Relaties
alle pijlers
vivalalisa
dinsdag 13 april 2010 om 15:54
jezus waar moet ik beginnen2 ik ben 26 jaar vanaf mijn 16de bij hem, hij is mijn eerste en enige liefde
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
dinsdag 24 augustus 2010 om 01:17
quote:vivalalisa schreef op 23 augustus 2010 @ 21:34:
Ik geloof erin omdat mijn reis mijn droom is.. En die Wil ik perfect laten verlopen mijn droom te verwezenlijken voelt sterker als Anna . Daarom geloof ik er zo in...
dit klinkt gewoon erg buiten de realiteit. De realiteit is namelijk dat reizen bijzonder onzeker en spannend is je moet daar flexibel voor zijn en iemand die een psychiatrische aandoening heeft is alles behalve flexibel, dat is de waarheid.
Ik weet niet of Anna weg gaat als bijna te laat is maar heb gevoel dat zo diep moet gaan dat dieper niet kan en inzie dat ik meer waard ben, denk dat ik te weinig momenteel van mezelf hou en daarom ik dit mezelf aan doe
Dus het komt omdat je niet van jezelf houdt, zie je dat die reis daar dus buiten staat? Hoe kan een reis ervoor zorgen dat je van jezelf gaat houden? En waarom zou dat thuis niet kunnen? Je houdt jezelf een plaatje voor wat niet klopt en ik denk dat je op basis daarvan hele risicovolle beslissingen neemt
maar misschien doet mijn reis mij zo goed dat ik erna niet meer diep hoef te gaan en komt alles weer goed...
Misschien..... misschien..... misschien wordt ik opgevangen door een boom als ik zonder parachute uit het vliegtuig spring. Misschien kom ik zonder kleerscheuren thuis als ik dronken in de auto stap. Misschien....
Ookal loop ik hier tijd mee rond lichamelijk gaat het nog steeds goed neem wel viamines en sappen en ik weet dat niet genoeg is maar beter ies als niets..
Het is zeker niet genoeg. Ondergewicht en structureel te weinig voeding tasten je hartspier aan. Je gaat er dood aan
Ik weet gewoon dat op een dag alles goed komt!nou ja dan heb je in ieder geval jezelf wijs gemaakt dat je door mag gaan met deze zelfmoord op termijn. Dan hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Dan blijf je gewoon zoals je bent, bang, afhankelijk, kinderlijk, tenminste voor zolang je nog hebt.
Ik geloof erin omdat mijn reis mijn droom is.. En die Wil ik perfect laten verlopen mijn droom te verwezenlijken voelt sterker als Anna . Daarom geloof ik er zo in...
dit klinkt gewoon erg buiten de realiteit. De realiteit is namelijk dat reizen bijzonder onzeker en spannend is je moet daar flexibel voor zijn en iemand die een psychiatrische aandoening heeft is alles behalve flexibel, dat is de waarheid.
Ik weet niet of Anna weg gaat als bijna te laat is maar heb gevoel dat zo diep moet gaan dat dieper niet kan en inzie dat ik meer waard ben, denk dat ik te weinig momenteel van mezelf hou en daarom ik dit mezelf aan doe
Dus het komt omdat je niet van jezelf houdt, zie je dat die reis daar dus buiten staat? Hoe kan een reis ervoor zorgen dat je van jezelf gaat houden? En waarom zou dat thuis niet kunnen? Je houdt jezelf een plaatje voor wat niet klopt en ik denk dat je op basis daarvan hele risicovolle beslissingen neemt
maar misschien doet mijn reis mij zo goed dat ik erna niet meer diep hoef te gaan en komt alles weer goed...
Misschien..... misschien..... misschien wordt ik opgevangen door een boom als ik zonder parachute uit het vliegtuig spring. Misschien kom ik zonder kleerscheuren thuis als ik dronken in de auto stap. Misschien....
Ookal loop ik hier tijd mee rond lichamelijk gaat het nog steeds goed neem wel viamines en sappen en ik weet dat niet genoeg is maar beter ies als niets..
Het is zeker niet genoeg. Ondergewicht en structureel te weinig voeding tasten je hartspier aan. Je gaat er dood aan
Ik weet gewoon dat op een dag alles goed komt!nou ja dan heb je in ieder geval jezelf wijs gemaakt dat je door mag gaan met deze zelfmoord op termijn. Dan hoef je ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Dan blijf je gewoon zoals je bent, bang, afhankelijk, kinderlijk, tenminste voor zolang je nog hebt.
dinsdag 24 augustus 2010 om 02:05
Lieve Lisa
Ik heb je laatste posts gelezen en ik word er heel verdrietig van
Ik begrijp nu dat je alle hoop hebt gevestigd op je reis, dat dit een reis kan zijn wat alles beter gaat maken?
Ik wil je de wind niet uit de zeilen nemen, maar het lijkt mij noodzakelijk dat ik het toch doe.
Het is namelijk valse hoop.
Ik herken het zo, je denkt in alles de oplossing te vinden maar het is allemaal vluchtgedrag om de echte mogelijkheid tot oplossen uit de weg te gaan.
Wat je doet is namelijk situatie's idealiseren en daarbij jezelf overtuigen dat daar de oplossing ligt.
Maar heb je er al eens bij stil gestaan wat deze situatie's ideaal maken.
Controle...
Je behoud de controle en daardoor gaat er niets veranderen.
Weg gaan lost niets op, ik denk zelfs dat in een vreemd land het vele malen moeilijker gaat worden.
Wellicht denk je even dat je daar los bent en even kan dat ook, maar je gedachten blijven en je oude patronen klappen weer net zo hard terug in je gezicht.
Je zegt dat je diep moet gaan voordat je weer eruit kan klimmen.
Wat vind je diep? is er een grens? Vast niet, bovendien DAT is nou het veraderlijke aan deze ziekte. De grens bestaat niet, enkel te laat.
Jij gaat niet voelen hoe ver je lichaam het aankan, en hoe verder je wegzakt hoe strakker de greep al is.
En dat is het gevaar.
Ik weet dat het allemaal nog zo abstract lijkt en je daardoor denkt dat je nog voldoende reserves hebt.
Maar als het concreet gaat worden, realiseer je je pas dat je je reserves al lang en breed opgebruikt heb.
Gemeen he? deze sluipmoordenaar.
Jij denkt dat je lijf de wereld nog aan kan, maar het liet je niet weten dat het allang zich aan het opvreten was van binnen.
De vraag is, wat wil je echt heel graag in je leven?
En hoeveel tijd wil je daaraan gaan besteden?
Ga je die tijd krijgen MET je ziekte?
Ga je het bereiken MET je ziekte?
Je weet vast het antwoord, en daarmee ook dat als je je blijft laten lijden door je angst het los te laten je jezelf in de weg blijft staan.
Ik ben Iry,22 jaar eetstoornis.
Al veel overwonnen maar buiten mijn eetstoornis om nog niet veel bereikt wat ik graag had gewild.
Triest toch?
Ik heb je laatste posts gelezen en ik word er heel verdrietig van
Ik begrijp nu dat je alle hoop hebt gevestigd op je reis, dat dit een reis kan zijn wat alles beter gaat maken?
Ik wil je de wind niet uit de zeilen nemen, maar het lijkt mij noodzakelijk dat ik het toch doe.
Het is namelijk valse hoop.
Ik herken het zo, je denkt in alles de oplossing te vinden maar het is allemaal vluchtgedrag om de echte mogelijkheid tot oplossen uit de weg te gaan.
Wat je doet is namelijk situatie's idealiseren en daarbij jezelf overtuigen dat daar de oplossing ligt.
Maar heb je er al eens bij stil gestaan wat deze situatie's ideaal maken.
Controle...
Je behoud de controle en daardoor gaat er niets veranderen.
Weg gaan lost niets op, ik denk zelfs dat in een vreemd land het vele malen moeilijker gaat worden.
Wellicht denk je even dat je daar los bent en even kan dat ook, maar je gedachten blijven en je oude patronen klappen weer net zo hard terug in je gezicht.
Je zegt dat je diep moet gaan voordat je weer eruit kan klimmen.
Wat vind je diep? is er een grens? Vast niet, bovendien DAT is nou het veraderlijke aan deze ziekte. De grens bestaat niet, enkel te laat.
Jij gaat niet voelen hoe ver je lichaam het aankan, en hoe verder je wegzakt hoe strakker de greep al is.
En dat is het gevaar.
Ik weet dat het allemaal nog zo abstract lijkt en je daardoor denkt dat je nog voldoende reserves hebt.
Maar als het concreet gaat worden, realiseer je je pas dat je je reserves al lang en breed opgebruikt heb.
Gemeen he? deze sluipmoordenaar.
Jij denkt dat je lijf de wereld nog aan kan, maar het liet je niet weten dat het allang zich aan het opvreten was van binnen.
De vraag is, wat wil je echt heel graag in je leven?
En hoeveel tijd wil je daaraan gaan besteden?
Ga je die tijd krijgen MET je ziekte?
Ga je het bereiken MET je ziekte?
Je weet vast het antwoord, en daarmee ook dat als je je blijft laten lijden door je angst het los te laten je jezelf in de weg blijft staan.
Ik ben Iry,22 jaar eetstoornis.
Al veel overwonnen maar buiten mijn eetstoornis om nog niet veel bereikt wat ik graag had gewild.
Triest toch?
dinsdag 24 augustus 2010 om 06:47
Lisa, meid, er is in ieder geval 1 ding dat vele malen sterker is dan jouw anorexia en dat is je koppigheid. Als je die koppigheid nou eens in zou zetten TEGEN de anorexia in plaats van een reis die je dood kan worden, dan kwam je er wel. Hoewel je dat volgens mij helemaal niet wilt. Gaandeweg je topic heb ik namelijk ernstig het idee gekregen dat dit wel eens een soort van verkapte zelfmoordpoging zou kunnen zijn. En sorry als ik nu hard klink, maar zo interpreteer ik het wel.
Iry:
Iry:
dinsdag 24 augustus 2010 om 14:14
Lisa, jeetje, luister naar deze vrouwen!! Ze weten waar ze het over hebben.
Als je nog maar een klein beetje van jezelf houdt, ga dan nu niet zo'n reis maken. Het zal geen vakantie worden, echt niet, alleen een strijd tegen de anorexia.
Die reis kan later in je leven nog wel, als je er klaar voor bent. Maar dit is gewoon gekkenwerk.
Als je nog maar een klein beetje van jezelf houdt, ga dan nu niet zo'n reis maken. Het zal geen vakantie worden, echt niet, alleen een strijd tegen de anorexia.
Die reis kan later in je leven nog wel, als je er klaar voor bent. Maar dit is gewoon gekkenwerk.
dinsdag 24 augustus 2010 om 14:27
Ik ga ook eventjes reageren:
Ten eerste: Stop alsjeblieft om je eetstoornis Anna of Ana te noemen! Zo suggereer je dat Anna of Ana een persoon is die alle keuzes maakt die jij maakt. Het maakt je minder verantwoordelijk voor je ziekte. Sterker nog, je ziekte is opeens geen ziekte meer maar een tweede persoon die jouw leven leidt (of lijdt) JIJ bent ZELF degene die uithongert, braakt, laxeert whatever.
Ten tweede: Ik denk dat we hier kunnen praten als brugman om jou te overtuigen dat een reis nu gekkenwerk is. Jij hebt dit voor ogen, jij gaat dit gewoon doen. Ik hoop ten zeerste dat je ondanks je eetstoornis een pracht van een reis gaat maken en dat je blijft eten zoals het hoort. Wellicht kun je een eetlijst meenemen, zodat je ziet wat je op een dag nodig hebt. Ook zou ik een briefje in je portemonnee doen, met informatie zoals dat je een eetstoornis hebt. Wellicht dat je psycholoog/huisarts iets voor je wilt uitschrijven? Ik had ten tijde van mijn reis ook. Puur dat wanneer ik met een hartstilstand (dat kan he, kaliumtekort) in het ziekenhuis zou belanden, mensen wisten hoe ze moesten handelen.
Heel veel succes tijdens je reis, ik wens je heel veel wijsheid en kracht toe. Kom een keertje updaten!
liefs Bresant!
Ten eerste: Stop alsjeblieft om je eetstoornis Anna of Ana te noemen! Zo suggereer je dat Anna of Ana een persoon is die alle keuzes maakt die jij maakt. Het maakt je minder verantwoordelijk voor je ziekte. Sterker nog, je ziekte is opeens geen ziekte meer maar een tweede persoon die jouw leven leidt (of lijdt) JIJ bent ZELF degene die uithongert, braakt, laxeert whatever.
Ten tweede: Ik denk dat we hier kunnen praten als brugman om jou te overtuigen dat een reis nu gekkenwerk is. Jij hebt dit voor ogen, jij gaat dit gewoon doen. Ik hoop ten zeerste dat je ondanks je eetstoornis een pracht van een reis gaat maken en dat je blijft eten zoals het hoort. Wellicht kun je een eetlijst meenemen, zodat je ziet wat je op een dag nodig hebt. Ook zou ik een briefje in je portemonnee doen, met informatie zoals dat je een eetstoornis hebt. Wellicht dat je psycholoog/huisarts iets voor je wilt uitschrijven? Ik had ten tijde van mijn reis ook. Puur dat wanneer ik met een hartstilstand (dat kan he, kaliumtekort) in het ziekenhuis zou belanden, mensen wisten hoe ze moesten handelen.
Heel veel succes tijdens je reis, ik wens je heel veel wijsheid en kracht toe. Kom een keertje updaten!
liefs Bresant!
dinsdag 24 augustus 2010 om 15:36
Ik vind het ook zorgwekkend en een beetje eng dat je je eetstoornis anna noemt.
Het associeert mij met die enge pro-ana sites.
Bovendien geef ke het idd dan wel veel een eigen identiteit.
En ik snap als geen ander dat dat deel een deel is wat je los van jezelf ziet,iets wat macht over je heeft.
Maar het staat niet los van je.
Het is juist zeer verweven met alles wat je doet en je zou het juist moeten gaan loskoppelen.De macht terug pakken.
Je gezonde gedachte versterken, hoe meer macht je deze geeft hoe minder grip de slechte gedachtes gaan krijgen.
Het is vooral doen en gewenning, ervaren dat je slechte gedachtes niet kloppen.
Dat klinkt makkelijk en onmogelijk want daar komt de stem van de angst om de hoek kijken.
Angst is te verslaan door er niet naar te handelen.
Dat maakt de angst is het begin groter, tuurlijk angst gaat spartelen en tegenwerken.
Maar ze gaat het verliezen van de ervaring.
Ik vind het wel lastig je aan te spreken omdat ik ook nog steeds worstel met een aantal facetten van mijn eetstoornis.
Alsof ik geen recht van spreken heb.
Toch wil ik alle inzichten die ik inmiddels vergaard heb met je delen.Want wat mij nog niet allemaal lukt wil niet zeggen dat het onmogelijk is voor iedereen.
Het associeert mij met die enge pro-ana sites.
Bovendien geef ke het idd dan wel veel een eigen identiteit.
En ik snap als geen ander dat dat deel een deel is wat je los van jezelf ziet,iets wat macht over je heeft.
Maar het staat niet los van je.
Het is juist zeer verweven met alles wat je doet en je zou het juist moeten gaan loskoppelen.De macht terug pakken.
Je gezonde gedachte versterken, hoe meer macht je deze geeft hoe minder grip de slechte gedachtes gaan krijgen.
Het is vooral doen en gewenning, ervaren dat je slechte gedachtes niet kloppen.
Dat klinkt makkelijk en onmogelijk want daar komt de stem van de angst om de hoek kijken.
Angst is te verslaan door er niet naar te handelen.
Dat maakt de angst is het begin groter, tuurlijk angst gaat spartelen en tegenwerken.
Maar ze gaat het verliezen van de ervaring.
Ik vind het wel lastig je aan te spreken omdat ik ook nog steeds worstel met een aantal facetten van mijn eetstoornis.
Alsof ik geen recht van spreken heb.
Toch wil ik alle inzichten die ik inmiddels vergaard heb met je delen.Want wat mij nog niet allemaal lukt wil niet zeggen dat het onmogelijk is voor iedereen.
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:12
Viva, sorry dat ik het zeg maar als ik jouw pa was dan probeerde ik er echt wel iets aan doen.
Als je zoals je omschrijft al zover er nu in zit (slechte conditie) ben je een gevaar voor jezelf op die gronden kan je pa een rechtelijke machtiging proberen te krijgen.
Even nog wat realistisch beelden
- stel je komt in ziekenhuis,,al goed gedacht over je reisverzekering?? Betalen die gelijk aan of mag je dat voorschieten? (net met iemand gesproken werdt ziek buitenland) even ziekenhuis in (dagje) of ze even 550 e wilde betalen bij ontslag. Het is goed gekomen ( eerst flink hommeles politie en al erbij) omdat hun reisverzekering wel gelijk aan ziekenhuis wilde betalen maar is wel iets om bij stil te staan.
- in vele landen loert er voedselvergifting, denk je dat je een flinke voedselvergif de baas kan met jouw zwakke lichaam je hebt geen weerstand niks.
- hitte je drinkt veel, minder eetlust en je hebt al geen.
En zou je niet beter het allemaal eens omdraaien, ik mag op reis waneer ik beter ben want dan kan ik pas m'n droom waar maken.
Hoe kan je nu je reis als een droom beleven als je in zo'n slechte conditie bent en zoveel met jezelf bezig moet zijn.
Viva wake up.
Als je zoals je omschrijft al zover er nu in zit (slechte conditie) ben je een gevaar voor jezelf op die gronden kan je pa een rechtelijke machtiging proberen te krijgen.
Even nog wat realistisch beelden
- stel je komt in ziekenhuis,,al goed gedacht over je reisverzekering?? Betalen die gelijk aan of mag je dat voorschieten? (net met iemand gesproken werdt ziek buitenland) even ziekenhuis in (dagje) of ze even 550 e wilde betalen bij ontslag. Het is goed gekomen ( eerst flink hommeles politie en al erbij) omdat hun reisverzekering wel gelijk aan ziekenhuis wilde betalen maar is wel iets om bij stil te staan.
- in vele landen loert er voedselvergifting, denk je dat je een flinke voedselvergif de baas kan met jouw zwakke lichaam je hebt geen weerstand niks.
- hitte je drinkt veel, minder eetlust en je hebt al geen.
En zou je niet beter het allemaal eens omdraaien, ik mag op reis waneer ik beter ben want dan kan ik pas m'n droom waar maken.
Hoe kan je nu je reis als een droom beleven als je in zo'n slechte conditie bent en zoveel met jezelf bezig moet zijn.
Viva wake up.
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:24
Lieve lisa.
Ik gun je je dromen, ik gun je de wereld maar ik gun het je vooral dat je er zorgeloos achteraan kan jagen.Je je droom niet op ziet gaan aan in het in beslag genomen worden door alle moeilijke obstakels die je eetstoornis je gaan geven.
Je droom daardoor geen grote teleurstelling wordt, of erger....
Wat gun je jezelf?
Ik weet echt wel dat onze woorden jou niet ineens het licht kunnen laten zien.
Dat moeten wij ook niet willen.
Liever, veel liever zie ik dat je je eigen licht opsteekt, want dat is het enige licht dat maaakt dat je wil veranderen en daar reeler onder bent.
Zoek je licht lisa, ga niet voor het waakvlammetje, die is bij het eerste zuchtje wind al uit.Veel te kwetsbaar.
Ik gun je je dromen, ik gun je de wereld maar ik gun het je vooral dat je er zorgeloos achteraan kan jagen.Je je droom niet op ziet gaan aan in het in beslag genomen worden door alle moeilijke obstakels die je eetstoornis je gaan geven.
Je droom daardoor geen grote teleurstelling wordt, of erger....
Wat gun je jezelf?
Ik weet echt wel dat onze woorden jou niet ineens het licht kunnen laten zien.
Dat moeten wij ook niet willen.
Liever, veel liever zie ik dat je je eigen licht opsteekt, want dat is het enige licht dat maaakt dat je wil veranderen en daar reeler onder bent.
Zoek je licht lisa, ga niet voor het waakvlammetje, die is bij het eerste zuchtje wind al uit.Veel te kwetsbaar.
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:29
dit klinkt gewoon erg buiten de realiteit. De realiteit is namelijk dat reizen bijzonder onzeker en spannend is je moet daar flexibel voor zijn en iemand die een psychiatrische aandoening heeft is alles behalve flexibel, dat is de waarheid.
fexibel ben ik zeker wel, en ja dat ik er in geloof dat ik op mijn reis wel kan eten wat ik nodig heb, lijkt mij alleen maar positief... want gaat er om dat mijn wil sterker is als de anorexia
en ondergewicht heb ik nog nietquote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 02:05:
Lieve Lisa
Ik heb je laatste posts gelezen en ik word er heel verdrietig van
Controle...
Je behoud de controle en daardoor gaat er niets veranderen.
welke controle? heb eerder het idee dat mijn achtelijke anorexia gedachtes controles hebben en ik niet
Weg gaan lost niets op, ik denk zelfs dat in een vreemd land het vele malen moeilijker gaat worden.
ik heb idee dat een vreemd land alles beter maakt, hier zoveel herrinneringen, angsten, elke dag bekende plekken die mij doen leven in gedachtes...
het klinkt heel raar maar als ik bij vrienden ben, en bieden mij iets te eten aan durf ik al geen eens meer ja te zeggen
Wellicht denk je even dat je daar los bent en even kan dat ook, maar je gedachten blijven en je oude patronen klappen weer net zo hard terug in je gezicht.
Je zegt dat je diep moet gaan voordat je weer eruit kan klimmen.
Wat vind je diep? is er een grens? Vast niet, bovendien DAT is nou het veraderlijke aan deze ziekte. De grens bestaat niet, enkel te laat.,
Jij gaat niet voelen hoe ver je lichaam het aankan, en hoe verder je wegzakt hoe strakker de greep al is.
En dat is het gevaar.
Ik weet dat het allemaal nog zo abstract lijkt en je daardoor denkt dat je nog voldoende reserves hebt.
Maar als het concreet gaat worden, realiseer je je pas dat je je reserves al lang en breed opgebruikt heb.
Gemeen he? deze sluipmoordenaar. dat het een sluipmoordenaar is voel ik ook, ik heb deze ziekte vroeger gehad en overwonnen, waarom zou ik het niet weer kunnen overwinnen?
De vraag is, wat wil je echt heel graag in je leven?
ik wil in mijn leven graag leven, de wereld zien.. deze 3 maanden is na mijn idee pas een begin
En hoeveel tijd wil je daaraan gaan besteden?
Ga je die tijd krijgen MET je ziekte?nee
Ga je het bereiken MET je ziekte?nee
Ik ben Iry,22 jaar eetstoornis.
Al veel overwonnen maar buiten mijn eetstoornis om nog niet veel bereikt wat ik graag had gewild.
Triest toch?
het is niet triest, bijzonder dat je er open over bent en erkend, denk dat als we beide van de eetstoornis overwinnen alles kunnen bereiken wat willen
quote:bresant schreef op 24 augustus 2010 @ 14:27:
Ik ga ook eventjes reageren:
Ten eerste: Stop alsjeblieft om je eetstoornis Anna of Ana te noemen! Zo suggereer je dat Anna of Ana een persoon is die alle keuzes maakt die jij maakt. Het maakt je minder verantwoordelijk voor je ziekte. Sterker nog, je ziekte is opeens geen ziekte meer maar een tweede persoon die jouw leven leidt (of lijdt) JIJ bent ZELF degene die uithongert, braakt, laxeert whatever.
Ik noem haar niet ana om die reden, vroeger veel therapie gehad en daarin noemde mijn psycholoog het ook zo, dat is gewoon blijven hangen.
Ten tweede: Ik denk dat we hier kunnen praten als brugman om jou te overtuigen dat een reis nu gekkenwerk is. Ja dat klopt want indd wat iemand al zei ik ben eigenwijs, en die reis die komt er Jij hebt dit voor ogen, jij gaat dit gewoon doen. Ik hoop ten zeerste dat je ondanks je eetstoornis een pracht van een reis gaat maken en dat je blijft eten zoals het hoort. Wellicht kun je een eetlijst meenemen, zodat je ziet wat je op een dag nodig hebt.
ik neem geen eetlijst mee want dat betekend dat ik mij zo vast blijf houden aan het idee wat wel en niet 'mag'.. ik wil daar gewoon 3 x per dag eten.. vreemd land vreemd eten, dat vind ik wel een uitdaging Ook zou ik een briefje in je portemonnee doen, met informatie zoals dat je een eetstoornis hebt. (dat is een goed idee!)Wellicht dat je psycholoog/huisarts iets voor je wilt uitschrijven? Ik had ten tijde van mijn reis ook. Puur dat wanneer ik met een hartstilstand (dat kan he, kaliumtekort) in het ziekenhuis zou belanden, mensen wisten hoe ze moesten handelen.
Heel veel succes tijdens je reis, ik wens je heel veel wijsheid en kracht toe. Kom een keertje updaten! ik zal zeker update! en hopelijk alleen maar positiviteit
liefs Bresant!quote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 15:36:
Ik vind het ook zorgwekkend en een beetje eng dat je je eetstoornis anna noemt.
Het associeert mij met die enge pro-ana sites.
Bovendien geef ke het idd dan wel veel een eigen identiteit.
En ik snap als geen ander dat dat deel een deel is wat je los van jezelf ziet,iets wat macht over je heeft.
Maar het staat niet los van je.
het staat niet los van mij, anorexia zijn mijn rare gedachtes, die een mens normaal negeert maar waar ik in mee ga.. het zijn mijn gedachtes die deze ziekte veroorzaken, maar zie ook dat het geen wat na die gedachtes luisterd erg sterk is
Het is juist zeer verweven met alles wat je doet en je zou het juist moeten gaan loskoppelen.De macht terug pakken.
Je gezonde gedachte versterken, hoe meer macht je deze geeft hoe minder grip de slechte gedachtes gaan krijgen.
weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af! nog steeds niet meer nadenken over eten, en soms heb ik zoiets van ik geef me over, ga je gang maar...
Het is vooral doen en gewenning, ervaren dat je slechte gedachtes niet kloppen.
Dat klinkt makkelijk en onmogelijk want daar komt de stem van de angst om de hoek kijken.
Angst is te verslaan door er niet naar te handelen.
Dat maakt de angst is het begin groter, tuurlijk angst gaat spartelen en tegenwerken.
Maar ze gaat het verliezen van de ervaring.
ze heeft het al een keer verloren,misschien moet ik hier iets van leren, waarom komt het 2x terug? had ik de eerste keer niet genoeg geleerd en gezien?
Ik vind het wel lastig je aan te spreken omdat ik ook nog steeds worstel met een aantal facetten van mijn eetstoornis.
Alsof ik geen recht van spreken heb.
dat heb je wel, ik herken het goed.. altijd amndere willen helpen,, en ook weten hoe je andere kan helpen. maarjezelf helpen? dat is vaak een stuk moeilijker
Toch wil ik alle inzichten die ik inmiddels vergaard heb met je delen.Want wat mij nog niet allemaal lukt wil niet zeggen dat het onmogelijk is voor iedereen.er zullen vast wat taalfouten in staan, sorry daarvoor... maar ben op het werk en moet even snel maar toch wat uitgebreid reageren en zie nu dat ik al weer te lang achter de computer zit...
fexibel ben ik zeker wel, en ja dat ik er in geloof dat ik op mijn reis wel kan eten wat ik nodig heb, lijkt mij alleen maar positief... want gaat er om dat mijn wil sterker is als de anorexia
en ondergewicht heb ik nog nietquote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 02:05:
Lieve Lisa
Ik heb je laatste posts gelezen en ik word er heel verdrietig van
Controle...
Je behoud de controle en daardoor gaat er niets veranderen.
welke controle? heb eerder het idee dat mijn achtelijke anorexia gedachtes controles hebben en ik niet
Weg gaan lost niets op, ik denk zelfs dat in een vreemd land het vele malen moeilijker gaat worden.
ik heb idee dat een vreemd land alles beter maakt, hier zoveel herrinneringen, angsten, elke dag bekende plekken die mij doen leven in gedachtes...
het klinkt heel raar maar als ik bij vrienden ben, en bieden mij iets te eten aan durf ik al geen eens meer ja te zeggen
Wellicht denk je even dat je daar los bent en even kan dat ook, maar je gedachten blijven en je oude patronen klappen weer net zo hard terug in je gezicht.
Je zegt dat je diep moet gaan voordat je weer eruit kan klimmen.
Wat vind je diep? is er een grens? Vast niet, bovendien DAT is nou het veraderlijke aan deze ziekte. De grens bestaat niet, enkel te laat.,
Jij gaat niet voelen hoe ver je lichaam het aankan, en hoe verder je wegzakt hoe strakker de greep al is.
En dat is het gevaar.
Ik weet dat het allemaal nog zo abstract lijkt en je daardoor denkt dat je nog voldoende reserves hebt.
Maar als het concreet gaat worden, realiseer je je pas dat je je reserves al lang en breed opgebruikt heb.
Gemeen he? deze sluipmoordenaar. dat het een sluipmoordenaar is voel ik ook, ik heb deze ziekte vroeger gehad en overwonnen, waarom zou ik het niet weer kunnen overwinnen?
De vraag is, wat wil je echt heel graag in je leven?
ik wil in mijn leven graag leven, de wereld zien.. deze 3 maanden is na mijn idee pas een begin
En hoeveel tijd wil je daaraan gaan besteden?
Ga je die tijd krijgen MET je ziekte?nee
Ga je het bereiken MET je ziekte?nee
Ik ben Iry,22 jaar eetstoornis.
Al veel overwonnen maar buiten mijn eetstoornis om nog niet veel bereikt wat ik graag had gewild.
Triest toch?
het is niet triest, bijzonder dat je er open over bent en erkend, denk dat als we beide van de eetstoornis overwinnen alles kunnen bereiken wat willen
quote:bresant schreef op 24 augustus 2010 @ 14:27:
Ik ga ook eventjes reageren:
Ten eerste: Stop alsjeblieft om je eetstoornis Anna of Ana te noemen! Zo suggereer je dat Anna of Ana een persoon is die alle keuzes maakt die jij maakt. Het maakt je minder verantwoordelijk voor je ziekte. Sterker nog, je ziekte is opeens geen ziekte meer maar een tweede persoon die jouw leven leidt (of lijdt) JIJ bent ZELF degene die uithongert, braakt, laxeert whatever.
Ik noem haar niet ana om die reden, vroeger veel therapie gehad en daarin noemde mijn psycholoog het ook zo, dat is gewoon blijven hangen.
Ten tweede: Ik denk dat we hier kunnen praten als brugman om jou te overtuigen dat een reis nu gekkenwerk is. Ja dat klopt want indd wat iemand al zei ik ben eigenwijs, en die reis die komt er Jij hebt dit voor ogen, jij gaat dit gewoon doen. Ik hoop ten zeerste dat je ondanks je eetstoornis een pracht van een reis gaat maken en dat je blijft eten zoals het hoort. Wellicht kun je een eetlijst meenemen, zodat je ziet wat je op een dag nodig hebt.
ik neem geen eetlijst mee want dat betekend dat ik mij zo vast blijf houden aan het idee wat wel en niet 'mag'.. ik wil daar gewoon 3 x per dag eten.. vreemd land vreemd eten, dat vind ik wel een uitdaging Ook zou ik een briefje in je portemonnee doen, met informatie zoals dat je een eetstoornis hebt. (dat is een goed idee!)Wellicht dat je psycholoog/huisarts iets voor je wilt uitschrijven? Ik had ten tijde van mijn reis ook. Puur dat wanneer ik met een hartstilstand (dat kan he, kaliumtekort) in het ziekenhuis zou belanden, mensen wisten hoe ze moesten handelen.
Heel veel succes tijdens je reis, ik wens je heel veel wijsheid en kracht toe. Kom een keertje updaten! ik zal zeker update! en hopelijk alleen maar positiviteit
liefs Bresant!quote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 15:36:
Ik vind het ook zorgwekkend en een beetje eng dat je je eetstoornis anna noemt.
Het associeert mij met die enge pro-ana sites.
Bovendien geef ke het idd dan wel veel een eigen identiteit.
En ik snap als geen ander dat dat deel een deel is wat je los van jezelf ziet,iets wat macht over je heeft.
Maar het staat niet los van je.
het staat niet los van mij, anorexia zijn mijn rare gedachtes, die een mens normaal negeert maar waar ik in mee ga.. het zijn mijn gedachtes die deze ziekte veroorzaken, maar zie ook dat het geen wat na die gedachtes luisterd erg sterk is
Het is juist zeer verweven met alles wat je doet en je zou het juist moeten gaan loskoppelen.De macht terug pakken.
Je gezonde gedachte versterken, hoe meer macht je deze geeft hoe minder grip de slechte gedachtes gaan krijgen.
weetje soms is alles zo dubbel, dan wil ik er van af! nog steeds niet meer nadenken over eten, en soms heb ik zoiets van ik geef me over, ga je gang maar...
Het is vooral doen en gewenning, ervaren dat je slechte gedachtes niet kloppen.
Dat klinkt makkelijk en onmogelijk want daar komt de stem van de angst om de hoek kijken.
Angst is te verslaan door er niet naar te handelen.
Dat maakt de angst is het begin groter, tuurlijk angst gaat spartelen en tegenwerken.
Maar ze gaat het verliezen van de ervaring.
ze heeft het al een keer verloren,misschien moet ik hier iets van leren, waarom komt het 2x terug? had ik de eerste keer niet genoeg geleerd en gezien?
Ik vind het wel lastig je aan te spreken omdat ik ook nog steeds worstel met een aantal facetten van mijn eetstoornis.
Alsof ik geen recht van spreken heb.
dat heb je wel, ik herken het goed.. altijd amndere willen helpen,, en ook weten hoe je andere kan helpen. maarjezelf helpen? dat is vaak een stuk moeilijker
Toch wil ik alle inzichten die ik inmiddels vergaard heb met je delen.Want wat mij nog niet allemaal lukt wil niet zeggen dat het onmogelijk is voor iedereen.er zullen vast wat taalfouten in staan, sorry daarvoor... maar ben op het werk en moet even snel maar toch wat uitgebreid reageren en zie nu dat ik al weer te lang achter de computer zit...
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:33
quote:Poezelig schreef op 24 augustus 2010 @ 16:12:
Viva, sorry dat ik het zeg maar als ik jouw pa was dan probeerde ik er echt wel iets aan doen.
Als je zoals je omschrijft al zover er nu in zit (slechte conditie) ben je een gevaar voor jezelf op die gronden kan je pa een rechtelijke machtiging proberen te krijgen.
mijn vader doet dat niet, waarom?? hij weet dat ik niet zal luisteren, en dat zal het alleen maar zwaarder maken afscheid te moeten nemen van elkaar...
Even nog wat realistisch beelden
- stel je komt in ziekenhuis,,al goed gedacht over je reisverzekering?? Betalen die gelijk aan of mag je dat voorschieten? (net met iemand gesproken werdt ziek buitenland) even ziekenhuis in (dagje) of ze even 550 e wilde betalen bij ontslag. Het is goed gekomen ( eerst flink hommeles politie en al erbij) omdat hun reisverzekering wel gelijk aan ziekenhuis wilde betalen maar is wel iets om bij stil te staan. ik ben extra verzekerd
- in vele landen loert er voedselvergifting, denk je dat je een flinke voedselvergif de baas kan met jouw zwakke lichaam je hebt geen weerstand niks.
- hitte je drinkt veel, minder eetlust en je hebt al geen.
En zou je niet beter het allemaal eens omdraaien, ik mag op reis waneer ik beter ben want dan kan ik pas m'n droom waar maken.
Hoe kan je nu je reis als een droom beleven als je in zo'n slechte conditie bent en zoveel met jezelf bezig moet zijn.
zo slechte conditie?? voel juist wel energie en veel zin te gaan.. daarom wordt het ook een sluipmoordenaar genoemd omdat je je lichamelijk juist niet slecht voelt
Viva wake up.quote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 16:24:
Lieve lisa.
Ik gun je je dromen, ik gun je de wereld maar ik gun het je vooral dat je er zorgeloos achteraan kan jagen.Je je droom niet op ziet gaan aan in het in beslag genomen worden door alle moeilijke obstakels die je eetstoornis je gaan geven.
Je droom daardoor geen grote teleurstelling wordt, of erger....
Ik weet het, maar soms moet je je ergens aan vast houden om niet in te storten, om niet toe te geven... dromen moet je hebben en zijn zo belangrijkkk
Wat gun je jezelf?
Ik weet echt wel dat onze woorden jou niet ineens het licht kunnen laten zien.
Dat moeten wij ook niet willen.
Liever, veel liever zie ik dat je je eigen licht opsteekt, want dat is het enige licht dat maaakt dat je wil veranderen en daar reeler onder bent.
Zoek je licht lisa, ga niet voor het waakvlammetje, die is bij het eerste zuchtje wind al uit.Veel te kwetsbaar.Iry ik wil graag reageren op deze post van je, maar ik heb er niet vele op te zeggen, je woorden raken mij en vind ze prachtig, dankjewel
Viva, sorry dat ik het zeg maar als ik jouw pa was dan probeerde ik er echt wel iets aan doen.
Als je zoals je omschrijft al zover er nu in zit (slechte conditie) ben je een gevaar voor jezelf op die gronden kan je pa een rechtelijke machtiging proberen te krijgen.
mijn vader doet dat niet, waarom?? hij weet dat ik niet zal luisteren, en dat zal het alleen maar zwaarder maken afscheid te moeten nemen van elkaar...
Even nog wat realistisch beelden
- stel je komt in ziekenhuis,,al goed gedacht over je reisverzekering?? Betalen die gelijk aan of mag je dat voorschieten? (net met iemand gesproken werdt ziek buitenland) even ziekenhuis in (dagje) of ze even 550 e wilde betalen bij ontslag. Het is goed gekomen ( eerst flink hommeles politie en al erbij) omdat hun reisverzekering wel gelijk aan ziekenhuis wilde betalen maar is wel iets om bij stil te staan. ik ben extra verzekerd
- in vele landen loert er voedselvergifting, denk je dat je een flinke voedselvergif de baas kan met jouw zwakke lichaam je hebt geen weerstand niks.
- hitte je drinkt veel, minder eetlust en je hebt al geen.
En zou je niet beter het allemaal eens omdraaien, ik mag op reis waneer ik beter ben want dan kan ik pas m'n droom waar maken.
Hoe kan je nu je reis als een droom beleven als je in zo'n slechte conditie bent en zoveel met jezelf bezig moet zijn.
zo slechte conditie?? voel juist wel energie en veel zin te gaan.. daarom wordt het ook een sluipmoordenaar genoemd omdat je je lichamelijk juist niet slecht voelt
Viva wake up.quote:iry schreef op 24 augustus 2010 @ 16:24:
Lieve lisa.
Ik gun je je dromen, ik gun je de wereld maar ik gun het je vooral dat je er zorgeloos achteraan kan jagen.Je je droom niet op ziet gaan aan in het in beslag genomen worden door alle moeilijke obstakels die je eetstoornis je gaan geven.
Je droom daardoor geen grote teleurstelling wordt, of erger....
Ik weet het, maar soms moet je je ergens aan vast houden om niet in te storten, om niet toe te geven... dromen moet je hebben en zijn zo belangrijkkk
Wat gun je jezelf?
Ik weet echt wel dat onze woorden jou niet ineens het licht kunnen laten zien.
Dat moeten wij ook niet willen.
Liever, veel liever zie ik dat je je eigen licht opsteekt, want dat is het enige licht dat maaakt dat je wil veranderen en daar reeler onder bent.
Zoek je licht lisa, ga niet voor het waakvlammetje, die is bij het eerste zuchtje wind al uit.Veel te kwetsbaar.Iry ik wil graag reageren op deze post van je, maar ik heb er niet vele op te zeggen, je woorden raken mij en vind ze prachtig, dankjewel
dinsdag 24 augustus 2010 om 17:48
Lisa je had de ziekte niet overwonnen, je bent nu ziek dus de realiteit is dat je nog helemaal niks gewonnen hebt.
Ik ben het met Iry en Bresant eens dat het niet goed is dat jij over jezelf praat in de vorm van Ana, in de derde persoon. Jij bent het zelf die je het eten ontzegt.
Een aantal zaken zijn zorgelijk:
* je therapeut heeft je ernstig ontraden op reis te gaan ivm je ziekte, daarop ben jij met de therapie gestopt. Zogenaamd onder het mom van dat je gespecialiseerde hulp ging zoeken.
* je hebt geweigerd om naar de praatgroep te gaan
* je vader is tegen je reis, maar ook naar hem luister je niet
* je neemt geen enkele verantwoordelijkheid, je denkt over beter worden in iets van een "dat gaat me overkomen op reis" en je denkt over je ziekte als een derde persoon die sterker is dan jezelf.
* Tenslotte denk je dat je flexibel en sterk bent en in staat bent te reizen, dat terwijl je niet eens in staat bent in een veilige omgeving voor jezelf te zorgen
Ik ben het met Iry en Bresant eens dat het niet goed is dat jij over jezelf praat in de vorm van Ana, in de derde persoon. Jij bent het zelf die je het eten ontzegt.
Een aantal zaken zijn zorgelijk:
* je therapeut heeft je ernstig ontraden op reis te gaan ivm je ziekte, daarop ben jij met de therapie gestopt. Zogenaamd onder het mom van dat je gespecialiseerde hulp ging zoeken.
* je hebt geweigerd om naar de praatgroep te gaan
* je vader is tegen je reis, maar ook naar hem luister je niet
* je neemt geen enkele verantwoordelijkheid, je denkt over beter worden in iets van een "dat gaat me overkomen op reis" en je denkt over je ziekte als een derde persoon die sterker is dan jezelf.
* Tenslotte denk je dat je flexibel en sterk bent en in staat bent te reizen, dat terwijl je niet eens in staat bent in een veilige omgeving voor jezelf te zorgen
dinsdag 24 augustus 2010 om 18:11
quote:meds schreef op 24 augustus 2010 @ 17:48:
Lisa je had de ziekte niet overwonnen,ik heb een paar jaar zonder de ziekte geleefd, dus hopelijk kan ik dat weer op een dag maar dan voorgoed je bent nu ziek dus de realiteit is dat je nog helemaal niks gewonnen hebt.
Ik ben het met Iry en Bresant eens dat het niet goed is dat jij over jezelf praat in de vorm van Ana, in de derde persoon. Jij bent het zelf die je het eten ontzegt.
Een aantal zaken zijn zorgelijk:
* je therapeut heeft je ernstig ontraden op reis te gaan ivm je ziekte, daarop ben jij met de therapie gestopt. Zogenaamd(was ook echt het doel, tot puntje bij paaltje kwam onder het mom van dat je gespecialiseerde hulp ging zoeken.
* je hebt geweigerd om naar de praatgroep te gaan
* je vader is tegen je reis, maar ook naar hem luister je niet..
* je neemt geen enkele verantwoordelijkheid, je denkt over beter worden in iets van een "dat gaat me overkomen op reis"het overkomt mij niet, wil er daar aan werken er voor gaan omdat van reis wil genieten en gezond zijn hoort daarbij om te kunnen genieten en je denkt over je ziekte als een derde persoon die sterker is dan jezelf.
zie mijn ziekte niet als derde persoon... zie mijn ziekte als de rare stemmen in hoofd die ieder mens heeft maar waar ik gehoor aan geef
* Tenslotte denk je dat je flexibel en sterk bent en in staat bent te reizen, dat terwijl je niet eens in staat bent in een veilige omgeving voor jezelf te zorgenzo veilig voelt mijn omgeving nu niet...
ander huisander leven alles anders,
in Bangkok ben ik pas op laatst, zit eerst in australie.. maargoed dat maakt verder ook niet uit...
Lisa je had de ziekte niet overwonnen,ik heb een paar jaar zonder de ziekte geleefd, dus hopelijk kan ik dat weer op een dag maar dan voorgoed je bent nu ziek dus de realiteit is dat je nog helemaal niks gewonnen hebt.
Ik ben het met Iry en Bresant eens dat het niet goed is dat jij over jezelf praat in de vorm van Ana, in de derde persoon. Jij bent het zelf die je het eten ontzegt.
Een aantal zaken zijn zorgelijk:
* je therapeut heeft je ernstig ontraden op reis te gaan ivm je ziekte, daarop ben jij met de therapie gestopt. Zogenaamd(was ook echt het doel, tot puntje bij paaltje kwam onder het mom van dat je gespecialiseerde hulp ging zoeken.
* je hebt geweigerd om naar de praatgroep te gaan
* je vader is tegen je reis, maar ook naar hem luister je niet..
* je neemt geen enkele verantwoordelijkheid, je denkt over beter worden in iets van een "dat gaat me overkomen op reis"het overkomt mij niet, wil er daar aan werken er voor gaan omdat van reis wil genieten en gezond zijn hoort daarbij om te kunnen genieten en je denkt over je ziekte als een derde persoon die sterker is dan jezelf.
zie mijn ziekte niet als derde persoon... zie mijn ziekte als de rare stemmen in hoofd die ieder mens heeft maar waar ik gehoor aan geef
* Tenslotte denk je dat je flexibel en sterk bent en in staat bent te reizen, dat terwijl je niet eens in staat bent in een veilige omgeving voor jezelf te zorgenzo veilig voelt mijn omgeving nu niet...
ander huisander leven alles anders,
in Bangkok ben ik pas op laatst, zit eerst in australie.. maargoed dat maakt verder ook niet uit...
dinsdag 24 augustus 2010 om 18:49
Je zegt dat je op je reis aan je ziekte gaat werken, maar hoe denk je dat te gaan doen? Gaat er een therapeut mee in je koffertje? Of wordt je opgenomen in Australië. Geef me nu eens 1 hele concrete reden waarom je in australie wel ineens zou gaan eten als je dat hier niet kan omdat je anorexia hebt? Geef met eens een hele concrete reden waarom je in Australië kan genezen, zonder professionele begeleiding en in een uiterst onzekere spannende omgeving?
Natuurlijk voelt het hier niet veilig, je bent gedumpt op lullige wijze door je vriend en iedereen die van je houdt wil dat je weer gaat eten. Maar dat wil jij helemaal niet, je wilt hongeren, je wilt vernietiging omdat je niet van jezelf houdt. In Australië vindt je geen veiligheid want je neemt jezelf met je mee
Natuurlijk voelt het hier niet veilig, je bent gedumpt op lullige wijze door je vriend en iedereen die van je houdt wil dat je weer gaat eten. Maar dat wil jij helemaal niet, je wilt hongeren, je wilt vernietiging omdat je niet van jezelf houdt. In Australië vindt je geen veiligheid want je neemt jezelf met je mee
dinsdag 24 augustus 2010 om 18:54
quote:meds schreef op 24 augustus 2010 @ 18:49:
Je zegt dat je op je reis aan je ziekte gaat werken, maar hoe denk je dat te gaan doen? Gaat er een therapeut mee in je koffertje? Of wordt je opgenomen in Australië. Geef me nu eens 1 hele concrete reden waarom je in australie wel ineens zou gaan eten als je dat hier niet kan omdat je anorexia hebt? Geef met eens een hele concrete reden waarom je in Australië kan genezen, zonder professionele begeleiding en in een uiterst onzekere spannende omgeving?
omdat ik dat wil... en mijn wil is heel sterk... waarom dan nu niet??? weet het niet, die wil is op dit moment niet zo sterk, het boeit mij hier allemaal niet meer zoveel
Natuurlijk voelt het hier niet veilig, je bent gedumpt op lullige wijze door je vriend en iedereen die van je houdt wil dat je weer gaat eten. Maar dat wil jij helemaal niet, je wilt hongeren, je wilt vernietiging omdat je niet van jezelf houdt. In Australië vindt je geen veiligheid want je neemt jezelf met je meeik weet dat ik mezelf mee neem, en het alsnog een gevecht zou worden ookal heb ik mijn wil.. maar kan gewoonniet uitleggen hoe klang ik hier al van droom te ondekken te zien de sfeer te proeven... ik heb het idee ik sterk genoeg ben het gevecht daar wel aan te kunnen...
en ja misschien is het maar domme hoop dat ik daar in geloof...en ben ik een domme koe.. misschien kom ik mezelf tegen, misschien gaat het mis.. wie zou het zeggen.. maar pak deze hoop niet af.. laat me geloven
Je zegt dat je op je reis aan je ziekte gaat werken, maar hoe denk je dat te gaan doen? Gaat er een therapeut mee in je koffertje? Of wordt je opgenomen in Australië. Geef me nu eens 1 hele concrete reden waarom je in australie wel ineens zou gaan eten als je dat hier niet kan omdat je anorexia hebt? Geef met eens een hele concrete reden waarom je in Australië kan genezen, zonder professionele begeleiding en in een uiterst onzekere spannende omgeving?
omdat ik dat wil... en mijn wil is heel sterk... waarom dan nu niet??? weet het niet, die wil is op dit moment niet zo sterk, het boeit mij hier allemaal niet meer zoveel
Natuurlijk voelt het hier niet veilig, je bent gedumpt op lullige wijze door je vriend en iedereen die van je houdt wil dat je weer gaat eten. Maar dat wil jij helemaal niet, je wilt hongeren, je wilt vernietiging omdat je niet van jezelf houdt. In Australië vindt je geen veiligheid want je neemt jezelf met je meeik weet dat ik mezelf mee neem, en het alsnog een gevecht zou worden ookal heb ik mijn wil.. maar kan gewoonniet uitleggen hoe klang ik hier al van droom te ondekken te zien de sfeer te proeven... ik heb het idee ik sterk genoeg ben het gevecht daar wel aan te kunnen...
en ja misschien is het maar domme hoop dat ik daar in geloof...en ben ik een domme koe.. misschien kom ik mezelf tegen, misschien gaat het mis.. wie zou het zeggen.. maar pak deze hoop niet af.. laat me geloven
dinsdag 24 augustus 2010 om 18:56
Vivalisa zegt:
* dus hopelijk kan ik dat weer op een dag maar dan voorgoed
* en ja dat ik er in geloof dat ik op mijn reis wel kan eten wat ik nodig heb
* ik heb idee dat een vreemd land alles beter maakt,
Lisa zie je dan niet dat je het buiten jezelf plaatst? Je neemt nergens je eigen lot in handen, je doet niks maar je hoopt dat het vanzelf beter gaat. Vanzelf gaat niet werken, je bent namelijk ziek.
Laten we het eens omdraaien, stel ik heb kanker, en ik kies ervoor om me niet te laten bestralen en opereren, in plaats daarvan ga ik naar Australie omdat ik "hoop dat daar alles beter gaat", omdat ik deze reis zo graag wil dat ik verwacht dat de kanker spontaan zal verdwijnen.
Hoe vindt je dat Lisa? Vind je dat verstandig? Stel dat jij mijn moeder was, of mijn vriendin wat zou je dan van mijn beslissing vinden??
Dan nu terug, kanker is een ernstige ziekte waarvoor je behandeling nodig hebt anders ga je er dood aan. Anorexia is een ernstige ziekte waarvoor je behandeling nodig hebt, anders ga je er dood aan.
* dus hopelijk kan ik dat weer op een dag maar dan voorgoed
* en ja dat ik er in geloof dat ik op mijn reis wel kan eten wat ik nodig heb
* ik heb idee dat een vreemd land alles beter maakt,
Lisa zie je dan niet dat je het buiten jezelf plaatst? Je neemt nergens je eigen lot in handen, je doet niks maar je hoopt dat het vanzelf beter gaat. Vanzelf gaat niet werken, je bent namelijk ziek.
Laten we het eens omdraaien, stel ik heb kanker, en ik kies ervoor om me niet te laten bestralen en opereren, in plaats daarvan ga ik naar Australie omdat ik "hoop dat daar alles beter gaat", omdat ik deze reis zo graag wil dat ik verwacht dat de kanker spontaan zal verdwijnen.
Hoe vindt je dat Lisa? Vind je dat verstandig? Stel dat jij mijn moeder was, of mijn vriendin wat zou je dan van mijn beslissing vinden??
Dan nu terug, kanker is een ernstige ziekte waarvoor je behandeling nodig hebt anders ga je er dood aan. Anorexia is een ernstige ziekte waarvoor je behandeling nodig hebt, anders ga je er dood aan.
dinsdag 24 augustus 2010 om 19:35
de vergelijking met kanker vind ik heel erg...
maar ja het is waar.. als ik niet snel hier uit kom ga ik ook dood, en dat zal niet binnen een jaar zijn maar het zal dan wel gebeuren...
en ookal kom ik er tijdens mijn reis uit, en kan ik hard genoeg vechten, als nog heb ik in de afgelopen maanden genoeg kapot gemaakt in mijn lichaam dat ik daar weer last van zou krijgen..
ik wil er op reis gewoon voor vechten! zoals sommige denken dat een kliniek hun kans is, denk ik dat van mijn reis
ik zou je beslissing dom vinden en onverantwoordelijk, maar zou mijn mening iets bijdrage aan jouw keuze denk je??
maar ja het is waar.. als ik niet snel hier uit kom ga ik ook dood, en dat zal niet binnen een jaar zijn maar het zal dan wel gebeuren...
en ookal kom ik er tijdens mijn reis uit, en kan ik hard genoeg vechten, als nog heb ik in de afgelopen maanden genoeg kapot gemaakt in mijn lichaam dat ik daar weer last van zou krijgen..
ik wil er op reis gewoon voor vechten! zoals sommige denken dat een kliniek hun kans is, denk ik dat van mijn reis
ik zou je beslissing dom vinden en onverantwoordelijk, maar zou mijn mening iets bijdrage aan jouw keuze denk je??
