Psyche
alle pijlers
Depressief door verhuizing
dinsdag 7 september 2010 om 06:42
quote:
We kunnen inderdaad voor dezelfde maandlasten een twee keer zo groot huis kopen met een tuin in een rustige buurt, maar 20 km verderop.
Maar mijn man is nogal gehecht aan zijn geboortedorp geloof ik...
Waarom dan niet 'n huis aan de rand of in 't buitengebied van zijn geboortedorp? Het is niet niks om midden in 'n centrum te moeten wonen lijkt mij. Zou daar ook niet tegen kunnen. Ik ben ook vrijstaand gewend in rustige buurten. Heb wel 'ns 1,5 jaar op kamers gezeten waarvan 't merendeel in rijtjeshuizen en daar werd ik ook behoorlijk depri van.
We kunnen inderdaad voor dezelfde maandlasten een twee keer zo groot huis kopen met een tuin in een rustige buurt, maar 20 km verderop.
Maar mijn man is nogal gehecht aan zijn geboortedorp geloof ik...
Waarom dan niet 'n huis aan de rand of in 't buitengebied van zijn geboortedorp? Het is niet niks om midden in 'n centrum te moeten wonen lijkt mij. Zou daar ook niet tegen kunnen. Ik ben ook vrijstaand gewend in rustige buurten. Heb wel 'ns 1,5 jaar op kamers gezeten waarvan 't merendeel in rijtjeshuizen en daar werd ik ook behoorlijk depri van.
dinsdag 7 september 2010 om 11:01
quote:kopjekoffie70 schreef op 07 september 2010 @ 05:40:
Iemand kan zeker wel ongelukkig worden door zijn woonomgeving.
To laat je door de huisarts niets aanpraten over therapie of AD maar zoek een manier om te verhuizen.
Laten aanpraten? Sinds wanneer is therapie je iets aan laten praten als je een zware tijd hebt? Waarom meteen het ongewisse in als nog niet alles geprobeerd is, en de periode dat dit nog duurt overzichtelijk is? TO geeft zelf al aan dat het tijdelijk is en de plannen er al liggen om over 2 jaar te verhuizen. Het zou kunnen dat die 2 jaar overbrugbaar zijn.
Het is nimmer en nooit enkel en alleen 1 gebruiksvoorwerp dat je de depressie instort en ook als enige redmiddel er weer uit kan halen. Daar zitten meer factoren bij. Of je genoeg hebt aan die andere factoren om weer op de rails te komen is niet altijd gezegd maar doodzonde om dat over te slaan zonder proberen.
Nogmaals; als ze nu alles op alles heeft gezet en ze blijft vastlopen, dan is het hoog tijd voor een serieus gesprek beginnend met "schat, we moeten praten.....". Waarbij zelfs dan gekeken moet worden of verhuizen realistisch is of niet. Want dat ís het niet altijd. Maar waarom bakken met geld open trekken, jezelf in het ongewisse storten als voorliggende mogelijkheden nog niet geprobeerd zijn?
Voor ik voor de voeten krijg niet te weten waar ik het over heb; ik zit alweer meer dan 3 jaar in een woning die eufimistisch gezegd "niet echt een woning is waar ik bloedhappy van zal worden". Maar weet je wat? Verhuizen IS geen optie op dit moment. Ooit zal die optie er komen, maar of dat op zijn vroegst in 2012 of in 2032 is; volledig onbekend. Waarschijnlijk naar een woning die weliswaar meer naar mijn zin is, maar nog altijd vérre van waar ik ooit mezelf met liefde zou zien zitten. Heerlijk gevalletje volledig afhankelijk van factoren waar ik zelf geen invloed op heb. Dan roei je maar snel met de riemen die je hebt. En goh, ook een depressie is me niet vreemd. Zit ik hier dus depressief ellendig te zijn tot ik mag vernemen wanneer ik de sleutel van een ander stulpje zal krijgen? Nee; ik roei met de riemen die ik heb en maak er alsnog wat leefbaars van.
Iemand kan zeker wel ongelukkig worden door zijn woonomgeving.
To laat je door de huisarts niets aanpraten over therapie of AD maar zoek een manier om te verhuizen.
Laten aanpraten? Sinds wanneer is therapie je iets aan laten praten als je een zware tijd hebt? Waarom meteen het ongewisse in als nog niet alles geprobeerd is, en de periode dat dit nog duurt overzichtelijk is? TO geeft zelf al aan dat het tijdelijk is en de plannen er al liggen om over 2 jaar te verhuizen. Het zou kunnen dat die 2 jaar overbrugbaar zijn.
Het is nimmer en nooit enkel en alleen 1 gebruiksvoorwerp dat je de depressie instort en ook als enige redmiddel er weer uit kan halen. Daar zitten meer factoren bij. Of je genoeg hebt aan die andere factoren om weer op de rails te komen is niet altijd gezegd maar doodzonde om dat over te slaan zonder proberen.
Nogmaals; als ze nu alles op alles heeft gezet en ze blijft vastlopen, dan is het hoog tijd voor een serieus gesprek beginnend met "schat, we moeten praten.....". Waarbij zelfs dan gekeken moet worden of verhuizen realistisch is of niet. Want dat ís het niet altijd. Maar waarom bakken met geld open trekken, jezelf in het ongewisse storten als voorliggende mogelijkheden nog niet geprobeerd zijn?
Voor ik voor de voeten krijg niet te weten waar ik het over heb; ik zit alweer meer dan 3 jaar in een woning die eufimistisch gezegd "niet echt een woning is waar ik bloedhappy van zal worden". Maar weet je wat? Verhuizen IS geen optie op dit moment. Ooit zal die optie er komen, maar of dat op zijn vroegst in 2012 of in 2032 is; volledig onbekend. Waarschijnlijk naar een woning die weliswaar meer naar mijn zin is, maar nog altijd vérre van waar ik ooit mezelf met liefde zou zien zitten. Heerlijk gevalletje volledig afhankelijk van factoren waar ik zelf geen invloed op heb. Dan roei je maar snel met de riemen die je hebt. En goh, ook een depressie is me niet vreemd. Zit ik hier dus depressief ellendig te zijn tot ik mag vernemen wanneer ik de sleutel van een ander stulpje zal krijgen? Nee; ik roei met de riemen die ik heb en maak er alsnog wat leefbaars van.
when you wish upon a star...
dinsdag 7 september 2010 om 13:10
Vind je de mensen in het dorp ook vervelend?
Ik woon nu zelf in een dorp (mijn geboortedorp) en heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik vind het mooi dat ik de geschiedenis weet, veel mensen ken en soms vind ik het leuk om overal zoveel bekenden te zien.
Maar het merendeel van de tijd heb ik een hekel aan mijn dorp. Wil ik even kunnen zwemmen zonder dat iedereen tegen me aan begint te lullen of schreeuwen. Wil ik boodschappen doen zonder dat mensen in mijn mandje gaan kijken en er dan een gesprek over beginnen. Wil ik over straat kunnen op alle tijden van de dag zonder dat het halve dorp zich afvraagt of ik niet hoef te werken.
Die praatjes vind ik zo rot.
(Wees gerust mensen, ik ben hard op zoek naar wat anders)
Heb je dat ook? Dat je als vrouw-van-Pietje (weet niet hoe je man heet) ook het idee hebt dat je in de belangstelling staat? Dat je eigenlijk geacht wordt je binnen de gemeenschap te voegen en gezellig te doen?
(misschien lijkt jouw dorp niet op mijn dorp, dat weet ik niet)
Ik woon nu zelf in een dorp (mijn geboortedorp) en heb er een haat-liefde verhouding mee. Ik vind het mooi dat ik de geschiedenis weet, veel mensen ken en soms vind ik het leuk om overal zoveel bekenden te zien.
Maar het merendeel van de tijd heb ik een hekel aan mijn dorp. Wil ik even kunnen zwemmen zonder dat iedereen tegen me aan begint te lullen of schreeuwen. Wil ik boodschappen doen zonder dat mensen in mijn mandje gaan kijken en er dan een gesprek over beginnen. Wil ik over straat kunnen op alle tijden van de dag zonder dat het halve dorp zich afvraagt of ik niet hoef te werken.
Die praatjes vind ik zo rot.
(Wees gerust mensen, ik ben hard op zoek naar wat anders)
Heb je dat ook? Dat je als vrouw-van-Pietje (weet niet hoe je man heet) ook het idee hebt dat je in de belangstelling staat? Dat je eigenlijk geacht wordt je binnen de gemeenschap te voegen en gezellig te doen?
(misschien lijkt jouw dorp niet op mijn dorp, dat weet ik niet)
dinsdag 7 september 2010 om 13:11
Oh en gaat het op vakantie wel goed tussen je man en jou?
Ik suggereer niks, het is enkel een gedachte. Maar stel dat jullie relatie gewoon niet zo prettig is, dan zou het nare gevoel bij het huis ook daarmee te maken kunnen hebben.
Maar dat is dus echt een vage gedachte. Niet iets wat ik opgemaakt heb uit je posts.
Ik suggereer niks, het is enkel een gedachte. Maar stel dat jullie relatie gewoon niet zo prettig is, dan zou het nare gevoel bij het huis ook daarmee te maken kunnen hebben.
Maar dat is dus echt een vage gedachte. Niet iets wat ik opgemaakt heb uit je posts.
dinsdag 7 september 2010 om 20:10
Je man klinkt als een control freak, en jij bent dood ongelukkig sinds je daar bent, heimwee enzo
Die opleiding, daar heb je hem niet voor nodig, die kan je zelf afmaken, desnoods wat langer over doen
Dit hou je niet (nog) 2 jaar vol, luister naar je eigen gevoel!
Volgens mij ben je HSP, (ga effe googlen)
Wens je veel sterkte!
Die opleiding, daar heb je hem niet voor nodig, die kan je zelf afmaken, desnoods wat langer over doen
Dit hou je niet (nog) 2 jaar vol, luister naar je eigen gevoel!
Volgens mij ben je HSP, (ga effe googlen)
Wens je veel sterkte!
zondag 12 september 2010 om 12:43
Dat ben ik niet eens met je huisarts.
En ik ben zelf ook arts
Een thuis is een van de basisbehoeftes in het leven. En als je huis geen thuis is, ontbreekt het dus aan een basisbehoefte.
Daarnaast is het verliezen van de regie over je eigen leven - wat het in jouw geval is - soms al de enige oorzaak van het krijgen van een depressie.
Goeie stap van je, die psycholoog, en ook een hele goeie zet dat je jezelf de regie hebt teruggegeven.!
En ik ben zelf ook arts
Een thuis is een van de basisbehoeftes in het leven. En als je huis geen thuis is, ontbreekt het dus aan een basisbehoefte.
Daarnaast is het verliezen van de regie over je eigen leven - wat het in jouw geval is - soms al de enige oorzaak van het krijgen van een depressie.
Goeie stap van je, die psycholoog, en ook een hele goeie zet dat je jezelf de regie hebt teruggegeven.!
zondag 12 september 2010 om 12:48
Dippy, fijn dat je een verwijzing voor de psycholoog hebt.
En heftig dat je dat besluit genomen hebt. Maar misschien helpt het je.
Het is inderdaad moeilijk om van WO niveau stappen terug te moeten doen. Ik heb dat ook. En het is een uitdaging om een klik te vinden met mensen met andere achtergrond. Ik wil niet arrogant klinken maar het academische wereldje is anders dan en omgeving waar voornamelijk MBO-ers werken. Niet beter of slechter, wel anders.
Oh goed dat je dat kleindorpse niet hebt bij jou. Daar kan een mens ook gek van worden (ik heb een haat-liefde verhouding met mijn dorp, ook vermoeiend)
Wat betreft huurwoningen, kijk je ook bij DirectWonen en makelaars in de buurt? Mijn ervaring is dat je lang kunt wachten bij de woningstichting, als je simpelweg nog niet aan de beurt bent. Oh dat is een rare zin. Ik bedoel: als je nog niet aan de beurt bent kun je hoog springen of laag springen maar dan is dat niet anders. TEnzij ze ook met loting werken.
Succes!
En heftig dat je dat besluit genomen hebt. Maar misschien helpt het je.
Het is inderdaad moeilijk om van WO niveau stappen terug te moeten doen. Ik heb dat ook. En het is een uitdaging om een klik te vinden met mensen met andere achtergrond. Ik wil niet arrogant klinken maar het academische wereldje is anders dan en omgeving waar voornamelijk MBO-ers werken. Niet beter of slechter, wel anders.
Oh goed dat je dat kleindorpse niet hebt bij jou. Daar kan een mens ook gek van worden (ik heb een haat-liefde verhouding met mijn dorp, ook vermoeiend)
Wat betreft huurwoningen, kijk je ook bij DirectWonen en makelaars in de buurt? Mijn ervaring is dat je lang kunt wachten bij de woningstichting, als je simpelweg nog niet aan de beurt bent. Oh dat is een rare zin. Ik bedoel: als je nog niet aan de beurt bent kun je hoog springen of laag springen maar dan is dat niet anders. TEnzij ze ook met loting werken.
Succes!
zondag 12 september 2010 om 15:38
Okee dus zodra jij een vast inkomen hebt komen jullie in aanmerking voor een koophuis?
(als ik het goed begrijp)
Maar zolang jij je niet lekker voelt, lukt het niet om een vaste baan te vinden, en je voelt je niet lekker in je huidige huis.
Ik hoop dat ik het goed begrijp, maar het lijkt een soort cirkeltje. Of is er kans dat je werk vindt, ook vanuit de situatie waar je nu in zit?
Maakt het uit voor hoeveel uur je werk hebt?
Lastige situatie.
(als ik het goed begrijp)
Maar zolang jij je niet lekker voelt, lukt het niet om een vaste baan te vinden, en je voelt je niet lekker in je huidige huis.
Ik hoop dat ik het goed begrijp, maar het lijkt een soort cirkeltje. Of is er kans dat je werk vindt, ook vanuit de situatie waar je nu in zit?
Maakt het uit voor hoeveel uur je werk hebt?
Lastige situatie.
zondag 12 september 2010 om 16:15
Wat een rotsituatie zeg. Wat er veranderd is, is jullie relatie. Die is niet meer in balans. Jij bent degene die de "dankbare" moet zijn en hij is degene die bepaalt hoe jullie leven eruit gaat zien. Omdat je "geestelijke gezondheid" is verzwakt door je "lichamelijke gezondheid", kun je niet de weerstand bieden die je normaal hebt. Omdat je je afhankelijk voelt, ga je mee in zijn "beleid". En alles heeft gemaakt dat jij je nu heel onzeker voelt. En jezelf dus niet meer herkent.
Als je in deze situatie blijft zal het alleen maar verder escaleren. Dat voel je. Het wordt alleen maar erger. Er moet iets gebeuren. Maar je voelt je tegelijkertijd zwak en laat de beslissingen voor je nemen.
Het punt is dat je weer bij jezelf moet komen. En eerlijk gezegd vind ik dat manlief wel erg met zichzelf bezig is.
Vóór alles denk ik dat je eerst je relatie eens onder de loep moet nemen. Ik ben ervan overtuigd dat liefde alles overwint. En stel je deze vraag eens: Is hij er wel voor jou? Echt voor jou?
Als je in deze situatie blijft zal het alleen maar verder escaleren. Dat voel je. Het wordt alleen maar erger. Er moet iets gebeuren. Maar je voelt je tegelijkertijd zwak en laat de beslissingen voor je nemen.
Het punt is dat je weer bij jezelf moet komen. En eerlijk gezegd vind ik dat manlief wel erg met zichzelf bezig is.
Vóór alles denk ik dat je eerst je relatie eens onder de loep moet nemen. Ik ben ervan overtuigd dat liefde alles overwint. En stel je deze vraag eens: Is hij er wel voor jou? Echt voor jou?
maandag 13 september 2010 om 12:21
Even los van alle anderen dingen die je schrijft.... waarom gaan jullie sowieso niet verhuizen?
Plan was toch dat jullie dat juist wel zouden gaan doen?
Ik kan me ergens voorstellen dat je man het gezeur zat is. Dat is geen verwijt naar jou, maar ik kan het me gewoon wel voorstellen. Als er weinig leuke dingen zijn en wel een heleboel dingen waar je ontevreden over bent...
Kun je niet tijdelijk ergens logeren? Ben je even weg uit dat huis en kun je even tot jezelf komen. Als je dan weer wat opgeknapt bent kun je een keer iets leuks gaan doen met je man, zonder dat er iets ter sprake komt van verhuizen of studie of wat dan ook.
Volgens mij missen de leuke dingen ook, bij jullie.
Plan was toch dat jullie dat juist wel zouden gaan doen?
Ik kan me ergens voorstellen dat je man het gezeur zat is. Dat is geen verwijt naar jou, maar ik kan het me gewoon wel voorstellen. Als er weinig leuke dingen zijn en wel een heleboel dingen waar je ontevreden over bent...
Kun je niet tijdelijk ergens logeren? Ben je even weg uit dat huis en kun je even tot jezelf komen. Als je dan weer wat opgeknapt bent kun je een keer iets leuks gaan doen met je man, zonder dat er iets ter sprake komt van verhuizen of studie of wat dan ook.
Volgens mij missen de leuke dingen ook, bij jullie.
donderdag 16 september 2010 om 18:37
Jeetje dippy wat erg. Ben je naar de huisarts geweest? Ik zit net je topic te lezen en schrik dat het nu ineens zo slecht met je gaat. Hoewel ik je totaal niet ken begrijp ik je heel goed. Een leefomgeving is een van de belangrijkste basisbehoeften, je moet je daar lekker in voelen net zoals een goed zittende schoen. Van heimwee kan een mens echt goed ziek worden.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je er samen met je man uitkomt. Vind hem eigenlijk een beetje star. En dankbaar zijn omdat hij je studie betaald.... onzin, je bent toch samen. Voel je niet schuldig hoor.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je er samen met je man uitkomt. Vind hem eigenlijk een beetje star. En dankbaar zijn omdat hij je studie betaald.... onzin, je bent toch samen. Voel je niet schuldig hoor.
