Psyche
alle pijlers
Mijn leven is een farce
vrijdag 10 september 2010 om 11:24
Iedereen kent me als die vrolijke vrouw, vol grapjes, geintjes, altijd bereidwillig een ander op te vrolijken, te helpen.
Ondanks de vele tegenslagen blijf ik optimistisch... helaas is het een absolute farce...
Ik voel woede, razende woede en ik weet me er geen raad mee. Ik kan er uren, dagen, weken, maanden (welja, jaren) over malen in m'n hoofd, maar een plek geven en ermee leren leven lukt me niet.
De woede komt te pas en te onpas boven... M'n therapeut had het over het kanaliseren van die woeden, maar... ik weet niet hoe, ik krijg het niet gedraaid.
Iedereen kent me van het beeld wat ik schets, maar ben ik alleen, dan komt mijn ware aard boven en val ik diep, heel diep.
Ik geloof niet, dat ik direct depressief ben ofzo, want over het algemeen gaat het best goed. Maar die oude rottigheid, die blijft me dwars zitten, vooral ook, omdat het iets is wat ik niet kan ontlopen en keer op keer het hoofd moet bieden. De ene keer lukt dat goed, de andere verlies ik mezelf...
Herkent iemand dit? Van de buitenkant het happy vrouwtje, maar tegenstrijdigheid naar binnen toe...
Ondanks de vele tegenslagen blijf ik optimistisch... helaas is het een absolute farce...
Ik voel woede, razende woede en ik weet me er geen raad mee. Ik kan er uren, dagen, weken, maanden (welja, jaren) over malen in m'n hoofd, maar een plek geven en ermee leren leven lukt me niet.
De woede komt te pas en te onpas boven... M'n therapeut had het over het kanaliseren van die woeden, maar... ik weet niet hoe, ik krijg het niet gedraaid.
Iedereen kent me van het beeld wat ik schets, maar ben ik alleen, dan komt mijn ware aard boven en val ik diep, heel diep.
Ik geloof niet, dat ik direct depressief ben ofzo, want over het algemeen gaat het best goed. Maar die oude rottigheid, die blijft me dwars zitten, vooral ook, omdat het iets is wat ik niet kan ontlopen en keer op keer het hoofd moet bieden. De ene keer lukt dat goed, de andere verlies ik mezelf...
Herkent iemand dit? Van de buitenkant het happy vrouwtje, maar tegenstrijdigheid naar binnen toe...
vrijdag 10 september 2010 om 11:57
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
vrijdag 10 september 2010 om 11:58
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:46:
En waarom ik nog met die woede rondloop: eraan toegeven zou diegene die me het dierbaarste zijn schaden, m'n kinderen. Ze dragen hem nu op handen en dat gun ik ze heel erg. Het zit 'm in de tegenstrijdigheid...
sorry voor de warrige woorden.
Het wordt nu juist duidelijker!
Jij voelt je (terecht) totaal miskend en wil een soort "vergelding".
Bedenk en vertrouw erop dat iemand zijn 'slechte daden' ooit als een soort van boemerang terug zal krijgen. daar hoef jij niets voor te doen, meid!
En waarom ik nog met die woede rondloop: eraan toegeven zou diegene die me het dierbaarste zijn schaden, m'n kinderen. Ze dragen hem nu op handen en dat gun ik ze heel erg. Het zit 'm in de tegenstrijdigheid...
sorry voor de warrige woorden.
Het wordt nu juist duidelijker!
Jij voelt je (terecht) totaal miskend en wil een soort "vergelding".
Bedenk en vertrouw erop dat iemand zijn 'slechte daden' ooit als een soort van boemerang terug zal krijgen. daar hoef jij niets voor te doen, meid!
vrijdag 10 september 2010 om 12:01
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:57:
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...Ook als je verhuist zul je je lege gevoel meenemen en zul je dezelfde 'fouten' maken. Je zult weer ja knikken, terwijl je voor jezelf wil opkomen. Maar dat is je nooit geleerd, dus dat moet je eerst bewerkstelligen. Tenministe, dat denk ik als je ze schrijft dat je zo emotioneel op het boek reageert.
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...Ook als je verhuist zul je je lege gevoel meenemen en zul je dezelfde 'fouten' maken. Je zult weer ja knikken, terwijl je voor jezelf wil opkomen. Maar dat is je nooit geleerd, dus dat moet je eerst bewerkstelligen. Tenministe, dat denk ik als je ze schrijft dat je zo emotioneel op het boek reageert.
vrijdag 10 september 2010 om 12:02
quote:jufdoortje schreef op 10 september 2010 @ 11:58:
[...]
Het wordt nu juist duidelijker!
Jij voelt je (terecht) totaal miskend en wil een soort "vergelding".
Bedenk en vertrouw erop dat iemand zijn 'slechte daden' ooit als een soort van boemerang terug zal krijgen. daar hoef jij niets voor te doen, meid!
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?
[...]
Het wordt nu juist duidelijker!
Jij voelt je (terecht) totaal miskend en wil een soort "vergelding".
Bedenk en vertrouw erop dat iemand zijn 'slechte daden' ooit als een soort van boemerang terug zal krijgen. daar hoef jij niets voor te doen, meid!
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?
vrijdag 10 september 2010 om 12:03
Denk je niet dat het voor je kinderen wél goed is om ze uit deze vertrouwde situatie te halen? Ze zijn jong, en kinderen zijn heel makkelijk als het gaat om aarden in een nieuwe omgeving...
Jij gaat hier duidelijk aan onderdoor, en voor hetzelfde geld merken je kids ook aan je dat je niet lekker in je vel zit... Deze situatie betekend dat je nog minimaal 14 jaar mag wachten totdat je mag gaan... benut je tijd op een positieve manier en overweeg het eens om nu een streep eronder te zetten en de stap te nemen... wat heb je te verliezen?
Jij gaat hier duidelijk aan onderdoor, en voor hetzelfde geld merken je kids ook aan je dat je niet lekker in je vel zit... Deze situatie betekend dat je nog minimaal 14 jaar mag wachten totdat je mag gaan... benut je tijd op een positieve manier en overweeg het eens om nu een streep eronder te zetten en de stap te nemen... wat heb je te verliezen?
vrijdag 10 september 2010 om 12:03
Weetje, het is zo jammer en zo zonde van je tijd om hier veel mee bezig te zijn. En het neemt zoveel weg. Je hebt drie kinderen, is het niet belangrijker om die energie daar in te steken? En te genieten van hun jeugd, in plaats van te wachten tot ze eindelijk de deur uit zijn.
Iedereen neemt beslissingen die achteraf verkeerd uitpakken. Zo nemen sommige mensen beslissingen waardoor ze geen kinderen hebben, en daar misschien wel spijt van krijgen.
Focus niet op het negatieve, maar op het positieve wat uit die relatie is ontstaan.
Iedereen neemt beslissingen die achteraf verkeerd uitpakken. Zo nemen sommige mensen beslissingen waardoor ze geen kinderen hebben, en daar misschien wel spijt van krijgen.
Focus niet op het negatieve, maar op het positieve wat uit die relatie is ontstaan.
vrijdag 10 september 2010 om 12:03
quote:dutskop schreef op 10 september 2010 @ 12:01:
[...]
Ook als je verhuist zul je je lege gevoel meenemen en zul je dezelfde 'fouten' maken. Je zult weer ja knikken, terwijl je voor jezelf wil opkomen. Maar dat is je nooit geleerd, dus dat moet je eerst bewerkstelligen. Tenministe, dat denk ik als je ze schrijft dat je zo emotioneel op het boek reageert.
Dat besef ik me ook terdegen, ik kan mezelf niet ontlopen, zal het altijd meezeulen (die verdomde empathie ook).
Je hebt gelijk, ik moet eraan werken...
[...]
Ook als je verhuist zul je je lege gevoel meenemen en zul je dezelfde 'fouten' maken. Je zult weer ja knikken, terwijl je voor jezelf wil opkomen. Maar dat is je nooit geleerd, dus dat moet je eerst bewerkstelligen. Tenministe, dat denk ik als je ze schrijft dat je zo emotioneel op het boek reageert.
Dat besef ik me ook terdegen, ik kan mezelf niet ontlopen, zal het altijd meezeulen (die verdomde empathie ook).
Je hebt gelijk, ik moet eraan werken...
vrijdag 10 september 2010 om 12:06
Wat me ook zo frustreerd: ik zit verwikkeld in een zakelijk conflict dat op een rechtzaak uitdraait nu. En hoewel ik zo ongelofelijk in m'n recht sta, is dat niet zo op papier... jawel, weer te goedgelovig geweest.
En dat iemand hier nu gewoonweg mee wegkomt... ik kan er met m'n pet niet bij! En het frustreert me niet alleen, kost me ook nog ontzettend veel geld (wat ik hard genoeg nodig heb met drie kleintjes...).
En dat iemand hier nu gewoonweg mee wegkomt... ik kan er met m'n pet niet bij! En het frustreert me niet alleen, kost me ook nog ontzettend veel geld (wat ik hard genoeg nodig heb met drie kleintjes...).
vrijdag 10 september 2010 om 12:06
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:57:
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Je lichaam verplaatsen helpt je niet je ziel te reinigen... (om het maar even filosofisch te zeggen )
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
Onzin, kinderen ontslaan je niet (juist niet!!) om dit probleem aan te pakken. Dat is je verantwoordelijkheid die je hebt. Je gebruikt ze nu als excuus om nu niets te hoeven doen. Jij moet verder maar blijft hangen in het verleden en enkel om je kinderen te beschermen? Wat levert dat nu op? Een moeder met frustraties. Van passief zwelgen en de schone schijn ophouden wordt niemand wijzer lijkt mij...
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Je lichaam verplaatsen helpt je niet je ziel te reinigen... (om het maar even filosofisch te zeggen )
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
Onzin, kinderen ontslaan je niet (juist niet!!) om dit probleem aan te pakken. Dat is je verantwoordelijkheid die je hebt. Je gebruikt ze nu als excuus om nu niets te hoeven doen. Jij moet verder maar blijft hangen in het verleden en enkel om je kinderen te beschermen? Wat levert dat nu op? Een moeder met frustraties. Van passief zwelgen en de schone schijn ophouden wordt niemand wijzer lijkt mij...
vrijdag 10 september 2010 om 12:07
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:02:
[...]
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?Maar je hébt heel veel hoor, vergeet dat niet! En je handelt toch niet oprecht om er iets voor terug te krijgen? Mensen met hoge verwachtingen, krijgen de meeste teleurstellingen te verwerken. Hou jij je nou maar bezig met je eigen leven en je manier van handelen, en kijk niet zoveel naar anderen. Iedereen krijgt het kruis dat hij dragen kan.
[...]
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?Maar je hébt heel veel hoor, vergeet dat niet! En je handelt toch niet oprecht om er iets voor terug te krijgen? Mensen met hoge verwachtingen, krijgen de meeste teleurstellingen te verwerken. Hou jij je nou maar bezig met je eigen leven en je manier van handelen, en kijk niet zoveel naar anderen. Iedereen krijgt het kruis dat hij dragen kan.
vrijdag 10 september 2010 om 12:08
vrijdag 10 september 2010 om 12:12
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:02:
[...]
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?
Wat vind je zelf?
Waarom verdien je dat dan?
Natuurlijk verdien je dat!!!!!!!!!!!!!!!
Maar daar moet je zelf écht van overtuigd zijn en dat aan alle kanten uitstralen.
En dat is natuurlijk wat makkelijker gezegd dan gedaan.
Hou op de eerste plaats eens op met het iedereen naar de zin te maken. Nou, dan vinden 'ze' je een keer vervelend...tja, da's hun probleem, hé!
[...]
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?
Wat vind je zelf?
Waarom verdien je dat dan?
Natuurlijk verdien je dat!!!!!!!!!!!!!!!
Maar daar moet je zelf écht van overtuigd zijn en dat aan alle kanten uitstralen.
En dat is natuurlijk wat makkelijker gezegd dan gedaan.
Hou op de eerste plaats eens op met het iedereen naar de zin te maken. Nou, dan vinden 'ze' je een keer vervelend...tja, da's hun probleem, hé!
vrijdag 10 september 2010 om 12:12
Als je oprecht handelt met de intentie hier wat terug voor te krijgen handel je m.i. juist niet oprecht maar opportunistisch.
Je zadelt een ander op met onuitgesproken verwachtingen en bent beledigd als deze niet worden waargemaakt. Maar het einde van het liedje is dat jij gefrustreerd raakt en er per saldo geen bal mee opschiet..
Focus op wat je wél hebt (prachtige kinderen) en niet op wat je niet hebt of wat je meent dat een ander je heeft afgenomen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven. Omgaan met tegenslagen is daar een groot onderdeel van.
Zou je trots op jezelf zijn als je terugkijkt op leven en constateeert dat je bij (grote) tegenslag passief bent gaan wachten tot het lot je beter bracht. Verspilde tijd lijkt me want het is aan jou om iets te maken van de tijd ná een tegenslag.
Je zadelt een ander op met onuitgesproken verwachtingen en bent beledigd als deze niet worden waargemaakt. Maar het einde van het liedje is dat jij gefrustreerd raakt en er per saldo geen bal mee opschiet..
Focus op wat je wél hebt (prachtige kinderen) en niet op wat je niet hebt of wat je meent dat een ander je heeft afgenomen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven. Omgaan met tegenslagen is daar een groot onderdeel van.
Zou je trots op jezelf zijn als je terugkijkt op leven en constateeert dat je bij (grote) tegenslag passief bent gaan wachten tot het lot je beter bracht. Verspilde tijd lijkt me want het is aan jou om iets te maken van de tijd ná een tegenslag.
vrijdag 10 september 2010 om 12:16
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:10:
En Mips, je hebt zooo gelijk! Geloof me, ook die gedachten spelen een enorme rol... Maar ik durf of kan of mag niet aan mezelf denken lijkt het wel.
Met aan jezelf denken een een fijne evenwichte moeder zijn voor je kinderen sla je 2 vliegen in één klap. Jij blij en je kinderen kunnen op je bouwen. Welk argument kan daar tegen in brengen?
Ok, het leven is soms K** is, onrecht wordt je aangedaan en noem maar op. Niet fijn, zeker niet. Maar is het prettig genoeg om hier in te blijven hangen?? Blijven hangen en geen keuze maken voelt misschien veilig maar het levert zo weinig op.
En Mips, je hebt zooo gelijk! Geloof me, ook die gedachten spelen een enorme rol... Maar ik durf of kan of mag niet aan mezelf denken lijkt het wel.
Met aan jezelf denken een een fijne evenwichte moeder zijn voor je kinderen sla je 2 vliegen in één klap. Jij blij en je kinderen kunnen op je bouwen. Welk argument kan daar tegen in brengen?
Ok, het leven is soms K** is, onrecht wordt je aangedaan en noem maar op. Niet fijn, zeker niet. Maar is het prettig genoeg om hier in te blijven hangen?? Blijven hangen en geen keuze maken voelt misschien veilig maar het levert zo weinig op.
vrijdag 10 september 2010 om 12:16
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:02:
[...]
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?Het glazuur springt van m'n tanden.
[...]
Dank je wel voor dit inzicht!
Had laatst een begrafenis van een vage bekende en zat er eigenlijk voor de vorm bij... Toen kwam zo'n lezing, je kent ze wel. De strekking was, dat aan het eind van z'n leven iedereen een balans op te maken krijgt en ter verantwoording "geroepen" wordt. Ik kon niet zo veel met de liederlijke christelijke taal, maar de boodschap kwam hard binnen en luchtte op een bepaalde manier ook op.
Dit is absoluut iets wat ik voor ogen moet houden...
En dan nog iets: ik heb op de één of andere manier ook het gevoel dat ik altijd heel oprecht en met de beste bedoelingen naar anderen toe gehandeld heb. En stiekum verwacht ik dat ook een beetje terug, in de zin van... wanneer gaat het nu eens goed met me? Heb ik dat niet een klein beetje verdiend?Het glazuur springt van m'n tanden.
vrijdag 10 september 2010 om 12:18
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 12:12:
De kinderen zijn zo thuis, ik moet me bij elkaar rapen...
Dank jullie wel voor de moeite om te reageren. Heel fijn, heus!Goed zo BM! Raap jezelf bij elkaar en ga iets leuks met je kinderen doen, dat verdienen ze! Kijk nog eens goed naar ze... en geniet van ze..! Ga ze straks dat kleine beetje power/pit/positieve energie geven wat je zeker weten in je hebt.
De kinderen zijn zo thuis, ik moet me bij elkaar rapen...
Dank jullie wel voor de moeite om te reageren. Heel fijn, heus!Goed zo BM! Raap jezelf bij elkaar en ga iets leuks met je kinderen doen, dat verdienen ze! Kijk nog eens goed naar ze... en geniet van ze..! Ga ze straks dat kleine beetje power/pit/positieve energie geven wat je zeker weten in je hebt.
vrijdag 10 september 2010 om 12:19
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:35:
[...]
Maar het zit mezelf zo dwars... het vreet aan me.
En ach, iedereen kent m'n verhaal, heeft symphatie voor me, maar gevoelsmatig kan ik me niet meer uiten, buiten dat inmiddels gekunstelde lachje en die licht hysterische Gaat super met me!
Misschien helpt het al een beetje als je zegt 'het gaat kut met me'. Dan krijg je ongetijfeld meer steun van de mensen dicht om je heen en kun je die balast van 'jezelf groot houden' al van je afgooien. Je hebt al genoeg dingen om mee te dealen en je bent het echt waard om hulp te vragen hoor.
Als het al helpt om hier wat te schrijven, dan zou je ook een soort 'schrijftherapie' voor jezelf kunnen doen. Schrijf al je woede van je af, keer op keer. Waar ben je boos om, op papier kun kun je iedereen genadeloos aanpakken en verrot schelden. Ook jezelf. IOk weet er het fijne niet van, maar schrijven schijnt echt voor sommigen een goede therapie te zijn. Google er maar eens naar als het je wat lijkt.
[...]
Maar het zit mezelf zo dwars... het vreet aan me.
En ach, iedereen kent m'n verhaal, heeft symphatie voor me, maar gevoelsmatig kan ik me niet meer uiten, buiten dat inmiddels gekunstelde lachje en die licht hysterische Gaat super met me!
Misschien helpt het al een beetje als je zegt 'het gaat kut met me'. Dan krijg je ongetijfeld meer steun van de mensen dicht om je heen en kun je die balast van 'jezelf groot houden' al van je afgooien. Je hebt al genoeg dingen om mee te dealen en je bent het echt waard om hulp te vragen hoor.
Als het al helpt om hier wat te schrijven, dan zou je ook een soort 'schrijftherapie' voor jezelf kunnen doen. Schrijf al je woede van je af, keer op keer. Waar ben je boos om, op papier kun kun je iedereen genadeloos aanpakken en verrot schelden. Ook jezelf. IOk weet er het fijne niet van, maar schrijven schijnt echt voor sommigen een goede therapie te zijn. Google er maar eens naar als het je wat lijkt.
vrijdag 10 september 2010 om 12:39
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:57:
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
Ik denk ook niet dat dit helpt, want die gevoelens van woede verhuizen met je mee. Ik herken heel veel in jouw verhaal en ben verschillende keren verhuisd, ben steeds geswitch van baan.
En nog zit ik met die woede, sterker nog, zolang ik daar in blijf hangen en er niets mee doe voelen andere (die daar misbruik van willen maken) dat er over jou heen te lopen is.
En weer zit ik thuis met een depressie, jaar in jaar uit hetzelfde. En ik vraag me af wanneer dat nou eens stopt. Maar de enige die daar iets aan kan doen ben jezelf........
5 jaar is het inmiddels geleden, zijn leven gaat verder maar ik blijf er maar in hangen......frustrerend! En ik heb hem al 4 jaar niet gezien of gesproken, dus hoezo hem uit de weg gaan?
Verhuizen, ver weg van alles, een nieuwe start... ik verlàng ernaar, ik snàk ernaar! Weg met die ouwe shit, een schone lei...
Maarja, kinderen komen op de eerste plaats en ik kan ze nu niet uit hun vertrouwde omgeving weghalen (ze zijn nu 4, 7 en 11 jaar oud). Ik moet gevoelsmatig m'n tijd uitzitten, wachten tot iedereen uitgevlogen is, niemand meer van mij verantwoordelijk is... en dan mag ik gaan...
Ik denk ook niet dat dit helpt, want die gevoelens van woede verhuizen met je mee. Ik herken heel veel in jouw verhaal en ben verschillende keren verhuisd, ben steeds geswitch van baan.
En nog zit ik met die woede, sterker nog, zolang ik daar in blijf hangen en er niets mee doe voelen andere (die daar misbruik van willen maken) dat er over jou heen te lopen is.
En weer zit ik thuis met een depressie, jaar in jaar uit hetzelfde. En ik vraag me af wanneer dat nou eens stopt. Maar de enige die daar iets aan kan doen ben jezelf........
5 jaar is het inmiddels geleden, zijn leven gaat verder maar ik blijf er maar in hangen......frustrerend! En ik heb hem al 4 jaar niet gezien of gesproken, dus hoezo hem uit de weg gaan?
vrijdag 10 september 2010 om 12:43
vrijdag 10 september 2010 om 12:48
ik lees ook een beetje dat je in de slachtoffer rol zit, ( wanneer verdien ik het nu eens? ) Kom daar eens uit en ga keihard werken aan wat jij wilt . wil jij een andere manier van omgaan met je ex? regel dat dan: anders communiceren, niet meer rechtstreeks communiceren, grenzen stelle, weet ik wat als het voor jouw maar werkt en jij de controle hebt ( over je eigen levenhe ).
Die rechtzaak: is heel vervelend, maar vecht terug, neem een goede advocaat ( die heb je mischien al ) en stel je zakelijk en niet te vriendelijk op. Stel jezelf en je kinderen op de 1e plaats.
Ga een slief voor jezelf zijn en niet voor de rest van de wereld.
Die rechtzaak: is heel vervelend, maar vecht terug, neem een goede advocaat ( die heb je mischien al ) en stel je zakelijk en niet te vriendelijk op. Stel jezelf en je kinderen op de 1e plaats.
Ga een slief voor jezelf zijn en niet voor de rest van de wereld.
vrijdag 10 september 2010 om 12:53
quote:BelindaMenthol schreef op 10 september 2010 @ 11:41:
Heb zelf gedacht aan familieopstellingen om zo wat te kunnen doorbreken, die ouwe rottigheid.
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.
Heb zelf gedacht aan familieopstellingen om zo wat te kunnen doorbreken, die ouwe rottigheid.
Dit zou ik je zowiezo kunnen aanraden. Voor mij is dat de manier geweest om oude blokkades op te ruimen. Door gewoon nog 1x te kunnen zeggen wat je wilt zeggen. Om aan te geven hoe je je hebt gevoeld, wat het met je deed. Maar ook om te zien waarom bepaalde dingen "nodig" zijn in je leven of juist jou overkomen...
Zoek een goede begeleider/coach uit en bespreek goed van te voren wat je wilt bereiken met je opstelling.
