Toch nog weg...

Hallo allemaal,



Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!



Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.



Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.



Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.

Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.



Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.

Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".

Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.



En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.

Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.



Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen



Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.

Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.



Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.

Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.

Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.



En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?

Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.



Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.



Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?



Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.



Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,

Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?

Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.



Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.

Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.

Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....

Pardon?



Ik stel hem voor om een ander huis te gaan zoeken voor hen.

Mijn vriend wíl dit zelf niet. Ik ben al heel lang op zoek naar andere oplossingen voor hen. Ik stel voor om te gaan praten met instanties. Als ze een eigen huisje krijgen dan kan ik tenminste helpen.



Het is maar goed dat ze hun vader kwijt zijn, die doet niks voor hen en laat zijn kleintjes de hele dag in een vieze poepluier lopen. Als hij met de oudsten weg gaat is het om een pakje sjag te halen.



Ik ben blij dat hij zo betrokken is en trots dat hij zoveel voor hen wil doen, máár moet dit voor een jaar zijn? Misschien wel DRIE JAAR? Langere tijd 5 personen extra in ons huis? Ik bied elke keer mijn hulp aan om te zoeken naar een eigen woning voor hen, maar ze willen mij er niet bij betrekken.

Ik zou mezelf compleet moeten wegcijferen, dat ik ze niet in huis wil hebben heeft niets met trots te maken.

Wuiles dank je voor je reactie, die slaat tenminste ergens op.

Ik wil denk ik ook gewoon weg bij deze man.



Nevanka, die vriendin is een erg goede vriendin van mijn vriend. Ze hebben een bepaalde klik, maar die is voor zover ik weet vriendschappelijk. Maar natuurlijk voel ik me bedreigd. Ik vind het niet leuk als ik bij m'n moeder zit en mijn vriend mis en die vriendin bij mijn vriend is. Ik vertrouw hem overigens wel, maar ik zou wel graag bij hem zijn.



Overigens heeft hij zélf geen instanties gebeld. Ze is zelf wel bezig gegaan en nu heeft ze ook begeleiding van maatschappelijk werk. En ik wou dat ik hun kon helpen bij het vinden van een eigen woning, maar blijkbaar is die kans niet aanwezig dat ze binnen korte tijd een eigen woning kunnen krijgen.

quote:toffifee schreef op 14 oktober 2010 @ 11:25:

Waarom wil hij zo graag bij haar de held uithangen? Is zij een ex van hem? Hoe kan het dat zij met vier kinderen op straat komt te staan? Ik dacht dat je dan gebruik kunt maken van de urgentie regeling?



Ik vind je niet egoistisch, ik vind het nogal wat om 8 weken vrij te willen nemen, vier kinderen op te willen voeden en het prima vinden als je vriendin er vandoor gaat omdat zij n iet met de situatie kan dealen. Waar is haar familie? Of de familie van de vader van deze kinderen?



Haar vader woont in het buitenland. Haar moeder is al in de 60 en woont in een seniorenwoning. Verder heeft ze een vriendin die haar wel wil opvangen, maar die heeft zelf ook al 4 kinderen.

Wij hebben 2 kamers over en mijn vriend wil haar heel graag helpen alles weer op de rit te krijgen. Hij wil niet dat ik hier blijf in die situatie omdat hij denkt dat het dan fout gaat tussen ons.



De vaders....tjah...dat schijnen ook klootzakken te zijn. Er zijn wel bezoekregelingen. Maar men beweert dat de kinderen daar niet beter af zijn en ik weet niet of Jeugdzorg hen terug naar de vaders zou plaatsen.



Het hele gezin zou uit elkaar gehaald worden en mijn vriend vind dat vreselijk voor ze.

Ik hoopte zo dat er andere oplossingen zouden zijn, maar volgens Jeugdzorg hebben ze nú een stabiele omgeving nodig, anders pakken ze ze af.