Burnout?

Hoi,



Ik heb weer een moeilijke dag gehad helaas. Ik voelde me echt niet lekker, was (ben) erg moe en heb me erg teruggetrokken. Volgens mijn collega straalde ik 'vibes' uit. Ze weet wel in grote lijnen waar ik last van heb, dus ze vindt het niet erg, maar vindt het vooral zielig voor mij en wil graag iets voor me doen. In de loop van de dag gaat het op zo'n dag meestal wel beter, dus ik voel me nu een stuk beter dan vanmorgen. Toen ik binnen kwam heb ik volgens mij niet eens goedemorgen tegen mijn baas gezegd (die zit in de kamer tegenover ons) en ben gewoon meteen aan het werk gegaan, Ben verder ook niet over de rest van de afdeling gelopen vandaag. We hadden een overleg vanmorgen over een moeilijk/beladen onderwerp en daarin heb ik me er maar niet te veel mee bemoeid, was echt bang dat ik verkeerde dingen zou zeggen of zou gaan huilen ofzo. Mijn baas had het wel door en zag ook wel dat ik het eigenlijk niet eens was (ben) met wat nu besloten is, maar daar kom ik later wel en keer op terug. Hij weet wel dat hij me op zo'n moment zelf niks moet vragen en helemaal niet waar anderen bij zijn. Ik denk dat hij er maandag nog wel over begint (hij werkt op vrijdags thuis) of anders begin ik er zelf misschien nog wel even over. Ik ben niet mee gaan lunchen en heb toen dus even een half uurtje rust gehad en heb wat werk kunnen afmaken wat voor mijn gevoel al te lang was blijven liggen.



Ik had vanmiddag wel vrij willen nemen of willen gaan 'thuiswerken' (= vrij zonder verlof op te hoeven nemen in mijn geval), maar ik had om vier een afspraak met de psycholoog die vlak bij mijn werk zat, dus ben maar gebleven. Vanmiddag ging het ook al wel weer wat beter. Morgen heb ik een afspraak met externe, dus helaas kan ik dan ook geen vrij nemen.



De vermoeidheid en de stress worden soms inderdaad in de loop van de week erger, maar ik merk inmiddels dat ik op bepaalde onderwerpen veel erger reageer dan op andere onderwerpen. Discussies en overleggen over inhoudelijke zaken, fouten, problemen en andere dingen die ik zelf kan oplossen kan ik best hebben, maar zodra het gaat over dingen waar ik geen invloed op heb (en die ook niet mijn verantwoordelijkheid zijn) word ik heel gefrustreerd. Er zijn bij ons een aantal collega's die de sfeer kunnen verpesten voor de rest en daar word in mijn ogen niet goed mee omgegaan. Sommige mensen mogen gewoon zoveel, dan frustreert mij enorm. Alle aandacht gaat altijd naar de mensen die negatieve aandacht vragen, de mensen doe gewoon hard en goed werken krijgen maar zelden aandacht. Dat geldt trouwens niet voor het team waar ik in zit, maar voor de productiemedewerkers. Ik vorm samen met mijn baas, mijn directe collega's en de managers van de productiemedewerkers de staf van de afdeling. In dat team is de sfeer over het algemeen heel goed en kunnen we gewoon open en eerlijk tegen elkaar zijn. Alle werkdingen worden met elkaar gedeeld en ook over prive dingen is er veel openheid. Niet iedereen is trouwens precies op de hoogte van mijn situatie, ze weten de lichamelijke situatie wel, maar de rest niet.



Het is wel een heel lang verhaal zo, sorry daarvoor. Ik vind het wel prettig om de boel na een zware dag even van me af te schrijven.

Bij de psycholoog ging het wel goed. Ik heb haar eerst eens gevraagd wat we nu precies gaan doen en wat ik daaraan heb. Daar is alle tijd voor gebruikt en ik denk dat ik er wel wat aan ga hebben. Wat ze zegt klinkt allemaal heel goed. Ze zag echter in mijn lichaamshouding nog wel een blokkade. Dat klopt ook wel denk ik, praten over mijn gevoel en over wat ik van dingen vind is voor mij zo nieuw en anders dat het best een grote stap is om te nemen. Op het ene moment ben ik heel blij dat ik daar zit en dat ik helemaal mijn zelf kan zijn en alles kan zeggen zonder iemand te kwetsen, maar aan de andere kant vind ik eigenlijk ook wel zwak van mezelf dat ik het zelf niet kan. Ik ben toch een volwassen vrouw met een goed stel hersens en toch kan ik niet voor mezelf zorgen. Ik weet dat dat heel stom is om te denken, maar ik denk het af en toe wel. Ik heb een boekje mee gekregen met meer achtergrond over psychotherapie en de methoden en doelen daarin.



In de auto terug bedacht ik dat voor mij het belangrijkste is dat ik mijn gevoel leer voelen en onder woorden leer brengen. Daardoor kan ik misschien beter uiten wat ik voel en ben ik het daarmee ook makkelijker kwijt. Ik maal altijd heel lang over dingen die gebeurd zijn en over hoe ik dat beter of anders had kunnen doen. Als ik meer los kan laten, voel ik me volgens mij een stuk vrijer en kan ik ook genieten van wat ik aan het doen ben ipv constant aan andere dingen te denken terwijl ik met iets bezig ben. Ik wil mezelf bewust worden van wat ik zelf wil en dat dan ook gewoon doen en niet altijd eerst aan anderen denken en dan maar doen wat ik denk dat zij willen dat ik doe. Snappen jullie het nog?



Ik zag gister in de krant een advertentie voor yoga en ik heb besloten om een proefles te gaan doen en als dat bevalt me gewoon op te geven voor een serie lessen. Het is hier in het dorp, dus prima te doen, ik kan er op de fiets heen.

Annemie,

Een jaar is al best lang om thuis te zitten. Wat voor werk doe je? Ik werk fulltime, ik heb er al vaak over nagedacht om minder te gaan werken en het daar ook al wel eens met mijn baas over gehad. Vorig jaar voor de zomervakantie heb ik twee maanden vier dagen gewerkt ipv vijf om te kijken of ik me dan beter zou voelen. (Ik bedenk nu dat het toen eigenlijk al begonnen was) Na de zomer was het echter zo druk dat ik daarna weer gewoon (meer dan) fulltime ben gaan werken.



Toffe,

Ziek melden is voor mij nog niet aan de orde, omdat ik nog steeds vind dat ik wel kan werken en ook heel graag wil werken. Ik lever ook nog steeds perfect werk volgens mijn baas, dus het kan nog wel. Als ik echt niet meer kan, kan me altijd nog ziek melden.

Daar ben ik weer.



Ik heb net een mail gestuurd aan mijn psycholoog en aan mijn beste vriendin. De psycholoog had gevraagd of ik mijn ziektegeschiedenis op papier wou zetten. Ze heeft zelf verder geen medische achtergrond maar ze wou in hoofdlijnen wel graag weten hoe en wat ik allemaal heb en hoe dat zich allemaal ontwikkeld heeft. Het heeft natuurlijk wel (veel) invloed op mijn leven. Toen ik toch bezig was heb ik ook nog even wat andere dingen die ik terug in de auto bedacht heb toen in nog wat verder nadacht over wat ze gezegd had vanmiddag. Ik was van plan om dat volgende week te zeggen, maar heb het nu maar vast op de mail gezet. Kunnen we daar volgende keer wel verder over praten.



Daarna heb ik ook een mail gestuurd aan mijn beste virendin. Door de vakantie heb ik haar de laatste weken weinig gezien en gesproken en wist ze dus nog van niks. De laatste keren dat ik haar gezien heb was op de verjaardag van mijn vriend en op die van haarzelf en dan is dit toch niet echt een fijn gespreksonderwerp. Ben wel benieuwd naar haar reactie. Ik verwacht dat het eerste wat ze zegt is dat ze dit wel aan heeft zien komen en dat ik minder moet gaan werken.



Ik zal nu eens wat te eten gaan maken. Mijn vriedn komt pas laat thuis vanavond en door al mijn getik hier en in de mail ben ik nog niet aan eten toegekomen.

Hoi meiden,

Toffe: Wat jammer dat je gisteren zo een rotdag had. Knap hoor dat je in ieder geval wel op heb kunnen brengen om eten te koken. Ik snap dat je niet toe wil geven, en dat het niet prettig is om hulp te accepteren van je oma. Kan je niet afspreken dat ze bijvoorbeeld op een vast tijdstip komt? Dan weet jij waar je aan toe bent, en het is juist wel heel belangrijk hoor dat er even iemand voor jou zorgt.

Heb je al contact gehad met maatschappelijk werk/ cq psycholoog?

Moet je persee bellen naar je chef? Kan je het niet beter via de mail doen, dan kan je het misschien beter onder woorden brengen en hoor je ook even nog niet alle problemen van je werk?



Ik werk als manager, bij een groot bedrijf, ik werkt nu ongeveer 6 uurtjes per week i.p.v. 18. Moet wel eerlijk zeggen dat er bij mij ook wel wat lichamelijke problemen spelen. Ik was net als abc, dat ik er zelf van overtuigt was dat ik gewoon kon werken en dat mijn werk er ook niet onder te leiden had. Totdat ik op mijn werk een hartstilstand kreeg, mijn collega's hebben mij gereanimeerd. Zelfs daarna stond ik na twee maanden weer op de werkvloer voor precies anderhalve dag, toen kon ik niks anders meer dan huilen, huilen en nog eens huilen. Eindelijk viel het kwartje dat het echt niet meer ging, en heb ik me ziek gemeld.



Abc: Wat ben jij goed bezig vandaag, schrijf het maar lekker van je af hoor meis. Als ik het zo lees, is het voor jou wel heel belangrijk dat je je grenzen aan gaat geven. Zoals je zegt dat je zo moe bent, maar geen vrij kan nemen. Jij gaat voor hoor, dat werk wordt echt wel door een ander gedaan, en anders ligt het er morgen ook nog wel. Vooral het gedeelte wat je beschrijft van frustratie over dingen waar je niks aan kan veranderen klinkt voor mij wel heel bekend. Maar juist dat vreet aan je, want je kan er niks mee.



Fijn dat het goed ging bij de psych. Ook daar klinken veel dingen bekend, zoals dat je zegt dat je het zwak vind van jezelf dat je naar een psych toe moet. Wees niet zo streng voor jezelf, als je voor je lichamelijke klachten naar het ziekenhuis gaat geef je jezelf toch ook niet op je kop?

Ook van het niet kunnen voelen is een hele bekende voor mij. In het begin met therapie moest ik aangeven bij, heel simpel bijvoorbeeld bij welke kleur ik een goed gevoel had. Dus met andere woorden wat is je lievelingskleur, of wat is je lievelingseten. Ik wist het niet. En kon me er ook geen voorstelling bij maken.



Goed van je dat je dingen op de mail gezet hebt, goede voorbereiding voor volgende week. En je kan alle steun van de wereld op dit moment gebruiken, dus ook goed dat je vriendin het nu weet. Nu nog niet te lang wachten voordat je het ook tegen je moeder verteld, straks hoort ze het van een ander vind ze misschien ook niet leuk. Nou het is wel een heel verhaal weer geworden, maar ook ik vind het fijn om zo met jullie van gedachten te wisselen.

Tot horens weer

Toffe,

Fijn dat het mee viel bij de bedrijfsarts. Hoe de naam ook is die eraan gegeven wordt, hij vond het goed dat je je ziek hebt gemeld, het labeltje wat er op geplakt wordt doet er dan niet zoveel toe. Ik ben het trouwens wel met je eens dat het er een eind aan willen maken meer klinkt als een depressie. Over je grenzen heen gaan is volgens mij juist een van de oorzaken van een burnout. Snel weer aan het werk gaan is over het algemeen het beleid van arboartsen. Daarmee houd je de connectie met het werk en op zich vind ik dat een goede zaak, maar je moet zelf wel goed je grenzen aangeven, anders gaat het zo weer fout.



Annemie,

Wat heftig een hartstilstand, ben je daar nu helemaal van genezen of het je daar ook nog steeds last van?



Ik vind het echt fijn dat je zo uitgebreid reageert en jouw ervaringen deelt. Ik heb daar echt wat aan. Vooral de herkenning in veel dingen. Ik heb ook niet echt een lievelingskleur of lievelingseten. Ik vind het bijvoorbeeld ook zo'n rotvraag wat mijn hobby's zijn of wat voor soort films/boeken/muziek ik leuk vind bijvoorbeeld.



Om voor mijn lichamelijke klachten naar het ziekenhuis te gaan vind ik inderdaad niet erg, het is wel lastig, maar daar schaam ik me niet voor en ben ik ook heel open over.



Ik had een heel lieve reactie van mijn vriendin. Ze had inderdaad al wel door dat er iets was en was daarom ook bewust niet begonnen over het weer samen gaan sporten. Dat doen we al jaren, maar de laatste tijd was het erg versloft en met de zomervakantie zijn we sowieso 7 weken niet geweest omdat we precies achter elkaar aan vakantie hadden. Ze was erg blij dat ik haar nu verteld heb wat er is. Volgende week gaan we een avondje bijkletsen en dan ook kijken hoe we het sporten er weer in kunnen krijgen.



Vandaag een lange (van 8 tot 18) maar goede dag op het werk gehad. Heb bijna de hele dag gepraat. Veel inhoudelijk overleg met een externe klant en vanmiddag meer over de sfeer op de afdeling, alle ontwikkelingen op personeelsgebied (we zijn bezig met een verdubbeling van de afdeling) en hoe we daar mee om moeten gaan om het iedereen zo goed mogelijk naar de zin te maken. Heb mijn keel dus echt rauw van al dat gepraat, maar ga wel lekker mijn weekend in. Heb voor maandag nog even weer een afspraak met mijn baas in de agenda gezet zodat ik zeker weet dat we een uurtje met zijn tweeen kunnen praten over zowel werk als over hoe het nu met mij gaat.



Prettig weekend!

Toffe:Fijn dat het gesprek bij de arbo goed is gegaan, je zel wel opgelucht zijn, dat het achter de rug is. Ik begrijp die arts wel dat hij je zo snel mogelijk weer aan het werk wil hebben, maar wees wel duidelijk hoor, als jij het nog niet aankan en meer rust nodig hebt moet je dat gewoon aangeven. Heb je nu zelf het gevoel dat het je lukt om die paar uurtjes te werken, of breekt het zweet je al uit bij alleen de gedachte al? Als dat zo is ben je er echt nog niet aan toe.



Abc Ik blijf het knap vinden dat je nog steeds doorgaat, en dat het je nog steeds lukt, maar pas je echt wel op jezelf?

Ik vind het idd fijn om van gedachten te wisselen met jullie, iedere avond is het wel het eerste wat ik even kijk op viva.



De gevolgen van de hartstilstand, zoals de emotionele klap en de extreme vermoeidheid, ben ik inmiddels wel te boven. Jammer genoeg zijn er nog wel behoorlijk veel andere lichamelijke klachten waar ik mee om moet gaan.



"normale" mensen hebben een hobby omdat ze bij die activiteit een fijn gevoel hebben, omdat wij geen gevoel kennen kunnen we ook geen hobby hebben. Het is alleen zo jammer dat je ook je negatieve gevoelens moet leren kennen, voordat je ook de positieve kan voelen. Ik ben nu volop met dat proces bezig en dat is behoorlijk heftig. Maar als het goed is wordt ik er wel een evenwichtiger (wat een woord) mens van.



Goed van je dat je die afspraak in de agenda gezet hebt, dan weet je zeker dat er ook even tijd is voor jou.

Fijn weekend en rustig aan!

Annemie, je weet het weer mooi te verwoorden over die hobby. Ik ga denk ik een zelfde soort proces is als jij en dat zal bij mij ook wel heftig worden.



Vandaag een slechte dag. Heb de hele dag al hoofdpijn en heb vanmorgen lang in bed gelegen, toen lang in bad en weer in bed. Ben nu net een beetje opgeknapt. Houd het hier wel kort, want van het lezen hier wordt de hoofdpijn meteen weer erger.

Toffe,

Ik werk heel veel samen met mijn baas dus ik spreek hem dagelijks. Dat scheelt wel in de band met hem. Dat ik een afpraak in de agenda zet is meer voor mezelf een stok achter de deur om daadwerkelijk met hem te gaan praten dan dat het echt nodig is. Als ik met hem wil praten, kan ik op elk moment bij hem binnenlopen maar op een af andere manier stel ik het altijd uit om over mezelf te praten. Hij ziet soms wel aan me dat er wat is, maar hij vraagt er meestal niet uit zichzelf naar. Door bepaalde opmerkingen probeert hij me wel zover te krijgen om te praten, maar hij laat het initiatief om te praten bij mij liggen.



Mijn hoofdpijn is minder dan gister, maar helaas nog steeds niet weg. Morgen een drukke dag op mijn werk, maar ga wel proberen van de week een keer een (mid)dag vrij te nemen om te voorkomen dat volgend weekend weer zo gaat als dit weekend.

Toffe: Als jij nu al hartkloppingen krijgt bij alleen nog maar de gedachte, zou ik er nog maar eens heel goed over nadenken. Natuurlijk is het niet goed, om er heel lang uit te zijn, maar het kan ook te snel, misschien is 1x 2 uur de eerste week ook een optie? Zeker omdat het helemaal nieuw is? (ander filiaal)

Als ik jou was zou ik het ook nog eens een keer bij de huisarts bespreken en natuurlijk zeker bij de psycholoog, maar daar zal je nog niet zo snel terecht kunnen denk ik. Had je nog naar maatschappelijk werk gebeld?

Vind het niet echt kloppen dat de bedrijfsarts de diagnose stelt. Het is namelijk zo dat het bij een depressie juist heel belangrijk is om zo snel mogelijk te gaan werken, omdat dan alles er om draait dat je een ritme vasthoud. Burnout ligt heel anders, dan komt het werk pas weer in beeld als je ook energie hebt om de dingen te gaan doen die je normaal ook leuk vind. Al bij al dus belangrijk dat je zo snel mogelijk bij een psycholoog terecht komt.



Abc: Had je het nog nagevraagd bij de psych. Als je het proces van je gevoel vinden ingaat, red je dat meestal niet in 8 of 10 sessies, misschien dus wel iets om even in de gaten te houden. Als je morgen het gesprek aangaat, is het misschien een idee om met je baas te bespreken dat je de komende vier weken ieder week een dag thuis blijft. Ook dat heeft alles met gevoel te maken he, je voelt het gewoon niet waar je grens ligt. Ja je voelt het pas als je er al mijlen ver overheen bent, wat zich dan weer uit in het feit dat jij een heel weekend gevloerd bent. Wat vind je vriend hier trouwens van? (of heb ik verkeerd egrepen dat je een vriend hebt) Probeer morgen echt voor jezelf op te komen meis, en uit je berichtjes begrijp ik dat je een baas uit duizend hebt, dus zet hem op.

Annemie,

Ik heb vorige keer bij de psycholoog gevraagd naar die vergoeding en volgens haar was het geen enkel probleem. Zij gaf ook al wel aan dat het een lang traject kon worden (dit jaar waarschijnlijk niet afgerond), maar dat was volgens haar geen probleem. Ook voor mij geen eigen bijdrage. Vind het dus wel vreemd als ik lees dat Toffe wel een eigen bijdrage heeft. Ik ga toch nog eens op de website van mijn zorgverzekeraar kijken en desnoods er achter aan bellen.



Mijn vriend vindt het wel balen dat ik een heel weekend (en regelmatig een avond) volledig gevloerd ben. Hij maakt zich ook af en toe echt wel zorgen. Hij vindt ook dat ik het wat rustiger aan moet doen op mijn werk en wat meer moet doen wat ik zelf wil (en wat dat is weet ik dan dus niet).



Vanmiddag weer goed gesprek gehad met mijn baas. Hij vindt het ook echt balen als hij hoort hoe mijn weekend was. Aanstaande vrijdag ben ik dus in ieder geval vrij. Ik moest de afspraken die ik had staan maar verschuiven, waren volgens hem niet belangrijk genoeg om er niet om vrij te nemen.



Toffe,

Goed dat je de psych gebeld hebt. De 20e is over twee weken, dus dat valt nog mee. Als ik jou was, zou ik in ieder geval niet gaan werken voor die tijd. Dat klinkt misschien raar voor mij, maar voor anderen weet ik vaak wel wat goed is, voor mezelf is dat lastiger . Ik ben ook wel benieuwd wat je huisarts morgen zegt. Sterkte met je rug.

Hoi!

Wat goed dat je de stap naar een psycholoog al gezet hebt. Psychotherapie is wel een langdurig traject vaak. Ik ken je niet goed genoeg om te weten om te zeggen of je last hebt van een burn out of misschien toch iets wat bij een trauma hoort. Mocht je zelf toch ook aan een trauma denken dan is EMDR echt aan te raden, het is vrij kortdurend dus dat geeft naast de andere dingen waar je misschien aan moet werken wat meer lucht.

Succes!

Ik heb nog even bij mijn zorgverzekering op de site gekeken maar daar werd ik niet veel wijzer van de vergoedingen. Maar, google hielp me wel verder. Ik krijg alles vergoed omdat ik bij een psychotherapeut loop ipv bij een psycholoog. Psychotherapie wordt volledig vergoed vanuit de basisverzekering zonder eigen bijdrage.

Hoi meiden,

Toffe: Wat vervelend dat het in je rug geschoten is, misschien wel een goed excuus om zeker nog even niet te gaan werken? Waarschijnlijk ben je bij een eerstelijns psycholoog, het voordeel daarvan is dat je meestal wat sneller terecht kan. Het nadeel is een beperke vergoeding voor idd maar 8 keer. Denk jij zelf dat je daar genoeg aanhebt? Kan heel goed hoor, als het echt alleen maar een burnout is, kan het best voldoende zijn. Als je denkt dat er meer speelt, zoals bijvoorbeeld het slecht of niet kunnen voelen, dan zou ik je adviseren om morgen met je huisarts te overleggen of je niet gelijk naar tweedelijns kan gaan. Overstappen is nl heel vervelend. In ieder geval sterkte morgen bij de ha.



Abc: Wat goed van je dat je van plan bent om vrijdag vrij te zijn. Ga je gelijk echt wat leuks met bijvoorbeeld je moeder afspreken, dan heb je donderdagmiddag tenminste een excuus om echt niet te komen vrijdag.

Fijn dat je het even uitgezocht hebt dat je bij een psychotherapeut bent, hoef je je daar in ieder geval geen zorgen meer over te maken.

Mijn man maakt zich ook altijd zorgen over me, maar ja ik weet gewoon niet waar mijn grens is, dus hoe kan ik er dan naar luisteren?

Hoe oud zijn jullie eigenlijk, ik ben 35.



Ik ben vanmorgen weer naar psychomotore therapie geweest. Hebben uitgebreid stil gestaan bij de vraag, hoe ik kan gaan voelen wanneer mijn grens bereikt is, jongens wat is dat moeilijk. Ik moest boxen, en iedere keer stoppen, naar mijn lichaam luisteren of ik nog verder kon. Ik blijf doorgaan totdat ik geen pap meer kan zeggen, als ik eerder stop voel ik mezelf een loser, en heb ik een stemmetje in mijn hoofd, wat zegt: kom op laat je niet kennen. Maar ja dat moet ik dus af gaan leren. Wat het nog extra moeilijk maakt, dat is dat ik het eigenlijk niet wil veranderen, want het is een eigenschap waar ik stiekem best wel trots op ben. Maar de therapeut zei: ga eens kijken wat het je kost om je zo op te stellen. Daar heeft ze gelijk in, maar de andere kant is dat het ook veel oplevert.



Morgen weer naar gesprekstherapie, kijken wat daar weer uitkomt, ik hou jullie op de hoogte.

Even snel voor ik naar mijn werk ga. Ik kon niet wakker worden vanmorgen en doe het dus even rustig aan (normaal ben ik op dit tijdstip al op mijn werk of in ieder geval al onderweg).



Mijn psychotherapeut zei tegen mij dat het verschil tussen een psycholoog en een psychoterapeut is dat een psychloog alleen je huidige probleem 'oplost' en dat een psychotherapeut verder kijkt en ook op zoek gaat naar de oorzaak om daar wat mee te doen zodat je niet weer terugvalt.



Ik ben trouwens 29, woon samen, (nog) geen kinderen, geen huisdieren, werk fulltime, heb kasten vol boeken, maar heb het laatste jaar misschien 3 boeken gelezen (dat aantal haalde in 'vroeger' met gemak in een maand)..

Hoi,

Ik kom ook even tussendoor, om het nog ingewikkelder te maken, het verschil zit hem in het soort psycholoog wat je hebt. Je hebt een gewone psych, maar ook bijvoorbeeld een gz psycholoog is hetzelfde als een psychotherapeut, en dan heb je ook nog een klinisch psycholoog. Die van mij kijken ook inderdaad naar oorzaak en gevolg. Waar dat het eigenlijk om draait is dat je iemand vind waar het mee klikt. Het verschil tussen eerstelijns en tweedelijns is dat de eerste lijns idd de gewone psychologen zijn, en die worden maar beperkt vergoed. Bij de tweedelijns is er altijd een psychiater op de achtergrond aanwezig, (of psychotherapeut)de psycholoog is minimaal gz psycholoog en het wordt wel vergoed uit de basisverzekering.

Annemie,

Ik weet ook niet goed waar mijn grenzen liggen, vooral als er anderen bij zijn kan ik daar makkelijk over heen gaan. Ik merk nu wel beter dat ik er overheen gegaan ben (dat geeft mijn lichaam inmiddels wel aan), maar kan nog niet voorkomen dat ik erover heen ga. Ergens ben in net als jij inderdaad ook wel trots op het doorzettingsvermogen dat ik dan blijkbaar op bepaalde punten heb (bij mij voornamelijk op werkgebied) en weet ik niet zeker of ik dat wel wil veranderen.



Ik heb voor vrijdag juist bewust niks gepland. Ik heb dan een dag helemaal voor mij alleen. Het gevaar daarvan is inderdaad wel dat ik toch aan het werk ga, maar ik geloof niet dat mijn baas dat laat gebeuren deze week.



Toffe,

Het lijkt mij prettiger is om een vertrouwde omgeving weer rustig op te bouwen. Juist omdat je collega's nu heus wel weten wat er aan de hand is. Als je ergens nieuw komt en je werkt maar twee uur per keer dan komen de roddels en vermoedens vanzelf. Dat kun je volgens mij beter voor zijn door open te zijn over wat je hebt en dat lijkt me makkelijker bij collega's die je al langer kent dan bij nieuwe.



Is het voor jou misschien makkelijker om face-to-face met je baas te praten dan door de telefoon? Voor mij is het face-to-face veel prettiger, maar misschien heeft dat er ook mee te maken dat ik mijn baas veel vaker zie en spreek en dat hij me dus wel kent.



Hij reageert altijd heel sterk op mijn non-verbale gedrag, daar haalt hij soms meer uit dat uit wat ik zeg. Mijn standaard reactie op de vraag hoe het gaat is 'Goed hoor'. Pas als we bewust samen gaan zitten om te praten komt de waarhied eruit Uit de manier waarop ik die vraag beantwoord weet hij vaak al wel genoeg. Hij let ook vaak op welke schoenen ik aan heb (makkelijke gympies of laarzen met hak), of ik thee of water drink 's morgens, hoe laat ik begin, of ik mijn haar los heb of in aan staart enz. Daar kan hij al heel veel uit afleiden. Zelf ben ik me daar nog niet altijd bewust van, maar nu we meer met elkaar daar over praten en hij die voorbeelden noemt merk ik ook dat er inderdaad wel een verband tussen zit hoe ik me kleed en gedraag en hoe ik me voel.



Hoe was het bij de huisarts?



Ik ben vanmiddag weer bij de psych geweest. Ze was heel blij met mijn mail (de korte ziektegeschiedenis die ze gevraagd had was drie A4'tjes tekst), ze had gegoolged op een van mijn ziektes en begreep nu dat het een moeizaam traject geweest was (is) en dat het erg onvoorspelbaar is hoe het zich zal ontwikkelen. We hebben het ook gehad over de extra dingen die ik erin gezet had en ze gaf aan dat ik dat inderdaad al wel eerder gezegd had en dat ze nu nog bezig was met de intake en dat we daarna daarmee verder gaan. We gaan proberen de oorzaak van mijn burnout te vinden en daarmee vooral te voorkomen dat ik verder terug val. Ze vindt dat het misschien wel verstandiger is om een poosje te stoppen met werken en de ziektewet in te gaan. Voorlopig vind ik dat nog een stap te ver, maar het is wel een teken dat ik heel goed voor mezelf moet gan zorgen omdat het anders echt misgaat. En dan wel zo dat ik werken misschien helemaal kan vergeten (in ieder geval op het niveau dat ik nu doe). Ze heeft me ook wat tips gegeven over boeken over burnout, daar ga ik zo maar eens naar zoeken en eentje van bestellen.



Voorlopig weer genoeg stof om over na te denken in ieder geval.



Hoe was jouw therapie vandaag Annemie?

Toffe: Ik zou dus echt even niet gaan werken voordat je bij de psycholoog bent geweest. Uit de stukjes die je schrijft blijkt nog niet echt dat het beter met je gaat. Hoe is het trouwens met je rug, en hoe was het bij de huisarts vandaag?



Ik ben wel net als abc van mening dat je beter gewoon in je eigen filiaal kan gaan werken, dan kan je naar mijn idee ook veel eerlijker aangeven dat het even niet lukt. En echt geloof me het is niks om je voor te schamen. Het is een ziekte, net als reuma, kanker of weet ik veel wat voor lichamelijke kwaal. Als ik het zo lees wordt je niet echt serieus genomen, en ja dat is juist de grootste veroorzaker van een burnout dat we geen nee kunnen zeggen, en dat we aardig gevonden willen worden. Kom op meis, je bent het absoluut waard, dat je wel serieus genomen word.



Abc: Als ik het zo lees heb je echt een unieke baas? Een man die ziet wat voor schoenen dat je aanhebt, en bijhoud wat je drinkt? Zelfs mijn eigen man ziet die dingen niet. Ik zou idd maar zuinig zijn op hem.



Mag ik vragen welke ziekte je hebt? Als je het liever voor je houd is het ook goed hoor.



Ja dat voorkomen dat je over je grenzen heen gaat, ik blijf het moeilijk vinden. Ik ben vanmorgen weer naar therapie geweest, en we hebben het er over gehad dat ik minder streng voor mezelf moet zijn, dat ik wat meer moet luisteren naar mijn lijf, als dat aangeeft dat het genoeg is geweest ik dan moet stoppen. Maar als ik dat zou doen, zou er niks meer uit mijn handen komen. En ik wil zo graag gewoon mee blijven doen. Ik ben inderdaad trots net als jij abc dat ik heel veel doorzettingsvermogen heb. Ik geloof ook idd dat ik dat niet wil veranderen, maar ik wil ook van mijn burnout af en ik wil zeker niet nog een keer een hartstilstand. Ik vind het zoooo moeilijk

Toffe,ik vind in je verhaal heel veel herkenning, alleen weet ik niet of we het over hetzelfde bedrijf hebben......