Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
dinsdag 13 november 2007 om 00:14
Ik vind ze geweldig, Tila.
Hier gaat het wel.
Of eigenlijk niet.
Of toch wel.
Ik weet het niet, en dat is heel gek.
Ik heb mijn leven redelijk op de rit. Verstuur sollicitatiebrieven, hou het huis voor mijn doen redelijk schoon, kook en eet gezond (verkoolde korsten buiten beschouwing gelaten), en heb zelfs een redelijk dagritme. Heel goed,maar het voelt ergens ook als een toneelstukje dat ik opvoer.
Tegelijkertijd beneemt de werkelijkheid me regelmatig de adem, en niet op een prettige manier. Het keiharde feit dat Hero er niet meer is, is iets waar ik iedere dag weer mee geconfronteerd wordt. Het went niet. Het wordt niet Echt. Het is als die film, waarin je iedere dag opnieuw voor de eerste keer te horen krijgt dat er Iets Heel Ergs aan de hand is, en dat je die tijdscirkel maar niet uitkomt. Iedere dag bij het wakker worden moet ik het nieuws dat Hero er niet meer is opnieuw incasseren. Toch huil ik niet. Is wat ik voel slechts een echo van verdriet. En zo voelt ook dit als toneelspel.
Alles lijkt nep, mijn leven lijkt fictie. Zelfs ikzelf lijk nep van binnen.
Eigenlijk zijn mijn emoties denk tijdelijk overbelast en op vakantie. Ach, dat komt wel weer. Maar het voelt zo vreemd.
Maar hey, wat voelt er niet vreemd tegenwoordig?
Hier gaat het wel.
Of eigenlijk niet.
Of toch wel.
Ik weet het niet, en dat is heel gek.
Ik heb mijn leven redelijk op de rit. Verstuur sollicitatiebrieven, hou het huis voor mijn doen redelijk schoon, kook en eet gezond (verkoolde korsten buiten beschouwing gelaten), en heb zelfs een redelijk dagritme. Heel goed,maar het voelt ergens ook als een toneelstukje dat ik opvoer.
Tegelijkertijd beneemt de werkelijkheid me regelmatig de adem, en niet op een prettige manier. Het keiharde feit dat Hero er niet meer is, is iets waar ik iedere dag weer mee geconfronteerd wordt. Het went niet. Het wordt niet Echt. Het is als die film, waarin je iedere dag opnieuw voor de eerste keer te horen krijgt dat er Iets Heel Ergs aan de hand is, en dat je die tijdscirkel maar niet uitkomt. Iedere dag bij het wakker worden moet ik het nieuws dat Hero er niet meer is opnieuw incasseren. Toch huil ik niet. Is wat ik voel slechts een echo van verdriet. En zo voelt ook dit als toneelspel.
Alles lijkt nep, mijn leven lijkt fictie. Zelfs ikzelf lijk nep van binnen.
Eigenlijk zijn mijn emoties denk tijdelijk overbelast en op vakantie. Ach, dat komt wel weer. Maar het voelt zo vreemd.
Maar hey, wat voelt er niet vreemd tegenwoordig?
Wat wilde ik nou toch typen?
dinsdag 13 november 2007 om 21:26
Kan me je echo-van-verdriet gevoel wel voorstellen Mims. Ik denk niet dat iemand zich maandenlang 24/7 zo kapot van verdriet kan voelen als je je eigenlijk wél voelt (ook al voel je dat dus even niet), en dat het een soort van zelfbescherming is om het op een gegeven moment wat 'vlakker' te ervaren allemaal. Waardoor het dus idd. nep aanvoelt want dat verdriet is er wel degelijk, ook al zijn je emoties 'op vakantie'.
Het wordt niet makkelijker voor je he. Sterkte!
Het wordt niet makkelijker voor je he. Sterkte!
woensdag 14 november 2007 om 00:22
Mims, je gaat goed. Je doet het goed. Ook al voelt het nep en toneel, je doet het goed. Je hebt een dagritme, je hebt een houvast, en dat is al heel wat.
Manu Keirse, die van dat boekje, zei in de lezing waar ik was dat het al heel wat is als je je 'wasje en je plasje' onder controle hebt, terwijl je diep en zwaar in de rouw bent. En als dat nep voelt, dan voelt dat nep. Maar dat vòel je wel, en dat is alweer de volgende stap.
Er is maar weing raar als je in de rouw bent. Het zou ook niet raar zijn als je de hele dag op de bank zou zitten huilen. Het zou ook niet raar (maar wel onverstandig) zijn als je om 1000 zou beginnen met sherry en pas zou eindigen met sherry op de rand van je bed.
Je ròuwt.
Dat vreet.
En borrelt.
En dat huilt.
En tegelijkertijd leef je.
En dat botst.
Want hij is er niet, en dat weet je, en dat voel je, en daar moet je iedere dag weer opnieuw doorheen, en terwijl je gevoel misschie wel zegt dat je daaraan tenonder zou moeten gaan, red je het en doe jij je wasje en je plasje.
En dat is zo knap. En het is zo dubbel.
En ik weet niet hoe lang dat duurt. Maar Mims, je voelt het en je ervaart het en dat is echt al heel erg veel. Zo voelt het nu misschien niet, en als dat zo is, zeg dat, tegen jezelf, tegen anderen, tegen ons, maar je voelt het wel en dat is echt al heel erg veel.
Chapeau.
Hmm. ik typ dat nu zo neer en vraag me af: "Zeg je dat we tegen iemand die aan het overleven is?" Ik weet het niet, of je dat kan zeggen, maar voor mij voelt het goed, ik vind je namelij heel erg knap, dat je het allemaal doet, dat je ervaart, dat je registreert wat je voelt en wat daar raar en vreemd aan is, en toch leef je, doe je verder en een stabiele basis, en dat is koken en wassen en solliciteren, maakt een nieuwe bodem, waarin je je wel thuisvoelt. En dat gat in die bodem, dat zal je altijd blijven zien, en soms zal je er nog wel door struikelen, maar die basis en dus die bodem, die leg je nu en ik vind het zo goed van je!
En als je vindt dat ik raaskal, dat mag ook. Zeg het, dan hou ik me in het vervolg ietsmeer in.
Manu Keirse, die van dat boekje, zei in de lezing waar ik was dat het al heel wat is als je je 'wasje en je plasje' onder controle hebt, terwijl je diep en zwaar in de rouw bent. En als dat nep voelt, dan voelt dat nep. Maar dat vòel je wel, en dat is alweer de volgende stap.
Er is maar weing raar als je in de rouw bent. Het zou ook niet raar zijn als je de hele dag op de bank zou zitten huilen. Het zou ook niet raar (maar wel onverstandig) zijn als je om 1000 zou beginnen met sherry en pas zou eindigen met sherry op de rand van je bed.
Je ròuwt.
Dat vreet.
En borrelt.
En dat huilt.
En tegelijkertijd leef je.
En dat botst.
Want hij is er niet, en dat weet je, en dat voel je, en daar moet je iedere dag weer opnieuw doorheen, en terwijl je gevoel misschie wel zegt dat je daaraan tenonder zou moeten gaan, red je het en doe jij je wasje en je plasje.
En dat is zo knap. En het is zo dubbel.
En ik weet niet hoe lang dat duurt. Maar Mims, je voelt het en je ervaart het en dat is echt al heel erg veel. Zo voelt het nu misschien niet, en als dat zo is, zeg dat, tegen jezelf, tegen anderen, tegen ons, maar je voelt het wel en dat is echt al heel erg veel.
Chapeau.
Hmm. ik typ dat nu zo neer en vraag me af: "Zeg je dat we tegen iemand die aan het overleven is?" Ik weet het niet, of je dat kan zeggen, maar voor mij voelt het goed, ik vind je namelij heel erg knap, dat je het allemaal doet, dat je ervaart, dat je registreert wat je voelt en wat daar raar en vreemd aan is, en toch leef je, doe je verder en een stabiele basis, en dat is koken en wassen en solliciteren, maakt een nieuwe bodem, waarin je je wel thuisvoelt. En dat gat in die bodem, dat zal je altijd blijven zien, en soms zal je er nog wel door struikelen, maar die basis en dus die bodem, die leg je nu en ik vind het zo goed van je!
En als je vindt dat ik raaskal, dat mag ook. Zeg het, dan hou ik me in het vervolg ietsmeer in.
woensdag 14 november 2007 om 00:45
Jullie raaskallen niet!
Geen van allen.
En jij dus ook niet, lieve Tila.
Ik ben heel erg blij met jullie allemaal.
En verder voel ik me alleen.
Heb waarschijnlijk een baan.
Een baan, maar geen Hero om het mee te delen.
Geen Hero om mee te proosten.
Geen Hero om voorbereidende onderhandelingsgesprekken mee te houden.
Geen Hero die snapt hoe moeilijk ik dit vind, en de zwakke punten van mijn onzekerheid genadeloos bloot weer te leggen.
Geen Hero die mij niet niet alleen verteld wat ik waard ben, maar me dat ook doet voelen.
Geen Hero die trots op me is.
En terwijl ik dit typ, hoor ik hem zeggen dat ik trots op mijzelf kan zijn. Dat dat het belangrijkste is. Zelf weten wat je waard bent, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van een ander. Hero's lessen. Eén van de velen.
Ik ga trots op mijzelf zijn.
Maar eerst ga ik slapen.
Slapen om niet langer te sippen.
Ik heb mogelijkerwijs een baan. Een fijne baan.
Ik zou blij moeten zijn.
En daarom ben ik het niet.....
Geen van allen.
En jij dus ook niet, lieve Tila.
Ik ben heel erg blij met jullie allemaal.
En verder voel ik me alleen.
Heb waarschijnlijk een baan.
Een baan, maar geen Hero om het mee te delen.
Geen Hero om mee te proosten.
Geen Hero om voorbereidende onderhandelingsgesprekken mee te houden.
Geen Hero die snapt hoe moeilijk ik dit vind, en de zwakke punten van mijn onzekerheid genadeloos bloot weer te leggen.
Geen Hero die mij niet niet alleen verteld wat ik waard ben, maar me dat ook doet voelen.
Geen Hero die trots op me is.
En terwijl ik dit typ, hoor ik hem zeggen dat ik trots op mijzelf kan zijn. Dat dat het belangrijkste is. Zelf weten wat je waard bent, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van een ander. Hero's lessen. Eén van de velen.
Ik ga trots op mijzelf zijn.
Maar eerst ga ik slapen.
Slapen om niet langer te sippen.
Ik heb mogelijkerwijs een baan. Een fijne baan.
Ik zou blij moeten zijn.
En daarom ben ik het niet.....
Wat wilde ik nou toch typen?
woensdag 14 november 2007 om 07:58
woensdag 14 november 2007 om 11:25
Mooi gezegd Tila!
En Mims: die blijdschap over je nieuwe baan, logisch toch? Dat dat er nog niet is? Je gaat nu weer een nieuwe stap zetten, een nieuwe fase in. En dat het een fijne baan is, dat komt alleen omdat jij een fijn mens bent! Dat hebben ze daar vast gezien. Hero heeft hun zeker laten kijken door zijn ogen om te zien hoe je bent
Utkomtgoed
En Mims: die blijdschap over je nieuwe baan, logisch toch? Dat dat er nog niet is? Je gaat nu weer een nieuwe stap zetten, een nieuwe fase in. En dat het een fijne baan is, dat komt alleen omdat jij een fijn mens bent! Dat hebben ze daar vast gezien. Hero heeft hun zeker laten kijken door zijn ogen om te zien hoe je bent
Utkomtgoed
woensdag 14 november 2007 om 18:09
het stomme is dat ik wil reageren, ik snap hoe je je voelt.
het niet kunnen delen over je soll.gesprekken en wat je moet vragen etc.
maar nee natuurlijk kan ik dat niet snappen.
het enige wat ik kan neerzetten, probeer het hier te delen, iedereen probeert je te steunen, warmte te geven.
jouw hero kunnen we niet vervangen, niet eens een klein beetje, maar we (en dan bedoel ik iedereen die hier reageert en helemaal de forummers die je in het echie kent) hebben altijd tijd om naar je te luisteren , ook al is het maar via het forum.
waarom klinkt dit in gedachten mooier dan als je het optypt, pfffttt
mims ik ben niet van de prachtige volzinnen.
wil alleen maar zeggen, je doet het hartstikke goed,
dikke
het niet kunnen delen over je soll.gesprekken en wat je moet vragen etc.
maar nee natuurlijk kan ik dat niet snappen.
het enige wat ik kan neerzetten, probeer het hier te delen, iedereen probeert je te steunen, warmte te geven.
jouw hero kunnen we niet vervangen, niet eens een klein beetje, maar we (en dan bedoel ik iedereen die hier reageert en helemaal de forummers die je in het echie kent) hebben altijd tijd om naar je te luisteren , ook al is het maar via het forum.
waarom klinkt dit in gedachten mooier dan als je het optypt, pfffttt
mims ik ben niet van de prachtige volzinnen.
wil alleen maar zeggen, je doet het hartstikke goed,
dikke
woensdag 14 november 2007 om 18:20
Gefeliciteerd met de job, Mims! Is het trots zijn op jezelf nog een beetje gelukt bij gebrek aan blij kunnen zijn? Hero's lessen hebben een enorme kern aan waarheid en kracht in zich, wat heb je toch een mooie wijze man uitgezocht.
Hoe gaat het met jullie nu de dagen korter, kouder en donkerder worden? Vindt je het wel lekker knus met Mopsey binnen schuilen en plassen stampen of is het nog meer je neus op het gemis van die grote sterke man die daar op de bank had moeten zitten en mee in de plassen had moeten stampen?
Hero kan je niet meer vertellen wat jij waard bent en dat je trots op jezelf mag zijn. Dat is zwaar ongelooflijk oneerlijk, maar de erfenis die hij nalaat! Naast alle liefde en al die mooie dagen die jullie hebben gehad heeft hij je ook nog eens al die zelfkennis en kracht nagelaten. Je zult hem enorm missen op momenten en behoefte hebben om het hém te horen zeggen. Hij gunde je echter nog meer, hij gaf je een aanzet tot de groei waardoor je het nu ook tegen jezelf kunt zeggen (en geloven!) dat je het waard bent en dat je ongelooflijke trots op jezelf mag zijn.
Hij heeft een zaadje in jouw gepland en moet je eens zien wat een prachtige sterke plant met vele vele wortels dat is geworden. Wat zal hij trots op je zijn als hij op een of andere manier toch nog kan mee kijken.
Een prettige knusse avond toegewenst, Mims!
Hoe gaat het met jullie nu de dagen korter, kouder en donkerder worden? Vindt je het wel lekker knus met Mopsey binnen schuilen en plassen stampen of is het nog meer je neus op het gemis van die grote sterke man die daar op de bank had moeten zitten en mee in de plassen had moeten stampen?
Hero kan je niet meer vertellen wat jij waard bent en dat je trots op jezelf mag zijn. Dat is zwaar ongelooflijk oneerlijk, maar de erfenis die hij nalaat! Naast alle liefde en al die mooie dagen die jullie hebben gehad heeft hij je ook nog eens al die zelfkennis en kracht nagelaten. Je zult hem enorm missen op momenten en behoefte hebben om het hém te horen zeggen. Hij gunde je echter nog meer, hij gaf je een aanzet tot de groei waardoor je het nu ook tegen jezelf kunt zeggen (en geloven!) dat je het waard bent en dat je ongelooflijke trots op jezelf mag zijn.
Hij heeft een zaadje in jouw gepland en moet je eens zien wat een prachtige sterke plant met vele vele wortels dat is geworden. Wat zal hij trots op je zijn als hij op een of andere manier toch nog kan mee kijken.
Een prettige knusse avond toegewenst, Mims!
vandaag ga ik van alles kunnen
woensdag 14 november 2007 om 18:29
En terwijl ik dit typ, hoor ik hem zeggen dat ik trots op mijzelf kan zijn. Dat dat het belangrijkste is. Zelf weten wat je waard bent, zonder daarvoor afhankelijk te zijn van een ander. Hero's lessen. Eén van de velen.
Lieve Mims, jou Hero is er wel. Hij zit je je hart en in je hoofd.
Je kent hem zo goed, dat je zijn fysieke aanwezigheid niet nodig hebt om te horen, voelen, weten wat hij tegen je zou zeggen als hij wel bij je zou zijn. Hij heeft je genoeg Hero meegegeven, om je de rest van je leven mee bij te staan. Zijn lessen waren niet voor een keertje, maar voor altijd. Je hebt zijn wijsheid gehoord en geinternaliseerd. Zijn wijsheid is deel van jou geworden en zolang jij leeft, leeft dat stuk van hem ook.
Kan me wel voorstellen dat je zijn fysieke aanwezigheid mist, de knuffel, de aai. Maar zijn woorden en zijn wijsheid; die kun je zelf oproepen en gebruiken. En doorgeven aan Mopsey..
Lieve Mims, jou Hero is er wel. Hij zit je je hart en in je hoofd.
Je kent hem zo goed, dat je zijn fysieke aanwezigheid niet nodig hebt om te horen, voelen, weten wat hij tegen je zou zeggen als hij wel bij je zou zijn. Hij heeft je genoeg Hero meegegeven, om je de rest van je leven mee bij te staan. Zijn lessen waren niet voor een keertje, maar voor altijd. Je hebt zijn wijsheid gehoord en geinternaliseerd. Zijn wijsheid is deel van jou geworden en zolang jij leeft, leeft dat stuk van hem ook.
Kan me wel voorstellen dat je zijn fysieke aanwezigheid mist, de knuffel, de aai. Maar zijn woorden en zijn wijsheid; die kun je zelf oproepen en gebruiken. En doorgeven aan Mopsey..
oh that purrrrrrrrrfect feeling
woensdag 14 november 2007 om 22:07
woensdag 14 november 2007 om 23:02
Mims,
Gefeliciteerd met je baan. En inderdaad, jeetje meid, wát doe jij het goed. Elke keer als ik hier lees ben ik stomverbaasd. Zit ik met mijn oren (nou ja, ogen eigenlijk) te klapperen. Verhuizen, solliciteren, afspreken, mensen troosten, mops opvoeden, huis inrichten, stukkies schrijven... Je gaat maar door en door. En dat je verdrietig bent zie ik, lees ik, maar je blijft wel staan. Echt, met terugwerkende kracht denk ik dan "jezus fash, wat ben jij een slapjanus dan in vergelijking" want mijn reactie op dood is gewoon helemaal niks. Niks noppes nada. De wereld aan me voorbij laten gaan en me opsluiten in de nachten waarin ik weer eventjes mijn mamma en mijn vriendje en al die andere mensen die geweest zijn droom. Soms ben ik zelfs jaloers op je, ik weet dat dat stom is om te zeggen en ik bedoel het ook niet raar, maar je doet het allemaal maar wel mooi. Je functioneert, je praat, je deelt, you are coping. En coping is een hell of a lot better dan existing.
Goed, deze veren uitgedeeld hebbende, toch maak ik me soms ook wel zorgen om je. Misschien geheel onterecht wegens projectie mijnerzijds, maar af en toe vraag ik me af of je jezelf niet voorbij loopt. Dat gun ik je niet, dus ik hoop maar dat het slechts mijn jaloezie om de fantastische manier waarop je blijft staan is die hier spreekt.
Slaap lekker, straks.
Gefeliciteerd met je baan. En inderdaad, jeetje meid, wát doe jij het goed. Elke keer als ik hier lees ben ik stomverbaasd. Zit ik met mijn oren (nou ja, ogen eigenlijk) te klapperen. Verhuizen, solliciteren, afspreken, mensen troosten, mops opvoeden, huis inrichten, stukkies schrijven... Je gaat maar door en door. En dat je verdrietig bent zie ik, lees ik, maar je blijft wel staan. Echt, met terugwerkende kracht denk ik dan "jezus fash, wat ben jij een slapjanus dan in vergelijking" want mijn reactie op dood is gewoon helemaal niks. Niks noppes nada. De wereld aan me voorbij laten gaan en me opsluiten in de nachten waarin ik weer eventjes mijn mamma en mijn vriendje en al die andere mensen die geweest zijn droom. Soms ben ik zelfs jaloers op je, ik weet dat dat stom is om te zeggen en ik bedoel het ook niet raar, maar je doet het allemaal maar wel mooi. Je functioneert, je praat, je deelt, you are coping. En coping is een hell of a lot better dan existing.
Goed, deze veren uitgedeeld hebbende, toch maak ik me soms ook wel zorgen om je. Misschien geheel onterecht wegens projectie mijnerzijds, maar af en toe vraag ik me af of je jezelf niet voorbij loopt. Dat gun ik je niet, dus ik hoop maar dat het slechts mijn jaloezie om de fantastische manier waarop je blijft staan is die hier spreekt.
Slaap lekker, straks.
Am Yisrael Chai!
donderdag 15 november 2007 om 00:00
Kwam hier even bijlezen.
Je mag inderdaad trots op jezelf zijn. Ik ben ook trots op je!
En blij hoef je nog niet te zijn met je baan. Een nieuwe baan is niet alleen financiele onafhankelijkheid, maar ook een 'nieuwe' wereld, nieuwe mensen.
Dat is hartstikke eng, spannend en er komen nog veel meer emoties bij kijken.
Je moet ook niet van jezelf verwachten dat je 'blij' van dingen wordt.
Is dat wel zo,dan is dat mooi meegenomen,maar het is natuurlijk niet raar als je niet blij bent.
En was het maar zo he, dat je leven nu een film was. Dan had ik gewoon heel hard CUT geroepen en gezegd dat de liefdesscene nog een keertje over moest!
Maar het vreselijk genoeg wel de realiteit. En ik vind dat je je heel goed staande houdt.
Ik denk aan je! En even verlaat antwoord op sms (is nu te laat om nog sms te sturen) Ja, hier alles oké, zullen we snel weer wat afspreken? Ga je nog naar Sintintocht met Mops?
En idd spannend he, haha. Mysterie wordt morgen opgelost, naar ik hoop!
Je mag inderdaad trots op jezelf zijn. Ik ben ook trots op je!
En blij hoef je nog niet te zijn met je baan. Een nieuwe baan is niet alleen financiele onafhankelijkheid, maar ook een 'nieuwe' wereld, nieuwe mensen.
Dat is hartstikke eng, spannend en er komen nog veel meer emoties bij kijken.
Je moet ook niet van jezelf verwachten dat je 'blij' van dingen wordt.
Is dat wel zo,dan is dat mooi meegenomen,maar het is natuurlijk niet raar als je niet blij bent.
En was het maar zo he, dat je leven nu een film was. Dan had ik gewoon heel hard CUT geroepen en gezegd dat de liefdesscene nog een keertje over moest!
Maar het vreselijk genoeg wel de realiteit. En ik vind dat je je heel goed staande houdt.
Ik denk aan je! En even verlaat antwoord op sms (is nu te laat om nog sms te sturen) Ja, hier alles oké, zullen we snel weer wat afspreken? Ga je nog naar Sintintocht met Mops?
En idd spannend he, haha. Mysterie wordt morgen opgelost, naar ik hoop!
donderdag 15 november 2007 om 15:05
Jullie zijn allemaal zo lief!
Vandaag weer een gekke dag. Hero zijn moeder is jarig. Vanmorgen met Mopsey op visite geweest, ze viert het weleenswaar niet, maar toch...
Zijn oma en oudtante waren er ook, zijn zus zou later op de dag even langskomen.
En dan zit je daar...
Man, wat voel je de afwezigheid van Hero dan erg! We hebben best fijn met zijn allen zitten kletsen, en Mopsey leidde goed af met haar spectakel, maar het was bepaald geen fesstje. Alles, werkelijk alles, deed iedereen aan Hero denken. Meer nog dan normaal.
En zijn arme oma. Zit ze daar, dik in de tachtig, scherp van geest, hippe kniehoge zwarte laarzen aan onder een hippe grijze rok, alleen maar te balen omdat zij naast haar man, kind, broers en meeste zussen, nu ook haar dierbaarste kleinzoon overleefd heeft. Hoe tegennatuurlijk kan zoiets voelen, arm mens!
Vandaag weer een gekke dag. Hero zijn moeder is jarig. Vanmorgen met Mopsey op visite geweest, ze viert het weleenswaar niet, maar toch...
Zijn oma en oudtante waren er ook, zijn zus zou later op de dag even langskomen.
En dan zit je daar...
Man, wat voel je de afwezigheid van Hero dan erg! We hebben best fijn met zijn allen zitten kletsen, en Mopsey leidde goed af met haar spectakel, maar het was bepaald geen fesstje. Alles, werkelijk alles, deed iedereen aan Hero denken. Meer nog dan normaal.
En zijn arme oma. Zit ze daar, dik in de tachtig, scherp van geest, hippe kniehoge zwarte laarzen aan onder een hippe grijze rok, alleen maar te balen omdat zij naast haar man, kind, broers en meeste zussen, nu ook haar dierbaarste kleinzoon overleefd heeft. Hoe tegennatuurlijk kan zoiets voelen, arm mens!
Wat wilde ik nou toch typen?
