Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
donderdag 16 september 2010 om 13:18
Jemig, ik had dit ook kunnen schrijven zo'n 15 jaar geleden!
Ik heb helaas nu niet zoveel tijd om te reageren maar ik heb ook zo zitten zoeken naar antwoorden, waarom en waarom ik.
Ik heb het van alternatief tot gewone doktoren geprobeerd maar uiteindelijk ( nou daar komt ie hoor) ben ik aan de seroxat gegaan. Dat gooide een dekbed over mijn problemen maar dat maakte me geen hol uit want ik werd eindelijk weer eens wakker met zin in de dag. Anders was de dag die voor me lag absoluut een kwelling om door te komen.
Na een ruim jaar seroxat ( en 25 kilo aangekomen zucht) langzaam afgebouwd. Hyperventilatie en depressiviteit kwam in een light versie terug maar ik kon het nu handelen en verwerken en het is uiteindelijk toch helemaal verdwenen.
Nu ben ik 40 en al sik terugkijk zie ik het als een bijzonder vervelende periode, maar waar ik wel enorm veel over mezelf heb geleerd.
Ik hoop van harte dat jij er over een tijdje ook zo over denkt!
Ik stapte er veel te laat mee naar de dokter, wilde alles zelf doen.
Probeer je weg erin te vinden, maar laat je gedachtes niet de overhand krijgen. Zoek je angsten ook eens op en kijk wat er gebeurd. ( ik was heel bang voor dieptes-dus als ik keek naar een vliegend vliegtuig dat had ik het gevoel weg te vliegen van de aarde. Klinkt stom maar ik was daar super bang voor)
Arch, wat ik al zei, ik moet nu weg! Kom vanavond wel even terug. Sterkte!!
Ik heb helaas nu niet zoveel tijd om te reageren maar ik heb ook zo zitten zoeken naar antwoorden, waarom en waarom ik.
Ik heb het van alternatief tot gewone doktoren geprobeerd maar uiteindelijk ( nou daar komt ie hoor) ben ik aan de seroxat gegaan. Dat gooide een dekbed over mijn problemen maar dat maakte me geen hol uit want ik werd eindelijk weer eens wakker met zin in de dag. Anders was de dag die voor me lag absoluut een kwelling om door te komen.
Na een ruim jaar seroxat ( en 25 kilo aangekomen zucht) langzaam afgebouwd. Hyperventilatie en depressiviteit kwam in een light versie terug maar ik kon het nu handelen en verwerken en het is uiteindelijk toch helemaal verdwenen.
Nu ben ik 40 en al sik terugkijk zie ik het als een bijzonder vervelende periode, maar waar ik wel enorm veel over mezelf heb geleerd.
Ik hoop van harte dat jij er over een tijdje ook zo over denkt!
Ik stapte er veel te laat mee naar de dokter, wilde alles zelf doen.
Probeer je weg erin te vinden, maar laat je gedachtes niet de overhand krijgen. Zoek je angsten ook eens op en kijk wat er gebeurd. ( ik was heel bang voor dieptes-dus als ik keek naar een vliegend vliegtuig dat had ik het gevoel weg te vliegen van de aarde. Klinkt stom maar ik was daar super bang voor)
Arch, wat ik al zei, ik moet nu weg! Kom vanavond wel even terug. Sterkte!!
donderdag 16 september 2010 om 13:19
Hoi,
Als ik het goed begrijp, dan ben je eigenlijk niet meer gebonden aan de stad waar je nu woont. Is het dan geen idee om weer terug te verhuizen naar een eigen plek in de buurt van je ouders? Wellicht voel jij je toch prettiger met je ouders in de buurt, terwijl je dan ook niet meer meteen bij ze hoeft te logeren als je ze wilt zien. Dat kan de druk voor zowel jou als je ouders wat wegnemen.
Als ik het goed begrijp, dan ben je eigenlijk niet meer gebonden aan de stad waar je nu woont. Is het dan geen idee om weer terug te verhuizen naar een eigen plek in de buurt van je ouders? Wellicht voel jij je toch prettiger met je ouders in de buurt, terwijl je dan ook niet meer meteen bij ze hoeft te logeren als je ze wilt zien. Dat kan de druk voor zowel jou als je ouders wat wegnemen.
donderdag 16 september 2010 om 13:41
Lente, ik ben vorige week naar de huisarts geweest om te praten over antidepressiva. Heb ook een recept meegekregen, maar op een of andere manier spreekt het me zó tegen. Al die bijwerkingen, het feit dat het de eerste 2 weken slechter gaat etc. maken me al in paniek als ik er aan denk (een van mijn angsten: ziektes, hypochrondie en angst voor overgeven) Op de een of andere manier denk ik dat ik het zonder nog wel red. Ik slik trouwens wel Sint Janskruid, maar heb geen idee of dit effect geeft.
Nummerzoveel, ik ben inderdaad niet echt meer verbonden met die stad. Maar mijn vriend woont daar, en ook een paar vriendinnen. Mijn huis is fijn en ik ben van plan toch weer die richting op te gaan als ik me weer beter voel. Ik heb alles overwogen. Dus ook weer terug naar de buurt van mijn ouders, maar ik heb geen inkomsten en een appartement huren is dan gewoon te duur. (Mijn ouders schieten me nu bij voor kosten van huur van mijn kamer). Bij mijn ouders terug wil ik niet meer. Ik woon er nu al half, en dat gaat niet goed. Ze zijn me ook zat, ik verpest de sfeer in huis. Ik wil dus eigenlijk nog steeds alleen wonen, maar wel in een rustige, fijne omgeving in plaats van de drukke plek waar ik nu woon.
Nummerzoveel, ik ben inderdaad niet echt meer verbonden met die stad. Maar mijn vriend woont daar, en ook een paar vriendinnen. Mijn huis is fijn en ik ben van plan toch weer die richting op te gaan als ik me weer beter voel. Ik heb alles overwogen. Dus ook weer terug naar de buurt van mijn ouders, maar ik heb geen inkomsten en een appartement huren is dan gewoon te duur. (Mijn ouders schieten me nu bij voor kosten van huur van mijn kamer). Bij mijn ouders terug wil ik niet meer. Ik woon er nu al half, en dat gaat niet goed. Ze zijn me ook zat, ik verpest de sfeer in huis. Ik wil dus eigenlijk nog steeds alleen wonen, maar wel in een rustige, fijne omgeving in plaats van de drukke plek waar ik nu woon.
donderdag 16 september 2010 om 13:43
donderdag 16 september 2010 om 13:46
Zoals jij het omschrijft heb je er echt heel erg veel last van. Medicijnen zijn dan toch echt geen slecht idee. Het overgrote deel van de mensen knapt er echt behoorlijk van op. Ik heb er zelf ook erg goede ervaringen mee. Na een aantal weken geen noemenswaardige bijwerkingen weer en ik ging me wel een heel stuk beter voelen.
Je angst kan in het begin toe nemen, en als overbrugging zou je dan tijdelijk kalmeringspillen kunnen nemen.
Juist als je een stukje beter voelt door de pillen kun je ook beter aan jezelf werken dmv van therapie.
Sterkte!
Je angst kan in het begin toe nemen, en als overbrugging zou je dan tijdelijk kalmeringspillen kunnen nemen.
Juist als je een stukje beter voelt door de pillen kun je ook beter aan jezelf werken dmv van therapie.
Sterkte!
donderdag 16 september 2010 om 13:47
Lieve Chocolate
Probeer die AD gewoon eens! De dokter schrijft deze niet voor niets voor en de bijwerkingen... die treden niet bij iedereen op. Ook ik heb een tijdje aan de AD gezeten wegens een verbroken relatie (ander verhaal), maar het zorgde er wél voor dat ik de zin in het leven weer kreeg. Ik werd sterker en toen ik wilde stoppen met de AD, was ik sterk genoeg om dat rustig aan te doen en op mezelf te vertrouwen.
Wat zegt je vriend er trouwens van? Hoe pikt hij het op en hoe steunt hij je?
Misschien kun je wel een tijdje opgenomen worden. Klinkt heel rigoreus, maar zoals je nu leeft, lijkt me dat een serieuze roep om hulp. Kun je bij je dokter ook niet eens vragen naar "oorden waar je bij kunt komen" of hulpgroepen waar je intern gaat? Weg van de drukke stad en daar op adem komen?
Probeer die AD gewoon eens! De dokter schrijft deze niet voor niets voor en de bijwerkingen... die treden niet bij iedereen op. Ook ik heb een tijdje aan de AD gezeten wegens een verbroken relatie (ander verhaal), maar het zorgde er wél voor dat ik de zin in het leven weer kreeg. Ik werd sterker en toen ik wilde stoppen met de AD, was ik sterk genoeg om dat rustig aan te doen en op mezelf te vertrouwen.
Wat zegt je vriend er trouwens van? Hoe pikt hij het op en hoe steunt hij je?
Misschien kun je wel een tijdje opgenomen worden. Klinkt heel rigoreus, maar zoals je nu leeft, lijkt me dat een serieuze roep om hulp. Kun je bij je dokter ook niet eens vragen naar "oorden waar je bij kunt komen" of hulpgroepen waar je intern gaat? Weg van de drukke stad en daar op adem komen?
donderdag 16 september 2010 om 13:58
Ik zou ook zo aan de AD gaan, als ik er niet zo vreselijk bang voor was. Ik ben zo bang om me maar iets van ziek te voelen, om maar iets te merken van medicijnen. Dit heb ik zelfs bij een paracetamol, die heb ik al tijden niet meer genomen.
Ik zit inderdaad echt in de put. Heb ook al nagedacht over opname, maar kan er niet veel over vinden en het kost bakken vol geld wat ik niet heb.
Mijn vriend kon er mee omgaan, toen het nog niet zo erg was. Nu zie ik hem niet veel meer, en het contact lijkt wel steeds minder te worden en dat komt vooral van zijn kant. Als we bij elkaar zijn gaat alles goed, is er ook nog steeds sprake van liefde. Maar zodra ik weg ben heb ik het gevoel dat hij me domweg vergeet. En ja, dat maakt me nog depressiever dan dat ik al was...
Ik zit inderdaad echt in de put. Heb ook al nagedacht over opname, maar kan er niet veel over vinden en het kost bakken vol geld wat ik niet heb.
Mijn vriend kon er mee omgaan, toen het nog niet zo erg was. Nu zie ik hem niet veel meer, en het contact lijkt wel steeds minder te worden en dat komt vooral van zijn kant. Als we bij elkaar zijn gaat alles goed, is er ook nog steeds sprake van liefde. Maar zodra ik weg ben heb ik het gevoel dat hij me domweg vergeet. En ja, dat maakt me nog depressiever dan dat ik al was...
donderdag 16 september 2010 om 14:03
Lief chocolaatje,
Je schrijft dat je 1x per 2 weken bij een psych loopt. maar als het nu zo slecht met je gaat helpt dat dan wel?
heb je wel de goede begeleiding?
Een vriendin van mij heeft ook angst om naar buiten te gaan. zij heeft zich nu aangemeld bij Psyq. Daar hebben ze verschillende trainingen om je van een angststoornis af te kunnen helpen.
Misschien kan je dat eens bespreken met je psych.
Ik heb zel ook al meerdere hulpverleners versleten omdat het gewoon niet hielp of ik me er niet goed bij voelde.
En mijn vriend slikt ook AD omdat hij anders heel zwart-wit tegen dingen aan kijkt en zich zelf dan echt in de put praat. Ik ben er heel blij mee dat hij dat doet. Het helpt en de bijwerkingen zijn minimaal. Als je rustig aan op bouwt is er niets aan de hand.
Zorg goed voor jezelf.
Maja
Je schrijft dat je 1x per 2 weken bij een psych loopt. maar als het nu zo slecht met je gaat helpt dat dan wel?
heb je wel de goede begeleiding?
Een vriendin van mij heeft ook angst om naar buiten te gaan. zij heeft zich nu aangemeld bij Psyq. Daar hebben ze verschillende trainingen om je van een angststoornis af te kunnen helpen.
Misschien kan je dat eens bespreken met je psych.
Ik heb zel ook al meerdere hulpverleners versleten omdat het gewoon niet hielp of ik me er niet goed bij voelde.
En mijn vriend slikt ook AD omdat hij anders heel zwart-wit tegen dingen aan kijkt en zich zelf dan echt in de put praat. Ik ben er heel blij mee dat hij dat doet. Het helpt en de bijwerkingen zijn minimaal. Als je rustig aan op bouwt is er niets aan de hand.
Zorg goed voor jezelf.
Maja
donderdag 16 september 2010 om 14:15
Helaas weet ik maar al te goed wat het is om te leven in en met angst. Ik lees uit je post dat je nog wel het vermogen hebt om aan te geven wat je zelf graag wil doen, dat is super positief! Dus ga naar die plek waar jij je veilig voelt.
Krijg je cognitieve therapie was een psych? Zij kunnen je ook goed informeren over AD en het wel of niet slikken daarvan. Als je het toch wil gaan slikken kunnen ze je hiermee begeleiden. Uit eindelijk zal je het zelf moeten doen, maar dat wil niet zeggen dat je hier geen hulp bij kunt krijgen!
Tevens zou je kunnen kijken naar een mindfulness training. Dat is een prima training voor mensen met o.a. angsten.
Succes!
Krijg je cognitieve therapie was een psych? Zij kunnen je ook goed informeren over AD en het wel of niet slikken daarvan. Als je het toch wil gaan slikken kunnen ze je hiermee begeleiden. Uit eindelijk zal je het zelf moeten doen, maar dat wil niet zeggen dat je hier geen hulp bij kunt krijgen!
Tevens zou je kunnen kijken naar een mindfulness training. Dat is een prima training voor mensen met o.a. angsten.
Succes!
donderdag 16 september 2010 om 14:21
Een opname kost in principe geen geld. Het is net als een ziekenhuis maar dan voor mensen die psychisch heel ziek zijn.
Ik zou je echter aanraden om eerder aan die medicijnen te beginnen dan aan een opname. Bij een opname zullen ze er nml ook op aandringen dat je die medicijnen gaat slikken.
Overleg met je arts dat je zo vreselijk bang bent voor die medicijnen. Het is natuurlijk ook onderdeel van de ziekte die je nu hebt, juist die angst voor medicijnen terwijl die medicijnen je weer helpen.
Ik zou je aanraden om dan een plan te maken om met die medicijnen te beginnen. Zorg dat je zo min mogelijk verplichtingen hebt, bespreek het met je ouders en je vriend dat je die medicijnen gaat nemen omdat het zo niet langer gaat en vraag ze om je de eerste weken te steunen.
Vraag kalmeringspillen aan de huisarts en bespreek ook met hem wie je kunt/moet bellen als het echt niet meer zou gaan. De huisarts zou je bijvoorbeeld kunnen aanmelden bij de crisisdienst zodat zij weten wat er speelt als je belt. Als het dan echt niet gaat kun je vaak met hen bellen en een gesprek hebben of je kunt er ook een nachtje gaan slapen of langer als het moet.
Het is aan jou om aan te geven dat je het niet trekt en dat je deze hulp wil. Dat is geen zwakte, dat is stoer en dapper. net zo goed dat het heel stoer en dapper is als je die pillen toch gaat slikken en ervoor gaat zorgen dat je je beter gaat voelen.
Reken op twee weken om aan de bijwerkingen te wennen en op vier weken voor de eerste positieve effecten.
Overigens heb ik zelf vanaf het begin ook al positieve psychische effecten gemerkt. Het was zo'n stap geweest om ze te nemen, dat het een opluchting was toen ik er eenmaal aan begon. Bovendien had ik een zeer sterke hoop dat het eindelijk beter zou worden door die pillen en dat hield me op de been en gaf me rust. Met elke pil die ik nam, kwam de mogelijke bevrijding voor mij dichterbij. En het werd ook echt beter, heel erg veel beter.
Sterkte, meid!
Ik zou je echter aanraden om eerder aan die medicijnen te beginnen dan aan een opname. Bij een opname zullen ze er nml ook op aandringen dat je die medicijnen gaat slikken.
Overleg met je arts dat je zo vreselijk bang bent voor die medicijnen. Het is natuurlijk ook onderdeel van de ziekte die je nu hebt, juist die angst voor medicijnen terwijl die medicijnen je weer helpen.
Ik zou je aanraden om dan een plan te maken om met die medicijnen te beginnen. Zorg dat je zo min mogelijk verplichtingen hebt, bespreek het met je ouders en je vriend dat je die medicijnen gaat nemen omdat het zo niet langer gaat en vraag ze om je de eerste weken te steunen.
Vraag kalmeringspillen aan de huisarts en bespreek ook met hem wie je kunt/moet bellen als het echt niet meer zou gaan. De huisarts zou je bijvoorbeeld kunnen aanmelden bij de crisisdienst zodat zij weten wat er speelt als je belt. Als het dan echt niet gaat kun je vaak met hen bellen en een gesprek hebben of je kunt er ook een nachtje gaan slapen of langer als het moet.
Het is aan jou om aan te geven dat je het niet trekt en dat je deze hulp wil. Dat is geen zwakte, dat is stoer en dapper. net zo goed dat het heel stoer en dapper is als je die pillen toch gaat slikken en ervoor gaat zorgen dat je je beter gaat voelen.
Reken op twee weken om aan de bijwerkingen te wennen en op vier weken voor de eerste positieve effecten.
Overigens heb ik zelf vanaf het begin ook al positieve psychische effecten gemerkt. Het was zo'n stap geweest om ze te nemen, dat het een opluchting was toen ik er eenmaal aan begon. Bovendien had ik een zeer sterke hoop dat het eindelijk beter zou worden door die pillen en dat hield me op de been en gaf me rust. Met elke pil die ik nam, kwam de mogelijke bevrijding voor mij dichterbij. En het werd ook echt beter, heel erg veel beter.
Sterkte, meid!
donderdag 16 september 2010 om 14:25
Ik krijg inderdaad cognitieve gedragstherapie. Heb het met m'n psycholoog ook over AD gehad, en hij had er niet echt een mening over. Het zou me kunnen helpen, maar op lange termijn niet zo erg. Ik wil niet alleen uit deze dip, ik wil er straks nooit meer last van hebben.
Ik zit nu te denken aan dagopname. Helaas gaan mijn gedachten dan weer verder: Maar waar dan? In de buurt van mijn ouders, of van mijn huis? En hoe ga ik daar dan naar toe? Hoelang gaat het duren voordat ik daar terecht kan?
Ik zit nu te denken aan dagopname. Helaas gaan mijn gedachten dan weer verder: Maar waar dan? In de buurt van mijn ouders, of van mijn huis? En hoe ga ik daar dan naar toe? Hoelang gaat het duren voordat ik daar terecht kan?
donderdag 16 september 2010 om 14:26
Chocolate
Je verhaal is gedeeltelijk herkenbaar. Niet van mezelf, maar van mijn man.
Je hebt angst voor de angst. Zodra je je niet lekker voelt, ben je bang dat je een paniekaanval krijgt en tadaa, dan gebeurt dat ook. (waarom? omdat je lichaam vanwege de angst meer adrenaline aan maakt). Het maakt niet uit waar je woont, je zit in een neerwaartse spiraal. De angst, maar ook de veiligheid zitten in je hoofd. Er is niet zoiets als een veilige plaats. Als jij je goed voelt, kan die overal zijn.
Het wordt hoog tijd dat jij en je omgeving dit heel erg serieus nemen. Het wordt tijd dat je toegeeft dat het zo echt niet langer gaat, dat je je angsten onder ogen ziet. AD kan je daarbij helpen, intensievere therapie ook. Maar je zult zelf de eerste stap moeten zetten. En als dat geld kost, dan is dat zo. Dit is je leven! Zo kan het toch niet verder?
Mijn vriend heeft overigens veel baat gehad bij agorafobie.be. Hij is uit zijn diepe dal geklommen (durfde ook niet meer naar de supermarkt etc) en kan weer volop genieten van het leven. Dat gun ik jou ook.
Je verhaal is gedeeltelijk herkenbaar. Niet van mezelf, maar van mijn man.
Je hebt angst voor de angst. Zodra je je niet lekker voelt, ben je bang dat je een paniekaanval krijgt en tadaa, dan gebeurt dat ook. (waarom? omdat je lichaam vanwege de angst meer adrenaline aan maakt). Het maakt niet uit waar je woont, je zit in een neerwaartse spiraal. De angst, maar ook de veiligheid zitten in je hoofd. Er is niet zoiets als een veilige plaats. Als jij je goed voelt, kan die overal zijn.
Het wordt hoog tijd dat jij en je omgeving dit heel erg serieus nemen. Het wordt tijd dat je toegeeft dat het zo echt niet langer gaat, dat je je angsten onder ogen ziet. AD kan je daarbij helpen, intensievere therapie ook. Maar je zult zelf de eerste stap moeten zetten. En als dat geld kost, dan is dat zo. Dit is je leven! Zo kan het toch niet verder?
Mijn vriend heeft overigens veel baat gehad bij agorafobie.be. Hij is uit zijn diepe dal geklommen (durfde ook niet meer naar de supermarkt etc) en kan weer volop genieten van het leven. Dat gun ik jou ook.
donderdag 16 september 2010 om 14:29
Er is trouwens nooit echt onderzoek gedaan naar de oorzaak. Ik heb geen traumatische ervaringen of iets anders ergs meegemaakt vroeger. Het enige wat ik kan verzinnen is dat ik de jongste van 4 ben en ik altijd het gevoel had te moeten vechten om er bij te horen, om niet als klein kind te worden behandeld.
donderdag 16 september 2010 om 14:31
Door de allesverlammende angst ben je op dit moment niet leerbaar Chocolate. Wanneer de medicatie aanslaat bij je, dan pas kun je je de vaardigheden eigen gaan maken die nodig zijn om zelfstandig verder te kunnen. Je ziet het nu te zwart wit.
Hiltje zet heel helder neer hoe je de opbouw van de medicatie nu aan zou kunnen pakken.
Hiltje zet heel helder neer hoe je de opbouw van de medicatie nu aan zou kunnen pakken.
donderdag 16 september 2010 om 14:34
Bedankt voor jullie lieve reacties trouwens. Ik krijg er in ieder geval meer vechtlust van, en zie in dat het echt anders moet. Of het AD wordt weet ik nog niet, maar ik ben het gelukkig weer aan het overwegen. Net zoals het opgeven van mijn kamer. Het kan zo niet meer, dus het moet anders en daarvoor moet ik dan maar dingen opgeven. Ik weet dat de kans er dik in zit dat ik door de keuze mijn thuis-stad te verlaten, mijn vriend ook ga kwijtraken. De afstand kunnen we niet aan, en de liefde is er alleen maar als we bij elkaar zijn. Het klinkt heel hard, maar dit ligt niet alleen aan mij; hij geeft mij geen aandacht als ik er niet ben.
Ik ga nu alle opties openleggen, een afspraak maken met mijn huisarts en een actief plan opstellen om nu echt te vechten.
Ik ga nu alle opties openleggen, een afspraak maken met mijn huisarts en een actief plan opstellen om nu echt te vechten.
donderdag 16 september 2010 om 14:38
Hanke, misschien heb je daar inderdaad wel gelijk in. Ik probeer mijn gedachtes steeds te verzetten, maar ben simpelweg verslaafd aan de angst.
Maja, ik heb 4 afspraken gehad met de psych. Ik voel me er op zich wel prettig, maar kan m'n ei er niet kwijt. Ik heb het idee dat hij niet inziet dat het echt mijn hele leven beheerst. Toch ben ik er iets mee opgeschoten; ik at niet veel meer, en eet nu weer 3 maaltijden per dag waardoor ik gelukkig geen gewicht meer verlies.
Maja, ik heb 4 afspraken gehad met de psych. Ik voel me er op zich wel prettig, maar kan m'n ei er niet kwijt. Ik heb het idee dat hij niet inziet dat het echt mijn hele leven beheerst. Toch ben ik er iets mee opgeschoten; ik at niet veel meer, en eet nu weer 3 maaltijden per dag waardoor ik gelukkig geen gewicht meer verlies.
donderdag 16 september 2010 om 23:41
Ik heb ook St Janskruid geslikt, hielp mij niet.
Ik had seroxat icm oxazepam. Oxazepam was tegen mijn angsten, wat een heerlijk pilletje. Seroxat duurde bij mij precies 2 weken en toen werd ik weer eens 'gelukkig' wakker.
Ik snap je angst, ik wilde het ook aldoor alleen proberen maar ik was mezelf gewoon zo kwijt dat ik het gewoon geprobeerd heb.
Door de seroxat heb ik zoveel rust gekregen dat ik in eerste instantie weer eens van het leven ging genieten, en daarnaast dus mijn problemen van een soort afstand kon bekijken wat ik niet kon zonder de ad. Doordat je weer beter in je vel zit kun je gaan beginnen met dingen verwerken. Prioriteiten stellen, gewoon je leven op orde brengen. ( ik vertel je nu mijn ervaring he, ik wil je niets opdringen. Ik herken alleen zo de angst en het gevoel jezelf kwijt te zijn dat ik ook voor jou heel erg hoop dat je een stap kunt zetten -welke dan ook- om het van je af te schudden)
De angst om je leven te laten lijden door een pilletje snap ik wel, maar het 'leuke' is dat je er ook weer mee kunt stoppen. Niet direct overigens, je moet het opbouwen maar ook afbouwen.
Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Door de ad ben ik weer gaan leven en genieten. Ik heb het een jaar geslikt, incl afbouwen.
Sterkte!!
Ik had seroxat icm oxazepam. Oxazepam was tegen mijn angsten, wat een heerlijk pilletje. Seroxat duurde bij mij precies 2 weken en toen werd ik weer eens 'gelukkig' wakker.
Ik snap je angst, ik wilde het ook aldoor alleen proberen maar ik was mezelf gewoon zo kwijt dat ik het gewoon geprobeerd heb.
Door de seroxat heb ik zoveel rust gekregen dat ik in eerste instantie weer eens van het leven ging genieten, en daarnaast dus mijn problemen van een soort afstand kon bekijken wat ik niet kon zonder de ad. Doordat je weer beter in je vel zit kun je gaan beginnen met dingen verwerken. Prioriteiten stellen, gewoon je leven op orde brengen. ( ik vertel je nu mijn ervaring he, ik wil je niets opdringen. Ik herken alleen zo de angst en het gevoel jezelf kwijt te zijn dat ik ook voor jou heel erg hoop dat je een stap kunt zetten -welke dan ook- om het van je af te schudden)
De angst om je leven te laten lijden door een pilletje snap ik wel, maar het 'leuke' is dat je er ook weer mee kunt stoppen. Niet direct overigens, je moet het opbouwen maar ook afbouwen.
Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Door de ad ben ik weer gaan leven en genieten. Ik heb het een jaar geslikt, incl afbouwen.
Sterkte!!
vrijdag 17 september 2010 om 08:46
Yoeri, de huisarts heeft het me al verteld, maar in ieder geval bedankt voor je oplettendheid!
Lente, had je veel last van bijwerkingen? En wat waren jou angsten precies? Isoleerde je jezelf ook helemaal?
Vandaag weer een nieuwe dag, nieuwe kansen. Gisteravond heftig gesprek met mijn ouders gehad. Ik voelde me totaal niet gesteund, moet ik ook misschien niet eens voelen, maar af en toe heb ik dat wel nodig om wat positief te blijven. Vandaag hebben ze een uitje, mijn moeder wilde eerst afzeggen voor mij (zonder dat ik daar om vroeg) maar ik heb haar toch zover gekregen dat ze heen gaat. Ze blijft alleen niet slapen, maar dat moet ze zelf maar weten.
Ik ga zo de huisarts bellen voor een verwijsbrief naar het GGZ voor een dagopvang. Momenteel doe ik niks, ik studeer niet en ik werk niet. Ik voel me dan ook behoorlijk nutteloos en mijn dagen zijn erg eentonig nu. Niet goed voor mijn hoofd, ik heb veel te veel tijd om na te denken. Ik zoek me dus ook wezenloos naar activiteiten die ik kan doen waarbij ik me goed voel. Vandaag is het plan om een schilderij te maken, en tussendoor wil ik wat rondjes buiten lopen. (En ik vind het zo kleinerend gevoel hebben; ik kan niet eens een stuk wandelen in mijn eentje...)
Morgen ga ik weer naar mijn eigen huis, doodeng maar ook wel even lekker, geen bemoeiende ouders in de buurt.
Lente, had je veel last van bijwerkingen? En wat waren jou angsten precies? Isoleerde je jezelf ook helemaal?
Vandaag weer een nieuwe dag, nieuwe kansen. Gisteravond heftig gesprek met mijn ouders gehad. Ik voelde me totaal niet gesteund, moet ik ook misschien niet eens voelen, maar af en toe heb ik dat wel nodig om wat positief te blijven. Vandaag hebben ze een uitje, mijn moeder wilde eerst afzeggen voor mij (zonder dat ik daar om vroeg) maar ik heb haar toch zover gekregen dat ze heen gaat. Ze blijft alleen niet slapen, maar dat moet ze zelf maar weten.
Ik ga zo de huisarts bellen voor een verwijsbrief naar het GGZ voor een dagopvang. Momenteel doe ik niks, ik studeer niet en ik werk niet. Ik voel me dan ook behoorlijk nutteloos en mijn dagen zijn erg eentonig nu. Niet goed voor mijn hoofd, ik heb veel te veel tijd om na te denken. Ik zoek me dus ook wezenloos naar activiteiten die ik kan doen waarbij ik me goed voel. Vandaag is het plan om een schilderij te maken, en tussendoor wil ik wat rondjes buiten lopen. (En ik vind het zo kleinerend gevoel hebben; ik kan niet eens een stuk wandelen in mijn eentje...)
Morgen ga ik weer naar mijn eigen huis, doodeng maar ook wel even lekker, geen bemoeiende ouders in de buurt.
vrijdag 17 september 2010 om 11:45
Hoi Chocolate87,
Klopt het dat je eerst ook op een ander topic meeschreef waar ik ook schreef?
Wat knap, je hebt voor vandaag doelen gesteld! Da's toch een stap in de goede richting!?
Ik snap het hoor hoe je je voelt! Ik heb hetzelfde. Het "geluk" bij mij is dat ik 3 kinderen heb en wel door moet. (al werk ik niet en ga bijv niet naar de stad, alleen met de auto een kort boodschapje).Boodschappen is momenteel geen probleem. Ook mijn kinderen van/naar school/vriendjes-vriendinnetjes brengen/halen is ook geen probleem. En weet je waarom (dat besef ik nu pas); omdat ik dat al die tijd gewoon MOEST doen.
Ik weet niet of je het herkent maar ik ben voortdurend bezig met "straks" wat er dan niet kan gebeuren.
Nu heb ik geleerd dat ik het gevoel moet toelaten en over me heen laten komen.
Ik weet nu al dat straks weg moet. En juist vandaag voel ik me gammel door een griepje wat maar niet doorzet.
Van mijn psych moet ik tijdens mijn activiteit stil gaan staan en voelen wat ik voel.
lekker vaag he?!
Maar is dat geen idee als je straks onderweg bent. Je gevoelens toelaten en tegen jezelf zeggen; Kom maar, de vorige keren is het ook goed gegaan. Het moment van: Kom maar, zorgt bij mij al voor ontspanning, mijn schouders gaan dan automatisch naar beneden.
Ook je angst voor AD, snap ik helemaal. Ik heb het ook overwogen maar ik durfde het echt. Voor de bijwrkingen was ik zo bang. Ik grapte nog tegen mijn psych; Ik ga aan de AD als ik 4 weken in het ziekenhuis kan liggen, dat ik niets hoef en dat de AD zijn werking kan gaan doen en als ze werken dan loop ik fluitend het ziekenhuis uit. Gaat natuurlijk nergens over
Ik weet zeker dat het je gaat lukken vandaag! Ik hoop dat je komt vertellen hoe het is gegaan. Ik denk aan je!
Ps; als ik de keus had; dagopvang of AD dan zou ik onmiddellijk voor AD kiezen trouwens.
Klopt het dat je eerst ook op een ander topic meeschreef waar ik ook schreef?
Wat knap, je hebt voor vandaag doelen gesteld! Da's toch een stap in de goede richting!?
Ik snap het hoor hoe je je voelt! Ik heb hetzelfde. Het "geluk" bij mij is dat ik 3 kinderen heb en wel door moet. (al werk ik niet en ga bijv niet naar de stad, alleen met de auto een kort boodschapje).Boodschappen is momenteel geen probleem. Ook mijn kinderen van/naar school/vriendjes-vriendinnetjes brengen/halen is ook geen probleem. En weet je waarom (dat besef ik nu pas); omdat ik dat al die tijd gewoon MOEST doen.
Ik weet niet of je het herkent maar ik ben voortdurend bezig met "straks" wat er dan niet kan gebeuren.
Nu heb ik geleerd dat ik het gevoel moet toelaten en over me heen laten komen.
Ik weet nu al dat straks weg moet. En juist vandaag voel ik me gammel door een griepje wat maar niet doorzet.
Van mijn psych moet ik tijdens mijn activiteit stil gaan staan en voelen wat ik voel.
lekker vaag he?!
Maar is dat geen idee als je straks onderweg bent. Je gevoelens toelaten en tegen jezelf zeggen; Kom maar, de vorige keren is het ook goed gegaan. Het moment van: Kom maar, zorgt bij mij al voor ontspanning, mijn schouders gaan dan automatisch naar beneden.
Ook je angst voor AD, snap ik helemaal. Ik heb het ook overwogen maar ik durfde het echt. Voor de bijwrkingen was ik zo bang. Ik grapte nog tegen mijn psych; Ik ga aan de AD als ik 4 weken in het ziekenhuis kan liggen, dat ik niets hoef en dat de AD zijn werking kan gaan doen en als ze werken dan loop ik fluitend het ziekenhuis uit. Gaat natuurlijk nergens over
Ik weet zeker dat het je gaat lukken vandaag! Ik hoop dat je komt vertellen hoe het is gegaan. Ik denk aan je!
Ps; als ik de keus had; dagopvang of AD dan zou ik onmiddellijk voor AD kiezen trouwens.
