Relaties
alle pijlers
Beetje eenzaam...
dinsdag 31 augustus 2010 om 10:00
Hallo allemaal..
Ik lees altijd trouw mee op het forum en ik wilde graag zelf eens wat schrijven..
Ik ben 10 maanden geleden naar het buitenland verhuisd voor de liefde zullen we maar zeggen!! We zijn erg gelukkig met elkaar en heb ook geen moment spijt gehad. Alles gaat goed tussen ons. Hij helpt me overal bij en is echt ontzettend lief. Heb een erg goede reden gehad om te gaan.
Alleen ik voel me ontzettend eenzaam nu.. Momenteel heb ik even geen werk.. Wel begin ik in oktober een nieuwe cursus wat ik eerder ook heb gedaan. En dat vind ik erg leuk. Maar ik mis mijn fam. heel erg. De vriendschap in NL met mijn vrienden is eigenlijk langzaam aan het overgaan. Zijn erg negatief en als ik terug ben eigenlijk nooit echt geinteresseerd. ''Waarom ik geen werk heb.. Dat ik niet afhankelijk moet worden.'' Maar ik doe echt heel erg mijn best. Ik ben nu best verdrietig en dan denk ik misschien kan ik het allemaal wel niet. Ik probeer hier echt mijn leven op te bouwen en het begint nu ook aardig te komen. Voel me soms gewoon heel erg down.
Ik wil niet sentimenteel overkomen
Mijn vraag is eigenlijk.. Heeft iemand nog wat tips enzo..? Om van mijn eenzaamheid af te komen?
Liefs
Ik lees altijd trouw mee op het forum en ik wilde graag zelf eens wat schrijven..
Ik ben 10 maanden geleden naar het buitenland verhuisd voor de liefde zullen we maar zeggen!! We zijn erg gelukkig met elkaar en heb ook geen moment spijt gehad. Alles gaat goed tussen ons. Hij helpt me overal bij en is echt ontzettend lief. Heb een erg goede reden gehad om te gaan.
Alleen ik voel me ontzettend eenzaam nu.. Momenteel heb ik even geen werk.. Wel begin ik in oktober een nieuwe cursus wat ik eerder ook heb gedaan. En dat vind ik erg leuk. Maar ik mis mijn fam. heel erg. De vriendschap in NL met mijn vrienden is eigenlijk langzaam aan het overgaan. Zijn erg negatief en als ik terug ben eigenlijk nooit echt geinteresseerd. ''Waarom ik geen werk heb.. Dat ik niet afhankelijk moet worden.'' Maar ik doe echt heel erg mijn best. Ik ben nu best verdrietig en dan denk ik misschien kan ik het allemaal wel niet. Ik probeer hier echt mijn leven op te bouwen en het begint nu ook aardig te komen. Voel me soms gewoon heel erg down.
Ik wil niet sentimenteel overkomen
Mijn vraag is eigenlijk.. Heeft iemand nog wat tips enzo..? Om van mijn eenzaamheid af te komen?
Liefs
dinsdag 31 augustus 2010 om 10:54
Maar je onzekerheid wordt natuurlijk versterkt doordat je je eenzaam voelt. Waardoor je nog meer aan jezelf en alles gaat twijfelen. Wat voor mij altijd heel goed werkt is de realisatie dat het logisch is dat je je zo voelt, dat het weer weggaat en beter wordt. En dat alle negatieve gevoelens eromheen (onzekerheid, twijfel etc) komt door deze momentopname waar je in zit, en dus niet doordat je een verkeerde keuze hebt gemaakt of niet goed bezig bent of wat dan ook.
dinsdag 31 augustus 2010 om 10:55
quote:petitpoulet schreef op 31 augustus 2010 @ 10:47:
@ Friezen71: Ja weet ik, heb alleen steeds een gevoel van druk op me liggen waar ik gewoon niet van kan slapen. En dat ik me steeds moet verantwoorden. Zal me onzekerheid wel zijn denk
Van WIE komt deze druk? In ieder geval NIET van je vriend. En voor WIE moet je verantwoorden?
Voor je vriend? Nee, want hij staat achter je en helpt je.
Voor jezelf? Nee, je bent bezig met solliciteren en gaat een cursus doen en wilt niet eeuwig afhankelijk zijn.
Voor je vriendin? Zij staat hierbuiten. Je leeft niet samen met haar en bouwt ook geen toekomst met haar op. Het zal wel erg leuk zijn als ze achter je staat en je steunt.
@ Friezen71: Ja weet ik, heb alleen steeds een gevoel van druk op me liggen waar ik gewoon niet van kan slapen. En dat ik me steeds moet verantwoorden. Zal me onzekerheid wel zijn denk
Van WIE komt deze druk? In ieder geval NIET van je vriend. En voor WIE moet je verantwoorden?
Voor je vriend? Nee, want hij staat achter je en helpt je.
Voor jezelf? Nee, je bent bezig met solliciteren en gaat een cursus doen en wilt niet eeuwig afhankelijk zijn.
Voor je vriendin? Zij staat hierbuiten. Je leeft niet samen met haar en bouwt ook geen toekomst met haar op. Het zal wel erg leuk zijn als ze achter je staat en je steunt.
dinsdag 31 augustus 2010 om 10:59
Mijn beetje trots begint weer terug te komen.. hihi!!
Ik doe net alsof ik aan de andere kant van de aardbol woon. Maar ik woon in Frankrijk. NL mis ik helemaal niet. Eigenlijk mijn Fam alleen. Even op de koffie enzo. Een vriendin is 1 keer langs geweest. Na best vaak vragen van mijn kant. Dat doe ik ook niet meer overigens. Ik kijk soms grenzeloos verliefd.. bij uitzending gemist.. en dan verzacht het ook wel wat hoor!! hihi
@ wiewaar: Wat is dat dan voor iets?
Ik doe net alsof ik aan de andere kant van de aardbol woon. Maar ik woon in Frankrijk. NL mis ik helemaal niet. Eigenlijk mijn Fam alleen. Even op de koffie enzo. Een vriendin is 1 keer langs geweest. Na best vaak vragen van mijn kant. Dat doe ik ook niet meer overigens. Ik kijk soms grenzeloos verliefd.. bij uitzending gemist.. en dan verzacht het ook wel wat hoor!! hihi
@ wiewaar: Wat is dat dan voor iets?
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:00
@petitpulet, ik ben zelf ook voor de liefde naar het buitenland verhuisd en herken echt alles wat je schrijft! De eenzaamheid, het gemis, de heimwee, de afhankelijkheid van je partner, het vertrouwde leventje in NL. Ik heb zelfs in de eerste maanden een paar keer mn koffer gepakt dat ik weer terug wilde naar het oude vertouwde leventje. Maar echt, na 2 jaar gaat het zeker weer bergopwaarts.
Bij mij hielp het enorm toen ik (pas na 4 maanden) een baan had en weer onder de mensen was, toen ik de taal goed onder de knie had en alleen bij de bakker een broodje kon bestellen. Ook ging ik erg veel (elke dag) sporten en naar de sauna, zodat ik niet de hele dag in een leeg huis op vriend zat te wachten en wat voor mezelf had. Uiteindelijk kreeg ik ook weer wat contacten en aanspraak en nu 5 jaar later zijn daar echte vriendinnen uit ontstaan en ook hebben vriend en ik samen ook leuke stelletjes ontmoet waar we regelmatig leuke dingen mee doen.
Het belangrijkste is nu om langzaam ook weer wat eigen dingetjes te krijgen en te doen, al is het maar dat je elke dag gaat sporten, zodat je iets van jezelf hebt, daardoor zul je je al wat minder afhankelijk voelen. Maar aan de andere kant is het toch ook niet erg dat je afhankelijk van je vriend bent? Dat is toch een feit, je bent letterlijk afhankelijk van hem omdat je voor hem naar het buitenland bent gegaan en nu enkel hem hebt. Is toch logisch en helemaal niet erg? Stap voor stap bouw je echt wel weer je onafhankelijkheid op. Geniet juist van deze mooie en intensieve tijd samen, het is een hele heftige en moeilijke ervaring, ook voor je vriend, na afloop zullen jullie trots zijn dat je dat samen gered hebt!
En ook de band met je familie en vrienden in NL zal zich op den duur weer herstellen. Ik merkte dat ook mijn familie en vriendinnen aan de nieuwe situatie moesten wennen. In die 48 uur dat ik in NL was moest ik mijn tijd ineens over 10 mensen verdelen. Dat snapte niet iedereen. En ja, er zullen vriendschappen wegvallen, maar dat was op den duur ook in NL gebeurt. Want opervlakkigheid (qua vriendschap) heeft regelmaat nodig en die regelmaat is er nu helaas niet meer nu je in het buitenland woont. Wat bij mij wel goed hielp, was dat ik de eerste 1,5 jaar bijna elke 4-6 weken wel een ticket naar NL geboekt heb. Dan had ik iets om naar uit te kijken en ging ik ook vaak zonder vriend en dan voelde ik me weer erg sterk en onafhankelijk dat ik lekker dat weekend voor mezelf en mijn vriendinnen in NL had. Uiteinlijk wordt dat toch wel minder op het moment dat je weer nieuwe vriendinnen hebt, maar zolang je je alleen voelt dan probeer je toch lekker vaak terug te gaan (soort langzame overgangsfase naar je nieuwe plekje
)
Nou succes met alles en echt... als ik het kan dan kan iedereen het!
Bij mij hielp het enorm toen ik (pas na 4 maanden) een baan had en weer onder de mensen was, toen ik de taal goed onder de knie had en alleen bij de bakker een broodje kon bestellen. Ook ging ik erg veel (elke dag) sporten en naar de sauna, zodat ik niet de hele dag in een leeg huis op vriend zat te wachten en wat voor mezelf had. Uiteindelijk kreeg ik ook weer wat contacten en aanspraak en nu 5 jaar later zijn daar echte vriendinnen uit ontstaan en ook hebben vriend en ik samen ook leuke stelletjes ontmoet waar we regelmatig leuke dingen mee doen.
Het belangrijkste is nu om langzaam ook weer wat eigen dingetjes te krijgen en te doen, al is het maar dat je elke dag gaat sporten, zodat je iets van jezelf hebt, daardoor zul je je al wat minder afhankelijk voelen. Maar aan de andere kant is het toch ook niet erg dat je afhankelijk van je vriend bent? Dat is toch een feit, je bent letterlijk afhankelijk van hem omdat je voor hem naar het buitenland bent gegaan en nu enkel hem hebt. Is toch logisch en helemaal niet erg? Stap voor stap bouw je echt wel weer je onafhankelijkheid op. Geniet juist van deze mooie en intensieve tijd samen, het is een hele heftige en moeilijke ervaring, ook voor je vriend, na afloop zullen jullie trots zijn dat je dat samen gered hebt!
En ook de band met je familie en vrienden in NL zal zich op den duur weer herstellen. Ik merkte dat ook mijn familie en vriendinnen aan de nieuwe situatie moesten wennen. In die 48 uur dat ik in NL was moest ik mijn tijd ineens over 10 mensen verdelen. Dat snapte niet iedereen. En ja, er zullen vriendschappen wegvallen, maar dat was op den duur ook in NL gebeurt. Want opervlakkigheid (qua vriendschap) heeft regelmaat nodig en die regelmaat is er nu helaas niet meer nu je in het buitenland woont. Wat bij mij wel goed hielp, was dat ik de eerste 1,5 jaar bijna elke 4-6 weken wel een ticket naar NL geboekt heb. Dan had ik iets om naar uit te kijken en ging ik ook vaak zonder vriend en dan voelde ik me weer erg sterk en onafhankelijk dat ik lekker dat weekend voor mezelf en mijn vriendinnen in NL had. Uiteinlijk wordt dat toch wel minder op het moment dat je weer nieuwe vriendinnen hebt, maar zolang je je alleen voelt dan probeer je toch lekker vaak terug te gaan (soort langzame overgangsfase naar je nieuwe plekje
)Nou succes met alles en echt... als ik het kan dan kan iedereen het!
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:08
Jij weet voor jezelf toch of je aan je afhankelijkheid werkt of niet? En als jij het niet wil, je solliciteert en op zoek bent naar contacten, cursussen etc, zal dat wel goed komen. En inderdaad, het zal wel even duren voor je je draai helemaal gevonden hebt, maar dat is toch niet zo raar?
En missen / jaloezie zouden indd best de motieven kunnen zijn, denk ik. Ik woon niet in het buitenland, maar heb wel een half jaar in het buitenland gewoond. Een paar maanden nadat ik terugkwam kreeg ik de kans om die zomer in een ander buitenland te gaan werken. Mijn toenmalige beste vriendin zei: 'ja, heel leuk voor je, maar je laat mij wel weer alleen.'
En missen / jaloezie zouden indd best de motieven kunnen zijn, denk ik. Ik woon niet in het buitenland, maar heb wel een half jaar in het buitenland gewoond. Een paar maanden nadat ik terugkwam kreeg ik de kans om die zomer in een ander buitenland te gaan werken. Mijn toenmalige beste vriendin zei: 'ja, heel leuk voor je, maar je laat mij wel weer alleen.'
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:20
quote:petitpoulet schreef op 31 augustus 2010 @ 10:47:
@ Sunny: Sorry dat ik niet helemaal duidelijk overkwam Mijn vriend zegt ook dat het jalousie is.. Maar ik heb geen idee waar ze jaloers op zouden moeten zijn! En skype is echt een geweldige uitvinding (is mijn moeder ook erg blij mee)
Ik zou het niet zozeer jalousie noemen, maar eerder zien als verdriet en gemis wat jouw familie en vriendinnen nu hebben. Jouw familie en vrienden gaan verder met hetzelfde leven, waarin jij nu ineens in ontbreekt. Ze staan heus wel achter je en gunnen je het. Maar je moet niet vergeten dat iedereen vanuit zijn eigen situatie denkt. Ik vind het heel logisch dat zij jou missen. Zij hadden waarschijnlijk liever niet gehad dat jij naar het buitenland was gegaan.
In het begin heeft mijn allerbeste vriendin gezegd dat ze het mij echt gunt dat ik in het buitenland gelukkig wordt met mijn vriend. Maar voor haarzelf gunt ze dat ik niet was weggegaan, want haar leven in NL is volgens haar nu minder leuk sinds ik weg ben. ze zat in het begin echt in een sooort rouwperiode om mij zeg maar. Zij is nog steeds erg verdrietig en had gewoon nooit gewild dat ik weg was gegaan en zou er alles voor over hebben om onze wekelijk avondjes samen terug te kunnen krijgen.
@ Sunny: Sorry dat ik niet helemaal duidelijk overkwam Mijn vriend zegt ook dat het jalousie is.. Maar ik heb geen idee waar ze jaloers op zouden moeten zijn! En skype is echt een geweldige uitvinding (is mijn moeder ook erg blij mee)
Ik zou het niet zozeer jalousie noemen, maar eerder zien als verdriet en gemis wat jouw familie en vriendinnen nu hebben. Jouw familie en vrienden gaan verder met hetzelfde leven, waarin jij nu ineens in ontbreekt. Ze staan heus wel achter je en gunnen je het. Maar je moet niet vergeten dat iedereen vanuit zijn eigen situatie denkt. Ik vind het heel logisch dat zij jou missen. Zij hadden waarschijnlijk liever niet gehad dat jij naar het buitenland was gegaan.
In het begin heeft mijn allerbeste vriendin gezegd dat ze het mij echt gunt dat ik in het buitenland gelukkig wordt met mijn vriend. Maar voor haarzelf gunt ze dat ik niet was weggegaan, want haar leven in NL is volgens haar nu minder leuk sinds ik weg ben. ze zat in het begin echt in een sooort rouwperiode om mij zeg maar. Zij is nog steeds erg verdrietig en had gewoon nooit gewild dat ik weg was gegaan en zou er alles voor over hebben om onze wekelijk avondjes samen terug te kunnen krijgen.
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:22
@ missShopping: Heel herkenbaar wat je schrijft.. Ik ga meestal terug in keer in de 6 weken. Kan ik dan ook echt van genieten. En dan ga ik ook wel eens alleen. Dan voel ik me precies zoals jij het omschrijft!! Ik ben ook wel weer heel trots. Op mijn vriend en mijn leven hier.. Alleen soms zijn er van die momenten dat ik me zo alleen voel. En dat is heel naar. Ik ga veel zwemmen, naar de film, lekker wandelen.
@nachttrein: Het is ook niet alleen de vriendin, het wordt dan gewoon een mix van alles waar ik me dan heel verdrietig door voel. Ik onderschat me gewoon vaak in de dingen die ik wel kan. Die reactie van je vriendin is wel een beetje vreemd. Een vriendin heeft ook wel eens tegen mij gezegd: Ik zou het niet kunnen want ik heb een erg goed band met mijn fam. en dan laat je ze niet alleen. Dat deed zeer!!!
@nachttrein: Het is ook niet alleen de vriendin, het wordt dan gewoon een mix van alles waar ik me dan heel verdrietig door voel. Ik onderschat me gewoon vaak in de dingen die ik wel kan. Die reactie van je vriendin is wel een beetje vreemd. Een vriendin heeft ook wel eens tegen mij gezegd: Ik zou het niet kunnen want ik heb een erg goed band met mijn fam. en dan laat je ze niet alleen. Dat deed zeer!!!
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:31
quote:petitpoulet schreef op 31 augustus 2010 @ 11:22:
Een vriendin heeft ook wel eens tegen mij gezegd: Ik zou het niet kunnen want ik heb een erg goed band met mijn fam. en dan laat je ze niet alleen. Dat deed zeer!!!
Aii, deze ken ik en hebik ook zo vaak moeten horen en deed en doet mij (nog steeds) erg zeer. Krijg er meteen een brok van in mn keel.
Maar dan denk ik altijd dat ik precies hetzelfde zou zeggen als een vriendin weg zou gaan en haar familie en vrienden achter zich zou laten voor een vriend en ik op dat moment wel mijn vriend, en familie om me heen zou hebben. Wacht maar tot je zelf in die situatie komt/zit dat je echt moet kiezen tussen een (dagelijks) leven met vriend of familie. Net alsof je er geen moeite mee hebt (gehad) die keus te maken en niks om je familie geeft, echt onzin. Ik heb er zelf ook wel 2 jaar over getwijfeld, want wilde helemaal niet naar het buitenland, want mijn leven in NL was perfect. Liever had ik vriend in NL gehad. Maar dat was helaas niet mogelijk. En ik wil nu nog steeds liever dan wat dan ook mijn ouders in de buurt hebben. Vooral als ze ouder worden zou ik er graag voor ze willen zijn en doet me nog steeds af en toe wel pijn.
Ik denk dat als je echt in die situatie komt, dat velen de gok zullen wagen en willen kijken hoe het leven met die ene partner is/wordt. Terug akn altijd nog, want familie hou je altijd, ook als je verder weg woont. En als je niet voor je partner kiest, kun je daar nooit een leven (en eigen familie) mee opbouwen. En wie weet waar je over 10 jaar woont. You can not have it all in the same moment!
Een vriendin heeft ook wel eens tegen mij gezegd: Ik zou het niet kunnen want ik heb een erg goed band met mijn fam. en dan laat je ze niet alleen. Dat deed zeer!!!
Aii, deze ken ik en hebik ook zo vaak moeten horen en deed en doet mij (nog steeds) erg zeer. Krijg er meteen een brok van in mn keel.
Maar dan denk ik altijd dat ik precies hetzelfde zou zeggen als een vriendin weg zou gaan en haar familie en vrienden achter zich zou laten voor een vriend en ik op dat moment wel mijn vriend, en familie om me heen zou hebben. Wacht maar tot je zelf in die situatie komt/zit dat je echt moet kiezen tussen een (dagelijks) leven met vriend of familie. Net alsof je er geen moeite mee hebt (gehad) die keus te maken en niks om je familie geeft, echt onzin. Ik heb er zelf ook wel 2 jaar over getwijfeld, want wilde helemaal niet naar het buitenland, want mijn leven in NL was perfect. Liever had ik vriend in NL gehad. Maar dat was helaas niet mogelijk. En ik wil nu nog steeds liever dan wat dan ook mijn ouders in de buurt hebben. Vooral als ze ouder worden zou ik er graag voor ze willen zijn en doet me nog steeds af en toe wel pijn.
Ik denk dat als je echt in die situatie komt, dat velen de gok zullen wagen en willen kijken hoe het leven met die ene partner is/wordt. Terug akn altijd nog, want familie hou je altijd, ook als je verder weg woont. En als je niet voor je partner kiest, kun je daar nooit een leven (en eigen familie) mee opbouwen. En wie weet waar je over 10 jaar woont. You can not have it all in the same moment!
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:40
@ MissShopping: Daar ben ik ook best wel eventjes ziek van geweest. Ik moet zeggen, hoe gek het ook klinkt dat de band alleen maar sterker is geworden met mijn fam. En inderdaad je moet een keuze maken. Ik ben na een klein jaartje verhuisd. Ik wilde niks liever. Terug kan altijd.. Dat denk ik ook. Ik had een leuk leven in NL en natuurlijk is het makkelijker om in NLse vent te hebben soms.. Maar dat maakt het ook wel weer spannend, toch? Wel leuk om je verhaal te lezen!!
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:47
quote:marie_liselotte1981 schreef op 31 augustus 2010 @ 10:26:
Blijkbaar is het de bedoeling dat als ik wegga, ik moeite moet doen om contacten te onderhouden. Geen telefoontjes voor mijn verjaardag..hyveskrabbels, daar kon ik het mee doen. Mijn vriendinnen denken dat het een fortuin kost om even te bellen of te smsen. Dat ik hen wel bel, kaartjes stuur etc, staat ze niet bij stil. Dit ervaar ik precies zo, vind het ook helemaal niet leuk. Waardoor het komt weet ik niet, maar ik denk niet dat het onwil of een geldkwestie is. Want zodra ik een weekend in NL ben dan staat mijn (buitenlandse) mobiel roodgloeiend en zodra ik dan weer terug in het buitenland ben, wordt ik nooit vanuit NL op datzelfde nummer gebeld. Onbewust is het denk ik de fysieke afstand die een rol speelt. Ik denk echt dat het er meer mee te maken heeft dat je gebeld wordt omdat je samen iets meemaakt/ afspreekt en elkaar gaat zien.
Wat bij mij wel goed werkt is dat ik echt bewust beldates met vriendinnen maak, zodat we dan echt de tijd hebben een half uur of langer bij te kunnen kletsen! En ja onderaan de streep bel (en betaal) ik eigenlijk altijd, maar ja dat zijn mijn vriendinnen me ook waard.
Blijkbaar is het de bedoeling dat als ik wegga, ik moeite moet doen om contacten te onderhouden. Geen telefoontjes voor mijn verjaardag..hyveskrabbels, daar kon ik het mee doen. Mijn vriendinnen denken dat het een fortuin kost om even te bellen of te smsen. Dat ik hen wel bel, kaartjes stuur etc, staat ze niet bij stil. Dit ervaar ik precies zo, vind het ook helemaal niet leuk. Waardoor het komt weet ik niet, maar ik denk niet dat het onwil of een geldkwestie is. Want zodra ik een weekend in NL ben dan staat mijn (buitenlandse) mobiel roodgloeiend en zodra ik dan weer terug in het buitenland ben, wordt ik nooit vanuit NL op datzelfde nummer gebeld. Onbewust is het denk ik de fysieke afstand die een rol speelt. Ik denk echt dat het er meer mee te maken heeft dat je gebeld wordt omdat je samen iets meemaakt/ afspreekt en elkaar gaat zien.
Wat bij mij wel goed werkt is dat ik echt bewust beldates met vriendinnen maak, zodat we dan echt de tijd hebben een half uur of langer bij te kunnen kletsen! En ja onderaan de streep bel (en betaal) ik eigenlijk altijd, maar ja dat zijn mijn vriendinnen me ook waard.
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:59
MissShopping spreekt ware woorden. Je kunt ook op afstand een goede band met familie en vrienden hebben. En die beste vriendin begrijp ik ook! Een aantal vrienden van mij wonen permanent aan de andere kant van de wereld en dat betekent vooral dat je verwachtingen bij moet stellen. En eigenlijk is het ook wel mooi dat ze je missen, toch? Niet uit ego-overwegingen, maar gewoon omdat dat betekent dat ze om je geven, zoiets? Misschien zou ze het zelf gewoon niet durven, en is ze bang voor beren op de weg, beseft ze niet dat ze jou ermee de put in praat? Gevalletje projectie?
Maar Frankrijk lijkt me eigenlijk geen makkelijk land om iets op te bouwen. En volgens mij heeft iedereen die emigreert wel van die momenten dat ze het niet meer zien zitten. Want je laat inderdaad een leuk leven (waar natuurlijk jaren van investeren in contacten in zit) achter je, en begint met (bijna) niets. Natuurlijk mis je dat!
Maar als je het in NL had, ben je iig een leuk en sociaal iemand, toch? Dus dan heeft het gewoon tijd nodig
Maar Frankrijk lijkt me eigenlijk geen makkelijk land om iets op te bouwen. En volgens mij heeft iedereen die emigreert wel van die momenten dat ze het niet meer zien zitten. Want je laat inderdaad een leuk leven (waar natuurlijk jaren van investeren in contacten in zit) achter je, en begint met (bijna) niets. Natuurlijk mis je dat!
Maar als je het in NL had, ben je iig een leuk en sociaal iemand, toch? Dus dan heeft het gewoon tijd nodig
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:03
Oh, en die vriendin en ik, tja, we waren daarvoor heel klef en close en veel samen. En daarna is het nooit meer echt goed gekomen. Ik snap het wel hoor, als iemand waarmee je ieder weekend gaat stappen, heel veel belt en vaak afspreekt ineens uit je leven verdwijnt voor een half jaar, en kort daarna weer, dat je diegene dan mist. En we waren 18. In her defense.
Maar egoïstisch was het wel. En toen kregen we allebei een relatie, vonden we elkaars vriendjes stom en werd het nooit meer zoals voorheen. En nu zijn we alleen nog vrienden op hyves
Maar egoïstisch was het wel. En toen kregen we allebei een relatie, vonden we elkaars vriendjes stom en werd het nooit meer zoals voorheen. En nu zijn we alleen nog vrienden op hyves
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:04
quote:petitpoulet schreef op 31 augustus 2010 @ 11:40:
@ MissShopping: Daar ben ik ook best wel eventjes ziek van geweest. Ik moet zeggen, hoe gek het ook klinkt dat de band alleen maar sterker is geworden met mijn fam. En inderdaad je moet een keuze maken. Ik ben na een klein jaartje verhuisd. Ik wilde niks liever. Terug kan altijd.. Dat denk ik ook. Ik had een leuk leven in NL en natuurlijk is het makkelijker om in NLse vent te hebben soms.. Maar dat maakt het ook wel weer spannend, toch? Wel leuk om je verhaal te lezen!! Ja ik vind het ook leuk om jou te lezen! Been there too! Ik weet als geen ander hoe het is en ken eigenlijk vrij weinig mensen die in hetzelfde schuitje zitten/hebben gezeten. Leuk om te lezen dat je zegt dat je band met je familie alleen maar sterker geworden is, zo voelen ik en mn ouders het ook! Maar natuurlijk zijn er ook nog steeds af en toe die moeilijke momenten dat mn moeder me bijvoorbeeld verdrietig belt en zegt ze dat ze het helemaal niet leuk vind dat ik zo ver weg woon en als ik nog in NL gewoond had, ze zin had gehad langs te komen. Maar ja, we weten van elkaar dat we dat allebei graag anders hadden gezien en dat is het enige dat telt.
@ MissShopping: Daar ben ik ook best wel eventjes ziek van geweest. Ik moet zeggen, hoe gek het ook klinkt dat de band alleen maar sterker is geworden met mijn fam. En inderdaad je moet een keuze maken. Ik ben na een klein jaartje verhuisd. Ik wilde niks liever. Terug kan altijd.. Dat denk ik ook. Ik had een leuk leven in NL en natuurlijk is het makkelijker om in NLse vent te hebben soms.. Maar dat maakt het ook wel weer spannend, toch? Wel leuk om je verhaal te lezen!! Ja ik vind het ook leuk om jou te lezen! Been there too! Ik weet als geen ander hoe het is en ken eigenlijk vrij weinig mensen die in hetzelfde schuitje zitten/hebben gezeten. Leuk om te lezen dat je zegt dat je band met je familie alleen maar sterker geworden is, zo voelen ik en mn ouders het ook! Maar natuurlijk zijn er ook nog steeds af en toe die moeilijke momenten dat mn moeder me bijvoorbeeld verdrietig belt en zegt ze dat ze het helemaal niet leuk vind dat ik zo ver weg woon en als ik nog in NL gewoond had, ze zin had gehad langs te komen. Maar ja, we weten van elkaar dat we dat allebei graag anders hadden gezien en dat is het enige dat telt.
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:06
)
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:09
Oja nog even gauw (want heb zo een afspraak en hang al hele ochtend in dit topic omdat dit me op de een of andere manier zo raakt), wat ik ook nog wilde zeggen tegen TO is dat juist diegenen die het hardst bij je klagen dat je weg bent of afhankelijk bent etc., vaak je beste vrienden zijn en jou het aller meest missen!
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:25
Herkenbaar. Ik zit nu 3 jaar in Frankrijk en het is zeker niet makkelijk geweest (en soms nog steeds niet). Enerzijds het tegenvallen van de vriendschappen uit NL en het nooit eens langs kunnen komen, anderzijds het moeizame contact met de mensen hier. Het altijd maar initatief moeten tonen en er bar weinig voor terug krijgen. Tot op het punt dat je jezelf gaat afvragen of er iets mis is met je, dat je het niet voorelkaar krijgt om gewoon vrienden te maken.
Waar zit je in Frankrijk? Vast niet bij mij om de hoek he?
Waar zit je in Frankrijk? Vast niet bij mij om de hoek he?
dinsdag 31 augustus 2010 om 12:33
quote:LaNeerlandaise schreef op 31 augustus 2010 @ 12:25:
Herkenbaar. Ik zit nu 3 jaar in Frankrijk en het is zeker niet makkelijk geweest (en soms nog steeds niet). Enerzijds het tegenvallen van de vriendschappen uit NL en het nooit eens langs kunnen komen, anderzijds het moeizame contact met de mensen hier. Het altijd maar initatief moeten tonen en er bar weinig voor terug krijgen. Tot op het punt dat je jezelf gaat afvragen of er iets mis is met je, dat je het niet voorelkaar krijgt om gewoon vrienden te maken.
Waar zit je in Frankrijk? Vast niet bij mij om de hoek he?
En op dat punt zit ik nu een beetje!!
Ik woon in de grootste stad van Frankrijk!! Haha Jij toevallig ook?
Herkenbaar. Ik zit nu 3 jaar in Frankrijk en het is zeker niet makkelijk geweest (en soms nog steeds niet). Enerzijds het tegenvallen van de vriendschappen uit NL en het nooit eens langs kunnen komen, anderzijds het moeizame contact met de mensen hier. Het altijd maar initatief moeten tonen en er bar weinig voor terug krijgen. Tot op het punt dat je jezelf gaat afvragen of er iets mis is met je, dat je het niet voorelkaar krijgt om gewoon vrienden te maken.
Waar zit je in Frankrijk? Vast niet bij mij om de hoek he?
En op dat punt zit ik nu een beetje!!
Ik woon in de grootste stad van Frankrijk!! Haha Jij toevallig ook?
dinsdag 31 augustus 2010 om 13:26
Heel herkenbaar! Ik ben 2 jaar geleden naar de andere kant van de wereld (Azie) verhuisd voor de liefde en ervaar hetzelfde. Helaas zit ik te ver weg om 'even' op bezoek te gaan. Ben nu een keer terug geweest. Alleen m'n ouders zijn me tot nu toe komen opzoeken. Snap t ook wel, tickets zijn duur...
hoor weinig van vrienden...ik moet er steeds moeite voor doen en het initiatief nemen.
Hier speelt cultuurverschil ook mee en is t moeiljk om mensen te leren kennen. De expats zijn allemaal al wat ouder of gaan na n tijdje weer weg. Ik heb wel werk maar na 2 jaar is m'n sociale leven nog niet zoals t hoort. De tip blijft toch wel op sport gaan of n cursus doen. Ik heb daar de meeste mensen mee leren kennen.
Leuk om wat lotgenoten te zien hier!
hoor weinig van vrienden...ik moet er steeds moeite voor doen en het initiatief nemen.
Hier speelt cultuurverschil ook mee en is t moeiljk om mensen te leren kennen. De expats zijn allemaal al wat ouder of gaan na n tijdje weer weg. Ik heb wel werk maar na 2 jaar is m'n sociale leven nog niet zoals t hoort. De tip blijft toch wel op sport gaan of n cursus doen. Ik heb daar de meeste mensen mee leren kennen.
Leuk om wat lotgenoten te zien hier!
dinsdag 31 augustus 2010 om 22:41
@ Ayra: Wauw Azie.. Ik kan nog 1 keer in de zoveel tijd terug, zonder een ticket die loopt in de duizenden euro's. Ja gek he.. dat het dan altijd van onze kant moet komen.. Als je dan weg bent en je hebt jaren lang geinvesteerd in je vriendschap.. lijkt het er een beetje op of er niet echt plek is meer voor je. Ik weet dat alles een tijdje duurt.. Maar ik probeer altijd maar vast te houden aan het idee dat als samen alles goed gaat met je partner de rest ook allemaal komt.
woensdag 1 september 2010 om 01:46
heb niet alles gelezen, dus vergeef me als ik dingen dubbel zeg...
ben zelf twee jaar geleden geëmigreerd en die negatieve reacties van vrienden herken ik wel ja. werd ik in t begin ook wel verdrietig van ja, want je voelt je onbegrepen en absoluut niet gesteund in je keuze door de mensen om wie je t meest geeft.
maar ik denk dat het ook komt doordat jij ze eigenlijk een beetje hebt gedumpt, veel van mijn vrienden hadden denk ik zoiets van, oh, dus je vindt je leven hier met ons niet meer goed genoeg.... dat slaat natuurlijk nergens op, maar leg ze dat maar eens uit!
contact onderhouden met NL vrienden gaat (op een paar na) heel moeizaam, pijnlijk als er geen enkele reactie meer komt op je groepsmailtjes, enz. maar hoort er allemaal bij ben ik bang. je helemaal richten op je huidige leven is de key!
en bedenk ook dat dit een fase is waar je inzit, je vindt t nu even moeilijk, misschien volgende week/maand weer veel beter, en dan een maand later weer een tegenslag oid.... het is een lang proces met ups en downs om te integreren en je leventje echt op te bouwen.
succes en blijf op je zelf vertrouwen!!
ben zelf twee jaar geleden geëmigreerd en die negatieve reacties van vrienden herken ik wel ja. werd ik in t begin ook wel verdrietig van ja, want je voelt je onbegrepen en absoluut niet gesteund in je keuze door de mensen om wie je t meest geeft.
maar ik denk dat het ook komt doordat jij ze eigenlijk een beetje hebt gedumpt, veel van mijn vrienden hadden denk ik zoiets van, oh, dus je vindt je leven hier met ons niet meer goed genoeg.... dat slaat natuurlijk nergens op, maar leg ze dat maar eens uit!
contact onderhouden met NL vrienden gaat (op een paar na) heel moeizaam, pijnlijk als er geen enkele reactie meer komt op je groepsmailtjes, enz. maar hoort er allemaal bij ben ik bang. je helemaal richten op je huidige leven is de key!
en bedenk ook dat dit een fase is waar je inzit, je vindt t nu even moeilijk, misschien volgende week/maand weer veel beter, en dan een maand later weer een tegenslag oid.... het is een lang proces met ups en downs om te integreren en je leventje echt op te bouwen.
succes en blijf op je zelf vertrouwen!!
woensdag 1 september 2010 om 09:23
Het viel mij ook tegen hoe weinig vrienden er bij me langskwamen! Ik verwachtte echt elk weekend wel vrienden in huis te hebben, maar het eerste jaar is er één vriendin langsgekomen (Mijn ouders komen wel elke 3/4 maanden langs, hoor). En een ticket met Ryanair kost echt niets meer, dus dat is het niet.
Maar goed, inmiddels heb ik wel ingezien welke vriendschappen blijven en welke niet tegen de 'lange' afstand bestand waren. En ik heb hier nu gelukkig ook mijn vriendinnen, hoewel nog niet op het niveau van vriendinnen die ik al 10 kende uit Nederland Natuurlijk.
Maar wat ik al eerder zei: het kost gewoon tijd. En voel je niet schuldig tegenover de mensen die je hebt achtergelaten. Je hebt voor jezelf gekozen! Degene die ik het meest mis is mijn oma, want die stapt echt niet in het vliegtuig, en hoewel ik weet dat zij mij ook ontzettend mist, weet ik dat ze me het gunt om mijn leven hier op te bouwen.
Succes!
Maar goed, inmiddels heb ik wel ingezien welke vriendschappen blijven en welke niet tegen de 'lange' afstand bestand waren. En ik heb hier nu gelukkig ook mijn vriendinnen, hoewel nog niet op het niveau van vriendinnen die ik al 10 kende uit Nederland Natuurlijk.
Maar wat ik al eerder zei: het kost gewoon tijd. En voel je niet schuldig tegenover de mensen die je hebt achtergelaten. Je hebt voor jezelf gekozen! Degene die ik het meest mis is mijn oma, want die stapt echt niet in het vliegtuig, en hoewel ik weet dat zij mij ook ontzettend mist, weet ik dat ze me het gunt om mijn leven hier op te bouwen.
Succes!
Count your blessings...
donderdag 5 mei 2011 om 17:27
Nogmaals bedankt allemaal!
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik dit topic opende..
Maar ik heb een hele leuke vaste baan gevonden en moet eerlijk bekennen dat dit heel veel veranderd heeft! Ook heb ik een aantal hele leuke contacten opgedaan! Het is hard vechten maar uiteindelijk begint het steeds makkelijker te worden!
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik dit topic opende..
Maar ik heb een hele leuke vaste baan gevonden en moet eerlijk bekennen dat dit heel veel veranderd heeft! Ook heb ik een aantal hele leuke contacten opgedaan! Het is hard vechten maar uiteindelijk begint het steeds makkelijker te worden!
