juf op school en jouw dochter? Hoe gaat de juf ermee om? En hebben jullie het er thuis weleens met haar over gehad? (Zou ik trouwens niet te vaak doen, omdat het dan beladen wordt.)
Ik denk dat het bij onze dochter wat extremer is. Want dan had ze dat nu wel gedaan. De juf gaat er ook heel ogedwongen mee om. soms neemt ze wat mee van huis dat wil ze aan de juf laten zien (haar manier om contact te maken) en dan hebben ze het erverbaalover in de kring. De juf legt de nadruk op non-verbale communicatie. V.b. onze dochter heeft roze nagelak op en dan zegt de juf. Oh die roze nagelak heb ik ook, kijk maar! Het na-apen van mijn dochter en spelenderwijs. Zorgen dat ze een vertrouwensband krijgen.
Thuis hebben we het er neit over. Natuurlijk wel gehad, maar inmiddels weten we beter en onze dochter verteld zelf ook gewoon van op school praat ik niet he. Dat weet ze ook dondersgoed. Ze verteld ook dat ze het eng vind om te praten.
Ik ben zelf balletjuf en heb ook een paar kindjes in mijn groepen gehad die - in mijn lessen althans - niet praatten. Hoewel ik heel goed begrijp dat je zo met haar meeleeft en haar actief wil helpen, weet ik wel uit mijn ervaring dat zoiets plotseling over kan gaan zodra het kind zich volledig op haar gemak voelt. Zo heb ik een paar keer gehad dat een kind uit het niets haar mond opentrok, en ik na een paar maanden voor het eerst haar stem hoorde.
Mijn tactiek om er mee om te gaan is dat ik het kind niet probeer te ontzien, door bijvoorbeeld geen vragen meer te stellen, maar haar juist te betrekken in het gesprek. Als het kind niet antwoordt, leg ik er echter geen druk op. Zo probeer ik de meest ongedwongen sfeer te creëren voor het kind maar tegelijkertijd wel stimulans te geven te praten.
Hoe is het contact met de juf op school en jouw dochter? Hoe gaat de juf ermee om? En hebben jullie het er thuis weleens met haar over gehad? (Zou ik trouwens niet te vaak doen, omdat het dan beladen wordt.)
Ik denk dat het bij onze dochter wat extremer is. Want dan had ze dat nu wel gedaan. De juf gaat er ook heel ogedwongen mee om. soms neemt ze wat mee van huis dat wil ze aan de juf laten zien (haar manier om contact te maken) en dan hebben ze het erverbaalover in de kring. De juf legt de nadruk op non-verbale communicatie. V.b. onze dochter heeft roze nagelak op en dan zegt de juf. Oh die roze nagelak heb ik ook, kijk maar! Het na-apen van mijn dochter en spelenderwijs. Zorgen dat ze een vertrouwensband krijgen.
Thuis hebben we het er neit over. Natuurlijk wel gehad, maar inmiddels weten we beter en onze dochter verteld zelf ook gewoon van op school praat ik niet he. Dat weet ze ook dondersgoed. Ze verteld ook dat ze het eng vind om te praten.
maandag 23 augustus 2010 om 09:51
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 09:08:
Hallo allemaal,
Ik weet niet of ik dit onderwerp in psyche moet zetten of bij kinderen. Ik gok hier maar op.
Ik heb heb een dochter van 4,5. Ze gaat sinds een half jaar naar school en daarvoor naar de peuterzaal. Probleem met haar is dat ze niet praat. Tegen bijna niemand. Zal beetje kort vertellen hoe het gegaan is.
Met 2,5 jaar ging mijn dochter naar de peuterzaal. Dat vond ze hel spannend, want het was elke keer huilen en ingedoken het gebouw in. Op een gegeven moment ging dat huilen wel over, maar de rest niet. Op die leeftijd begon ze pas met praten. Ze was wel laat, maar ze haal de schade binnen no time in. Alleen merkten ze daar op de peuterzaal niets van, want mevrouwtje praatte tegen niemand. Moest ook niets van knuffels weten etc. Ze vond iedereen heel eng (zo te zien). ik weet neit precies wanneer, maar op een gegeven moment hebben we contact gezocht met een orthopedagoog. Die ging haar observeren en zag dat ze dus wel contact probeerde te zoeken door erbij te staan (dat werd ook geaccepteerd), maar ze zei dus neits. Ondertussen begon onze dochter wat te praten met kindje (heel minimaal) en kreeg ze contact met 1 meisje. Als advies kregen we dat we haar neit moesten dwingen te praten en haar veel 1 op 1 laten spelen met kindjes (dus vooral dat ene kindje) en als ze naar school ging werd verwacht dat het wel beter zou gaan. Oh ja ondertussen heeft die mevrouw ons ook geholpen onze dochter zindelijk te krijgen, want dat was ook een hele klus.
Eenmaal op school praatte ze weer helemaal met niemand. Eerste tijd was drama want ze wilde neit naar school enz. Kwam een kindje spelen uit de beurt waar ze dan wel mee praatte, maar daar begon ze ruzie mee te maken. Andere meisje van de peuterzaal zag ze bijna niet meer. Opgegeven moment praatte ze daa rook neit meer tegen. Ging ze met een ander meisje spelen, duurde ook neit lang, want ja piep praatte neit. IS er hier een meisje geweest, dat ging ook neit want die vroeg steeds waarom ze neit praatte, dus begon ze te huilen. Op school laten de kindjes haar dus steeds meer voor wat ze is. Als er iemand jarig is dan moet ze altijd huilen omdat er hard geschreeuwd wordt. Nu gaat dta iets beter, omdat ze tenminste neit meer huilt als ze de troon ziet staan. Ze schijnt wel meer ontspannen te zijn in de klas, maar verder praat ze neit en is ze helemaal in zichzelf. Ze gaat ook neit iets anders doen tenzij de juf het haar zegt. Ze is dus heel passief. Huilt veel (wle minder dan eerst).
Tips die we nu hebben is haar neit vragen hoe de dag was, maar vertellen wat voor leuke dingen je hebt gezien op school enz. En de juf moet dus meer zorgen dat thuis en school in elkaar over lopen. Dit zijn tips van de othopedagoog van school, wan tde andere heeft ons doorvewezen naar ggnet voor verdere hulp. MAar dat traject begint pas eind september.
Ik ben best wel wanhopig bijna hoe ik mijn dochter toch kan helpen en ook verdrietig omdat ze zo alleen is. Dus ik dacht he laat ik toch eens een bericht plaatsen op het forum in de hoop dat er mensen zijn die dit herkennen of meegemaakt hebben. Ik heb natuurlijk al wat zitten zoeken op internet en het schijnt dat het selectief mutisme is (al is dat nog niet zeker natuurlijk, maar heeft alle schijn van) en dat komt niet zo heel veel voor, dus een aanpak is vrij lastig.
Ik hoop dat mijn verhaal een beetje begrijpend is. Best lastig om dit zo uit te leggen.
Hallo allemaal,
Ik weet niet of ik dit onderwerp in psyche moet zetten of bij kinderen. Ik gok hier maar op
.Ik heb heb een dochter van 4,5. Ze gaat sinds een half jaar naar school en daarvoor naar de peuterzaal. Probleem met haar is dat ze niet praat. Tegen bijna niemand. Zal beetje kort vertellen hoe het gegaan is.
Met 2,5 jaar ging mijn dochter naar de peuterzaal. Dat vond ze hel spannend, want het was elke keer huilen en ingedoken het gebouw in. Op een gegeven moment ging dat huilen wel over, maar de rest niet. Op die leeftijd begon ze pas met praten. Ze was wel laat, maar ze haal de schade binnen no time in. Alleen merkten ze daar op de peuterzaal niets van, want mevrouwtje praatte tegen niemand. Moest ook niets van knuffels weten etc. Ze vond iedereen heel eng (zo te zien). ik weet neit precies wanneer, maar op een gegeven moment hebben we contact gezocht met een orthopedagoog. Die ging haar observeren en zag dat ze dus wel contact probeerde te zoeken door erbij te staan (dat werd ook geaccepteerd), maar ze zei dus neits. Ondertussen begon onze dochter wat te praten met kindje (heel minimaal) en kreeg ze contact met 1 meisje. Als advies kregen we dat we haar neit moesten dwingen te praten en haar veel 1 op 1 laten spelen met kindjes (dus vooral dat ene kindje) en als ze naar school ging werd verwacht dat het wel beter zou gaan. Oh ja ondertussen heeft die mevrouw ons ook geholpen onze dochter zindelijk te krijgen, want dat was ook een hele klus.
Eenmaal op school praatte ze weer helemaal met niemand. Eerste tijd was drama want ze wilde neit naar school enz. Kwam een kindje spelen uit de beurt waar ze dan wel mee praatte, maar daar begon ze ruzie mee te maken. Andere meisje van de peuterzaal zag ze bijna niet meer. Opgegeven moment praatte ze daa rook neit meer tegen. Ging ze met een ander meisje spelen, duurde ook neit lang, want ja piep praatte neit. IS er hier een meisje geweest, dat ging ook neit want die vroeg steeds waarom ze neit praatte, dus begon ze te huilen. Op school laten de kindjes haar dus steeds meer voor wat ze is. Als er iemand jarig is dan moet ze altijd huilen omdat er hard geschreeuwd wordt. Nu gaat dta iets beter, omdat ze tenminste neit meer huilt als ze de troon ziet staan. Ze schijnt wel meer ontspannen te zijn in de klas, maar verder praat ze neit en is ze helemaal in zichzelf. Ze gaat ook neit iets anders doen tenzij de juf het haar zegt. Ze is dus heel passief. Huilt veel (wle minder dan eerst).
Tips die we nu hebben is haar neit vragen hoe de dag was, maar vertellen wat voor leuke dingen je hebt gezien op school enz. En de juf moet dus meer zorgen dat thuis en school in elkaar over lopen. Dit zijn tips van de othopedagoog van school, wan tde andere heeft ons doorvewezen naar ggnet voor verdere hulp. MAar dat traject begint pas eind september.
Ik ben best wel wanhopig bijna hoe ik mijn dochter toch kan helpen en ook verdrietig omdat ze zo alleen is. Dus ik dacht he laat ik toch eens een bericht plaatsen op het forum in de hoop dat er mensen zijn die dit herkennen of meegemaakt hebben. Ik heb natuurlijk al wat zitten zoeken op internet en het schijnt dat het selectief mutisme is (al is dat nog niet zeker natuurlijk, maar heeft alle schijn van) en dat komt niet zo heel veel voor, dus een aanpak is vrij lastig.
Ik hoop dat mijn verhaal een beetje begrijpend is. Best lastig om dit zo uit te leggen.
maandag 23 augustus 2010 om 09:53
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 09:42:
[...]
Dat is met mijn dochter ook zo. En dat was ook op de peuterzaal. Kwam ik eraan, was het gelijk een ander kind. Op school praat ze ook weleens tegen mij en dan kijken de kindjes met grote ogen. ZE PRAAT! roepen ze dan. Op dat moment wel komisch, maar dat is het natuurlijk niet.
Integendeel! Je dochter kan zich er zo mee in het middelpunt geplaatst voelen dat ze alleen maar nog stijver haar bekkie houdt! Als je meisje verlegen is, werkt zoiets dus echt averechts op haar ' coming out'. Zorg dat je meisje hulp krijgt, want hier gaat ze alleen maar last van krijgen later.
Veel succes
[...]
Dat is met mijn dochter ook zo. En dat was ook op de peuterzaal. Kwam ik eraan, was het gelijk een ander kind. Op school praat ze ook weleens tegen mij en dan kijken de kindjes met grote ogen. ZE PRAAT! roepen ze dan. Op dat moment wel komisch, maar dat is het natuurlijk niet.
Integendeel! Je dochter kan zich er zo mee in het middelpunt geplaatst voelen dat ze alleen maar nog stijver haar bekkie houdt! Als je meisje verlegen is, werkt zoiets dus echt averechts op haar ' coming out'. Zorg dat je meisje hulp krijgt, want hier gaat ze alleen maar last van krijgen later.
Veel succes
maandag 23 augustus 2010 om 09:54
maandag 23 augustus 2010 om 09:58
quote:Garden_of_Sarah schreef op 23 augustus 2010 @ 09:53:
[...]
Integendeel! Je dochter kan zich er zo mee in het middelpunt geplaatst voelen dat ze alleen maar nog stijver haar bekkie houdt! Als je meisje verlegen is, werkt zoiets dus echt averechts op haar ' coming out'. Zorg dat je meisje hulp krijgt, want hier gaat ze alleen maar last van krijgen later.
Veel succes
Dat klopt, maar het is komisch hoe die kindjes verbaasd zijn etc. Dat het voor mijn dochter niet leuk is klopt, dat is ook het lastiger ervan. Je kunt de kindjes neit uit leggen hoe het komt.
Als ze in de kring zitten met hun beker drinken en ze krijgen de dop neit open dan moet je het vragen aan de juf of ze hem open maakt. Onze dochter hoeft dat dus niet. Is wel geprobeerd in begin, maar werkt niet. Dus dan vragen ze wel, waarom hoeft zij dat neit? Ook lastig voor de juf.
[...]
Integendeel! Je dochter kan zich er zo mee in het middelpunt geplaatst voelen dat ze alleen maar nog stijver haar bekkie houdt! Als je meisje verlegen is, werkt zoiets dus echt averechts op haar ' coming out'. Zorg dat je meisje hulp krijgt, want hier gaat ze alleen maar last van krijgen later.
Veel succes
Dat klopt, maar het is komisch hoe die kindjes verbaasd zijn etc. Dat het voor mijn dochter niet leuk is klopt, dat is ook het lastiger ervan. Je kunt de kindjes neit uit leggen hoe het komt.
Als ze in de kring zitten met hun beker drinken en ze krijgen de dop neit open dan moet je het vragen aan de juf of ze hem open maakt. Onze dochter hoeft dat dus niet. Is wel geprobeerd in begin, maar werkt niet. Dus dan vragen ze wel, waarom hoeft zij dat neit? Ook lastig voor de juf.
maandag 23 augustus 2010 om 10:01
quote:Star schreef op 23 augustus 2010 @ 09:55:
Maar dat zou je even bij de IB-er op school na moeten vragen. Kan die niet helpen trouwens?Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
Maar dat zou je even bij de IB-er op school na moeten vragen. Kan die niet helpen trouwens?Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
maandag 23 augustus 2010 om 10:01
quote:Star schreef op 23 augustus 2010 @ 09:55:
Maar dat zou je even bij de IB-er op school na moeten vragen. Kan die niet helpen trouwens?Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
Maar dat zou je even bij de IB-er op school na moeten vragen. Kan die niet helpen trouwens?Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
maandag 23 augustus 2010 om 10:08
quote:tonkje schreef op 23 augustus 2010 @ 09:37:
Toen ik als 4 jarige voor het eerst naar school ging, hield ik ineens op met praten. En mijn moeder vertelde me dat ik tegen de juf als die iets vroeg gebrabbel uitkraamde, waardoor die dacht dat ik verstandelijk gehandicapt was. Dat was het niet, ik was dodelijk en dodelijk verlegen en domweg bang. Al die nieuwe kindjes! Nieuwe omgeving! Alles nieuw!
Het is met mij aardig goed gekomen, al ben ik nooit een grote prater geworden. En als er een nieuwe juf/stagiaire was duurde het ook even voor ik tegen haar wat durfde te zeggen.
Misschien is dit ook het geval bij jouw dochter _MAR_? Al klinkt het wat extremer dan bij mij.
Lijkt een beetje op mijn kleutertijd
Ik heb 2 jaar op de kleuterschool gezeten en 2 jaar lang niks tegen de juffen gezegd.
Het schijnt dat ik wel af en toe wat tegen andere kinderen zei, maar zodra je juf wat vroeg was ik stil.
Ik ben toen overgezet naar een andere kleuterklas, maakte niet uit.
Ik kan em nog herinneren dat er een bord voor me werd gemaakt en elke dag werd afgestreept, als alle vakjes vol waren moest ik gaan praten van de juf.
Nooit gedaan
Ik moet er nu best wel om lachen, dat mijn willetje dus toch gewoon heel sterk was.
Ik ging naar de basisschool ( ander gebouw zoals dat vroeger was) en het was in 1 klap over, ik praatte.
Ik ben nog geen prater, en dat heeft niks met verlegen zijn te maken. Meer met het feit dat ik sommige onzinpraatjes ( over de zus van de buurvrouw van de nicht van de melkboer ) niet interessant vind.
Maar ik kan behoorlijk goed in een vreemd gezelschap mijn mannetje staan en een gesprekje voeren.
Dus er is helemaal niks mis met me....heb ook geen idee waarom ik 2 jaar niks tegen de juffen heb gezegd.
Ik zou me er niet te druk over maken.
Toen ik als 4 jarige voor het eerst naar school ging, hield ik ineens op met praten. En mijn moeder vertelde me dat ik tegen de juf als die iets vroeg gebrabbel uitkraamde, waardoor die dacht dat ik verstandelijk gehandicapt was. Dat was het niet, ik was dodelijk en dodelijk verlegen en domweg bang. Al die nieuwe kindjes! Nieuwe omgeving! Alles nieuw!
Het is met mij aardig goed gekomen, al ben ik nooit een grote prater geworden. En als er een nieuwe juf/stagiaire was duurde het ook even voor ik tegen haar wat durfde te zeggen.
Misschien is dit ook het geval bij jouw dochter _MAR_? Al klinkt het wat extremer dan bij mij.
Lijkt een beetje op mijn kleutertijd
Ik heb 2 jaar op de kleuterschool gezeten en 2 jaar lang niks tegen de juffen gezegd.
Het schijnt dat ik wel af en toe wat tegen andere kinderen zei, maar zodra je juf wat vroeg was ik stil.
Ik ben toen overgezet naar een andere kleuterklas, maakte niet uit.
Ik kan em nog herinneren dat er een bord voor me werd gemaakt en elke dag werd afgestreept, als alle vakjes vol waren moest ik gaan praten van de juf.
Nooit gedaan
Ik moet er nu best wel om lachen, dat mijn willetje dus toch gewoon heel sterk was.
Ik ging naar de basisschool ( ander gebouw zoals dat vroeger was) en het was in 1 klap over, ik praatte.
Ik ben nog geen prater, en dat heeft niks met verlegen zijn te maken. Meer met het feit dat ik sommige onzinpraatjes ( over de zus van de buurvrouw van de nicht van de melkboer ) niet interessant vind.
Maar ik kan behoorlijk goed in een vreemd gezelschap mijn mannetje staan en een gesprekje voeren.
Dus er is helemaal niks mis met me....heb ook geen idee waarom ik 2 jaar niks tegen de juffen heb gezegd.
Ik zou me er niet te druk over maken.
maandag 23 augustus 2010 om 10:14
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 09:54:
[quote]Broedkippetje schreef op 23 augustus 2010 @ 09:42:
[...]
Ik zeg ook niet dat een gehoorprobleem DE oorzaak is, maar dat het kan meespelen. quote]
Dat begreep ik. MAar ik zou het idd even kunnen laten onderzoeken om het uit te sluiten
En dat gehoor noemde ik slechts als voorbeeld om aan te geven dat ik denk dat het oordeel van een arts nuttig zou kunnen zijn, omdat een arts naar meer aspecten kijkt dan een pedagoog, IB'etc.
Ik zou dus niet 'haar gehoor even laten onderzoeken', maar met haar naar een arts gaan.
Maar ja, volgens mij heb ik dat nu genoeg gezegd
[quote]Broedkippetje schreef op 23 augustus 2010 @ 09:42:
[...]
Ik zeg ook niet dat een gehoorprobleem DE oorzaak is, maar dat het kan meespelen. quote]
Dat begreep ik. MAar ik zou het idd even kunnen laten onderzoeken om het uit te sluiten
En dat gehoor noemde ik slechts als voorbeeld om aan te geven dat ik denk dat het oordeel van een arts nuttig zou kunnen zijn, omdat een arts naar meer aspecten kijkt dan een pedagoog, IB'etc.
Ik zou dus niet 'haar gehoor even laten onderzoeken', maar met haar naar een arts gaan.
Maar ja, volgens mij heb ik dat nu genoeg gezegd
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 23 augustus 2010 om 10:21
Broedkippetje, ik heb ook een vraag voor je. Mijn zoon wordt in november drie en praat nog vrijwel niet. Hij heeft bij de geboorte een gehoortest gehad en in januari van dit jaar is er door een KNO-arts naar zijn oren gekeken, maar een echte gehoortest bij een audioloog heeft hij nog niet gehad. Voor de zomervakantie heb ik bij de logopediste aangegeven dat ik graag zou zien dat hij zo'n test zou krijgen, zij zou dat afstemmen met de huisarts, maar na overleg met haar leidinggevende vond ze hem toch te jong en zou hij nog niet goed meewerken met zo'n test, hij heeft namelijk best moeite met taakjes en opdrachtjes.
Nu, een aantal weken later, zit het me toch niet lekker en zou ik toch graag op redelijk korte termijn zijn gehoor willen laten testen. Mijn zoontje gaat binnenkort naar een andere logopediste die meer gespecialiseerd is in peuters, ook gaat hij naar een observatiegroep waar hij gedurende een aantal maanden twee ochtenden per week wordt bekeken om de oorzaak van zijn achterstand te achterhalen. Wat kan ik nu het beste doen om die gehoortest alsnog te bewerkstelligen? Overleg met het consultatiebureau, met de nieuwe logopediste, eerst overleggen of ze via de observatiegroep misschien zijn gehoor ook testen (volgende week hebben we een kennismakingsgesprek) of toch de huisarts bellen?
Nu, een aantal weken later, zit het me toch niet lekker en zou ik toch graag op redelijk korte termijn zijn gehoor willen laten testen. Mijn zoontje gaat binnenkort naar een andere logopediste die meer gespecialiseerd is in peuters, ook gaat hij naar een observatiegroep waar hij gedurende een aantal maanden twee ochtenden per week wordt bekeken om de oorzaak van zijn achterstand te achterhalen. Wat kan ik nu het beste doen om die gehoortest alsnog te bewerkstelligen? Overleg met het consultatiebureau, met de nieuwe logopediste, eerst overleggen of ze via de observatiegroep misschien zijn gehoor ook testen (volgende week hebben we een kennismakingsgesprek) of toch de huisarts bellen?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 23 augustus 2010 om 10:25
quote:Broedkippetje schreef op 23 augustus 2010 @ 10:14:
[...]
En dat gehoor noemde ik slechts als voorbeeld om aan te geven dat ik denk dat het oordeel van een arts nuttig zou kunnen zijn, omdat een arts naar meer aspecten kijkt dan een pedagoog, IB'etc.
Ik zou dus niet 'haar gehoor even laten onderzoeken', maar met haar naar een arts gaan.
Maar ja, volgens mij heb ik dat nu genoeg gezegd Nou bedankt dat je nog een keer de moeite wilde nemen hoor om het WEER uit te leggen.
[...]
En dat gehoor noemde ik slechts als voorbeeld om aan te geven dat ik denk dat het oordeel van een arts nuttig zou kunnen zijn, omdat een arts naar meer aspecten kijkt dan een pedagoog, IB'etc.
Ik zou dus niet 'haar gehoor even laten onderzoeken', maar met haar naar een arts gaan.
Maar ja, volgens mij heb ik dat nu genoeg gezegd Nou bedankt dat je nog een keer de moeite wilde nemen hoor om het WEER uit te leggen.
maandag 23 augustus 2010 om 10:30
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 10:01:
[...]
Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
Sneu voor je grietje.
Heeft ze ook geen vriendinnetjes in de buurt van huis waar ze wel mee wil spelen? Of nichtjes ofzo?
[...]
Dat doen ze al. Plus ze hebben daar eerder een kindje op school gehad die tot groep zes neit praatte. Dus de school snapt de noodzaak ook, maar het is lastig om mee om te gaan. We weten in elk geval allemaal dat het nog een hele tijd kan duren. Ik hoop in elk geval dat tegen de tijd dat ze naar groep drie gaat wat zegt zodat ze ine lk geval mee kan komen. want het is neit alleen sociaal een probleem, maar je komt natuurlijk op een gegeven moment achter in de leerstof.
Sneu voor je grietje.
Heeft ze ook geen vriendinnetjes in de buurt van huis waar ze wel mee wil spelen? Of nichtjes ofzo?
maandag 23 augustus 2010 om 10:32
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 10:25:
[...]
Nou bedankt dat je nog een keer de moeite wilde nemen hoor om het WEER uit te leggen.
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.
[...]
Nou bedankt dat je nog een keer de moeite wilde nemen hoor om het WEER uit te leggen.
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 23 augustus 2010 om 10:33
quote:Broedkippetje schreef op 23 augustus 2010 @ 10:32:
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.Ik hoop dat je mijn vraag tussendoor ook hebt gelezen. Ik wil namelijk wel heel graag je advies.
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.Ik hoop dat je mijn vraag tussendoor ook hebt gelezen. Ik wil namelijk wel heel graag je advies.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 23 augustus 2010 om 10:35
quote:Broedkippetje schreef op 23 augustus 2010 @ 10:32:
[...]
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.quote:Star schreef op 23 augustus 2010 @ 10:30:
[...]
Sneu voor je grietje.
Heeft ze ook geen vriendinnetjes in de buurt van huis waar ze wel mee wil spelen? Of nichtjes ofzo?Nee, ze heeft paar x met meisje uit de buurt gespeeld, die zit nu in haar klas, maar dat ging hier thuis niet goed. Dus dat was toen meteen de laatste keer.
[...]
Zeg, ik probeer je alleen maar te helpen, hoor.
Je reageert een beetje raar op me, vind ik.quote:Star schreef op 23 augustus 2010 @ 10:30:
[...]
Sneu voor je grietje.
Heeft ze ook geen vriendinnetjes in de buurt van huis waar ze wel mee wil spelen? Of nichtjes ofzo?Nee, ze heeft paar x met meisje uit de buurt gespeeld, die zit nu in haar klas, maar dat ging hier thuis niet goed. Dus dat was toen meteen de laatste keer.
maandag 23 augustus 2010 om 10:37
quote:_MAR_ schreef op 23 augustus 2010 @ 10:35:
[...]
[...]
Nee, ze heeft paar x met meisje uit de buurt gespeeld, die zit nu in haar klas, maar dat ging hier thuis niet goed. Dus dat was toen meteen de laatste keer. Helaas ook geen nichtjes en ook geen kinderen van vrienden, omdat wij de enigen zijn met kinderen tot nu toe. Ik heb wel een paar vriendinnen met kinderen, maar die wonen niet ind e buurt, dus die paar x dat ze lekaar zien is dna ook vreemd
[...]
[...]
Nee, ze heeft paar x met meisje uit de buurt gespeeld, die zit nu in haar klas, maar dat ging hier thuis niet goed. Dus dat was toen meteen de laatste keer. Helaas ook geen nichtjes en ook geen kinderen van vrienden, omdat wij de enigen zijn met kinderen tot nu toe. Ik heb wel een paar vriendinnen met kinderen, maar die wonen niet ind e buurt, dus die paar x dat ze lekaar zien is dna ook vreemd
maandag 23 augustus 2010 om 10:38
quote:Susan schreef op 23 augustus 2010 @ 10:21:
Broedkippetje, ik heb ook een vraag voor je. Mijn zoon wordt in november drie en praat nog vrijwel niet. Hij heeft bij de geboorte een gehoortest gehad en in januari van dit jaar is er door een KNO-arts naar zijn oren gekeken, maar een echte gehoortest bij een audioloog heeft hij nog niet gehad. Voor de zomervakantie heb ik bij de logopediste aangegeven dat ik graag zou zien dat hij zo'n test zou krijgen, zij zou dat afstemmen met de huisarts, maar na overleg met haar leidinggevende vond ze hem toch te jong en zou hij nog niet goed meewerken met zo'n test, hij heeft namelijk best moeite met taakjes en opdrachtjes.
Nu, een aantal weken later, zit het me toch niet lekker en zou ik toch graag op redelijk korte termijn zijn gehoor willen laten testen. Mijn zoontje gaat binnenkort naar een andere logopediste die meer gespecialiseerd is in peuters, ook gaat hij naar een observatiegroep waar hij gedurende een aantal maanden twee ochtenden per week wordt bekeken om de oorzaak van zijn achterstand te achterhalen. Wat kan ik nu het beste doen om die gehoortest alsnog te bewerkstelligen? Overleg met het consultatiebureau, met de nieuwe logopediste, eerst overleggen of ze via de observatiegroep misschien zijn gehoor ook testen (volgende week hebben we een kennismakingsgesprek) of toch de huisarts bellen?
Meerdere mogelijkheden.
Misschien is die observatiegroep verbonden met een audiologisch centrum zoals ik eerder beschreef. Dan kun je bij hun terecht.
Zo niet, dan zou ik overleggen met je CB- of huisarts. Of die KNO-arts waar je al geweest bent weer bellen voor een afspraak. (Welke route jij zelf het prettigst vindt).
Als hij met 3 nog vrijwel niet praat, ondanks logopedie, lijkt me een wat uitgebreider KNO-onderzoek met gehoortest op zijn plaats. Maar wel een gehoortest in een gespecialiseerd centrum of bij KNO-arts, want 3 is inderdaad vrij jong.
Broedkippetje, ik heb ook een vraag voor je. Mijn zoon wordt in november drie en praat nog vrijwel niet. Hij heeft bij de geboorte een gehoortest gehad en in januari van dit jaar is er door een KNO-arts naar zijn oren gekeken, maar een echte gehoortest bij een audioloog heeft hij nog niet gehad. Voor de zomervakantie heb ik bij de logopediste aangegeven dat ik graag zou zien dat hij zo'n test zou krijgen, zij zou dat afstemmen met de huisarts, maar na overleg met haar leidinggevende vond ze hem toch te jong en zou hij nog niet goed meewerken met zo'n test, hij heeft namelijk best moeite met taakjes en opdrachtjes.
Nu, een aantal weken later, zit het me toch niet lekker en zou ik toch graag op redelijk korte termijn zijn gehoor willen laten testen. Mijn zoontje gaat binnenkort naar een andere logopediste die meer gespecialiseerd is in peuters, ook gaat hij naar een observatiegroep waar hij gedurende een aantal maanden twee ochtenden per week wordt bekeken om de oorzaak van zijn achterstand te achterhalen. Wat kan ik nu het beste doen om die gehoortest alsnog te bewerkstelligen? Overleg met het consultatiebureau, met de nieuwe logopediste, eerst overleggen of ze via de observatiegroep misschien zijn gehoor ook testen (volgende week hebben we een kennismakingsgesprek) of toch de huisarts bellen?
Meerdere mogelijkheden.
Misschien is die observatiegroep verbonden met een audiologisch centrum zoals ik eerder beschreef. Dan kun je bij hun terecht.
Zo niet, dan zou ik overleggen met je CB- of huisarts. Of die KNO-arts waar je al geweest bent weer bellen voor een afspraak. (Welke route jij zelf het prettigst vindt).
Als hij met 3 nog vrijwel niet praat, ondanks logopedie, lijkt me een wat uitgebreider KNO-onderzoek met gehoortest op zijn plaats. Maar wel een gehoortest in een gespecialiseerd centrum of bij KNO-arts, want 3 is inderdaad vrij jong.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
maandag 23 augustus 2010 om 10:40
quote:heleen1234 schreef op 23 augustus 2010 @ 10:33:
als je thuis liedjes zingt, bijv. k3 of iets dergelijks, is ze dan ook stil of zingt ze dan mee?
Ik bedoel, als ze thuis praat is dat dan enkel wanneer jullie tegen haar praten?Nee ze praat heel veel ook met hele verhalen met knuffels etc. Enz e is ook heel durk en dat is ze zelfs in de winkel. Mevrouw zingt en schreeuwd zo hard ind e winkel dat we bvaal zeggen even rustig aan niemand schreeuwd heir zo hard. AMar zodra iemand contact probeerd te maken is het in elkaar duiken en omdraaien.
als je thuis liedjes zingt, bijv. k3 of iets dergelijks, is ze dan ook stil of zingt ze dan mee?
Ik bedoel, als ze thuis praat is dat dan enkel wanneer jullie tegen haar praten?Nee ze praat heel veel ook met hele verhalen met knuffels etc. Enz e is ook heel durk en dat is ze zelfs in de winkel. Mevrouw zingt en schreeuwd zo hard ind e winkel dat we bvaal zeggen even rustig aan niemand schreeuwd heir zo hard. AMar zodra iemand contact probeerd te maken is het in elkaar duiken en omdraaien.