Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
donderdag 26 augustus 2010 om 18:26
Ik heb de laatste tijd voor een aantal van mijn jongeren een Wajong aangevraagd. En deze zijn tot nu toe toegekend (ben niet heel zeker over een aantal die nog behandeld moeten worden). Ergens vind ik het ook wel moeilijk omdat mensen altijd zeggen dat die probleemjeugd gewoon moet werken. Maar waar trek je de grens? Als het iemand gewoon echt niet lukt om een regulier inkomen te verkrijgen heb je toch gewoon recht op een uitkering? Ik zeg dan ook altijd tegen criticasters dat IK ze die uitkering niet geef, maar een ambtenaar (verzekeringsarts, arbeidsdeskundige) die zegt dat ze er recht op hebben. Dat is aan die ambtenaar, en niet aan ons om te beoordelen.
Ergens denk ik weleens dat ik voorheen wellicht te voorzichtig ben geweest, en jongeren UIT die Wajong heb willen houden. Met het gevolg dat werken erg moeizaam ging en de schulden opliepen.
Ergens vind ik het ook lastig, maar ik kan mezelf niet zo goed verwoorden vandaag merk ik.
Ergens denk ik weleens dat ik voorheen wellicht te voorzichtig ben geweest, en jongeren UIT die Wajong heb willen houden. Met het gevolg dat werken erg moeizaam ging en de schulden opliepen.
Ergens vind ik het ook lastig, maar ik kan mezelf niet zo goed verwoorden vandaag merk ik.
donderdag 26 augustus 2010 om 21:24
quote:green_eyes schreef op 26 augustus 2010 @ 13:27:
Loreyi:
en thanks!
Schuddebuikje:
Ah wat leuk dat je hebt gebeld met Annemeike!
Ik vertel hier (in het openbaar, bedoel ik) liever niet inhoudelijk wat ik doe op vrijwilligersgebied (of werk- of studiegebied). Ben een beetje bang, misschien wel onterecht hoor, dat dat mij te herkenbaar maakt. Maar ik wil het best op hyves vertellen hoor!
Ik durf het haast niet te vragen maar.. Mag ik het ook weten? Ik ben altijd zo benieuwd wat mensen op die gebieden doen
Als je het mij niet wilt hyven is dat natuurlijk geen probleem, we 'kennen' elkaar tenslotte nog niet zo lang.
Moon: Hoe beviel het appartement?
Loreyi:
en thanks!
Schuddebuikje:
Ah wat leuk dat je hebt gebeld met Annemeike!
Ik vertel hier (in het openbaar, bedoel ik) liever niet inhoudelijk wat ik doe op vrijwilligersgebied (of werk- of studiegebied). Ben een beetje bang, misschien wel onterecht hoor, dat dat mij te herkenbaar maakt. Maar ik wil het best op hyves vertellen hoor!
Ik durf het haast niet te vragen maar.. Mag ik het ook weten? Ik ben altijd zo benieuwd wat mensen op die gebieden doen
Als je het mij niet wilt hyven is dat natuurlijk geen probleem, we 'kennen' elkaar tenslotte nog niet zo lang.
Moon: Hoe beviel het appartement?
donderdag 26 augustus 2010 om 22:35
Frizz, ik denk dat de Wajong vaak een goed redmiddel is als het niet meer gaat, bij een jongere.
Ik vind alleen het herkeuringsbeleid zo vreemd. Ik al jaaaren niet meer op het UWV geweest. Ik dacht dat ze via mijn SPV-er op de hoogte gehouden werden hoe het ging en dat ze daarom nooit informeerden.
Maar mijn SPV-er zegt dat de GGZ niet zomaar informatie mag doorspelen.
Heel dubbel dat ik dit nu zeg... maar het lijkt mij goed dat er wel regelmatig herkeuringen plaatsvinden.
En (maar dat is nu aan het veranderen volgens mij) het is raar dat je bij een bepaald aantal uur werken per week, eigenlijk geen voordeel ondervindt, financieel.
De eerste paar uur dat je werkt komen bovenop de Wajong. Daarna lever je een stuk Wajong in omdat je salaris krijgt. Pas als je echt flink wat uren werkt kom je financieel weer boven de Wajonggrens uit. Dat is bij mij althans zo.
Daardoor wordt het minder aantrekkelijk om te werken.
Ik vind alleen het herkeuringsbeleid zo vreemd. Ik al jaaaren niet meer op het UWV geweest. Ik dacht dat ze via mijn SPV-er op de hoogte gehouden werden hoe het ging en dat ze daarom nooit informeerden.
Maar mijn SPV-er zegt dat de GGZ niet zomaar informatie mag doorspelen.
Heel dubbel dat ik dit nu zeg... maar het lijkt mij goed dat er wel regelmatig herkeuringen plaatsvinden.
En (maar dat is nu aan het veranderen volgens mij) het is raar dat je bij een bepaald aantal uur werken per week, eigenlijk geen voordeel ondervindt, financieel.
De eerste paar uur dat je werkt komen bovenop de Wajong. Daarna lever je een stuk Wajong in omdat je salaris krijgt. Pas als je echt flink wat uren werkt kom je financieel weer boven de Wajonggrens uit. Dat is bij mij althans zo.
Daardoor wordt het minder aantrekkelijk om te werken.
donderdag 26 augustus 2010 om 22:39
Appartement staat nu weer in t andere topic.
Ik voel me - naast moe - een beetje stom. Eigenlijk heb ik op dit moment niet echt iets om trots op te zijn. Het zou zo leuk zijn om een eigen woning te hebben en aan mensen te kunnen laten zien dat ik zo'n leuk huis heb... En werk te hebben waar ik leuk over kan vertellen.
Eigenlijk schaam ik me voor mijn situatie. Ook tegenover mannen. Die vent van afgelopen weekend bijvoorbeeld... we hebben geen contact, maar stel dat we contact zouden hebben... dan valt dat toch ontzettend tegen? Moet ik zeker vertellen dat ik al jaren niet werk en dat ik al heeeeeeeeel lang bij mijn ouders zit. Hij weet dat ik bij mijn ouders verblijf maar ik heb t gebracht alsof dat heel kort is. Niet dat het al jaren zo is. En t gaat niet alleen om hem, maar gewoon in t algemeen. Ik schaam me....
Het is goed dat ik jullie heb en hier gewoon eerlijk kan zijn. In t echte leven vind ik dat moeilijk.
Ik voel me - naast moe - een beetje stom. Eigenlijk heb ik op dit moment niet echt iets om trots op te zijn. Het zou zo leuk zijn om een eigen woning te hebben en aan mensen te kunnen laten zien dat ik zo'n leuk huis heb... En werk te hebben waar ik leuk over kan vertellen.
Eigenlijk schaam ik me voor mijn situatie. Ook tegenover mannen. Die vent van afgelopen weekend bijvoorbeeld... we hebben geen contact, maar stel dat we contact zouden hebben... dan valt dat toch ontzettend tegen? Moet ik zeker vertellen dat ik al jaren niet werk en dat ik al heeeeeeeeel lang bij mijn ouders zit. Hij weet dat ik bij mijn ouders verblijf maar ik heb t gebracht alsof dat heel kort is. Niet dat het al jaren zo is. En t gaat niet alleen om hem, maar gewoon in t algemeen. Ik schaam me....
Het is goed dat ik jullie heb en hier gewoon eerlijk kan zijn. In t echte leven vind ik dat moeilijk.
donderdag 26 augustus 2010 om 23:10
donderdag 26 augustus 2010 om 23:18
Wow het heeft ook nog een balkon!
Je moet iets mailen over jezelf. Ga ik morgen wel doen. Dan zit ik weer met 'wat vertel ik'. Denk dat ik mijn vrijwilligerswerk noem en er niet bij zet dat het vrijwillig is
Had het er met mijn broertje nog over, dat mijn uitstraling wel een pré is. Ik kom best betrouwbaar over.
Die dame waar ik vanavond was, selecteerde voornamelijk op 'betrouwbaarheid', althans, de indruk die ze kreeg. Daarom mailde ze ook niet terug maar liet ze me komen.
En ze vroeg of broer en ik van plan waren te gaan samenwonen
Lijkt me geen goed idee op zo'n kleine oppervlakte.
(Ik ga zo echt naar bed...)
Je moet iets mailen over jezelf. Ga ik morgen wel doen. Dan zit ik weer met 'wat vertel ik'. Denk dat ik mijn vrijwilligerswerk noem en er niet bij zet dat het vrijwillig is
Had het er met mijn broertje nog over, dat mijn uitstraling wel een pré is. Ik kom best betrouwbaar over.
Die dame waar ik vanavond was, selecteerde voornamelijk op 'betrouwbaarheid', althans, de indruk die ze kreeg. Daarom mailde ze ook niet terug maar liet ze me komen.
En ze vroeg of broer en ik van plan waren te gaan samenwonen
Lijkt me geen goed idee op zo'n kleine oppervlakte.
(Ik ga zo echt naar bed...)
vrijdag 27 augustus 2010 om 01:10
quote:Moonlight82 schreef op 26 augustus 2010 @ 22:39:
Appartement staat nu weer in t andere topic.
Ik voel me - naast moe - een beetje stom. Eigenlijk heb ik op dit moment niet echt iets om trots op te zijn. Het zou zo leuk zijn om een eigen woning te hebben en aan mensen te kunnen laten zien dat ik zo'n leuk huis heb... En werk te hebben waar ik leuk over kan vertellen.
Eigenlijk schaam ik me voor mijn situatie. Ook tegenover mannen. Die vent van afgelopen weekend bijvoorbeeld... we hebben geen contact, maar stel dat we contact zouden hebben... dan valt dat toch ontzettend tegen? Moet ik zeker vertellen dat ik al jaren niet werk en dat ik al heeeeeeeeel lang bij mijn ouders zit. Hij weet dat ik bij mijn ouders verblijf maar ik heb t gebracht alsof dat heel kort is. Niet dat het al jaren zo is. En t gaat niet alleen om hem, maar gewoon in t algemeen. Ik schaam me....
Het is goed dat ik jullie heb en hier gewoon eerlijk kan zijn. In t echte leven vind ik dat moeilijk.
Heel herkenbaar voor mij, die schaamte over je situatie, vooral ook naar mannen toe... Maar dat wist je al wel
Appartement staat nu weer in t andere topic.
Ik voel me - naast moe - een beetje stom. Eigenlijk heb ik op dit moment niet echt iets om trots op te zijn. Het zou zo leuk zijn om een eigen woning te hebben en aan mensen te kunnen laten zien dat ik zo'n leuk huis heb... En werk te hebben waar ik leuk over kan vertellen.
Eigenlijk schaam ik me voor mijn situatie. Ook tegenover mannen. Die vent van afgelopen weekend bijvoorbeeld... we hebben geen contact, maar stel dat we contact zouden hebben... dan valt dat toch ontzettend tegen? Moet ik zeker vertellen dat ik al jaren niet werk en dat ik al heeeeeeeeel lang bij mijn ouders zit. Hij weet dat ik bij mijn ouders verblijf maar ik heb t gebracht alsof dat heel kort is. Niet dat het al jaren zo is. En t gaat niet alleen om hem, maar gewoon in t algemeen. Ik schaam me....
Het is goed dat ik jullie heb en hier gewoon eerlijk kan zijn. In t echte leven vind ik dat moeilijk.
Heel herkenbaar voor mij, die schaamte over je situatie, vooral ook naar mannen toe... Maar dat wist je al wel
vrijdag 27 augustus 2010 om 01:17
quote:Moonlight82 schreef op 26 augustus 2010 @ 17:43:
Dat heb ik idd ook.
Bij mij speelt het idee ook mee dat ik best kán werken. Ik ben er alleen nog niet achter hoe precies, en hoeveel, en welke richting. Maar ik ben niet zodanig arbeidsongeschikt dat het werkelijk niet haalbaar is om betaald werk te doen.
Het is ook een beetje dat de 'randfactoren' steeds niet in orde zijn (bijv woonruimte).
Als ik echt overduidelijk niet kon werken dan zou ik er anders in staan, me minder schamen voor het 'handje ophouden'.
(Maar ik lig er ook weer niet wakker van... dat niet)
Nog even over het huis. (worden jullie al moe? ) Als het niks is vanavond ga ik informeren naar die schuur. Gewoon even weten hoe en wat (en of er een vluchtroute is het dorp uit )
Dan wordt dat evt plan B.
17.43
Ja, dat idee heb ik ook altijd over mijzelf gehad, dat het voor mij uiteindelijk toch mogelijk zou moeten zijn betaald werk te doen. Nu komen mijn angsten wel het meest tot uiting op werkgebied. Dit maakt het wel wat lastiger. Maar ik heb het nooit gezien als helemaal onmogelijk.
Nu moet ik wel bekennen, dat ik steeds meer ga nadenken dat het voor mij misschien toch níet haalbaar is. Omdat ik telkens tegen muren aanloop, zowel in mijzelf als praktisch gezien (uitkeringsinstantie die weinig mag doen + organisaties die weinig bereid zijn arbeidsongeschikten aan te nemen).
Over die muren in mijzelf, ga ik steeds meer denken dat ze misschien tóch te hoog zijn, en de angsten te groot.
Maar goed, dit heb ik allemaal ook al eens geschreven, geloof ik
Dat heb ik idd ook.
Bij mij speelt het idee ook mee dat ik best kán werken. Ik ben er alleen nog niet achter hoe precies, en hoeveel, en welke richting. Maar ik ben niet zodanig arbeidsongeschikt dat het werkelijk niet haalbaar is om betaald werk te doen.
Het is ook een beetje dat de 'randfactoren' steeds niet in orde zijn (bijv woonruimte).
Als ik echt overduidelijk niet kon werken dan zou ik er anders in staan, me minder schamen voor het 'handje ophouden'.
(Maar ik lig er ook weer niet wakker van... dat niet)
Nog even over het huis. (worden jullie al moe? ) Als het niks is vanavond ga ik informeren naar die schuur. Gewoon even weten hoe en wat (en of er een vluchtroute is het dorp uit )
Dan wordt dat evt plan B.
17.43
Ja, dat idee heb ik ook altijd over mijzelf gehad, dat het voor mij uiteindelijk toch mogelijk zou moeten zijn betaald werk te doen. Nu komen mijn angsten wel het meest tot uiting op werkgebied. Dit maakt het wel wat lastiger. Maar ik heb het nooit gezien als helemaal onmogelijk.
Nu moet ik wel bekennen, dat ik steeds meer ga nadenken dat het voor mij misschien toch níet haalbaar is. Omdat ik telkens tegen muren aanloop, zowel in mijzelf als praktisch gezien (uitkeringsinstantie die weinig mag doen + organisaties die weinig bereid zijn arbeidsongeschikten aan te nemen).
Over die muren in mijzelf, ga ik steeds meer denken dat ze misschien tóch te hoog zijn, en de angsten te groot.
Maar goed, dit heb ik allemaal ook al eens geschreven, geloof ik
vrijdag 27 augustus 2010 om 01:25
quote:Moonlight82 schreef op 26 augustus 2010 @ 22:35:
Frizz, ik denk dat de Wajong vaak een goed redmiddel is als het niet meer gaat, bij een jongere.
Ik vind alleen het herkeuringsbeleid zo vreemd. Ik al jaaaren niet meer op het UWV geweest. Ik dacht dat ze via mijn SPV-er op de hoogte gehouden werden hoe het ging en dat ze daarom nooit informeerden.
Maar mijn SPV-er zegt dat de GGZ niet zomaar informatie mag doorspelen.
Heel dubbel dat ik dit nu zeg... maar het lijkt mij goed dat er wel regelmatig herkeuringen plaatsvinden.
Daar heb ik nog wel een vrij bijzonder verhaal over.
Een bekende van mij, die in de WAO zat, wilde zich laten goedkeuren omdat hij een baan kon krijgen. Als WAO-er kon hij bepaalde subsidies meebrengen naar de werkgever (die de werkgever graag wilde hebben), maar dan moest hij wel goedgekeurd worden.
Dus hij contact opnemen met het UWV. Raakten ze er daar helemaal de kluts van kwijt. Hij kon toch echt niet zo maar goedgekeurd worden, want dat pakte het computersysteem niet. En bovendien stond hij pas over een half jaar op de lijst voor een herkeuring.
Kennis herhalen dat hij aan het werk kon en zijn eigen geld kon gaan verdienen. Maar niks hoor, het systeem zei dat het niet kon, dus dat was dan jammer.
Uiteindelijk na veel gebel en gedoe is kennis wel goedgekeurd. Een ongelooflijk verhaal toch!!! Het systeem gaat voor alles blijkbaar, zelfs als een WAO-er aangeeft uit de uitkering te kunnen.
Frizz, ik denk dat de Wajong vaak een goed redmiddel is als het niet meer gaat, bij een jongere.
Ik vind alleen het herkeuringsbeleid zo vreemd. Ik al jaaaren niet meer op het UWV geweest. Ik dacht dat ze via mijn SPV-er op de hoogte gehouden werden hoe het ging en dat ze daarom nooit informeerden.
Maar mijn SPV-er zegt dat de GGZ niet zomaar informatie mag doorspelen.
Heel dubbel dat ik dit nu zeg... maar het lijkt mij goed dat er wel regelmatig herkeuringen plaatsvinden.
Daar heb ik nog wel een vrij bijzonder verhaal over.
Een bekende van mij, die in de WAO zat, wilde zich laten goedkeuren omdat hij een baan kon krijgen. Als WAO-er kon hij bepaalde subsidies meebrengen naar de werkgever (die de werkgever graag wilde hebben), maar dan moest hij wel goedgekeurd worden.
Dus hij contact opnemen met het UWV. Raakten ze er daar helemaal de kluts van kwijt. Hij kon toch echt niet zo maar goedgekeurd worden, want dat pakte het computersysteem niet. En bovendien stond hij pas over een half jaar op de lijst voor een herkeuring.
Kennis herhalen dat hij aan het werk kon en zijn eigen geld kon gaan verdienen. Maar niks hoor, het systeem zei dat het niet kon, dus dat was dan jammer.
Uiteindelijk na veel gebel en gedoe is kennis wel goedgekeurd. Een ongelooflijk verhaal toch!!! Het systeem gaat voor alles blijkbaar, zelfs als een WAO-er aangeeft uit de uitkering te kunnen.
vrijdag 27 augustus 2010 om 05:37
quote:Verana schreef op 27 augustus 2010 @ 01:10:
[...]
Heel herkenbaar voor mij, die schaamte over je situatie, vooral ook naar mannen toe... Maar dat wist je al wel
Check, ik ken het ook Moon en Veraan...
Ik loop ook w.b. Minino tegen veel vooroordelen op. Als iemand m'n leeftijd hoort en dat ik een kind heb wordt er áltijd gedacht ik ik wel zo'n "zwartje" (echt gehoord) heb rondlopen .
Gelukkig bestaan er ook een heleboel mensen die niet zo oppervlakking zijn .
[...]
Heel herkenbaar voor mij, die schaamte over je situatie, vooral ook naar mannen toe... Maar dat wist je al wel
Check, ik ken het ook Moon en Veraan...
Ik loop ook w.b. Minino tegen veel vooroordelen op. Als iemand m'n leeftijd hoort en dat ik een kind heb wordt er áltijd gedacht ik ik wel zo'n "zwartje" (echt gehoord) heb rondlopen .
Gelukkig bestaan er ook een heleboel mensen die niet zo oppervlakking zijn .
vrijdag 27 augustus 2010 om 06:27
verana: ik heb last van zweetplekken bij mijn oksels en gebruik nu odorex. Nergens meer last van
Misschien kun je dat op je rug smeren?
Het is een klein flesje en dat doe je ongeveer 1 keer per week op je (in mijn geval) oksels. Nachtje laten zitten en geen zweet meer. Ik vraag me wel af wat er met dat zweet gebeurt, maar het werkt wel
Moon: ik heb je een mailtje gestuurd over het UWV.
Misschien kun je dat op je rug smeren?
Het is een klein flesje en dat doe je ongeveer 1 keer per week op je (in mijn geval) oksels. Nachtje laten zitten en geen zweet meer. Ik vraag me wel af wat er met dat zweet gebeurt, maar het werkt wel
Moon: ik heb je een mailtje gestuurd over het UWV.
vrijdag 27 augustus 2010 om 12:48
Hey!
Het lijkt wel of ik dat appartement dat ik gisteravond laat op MP zag gedroomd heb... het is spoorloos verdwenen. Waarschijnlijk hebben ze zo veel reacties gehad dat ze het weer verwijderd hebben. Stom!!!
Ik ga jullie even lezen maar weet niet of ik al ga reageren. Dan zit ik meteen weer zo 'in' het forum. Wil eigenlijk vanmiddag wat andere dingen doen.
Het lijkt wel of ik dat appartement dat ik gisteravond laat op MP zag gedroomd heb... het is spoorloos verdwenen. Waarschijnlijk hebben ze zo veel reacties gehad dat ze het weer verwijderd hebben. Stom!!!
Ik ga jullie even lezen maar weet niet of ik al ga reageren. Dan zit ik meteen weer zo 'in' het forum. Wil eigenlijk vanmiddag wat andere dingen doen.
vrijdag 27 augustus 2010 om 16:38
Moon is een mailtje van 3 regels
Morisson
Allen: Ik wil jullie heel graag wat voorleggen, hoop dat jullie je mening willen geven.
Had ik gisteren al geplaatst maar meteen ook weer weggehaald...
Nu nog een poging
Zoals jullie weten ben ik begonnen met de opleiding, het is echt superleuk en heel interessant. De klas is ook heel leuk en heel erg open (er zijn al een paar mensen in tranen uitgebarsten tijdens een persoonlijk verhaal)
Alleen niemand met zelf psychische problemen of een opname ofzo. De lessen zijn naast leuk en interessant voor mij ook confronterend. Ook de discussies tijdens en na de les, ik merk dat ik daar mijn eigen ervaringen wil gebruiken en ook moet gebruiken.
Maar ik weet niet of dat verstandig is. Op mijn laatste werk heb ik jaren gewerkt en nooit een woord gerept over mijn achtergrond of huidige problemen. Alleen laatst omdat ik medicatie gebruikte waarvan mijn kamergenoten het echt aan mij merkten. Maar dan nog vaag, alsin ik gebruik wat medicatie. Niet specifiek.
In de klas hebben we het ook over eigenschappen, een die iedereen (en ikzelf) heel erg belangrijk vindt is eerlijkheid,
Ik begin me echt een leugenaar te voelen omdat ik het niet vertel,
Maar aan de andere kant ben ik vroeger een aantal keren flink op mijn bek gegaan door het wel te vertellen.
Verder wil ik niet apart van de groep gezien worden, als een probleemgeval ofzo.
En het laatste probleem is dat ik word doorverwezen naar een instelling waar driekwart van mijn klas komt te werken/gaat stage lopen.
Wat vinden jullie, moet ik het vertellen? Ik heb zelf het idee dat de ruimte daar wel voor is en dat het ook goed is (een van mijn geformuleerde doelen is meer open zijn) maar ik twijfel zo.
Morisson
Allen: Ik wil jullie heel graag wat voorleggen, hoop dat jullie je mening willen geven.
Had ik gisteren al geplaatst maar meteen ook weer weggehaald...
Nu nog een poging
Zoals jullie weten ben ik begonnen met de opleiding, het is echt superleuk en heel interessant. De klas is ook heel leuk en heel erg open (er zijn al een paar mensen in tranen uitgebarsten tijdens een persoonlijk verhaal)
Alleen niemand met zelf psychische problemen of een opname ofzo. De lessen zijn naast leuk en interessant voor mij ook confronterend. Ook de discussies tijdens en na de les, ik merk dat ik daar mijn eigen ervaringen wil gebruiken en ook moet gebruiken.
Maar ik weet niet of dat verstandig is. Op mijn laatste werk heb ik jaren gewerkt en nooit een woord gerept over mijn achtergrond of huidige problemen. Alleen laatst omdat ik medicatie gebruikte waarvan mijn kamergenoten het echt aan mij merkten. Maar dan nog vaag, alsin ik gebruik wat medicatie. Niet specifiek.
In de klas hebben we het ook over eigenschappen, een die iedereen (en ikzelf) heel erg belangrijk vindt is eerlijkheid,
Ik begin me echt een leugenaar te voelen omdat ik het niet vertel,
Maar aan de andere kant ben ik vroeger een aantal keren flink op mijn bek gegaan door het wel te vertellen.
Verder wil ik niet apart van de groep gezien worden, als een probleemgeval ofzo.
En het laatste probleem is dat ik word doorverwezen naar een instelling waar driekwart van mijn klas komt te werken/gaat stage lopen.
Wat vinden jullie, moet ik het vertellen? Ik heb zelf het idee dat de ruimte daar wel voor is en dat het ook goed is (een van mijn geformuleerde doelen is meer open zijn) maar ik twijfel zo.
vrijdag 27 augustus 2010 om 16:56
Hey Gipsy,
De eerste gedachte die in mij opkomt na het lezen van je stuk, is: heb je wel een keuze? Dit omdat bijna driekwart van je klas stage gaat lopen in de instelling waar jij therapie gaat krijgen. De kans is dan toch redelijk groot dat je één van hen daar tegenkomt wanneer jij daar bent als cliënt. Of is die kans niet zo groot dat dit gebeurt?
Verder vind ik het eigenlijk ook wel een lastige vraag. Het kan zowel in je voordeel als in je nadeel werken als je het vertelt. Heb je op de opleiding ook een mentor of iets dergelijks waarmee je kunt overleggen wat handig is om te doen? Of misschien kun je het met je psych overleggen wat hij ervan vindt?
Nou ja, geen pasklaar antwoord van mij dus. Ik weet het ook niet zo goed. Ik ben dan ook benieuwd naar de reacties van de anderen.
De eerste gedachte die in mij opkomt na het lezen van je stuk, is: heb je wel een keuze? Dit omdat bijna driekwart van je klas stage gaat lopen in de instelling waar jij therapie gaat krijgen. De kans is dan toch redelijk groot dat je één van hen daar tegenkomt wanneer jij daar bent als cliënt. Of is die kans niet zo groot dat dit gebeurt?
Verder vind ik het eigenlijk ook wel een lastige vraag. Het kan zowel in je voordeel als in je nadeel werken als je het vertelt. Heb je op de opleiding ook een mentor of iets dergelijks waarmee je kunt overleggen wat handig is om te doen? Of misschien kun je het met je psych overleggen wat hij ervan vindt?
Nou ja, geen pasklaar antwoord van mij dus. Ik weet het ook niet zo goed. Ik ben dan ook benieuwd naar de reacties van de anderen.
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:02
quote:N00tje schreef op 27 augustus 2010 @ 05:40:
Oh Veraan, dat zweten op de fiets (schaam) heb ik laatst een topic over geopend.. Helaas raadden veel mensen me aan om in m'n blote kont te gaan fietsen.
Wat je ook kunt doen is van dat sportondergoed aanschaffen wat ontzettend veel absobeert.
Dus jij hebt er ook last van! Is echt vervelend hè. Sportondergoed kan ik inderdaad weleens naar kijken. Mijn huisarts zei ook al dat er niet echt een oplossing voor is. Ik zal je topic eens gaan opzoeken!
Odorex dry ken ik wel, maar kan je dat ook gebruiken voor op je rug? Ik zweet niet overmatig onder mijn oksels, dus daar heb ik het niet voor nodig.
Vraag is natuurlijk ook: wie smeert het er dan op
Oh Veraan, dat zweten op de fiets (schaam) heb ik laatst een topic over geopend.. Helaas raadden veel mensen me aan om in m'n blote kont te gaan fietsen.
Wat je ook kunt doen is van dat sportondergoed aanschaffen wat ontzettend veel absobeert.
Dus jij hebt er ook last van! Is echt vervelend hè. Sportondergoed kan ik inderdaad weleens naar kijken. Mijn huisarts zei ook al dat er niet echt een oplossing voor is. Ik zal je topic eens gaan opzoeken!
Odorex dry ken ik wel, maar kan je dat ook gebruiken voor op je rug? Ik zweet niet overmatig onder mijn oksels, dus daar heb ik het niet voor nodig.
Vraag is natuurlijk ook: wie smeert het er dan op
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:08
verana, ik smeer het er volgende week wel op, kun je meteen kijken of het werkt!
Dank voor je reactie op mijn dilemma. Ik ga waarschijnlijk wel klasgenoten tegenkomen als ik in therapie ben. Dat is 1 van mijn overwegingen om het wel te vertellen.
Ik heb een begeleider, dat is zelf een psychiatrisch verpleegkundige, maar ook bij hem vraag ik me af of ik het wil vertellen omdat ik niet als speciaal geval behandeld wil worden of me zo ga gedragen. Voor dat laatste ben ik ook een beetje bang, dat ik dan denk och ze weten het toch wel en me dan niet de schop onder mijn hol geef die ik eigenlijk nodig heb.
Dank voor je reactie op mijn dilemma. Ik ga waarschijnlijk wel klasgenoten tegenkomen als ik in therapie ben. Dat is 1 van mijn overwegingen om het wel te vertellen.
Ik heb een begeleider, dat is zelf een psychiatrisch verpleegkundige, maar ook bij hem vraag ik me af of ik het wil vertellen omdat ik niet als speciaal geval behandeld wil worden of me zo ga gedragen. Voor dat laatste ben ik ook een beetje bang, dat ik dan denk och ze weten het toch wel en me dan niet de schop onder mijn hol geef die ik eigenlijk nodig heb.
