Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
maandag 26 november 2007 om 22:37
Hoi Lapin, het kan confronterend zijn om van iemand te horen wiens vader al overleden is terwijl je eigen vader nog leeft maar heel ziek is. Dat neemt niet weg dat je het verhaal van een ander niet wil horen. Kan juist heel goed zijn, zowel voor degene die het verteld als degene die het wil horen. Mes snijd aan 2 kanten, dus vertel gewoon wat je met ons wilt delen.
Wat ik aangrijpend vind is het verhaal van die vrouw die haar vader al een jaar dood is, dat nog niemand heeft gevraagd hoe het met haar gaat en dat niemand daarover wil praten. Het lijkt me dat je er juist in het eerste jaar daarover wilt praten.
Ik ben benieuwd hoe je 12 december in Zwitserland gaat beleven. Mogen we dat van je weten?
Sterkte en ik zal op 12 december aan je denken.
Laters, Raldy
Wat ik aangrijpend vind is het verhaal van die vrouw die haar vader al een jaar dood is, dat nog niemand heeft gevraagd hoe het met haar gaat en dat niemand daarover wil praten. Het lijkt me dat je er juist in het eerste jaar daarover wilt praten.
Ik ben benieuwd hoe je 12 december in Zwitserland gaat beleven. Mogen we dat van je weten?
Sterkte en ik zal op 12 december aan je denken.
Laters, Raldy
maandag 26 november 2007 om 23:12
Hallo allemaal,
Ik moet zeggen dat ik me meteen heel erg welkom voel, erg fijn. Bedankt.
Dat doet je sowieso al goed ondanks alle trieste dingen die je leest.
Alvleesklier, slokdarm, longen, het is nogal wat als je dat zo leest. Ik wens iedereen heel veel sterkte.
Nu mijn vader: hij is 60 jaar en heeft in Maart te horen gekregen dat hij longvlieskanker heeft. Tsja, wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven: woede, ongeloof, verbijstering. Eerst heel verdrietig natuurlijk en daarna ging het wat beter al is er geen dag dat ik er niet aan denk.
Mei, juni en juli ging aardig goed bij hem. De eerste 2 chemo's waren aangeslagen en het zag er "positief" uit (voor zover je daar van kunt spreken)
de 3e en 4e chemo zijn helaas niet aangeslagen waardoor hij dus uitbehandeld is en het enige dat ze nu nog kunnen doen is pijn bestrijden.
Sinds ongeveer september gaat hij achteruit! Sinds half oktober is hij aan de morfine. Eerst een lage dosering maar dat moest toch al snel worden opgebouwd. Het ging 2 dagen goed en dan kreeg hij weer meer pijn. Dit gaat tot op heden zo door. Hij is nu aan de morfinepleisters maar dat dat nou helpt............. Het gaat eigenlijk alleen maar slechter. Zo triest om te zien. Morgen zal hij weer naar de huisarts om te bespreken hoe nu verder. En 3 december moet hij weer naar de arts in het ziekenhuis.
De band die ik heb met mijn ouders is zeer hecht. Altijd al zo geweest. Zij wonen ongeveer 5 minuten bij mij vandaan en zij passen 1 dag in de week op onze kindertjes. Ik probeer toch wel iedere dag even bij ze langs te gaan, afgelopen weekend zelfs 2x per dag. Voor mijn gevoel kan ik al zo weinig voor ze doen, ook ga ik iedere keer mee naar het ziekenhuis.
Het is ondertussen een heel verhaal geworden. Ik ben blij dat ik me toch maar eens heb aangemeld voor een forum. (Zit al tijden met die gedachte te spelen) Dat we elkaar maar volop tot steun kunnen zijn en nogmaals: bedankt!
Ik moet zeggen dat ik me meteen heel erg welkom voel, erg fijn. Bedankt.
Dat doet je sowieso al goed ondanks alle trieste dingen die je leest.
Alvleesklier, slokdarm, longen, het is nogal wat als je dat zo leest. Ik wens iedereen heel veel sterkte.
Nu mijn vader: hij is 60 jaar en heeft in Maart te horen gekregen dat hij longvlieskanker heeft. Tsja, wat er dan door je heen gaat is met geen pen te beschrijven: woede, ongeloof, verbijstering. Eerst heel verdrietig natuurlijk en daarna ging het wat beter al is er geen dag dat ik er niet aan denk.
Mei, juni en juli ging aardig goed bij hem. De eerste 2 chemo's waren aangeslagen en het zag er "positief" uit (voor zover je daar van kunt spreken)
de 3e en 4e chemo zijn helaas niet aangeslagen waardoor hij dus uitbehandeld is en het enige dat ze nu nog kunnen doen is pijn bestrijden.
Sinds ongeveer september gaat hij achteruit! Sinds half oktober is hij aan de morfine. Eerst een lage dosering maar dat moest toch al snel worden opgebouwd. Het ging 2 dagen goed en dan kreeg hij weer meer pijn. Dit gaat tot op heden zo door. Hij is nu aan de morfinepleisters maar dat dat nou helpt............. Het gaat eigenlijk alleen maar slechter. Zo triest om te zien. Morgen zal hij weer naar de huisarts om te bespreken hoe nu verder. En 3 december moet hij weer naar de arts in het ziekenhuis.
De band die ik heb met mijn ouders is zeer hecht. Altijd al zo geweest. Zij wonen ongeveer 5 minuten bij mij vandaan en zij passen 1 dag in de week op onze kindertjes. Ik probeer toch wel iedere dag even bij ze langs te gaan, afgelopen weekend zelfs 2x per dag. Voor mijn gevoel kan ik al zo weinig voor ze doen, ook ga ik iedere keer mee naar het ziekenhuis.
Het is ondertussen een heel verhaal geworden. Ik ben blij dat ik me toch maar eens heb aangemeld voor een forum. (Zit al tijden met die gedachte te spelen) Dat we elkaar maar volop tot steun kunnen zijn en nogmaals: bedankt!
maandag 26 november 2007 om 23:31
Hoi Bammie,
Net je verhaal gelezen. Even een vraag. Waarom voel je dat je zo weinig voor ze kan doen? Je gaat er iedere dag heen, afgelopen weekend 2x per dag en je gaat iedere keer mee naat het ziekenhuis. Maar............ook herkenning hoor. Ik doe ook veel voor m'n ouders maar blijf het gevoel houden dat ik meer zou willen doen. Al zou ik zo snel niet weten wat. De band met je ouders is hecht, dan kom je er wel achter als ze iets meer van je willen. Als mijn ouders iets aan me zouden vragen of ik zou signaleren dat ze iets willen, probeer ik het te doen.
Vrij heftig met je vader zeg. En nog zo jong!!!! Hopelijk krijgt hij van de arts pleisters die beter helpen.
Sterkte, Raldy
Net je verhaal gelezen. Even een vraag. Waarom voel je dat je zo weinig voor ze kan doen? Je gaat er iedere dag heen, afgelopen weekend 2x per dag en je gaat iedere keer mee naat het ziekenhuis. Maar............ook herkenning hoor. Ik doe ook veel voor m'n ouders maar blijf het gevoel houden dat ik meer zou willen doen. Al zou ik zo snel niet weten wat. De band met je ouders is hecht, dan kom je er wel achter als ze iets meer van je willen. Als mijn ouders iets aan me zouden vragen of ik zou signaleren dat ze iets willen, probeer ik het te doen.
Vrij heftig met je vader zeg. En nog zo jong!!!! Hopelijk krijgt hij van de arts pleisters die beter helpen.
Sterkte, Raldy
dinsdag 27 november 2007 om 00:46
@ Pyridine; ik las ook laatst over dat boek, maar mijn vader kan het helaas niet meer invullen. We hadden verwacht iets meer tijd te hebben dan dit. Net als jij heb ik er veel moeite mee dat mijn vader mij nooit zal zien trouwen en nooit opa zal zijn voor eventuele kleinkinderen.
@ Lapin; ik vind het jammer dat je je schuldig voelt, want dat is absoluut niet nodig. Jij hebt meegemaakt wat veel van ons nu meemaken en ik vind het fijn dat je meeschrijft, ook jij kunt je verhaal hier kwijt.
@ Bammie; welkom ook van mij, ook jij hebt weer een verhaal apart, ik hoop dat ook jij heir wat steun zult vinden.
@ Wilma; vooral zien dat hij lijdt is zwaar he? Zo ervaar ik dat in elk geval.
Met mijn vader gaat het erg slecht, hij krijgt steeds meer morfine en wordt er ook agressief van, wat heel naar is voor mijn moeder. Hij zit echt in een tweestrijd en dat is erg moeilijk om te zien. Aan de ene kant is hij op, en dit al na nu inmiddels 4 weken na de diagnose. Hij zegt dan ook dat hij niet meer wil, alleen kan hij ook niet de stap zetten om het slaapmiddel te krijgen waar hij nooit meer wakker van wordt. Wat ik erg moeilijk vind is dat we allemaal amper de tijd hebben om aan het idee dat hij ziek is hebben kunnen wennen. Dat maakt het erg zwaar. Ook is het erg moeilijk te zien hoe in de war hij is. Dan vergeet hij dat hij 2 kinderen heeft of wil naar huis en dan 's avonds uit eten, dit terwijl hij niet meer eet en drinkt. Heel verdrietig.
Er is ook een ader in zijn been geblokkeerd, er zit een bloedprop of iets in, hij had er zoveel pijn aan en zijn been is paars en er stroomt geen bloed meer door. Elke dag zijn mijn broertje en ik weer bang hoe we hem aantreffen en in de tussentijd slaapt mijn moeder er nog.
Mijn vader is trouwens 57, het is allemaal zo naar, ach, ik weet het ook allemaal niet meer zo goed.
Sterkte en liefs allemaal
@ Lapin; ik vind het jammer dat je je schuldig voelt, want dat is absoluut niet nodig. Jij hebt meegemaakt wat veel van ons nu meemaken en ik vind het fijn dat je meeschrijft, ook jij kunt je verhaal hier kwijt.
@ Bammie; welkom ook van mij, ook jij hebt weer een verhaal apart, ik hoop dat ook jij heir wat steun zult vinden.
@ Wilma; vooral zien dat hij lijdt is zwaar he? Zo ervaar ik dat in elk geval.
Met mijn vader gaat het erg slecht, hij krijgt steeds meer morfine en wordt er ook agressief van, wat heel naar is voor mijn moeder. Hij zit echt in een tweestrijd en dat is erg moeilijk om te zien. Aan de ene kant is hij op, en dit al na nu inmiddels 4 weken na de diagnose. Hij zegt dan ook dat hij niet meer wil, alleen kan hij ook niet de stap zetten om het slaapmiddel te krijgen waar hij nooit meer wakker van wordt. Wat ik erg moeilijk vind is dat we allemaal amper de tijd hebben om aan het idee dat hij ziek is hebben kunnen wennen. Dat maakt het erg zwaar. Ook is het erg moeilijk te zien hoe in de war hij is. Dan vergeet hij dat hij 2 kinderen heeft of wil naar huis en dan 's avonds uit eten, dit terwijl hij niet meer eet en drinkt. Heel verdrietig.
Er is ook een ader in zijn been geblokkeerd, er zit een bloedprop of iets in, hij had er zoveel pijn aan en zijn been is paars en er stroomt geen bloed meer door. Elke dag zijn mijn broertje en ik weer bang hoe we hem aantreffen en in de tussentijd slaapt mijn moeder er nog.
Mijn vader is trouwens 57, het is allemaal zo naar, ach, ik weet het ook allemaal niet meer zo goed.
Sterkte en liefs allemaal
dinsdag 27 november 2007 om 02:08
Hoi Raldy, ja triest he, dat je helemaal je verhaal niet kwijt kan en herinneringen ophalen. Ik merkte bij mezelf dat ik een maand of 3 na mijn vaders dood helemaal stuk liep. Iedere avond lag ik huilend in bed en kon niet slapen. In die tijd heb ik me ook aangemeld bij het Viva-forum. Ik googlede op een nacht 'dood familieleden' en kwam terecht op een Viva-topic dat door 1 van de angels was geopend met die titel. Heel toevallig. Nachtenlang heb ik hier van me af zitten schrijven en mee zitten leven met anderen. Gek is dat, de meeste reacties werden snachts geschreven.
Bammie, je vader is nog jong zeg. Ik vind dat je zeker veel voor je ouders doet, maar voor je gevoel is het nooit genoeg, ik weet het. En steun kan je hier zeker vinden. Heel veel sterkte de komende tijd. Schrijf hier maar lekker van je af.
Lista, . Ik weet wat morfine met mensen doet. Mijn oma kreeg ook een andere persoonlijkheid erdoor. Ze ging dwars overal tegenin en ging opeens weer Fries praten (wat ze nooit deed tegen ons). Het is hard om te zien, zeker als het niet eens doet wat het moet doen, nl. pijnbestrijden.
Hou vol allemaal en zorg goed voor jezelf. Ik denk aan jullie.
Bammie, je vader is nog jong zeg. Ik vind dat je zeker veel voor je ouders doet, maar voor je gevoel is het nooit genoeg, ik weet het. En steun kan je hier zeker vinden. Heel veel sterkte de komende tijd. Schrijf hier maar lekker van je af.
Lista, . Ik weet wat morfine met mensen doet. Mijn oma kreeg ook een andere persoonlijkheid erdoor. Ze ging dwars overal tegenin en ging opeens weer Fries praten (wat ze nooit deed tegen ons). Het is hard om te zien, zeker als het niet eens doet wat het moet doen, nl. pijnbestrijden.
Hou vol allemaal en zorg goed voor jezelf. Ik denk aan jullie.
dinsdag 27 november 2007 om 11:37
Beste allemaal,
ik heb pasgeleden het vivaforum ontdekt en lees al een tijdje met dit topic mee. En heb nu toch besloten om me aan te melden en hoop hier met jullie mee te mogen praten. (Moet ik me nog ergens voorstellen, is daar een speciale topic voor?).
Ik verkeer in een soortgelijke situatie, afgelopen maart hebben wij gehoord dat mijn vader longkanker heeft, het bleek uitgezaaid en niet meer te genezen. Na een aantal hele zware chemo's is hij nu (bewust) uitbehandeld en gaat het behoorlijk hard achteruit. Kerst lijkt een heel eind weg zeg maar.
Bij het lezen van dit topic kreeg ik echt het gevoel dat het fijn kan zijn er met mensen over te praten die weten hoe het is en voelt. Fijn dat het zo herkenbaar is allemaal.
Ik wens iedereen hier veel sterkte toe.
ik heb pasgeleden het vivaforum ontdekt en lees al een tijdje met dit topic mee. En heb nu toch besloten om me aan te melden en hoop hier met jullie mee te mogen praten. (Moet ik me nog ergens voorstellen, is daar een speciale topic voor?).
Ik verkeer in een soortgelijke situatie, afgelopen maart hebben wij gehoord dat mijn vader longkanker heeft, het bleek uitgezaaid en niet meer te genezen. Na een aantal hele zware chemo's is hij nu (bewust) uitbehandeld en gaat het behoorlijk hard achteruit. Kerst lijkt een heel eind weg zeg maar.
Bij het lezen van dit topic kreeg ik echt het gevoel dat het fijn kan zijn er met mensen over te praten die weten hoe het is en voelt. Fijn dat het zo herkenbaar is allemaal.
Ik wens iedereen hier veel sterkte toe.
dinsdag 27 november 2007 om 12:16
Lista, gecondoleerd.
Ik begrijp jullie verdriet zo goed. Mijn vader is overleden toen ik 24 was. Hij was 64. Longkanker. Eerst behandeling gehad en dat leek goed, alleen bleken er toch uitzaaiingen te zijn en overleed hij uiteindelijk binnen een half jaar na de diagnose.
We waren close. Ook ik woonde vlak bij mijn ouders en ging iedere dag heen, soms meerdere keren. Voor je gevoel doe je altijd te weinig. En je kunt gewoon niets doen, want je weet dat iemand dood gaat, no matter what.
Na de dood van mijn vader ben ik nog closer met mijn moeder geworden. Die was net 61. Ik ben steeds erg bang geweest om ook haar te verliezen. Wat uiteindelijk ook gebeurde, op een ongelofelijk beroerde manier. Het staat in mijn geheugen gegrift. Ze zou bij me komen eten, maar het werd later en later en geen mams. Tot het telefoontje van mijn zwager kwam: ze was in het ziekenhuis, had een zware beroerte gehad. Dagen van onzekerheid. Hoe zou ze eruit komen. Uiteindelijk bleek dat erg slecht te zijn (ze kon alleen nog één hand een beetje bewegen, kon ook niet praten) en het scenario werd nog grimmiger. Het onverklaarbare zuurstofgebrek dat ze had, werd veroorzaakt door een zeldzame vorm van longkanker.
Dan stort je wereld helemaal in. Want hoe kun je met iemand die zich niet kan uiten, praten over haar aanstaande dood? Op advies van de dokter hebben we het eerst nog niet verteld, want ze had al zoveel om mee te dealen. Een paar week later hebben we het gesprek alsnog gehad en dat was hartverscheurend. Zo zwaar gehandicapt als ze was (met weinig revalidatievooruitzicht), wilde ze toch het liefste bij ons, haar kinderen, blijven. Uiteindelijk heeft ze dus zelf heel bewust gekozen voor het stopzetten van de sondevoeding en het opvoeren van de morfine. Ze wilde niet langer. Ze was wel bang voor de dood, hoe dat zou gaan. Ik heb toen een verpleegster geregeld die dit met haar besproken heeft. Toen was ze gerustgesteld. Uiteindelijk is ze 2 dagen na mijn 34-ste verjaardag overleden. Ze was 69.
Voor iedereen: je overleeft en gaat verder. Uiteindelijk vind je weer nieuw evenwicht. Er gebeuren ook weer leuke dingen (ik ben verliefd geworden en inmiddels getrouwd). Maar het gemis blijft altijd. Soms op de achtergrond. Soms weer even scherp en pijnlijk als op de dag dat het gebeurde. Hele pijnlijke herinneringen (aan bijv. het ziekbed) maken weer plaats voor de vele leuke herinneringen. En dat is goed en helpt.
voor iedereen die te maken heeft met deze k#tziekte
Ik begrijp jullie verdriet zo goed. Mijn vader is overleden toen ik 24 was. Hij was 64. Longkanker. Eerst behandeling gehad en dat leek goed, alleen bleken er toch uitzaaiingen te zijn en overleed hij uiteindelijk binnen een half jaar na de diagnose.
We waren close. Ook ik woonde vlak bij mijn ouders en ging iedere dag heen, soms meerdere keren. Voor je gevoel doe je altijd te weinig. En je kunt gewoon niets doen, want je weet dat iemand dood gaat, no matter what.
Na de dood van mijn vader ben ik nog closer met mijn moeder geworden. Die was net 61. Ik ben steeds erg bang geweest om ook haar te verliezen. Wat uiteindelijk ook gebeurde, op een ongelofelijk beroerde manier. Het staat in mijn geheugen gegrift. Ze zou bij me komen eten, maar het werd later en later en geen mams. Tot het telefoontje van mijn zwager kwam: ze was in het ziekenhuis, had een zware beroerte gehad. Dagen van onzekerheid. Hoe zou ze eruit komen. Uiteindelijk bleek dat erg slecht te zijn (ze kon alleen nog één hand een beetje bewegen, kon ook niet praten) en het scenario werd nog grimmiger. Het onverklaarbare zuurstofgebrek dat ze had, werd veroorzaakt door een zeldzame vorm van longkanker.
Dan stort je wereld helemaal in. Want hoe kun je met iemand die zich niet kan uiten, praten over haar aanstaande dood? Op advies van de dokter hebben we het eerst nog niet verteld, want ze had al zoveel om mee te dealen. Een paar week later hebben we het gesprek alsnog gehad en dat was hartverscheurend. Zo zwaar gehandicapt als ze was (met weinig revalidatievooruitzicht), wilde ze toch het liefste bij ons, haar kinderen, blijven. Uiteindelijk heeft ze dus zelf heel bewust gekozen voor het stopzetten van de sondevoeding en het opvoeren van de morfine. Ze wilde niet langer. Ze was wel bang voor de dood, hoe dat zou gaan. Ik heb toen een verpleegster geregeld die dit met haar besproken heeft. Toen was ze gerustgesteld. Uiteindelijk is ze 2 dagen na mijn 34-ste verjaardag overleden. Ze was 69.
Voor iedereen: je overleeft en gaat verder. Uiteindelijk vind je weer nieuw evenwicht. Er gebeuren ook weer leuke dingen (ik ben verliefd geworden en inmiddels getrouwd). Maar het gemis blijft altijd. Soms op de achtergrond. Soms weer even scherp en pijnlijk als op de dag dat het gebeurde. Hele pijnlijke herinneringen (aan bijv. het ziekbed) maken weer plaats voor de vele leuke herinneringen. En dat is goed en helpt.
voor iedereen die te maken heeft met deze k#tziekte
dinsdag 27 november 2007 om 13:26
Als eerste, lieve Lista, gecondoleerd met het verlies van je vader, ik leef echt ontzettend met je mee! 57 jaar is toch echt veel te jong, hou je sterk meisje.
Bammie,
Ook 60 jaar is nog veel te jong. En wat vreselijk dat je hem zo hard achteruit ziet gaan. Wel fijn dat je zo'n hechte band met ze hebt.
Misschien voel je het zo dat je weinig voor ze kunt doen, maar ik denk juist dat je enorm veel voor ze doet, alleen al door er voor ze te zijn.
Sterkte hoor!
Kikaatje,
Welkom hier. Schrijf maar fijn met ons mee hoor! Ik vind het fijn om het van me af te kunnen schrijven. En jou vader dus longkanker? Hoe oud is hij ?
Het valt me trouwens op dat het met veel vaders hier al zo snel na de diagnose slecht gaat. Ook jij heel veel sterkte!
Pinksterbloempje,
Wat een heftig verhaal zeg, eerst je vader en dan je moeder ook zo jong. Vreselijk als je zo jong al geen ouders mee hebt.
Hoe lang is het geleden dat je vader is overleden? En je moeder?
Fijn voor je dat je uiteindelijk weer een nieuw evenwicht hebt gevonden in je leven, zo hoort het natuurlijk ook! En natuurlijk zul je ze altijd blijven missen, het zijn niet voor niets je ouders.
Pyridine,
Ik heb vanmorgen meteen het boek gekocht bij de V&D. Geef het hem op 5 december. Ik zit er nog over te denken het ook gelijk voor mijn schoonmoeder te kopen. Nog bedankt voor de tip!
Raldy,
Alles nog goed daar! Hopelijk blijft het met je vader nog een tijdje goed gaan.
Met mijn schoonvader gaat het dus naar omstandigheden goed. Als je hem ziet kun je gewoon niet geloven dat hij er over afzienbare tijd niet meer zal zijn. Hij is nog zo levenslustig en doet nog zoveel. Heeft ook nog nergens last van (gelukkig) afgezien van de wondpijn na de operatie.
We hebben ook geen idee hoe snel het kan gaan. De artsen weten het ook niet, is bij elke patient natuurlijk verschillend. Maar we weten wel dat de prognose slecht is. Hopen dat het nog een tijdje duurt.
Voor iedereen nogmaals veel sterkte en in het bijzonder voor jou op dit moment Lista!!
Bammie,
Ook 60 jaar is nog veel te jong. En wat vreselijk dat je hem zo hard achteruit ziet gaan. Wel fijn dat je zo'n hechte band met ze hebt.
Misschien voel je het zo dat je weinig voor ze kunt doen, maar ik denk juist dat je enorm veel voor ze doet, alleen al door er voor ze te zijn.
Sterkte hoor!
Kikaatje,
Welkom hier. Schrijf maar fijn met ons mee hoor! Ik vind het fijn om het van me af te kunnen schrijven. En jou vader dus longkanker? Hoe oud is hij ?
Het valt me trouwens op dat het met veel vaders hier al zo snel na de diagnose slecht gaat. Ook jij heel veel sterkte!
Pinksterbloempje,
Wat een heftig verhaal zeg, eerst je vader en dan je moeder ook zo jong. Vreselijk als je zo jong al geen ouders mee hebt.
Hoe lang is het geleden dat je vader is overleden? En je moeder?
Fijn voor je dat je uiteindelijk weer een nieuw evenwicht hebt gevonden in je leven, zo hoort het natuurlijk ook! En natuurlijk zul je ze altijd blijven missen, het zijn niet voor niets je ouders.
Pyridine,
Ik heb vanmorgen meteen het boek gekocht bij de V&D. Geef het hem op 5 december. Ik zit er nog over te denken het ook gelijk voor mijn schoonmoeder te kopen. Nog bedankt voor de tip!
Raldy,
Alles nog goed daar! Hopelijk blijft het met je vader nog een tijdje goed gaan.
Met mijn schoonvader gaat het dus naar omstandigheden goed. Als je hem ziet kun je gewoon niet geloven dat hij er over afzienbare tijd niet meer zal zijn. Hij is nog zo levenslustig en doet nog zoveel. Heeft ook nog nergens last van (gelukkig) afgezien van de wondpijn na de operatie.
We hebben ook geen idee hoe snel het kan gaan. De artsen weten het ook niet, is bij elke patient natuurlijk verschillend. Maar we weten wel dat de prognose slecht is. Hopen dat het nog een tijdje duurt.
Voor iedereen nogmaals veel sterkte en in het bijzonder voor jou op dit moment Lista!!
dinsdag 27 november 2007 om 15:38
Lista, gecondoleerd! Wat is het hard gegaan zeg..jemig..
Heeeeel veel sterkte ermee!
Bammie: wat een verhaal..ook bij jouw vader gaat het al zo snel.. Het komt op mij over alsof je een heleboel voor je vader (en je moeder) doet, maar snap dat het voor je gevoel nooit genoeg is! Ik herken 't wel. Ik doe ook een hoop voor m'n vader, maar vind 't vaak niet genoeg en denk dat ik tekort schiet (wat heus niet zo is, als je het objectief bekijkt..). Soms denk ik dat dat komt doordat ik onbewust toch hoop dat ik 'm beter maak, als ik maar zoveel mogelijk voor 'm doe. Maar ja.. wat je ook doet, hij zal er zomaar niet van genezen.. Het enige wat je kunt doen, is hem veel liefde en aandacht geven en zorgen dat 'ie 't ondanks de ziekte en pijn nog enigszins soort van een beetje naar z'n zin heeft..
Pinksterbloem: oef, je hebt ook een hoop meegemaakt.. Fijn dat je weer een beetje je weg hebt gevonden en logisch dat het gemis blijft. Wat wilma64 zegt; het zijn niet voor niets je ouders!
Kikaatje: welkom hier, ik hoop dat je hier je verhaal kwijt kunt en daar wat aan hebt!
Hier is alles redelijk rustig. M'n vader is het zat om ziek te zijn, merk ik. Hij wil vanalles doen wat eigenlijk niet kan of niet verstandig is ivm z'n ziekte, maar hij doet 't toch. Geen levensgevaarlijke dingen, maar toch..ik maak me ongerust om 'm! Hij zou beter veel rustiger aan kunnen doen, maar hij is niet te stoppen, hij wil dóór.. Hele prettige instelling, maar ben bang dat 'ie nu een beetje doorslaat! Bovendien hebben de artsen nog geen uitspraak gedaan over de overlevingskansen..het kan een prettige uitspraak zijn, maar 't kan ook wel heeeeeel erg tegenvallen.. Horen dat de levensverwachting niet lang zou zijn is al niet leuk, laat staan als je zo ontzettend bezig bent met 'beter zijn'.. Nou goed, beetje wazig verhaal misschien..excuus!
Verder voor iedereen weer veeeeeeel sterkte gewenst!
Lista: !
liefs!
Heeeeel veel sterkte ermee! Bammie: wat een verhaal..ook bij jouw vader gaat het al zo snel..
Het komt op mij over alsof je een heleboel voor je vader (en je moeder) doet, maar snap dat het voor je gevoel nooit genoeg is! Ik herken 't wel. Ik doe ook een hoop voor m'n vader, maar vind 't vaak niet genoeg en denk dat ik tekort schiet (wat heus niet zo is, als je het objectief bekijkt..). Soms denk ik dat dat komt doordat ik onbewust toch hoop dat ik 'm beter maak, als ik maar zoveel mogelijk voor 'm doe. Maar ja.. wat je ook doet, hij zal er zomaar niet van genezen.. Het enige wat je kunt doen, is hem veel liefde en aandacht geven en zorgen dat 'ie 't ondanks de ziekte en pijn nog enigszins soort van een beetje naar z'n zin heeft..Pinksterbloem: oef, je hebt ook een hoop meegemaakt.. Fijn dat je weer een beetje je weg hebt gevonden en logisch dat het gemis blijft. Wat wilma64 zegt; het zijn niet voor niets je ouders!
Kikaatje: welkom hier, ik hoop dat je hier je verhaal kwijt kunt en daar wat aan hebt!
Hier is alles redelijk rustig. M'n vader is het zat om ziek te zijn, merk ik. Hij wil vanalles doen wat eigenlijk niet kan of niet verstandig is ivm z'n ziekte, maar hij doet 't toch. Geen levensgevaarlijke dingen, maar toch..ik maak me ongerust om 'm! Hij zou beter veel rustiger aan kunnen doen, maar hij is niet te stoppen, hij wil dóór.. Hele prettige instelling, maar ben bang dat 'ie nu een beetje doorslaat! Bovendien hebben de artsen nog geen uitspraak gedaan over de overlevingskansen..het kan een prettige uitspraak zijn, maar 't kan ook wel heeeeeel erg tegenvallen.. Horen dat de levensverwachting niet lang zou zijn is al niet leuk, laat staan als je zo ontzettend bezig bent met 'beter zijn'.. Nou goed, beetje wazig verhaal misschien..excuus!
Verder voor iedereen weer veeeeeeel sterkte gewenst!
Lista: !
liefs!
dinsdag 27 november 2007 om 23:06
Gecondoleerd Lista, heel veel sterkte gewenst. Wat is het hard gegaan zeg! Amper de tijd om iets te beseffen en dan al het defintieve afscheid.
Het boek waar jullie het over hebben heb ik een aantal weken geleden voor beiden gekocht. Maar dan in de versie Opa vertel 's en oma vertel 's. Onze kinderen zijn nog erg jong en ik vind het voor hen een waardevolle herinnering. Uiteraard is dit boek ook voor mij zeer waardevol. Wij hebben voor deze boeken gekozen omdat mijn vader het dus echt heel erg vind dat hij zijn kleinkinderen niet ziet opgroeien. De jongste weet waarschijnlijk straks niet eens wie opa is. Dat is zo wrang en pijnlijk omdat ze echt heel erg gek op hem zijn.
Ik heb het dus voor beiden gekocht omdat ik vind dat mijn moeder net zo belangrijk is als mijn vader. Momenteel draait alles al om mijn vader en ik vond het zeer moeilijk om mijn moeder te passeren. Wat ik nu weet is dat mijn vader bezig is met het boek, volgens mij mijn moeder niet. Dit maakt ook niks uit maar ik wil graag dat zij het ter zijner tijd ook invult.
Ontroerend om jullie reacties te lezen, doet me echt goed. Voor alle nieuwe na mij hoop ik dat ze zich net zo welkom voelen als ik.
Mijn vader heeft vandaag naast de pleisters ook weer pillen gekregen om te zoeken naar de goede dosering. Vanavond ging het gelukkig weer wat beter dan afgelopen weekend. Hopelijk komen ze nu tot een goede dosering zodat hij in ieder geval pijnvrij is.
Hoe hoog is bij jullie vaders de dosering morfine?
Het boek waar jullie het over hebben heb ik een aantal weken geleden voor beiden gekocht. Maar dan in de versie Opa vertel 's en oma vertel 's. Onze kinderen zijn nog erg jong en ik vind het voor hen een waardevolle herinnering. Uiteraard is dit boek ook voor mij zeer waardevol. Wij hebben voor deze boeken gekozen omdat mijn vader het dus echt heel erg vind dat hij zijn kleinkinderen niet ziet opgroeien. De jongste weet waarschijnlijk straks niet eens wie opa is. Dat is zo wrang en pijnlijk omdat ze echt heel erg gek op hem zijn.
Ik heb het dus voor beiden gekocht omdat ik vind dat mijn moeder net zo belangrijk is als mijn vader. Momenteel draait alles al om mijn vader en ik vond het zeer moeilijk om mijn moeder te passeren. Wat ik nu weet is dat mijn vader bezig is met het boek, volgens mij mijn moeder niet. Dit maakt ook niks uit maar ik wil graag dat zij het ter zijner tijd ook invult.
Ontroerend om jullie reacties te lezen, doet me echt goed. Voor alle nieuwe na mij hoop ik dat ze zich net zo welkom voelen als ik.
Mijn vader heeft vandaag naast de pleisters ook weer pillen gekregen om te zoeken naar de goede dosering. Vanavond ging het gelukkig weer wat beter dan afgelopen weekend. Hopelijk komen ze nu tot een goede dosering zodat hij in ieder geval pijnvrij is.
Hoe hoog is bij jullie vaders de dosering morfine?
woensdag 28 november 2007 om 08:20
quote:wilma64 schreef op 27 november 2007 @ 13:26:
Pinksterbloempje,
Wat een heftig verhaal zeg, eerst je vader en dan je moeder ook zo jong. Vreselijk als je zo jong al geen ouders mee hebt.
Hoe lang is het geleden dat je vader is overleden? En je moeder?
Fijn voor je dat je uiteindelijk weer een nieuw evenwicht hebt gevonden in je leven, zo hoort het natuurlijk ook! En natuurlijk zul je ze altijd blijven missen, het zijn niet voor niets je ouders.
Mijn vader is in 1995 overleden en mijn moeder in 2004, straks 4 jaar geleden.
Jullie verhalen zijn zo herkenbaar en verdrietig. De onmacht, het verlies, het verdriet om de aftakeling. Ik kan het er bij vlagen nog heel moeilijk mee hebben.
voor allen die ermee te maken hebben.
Pinksterbloempje,
Wat een heftig verhaal zeg, eerst je vader en dan je moeder ook zo jong. Vreselijk als je zo jong al geen ouders mee hebt.
Hoe lang is het geleden dat je vader is overleden? En je moeder?
Fijn voor je dat je uiteindelijk weer een nieuw evenwicht hebt gevonden in je leven, zo hoort het natuurlijk ook! En natuurlijk zul je ze altijd blijven missen, het zijn niet voor niets je ouders.
Mijn vader is in 1995 overleden en mijn moeder in 2004, straks 4 jaar geleden.
Jullie verhalen zijn zo herkenbaar en verdrietig. De onmacht, het verlies, het verdriet om de aftakeling. Ik kan het er bij vlagen nog heel moeilijk mee hebben.
voor allen die ermee te maken hebben.
woensdag 28 november 2007 om 12:27
@Lista, meisje toch! Wat een verschrikkelijk nieuws. Zo snel al, zo onwerkelijk. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, alles lijkt zo leeg te klinken. Veel sterkte met het doorkomen van deze dagen. Schrijf alles hier van je af als je wilt, of doe dat niet als je er even helemaal geen behoefte aan hebt.
@Wilma, fijn dat je iets aan mijn tip van het boek hebt gehad. Ik hoop dat het boek voor jullie een waardevolle herinnering zal zijn. Voor mij is het dat in elk geval zeker.
@lapin, ja, het is confronterend om je verhalen te horen. Maar dat valt in het niet bij het zien hoe slecht het met mijn vader gaat, om de tegenvallende ziekenhuisuitslagen te horen, om te merken dat zelfs met morfine mijn vader nog veel pijn heeft. Dát is confronterend en dat doet pijn. Dan vallen jouw verhalen mee hoor. Ik hoor ze juist graag. Daarbij, binnen niet al te lange tijd zal ik ook bij jouw 'categorie' horen en anderen hier ook, lista nu al. Ik hoop dat ik het topic dan ook niet uit hoef. En ik wil ook graag weten hoe het met jou gaat, want zoals je zelf al zegt, het houdt niet op als je vader overlijdt en het lijkt me vreselijk als iedereen dan ineens doet alsof er niets aan de hand is en hij er nooit is geweest. Dan wil ik dat jou ook zeker niet aandoen!
@Wilma, fijn dat je iets aan mijn tip van het boek hebt gehad. Ik hoop dat het boek voor jullie een waardevolle herinnering zal zijn. Voor mij is het dat in elk geval zeker.
@lapin, ja, het is confronterend om je verhalen te horen. Maar dat valt in het niet bij het zien hoe slecht het met mijn vader gaat, om de tegenvallende ziekenhuisuitslagen te horen, om te merken dat zelfs met morfine mijn vader nog veel pijn heeft. Dát is confronterend en dat doet pijn. Dan vallen jouw verhalen mee hoor. Ik hoor ze juist graag. Daarbij, binnen niet al te lange tijd zal ik ook bij jouw 'categorie' horen en anderen hier ook, lista nu al. Ik hoop dat ik het topic dan ook niet uit hoef. En ik wil ook graag weten hoe het met jou gaat, want zoals je zelf al zegt, het houdt niet op als je vader overlijdt en het lijkt me vreselijk als iedereen dan ineens doet alsof er niets aan de hand is en hij er nooit is geweest. Dan wil ik dat jou ook zeker niet aandoen!
woensdag 28 november 2007 om 12:37
Ik merk trouwens dat ik een beetje moeite begin te krijgen met de verhalen van iedereen uit elkaar te houden. Mijn geheugen en concentratie zijn sowieso de laatste tijd niet op hun best en ik ben daarin vast niet de enige hier. Dus ik heb even een lijstje gemaakt in willekeurige volgorde. Als je iets over jezelf wilt veranderen of ik heb je er per ongeluk niet bijgezet, kopieer dan even het hele lijstje en pas het aan:
Jurri: Sinds een half jaar de diagnose, prognose is nog slechts weken of maanden. Jurri is nu op huwelijksreis.
amidala84: heeft 5 jaar geleden al haar moeder verloren en nu heeft ook haar vader kanker. Of het nog te genezen is, is onduidelijk.
Wilma64: schoonvader heeft alvleesklierkanker. Diagnose is nog niet lang bekend maar het proces lijkt snel te gaan.
Lista: vader is net overleden op 27-11, al een maand na de diagnose
Raldy: vader heeft slokdarmkanker, zware operaties gehad die wel hebben geholpen maar vader blijft ziek. Zware zorgtaak ook voor moeder.
lapin: vorig jaar op 12-12 vader verloren na een hersenbloeding
pinksterbloempje: beide ouders verloren aan longkanker, vader in 1995, moeder in 2004
bammie: vader met longvlieskanker, diagnose 6 maanden bekend. Chemokuur gehad maar nu uitbehandeld. Bammie heeft 2 kleine kinderen.
kikaatje: vader met longkanker, bekend sinds maart. Chemokuur gehad maar nu uitbehandeld, gaat hard achteruit.
mastermind: in 2003 vader verloren op 13-11. 2,5 maand na de diagnose.
pyridine: vader met alvleesklierkanker, diagnose begin juli. Chemokuren gehad maar nu gestopt. Gaat ook hard achteruit.
Jurri: Sinds een half jaar de diagnose, prognose is nog slechts weken of maanden. Jurri is nu op huwelijksreis.
amidala84: heeft 5 jaar geleden al haar moeder verloren en nu heeft ook haar vader kanker. Of het nog te genezen is, is onduidelijk.
Wilma64: schoonvader heeft alvleesklierkanker. Diagnose is nog niet lang bekend maar het proces lijkt snel te gaan.
Lista: vader is net overleden op 27-11, al een maand na de diagnose
Raldy: vader heeft slokdarmkanker, zware operaties gehad die wel hebben geholpen maar vader blijft ziek. Zware zorgtaak ook voor moeder.
lapin: vorig jaar op 12-12 vader verloren na een hersenbloeding
pinksterbloempje: beide ouders verloren aan longkanker, vader in 1995, moeder in 2004
bammie: vader met longvlieskanker, diagnose 6 maanden bekend. Chemokuur gehad maar nu uitbehandeld. Bammie heeft 2 kleine kinderen.
kikaatje: vader met longkanker, bekend sinds maart. Chemokuur gehad maar nu uitbehandeld, gaat hard achteruit.
mastermind: in 2003 vader verloren op 13-11. 2,5 maand na de diagnose.
pyridine: vader met alvleesklierkanker, diagnose begin juli. Chemokuren gehad maar nu gestopt. Gaat ook hard achteruit.
woensdag 28 november 2007 om 12:44
Pyridine, dat lijkt me inderdaad het ergste wat er is. Zien hoe je vader achteruit gaat en pijn heeft. Dat is mij bespaard gebleven. Mijn vader lag in coma en toen hij moeilijkheden kreeg met ademhalen kreeg hij steeds meer morfine toegediend waardoor hij langzaam weggleed. Zonder strijd. Daar ben ik nog steeds blij om.
Ik hoop dat ze bij jouw vader heel snel de pijn in ieder geval onder controle krijgen.
Het schrijven en lezen hier maakt me heel erg verdrietig. Maar het helpt me ook. Na een tijdje krijg je het idee (mede doordat niemand er meer over praat) dat het nu maar eens over moet zijn. Maar zo werkt het niet. Het is nog steeds het eerste waar ik aan denk zodra ik wakker word. En de behoefte om er over te praten/schrijven is er nog steeds. Waar ik op dit moment heel erg mee bezig ben, is mijn moeder. Ik vind het zo erg dat ze nu alleen is. De feestdagen en de dag dat mijn vader overleed komen steeds dichterbij. Iedereen in mijn omgeving heeft het nu over de kerstdagen en Oud en Nieuw. Maar ik zie als een berg op tegen die dagen. Het voelt zo eenzaam. Het liefst zou ik vanaf nu tot 2 januari wegkruipen onder mijn dekbed.
Ik kan jullie allemaal aanraden om hier te blijven schrijven en lezen. We zijn allemaal min of meer met dezelfde gevoelens bezig en dat geeft veel troost.
Lista, nogmaals een . Het is maar virtueel maar uit de grond van mijn hart. Voor iedereen hier trouwens.
Ik hoop dat ze bij jouw vader heel snel de pijn in ieder geval onder controle krijgen.
Het schrijven en lezen hier maakt me heel erg verdrietig. Maar het helpt me ook. Na een tijdje krijg je het idee (mede doordat niemand er meer over praat) dat het nu maar eens over moet zijn. Maar zo werkt het niet. Het is nog steeds het eerste waar ik aan denk zodra ik wakker word. En de behoefte om er over te praten/schrijven is er nog steeds. Waar ik op dit moment heel erg mee bezig ben, is mijn moeder. Ik vind het zo erg dat ze nu alleen is. De feestdagen en de dag dat mijn vader overleed komen steeds dichterbij. Iedereen in mijn omgeving heeft het nu over de kerstdagen en Oud en Nieuw. Maar ik zie als een berg op tegen die dagen. Het voelt zo eenzaam. Het liefst zou ik vanaf nu tot 2 januari wegkruipen onder mijn dekbed.
Ik kan jullie allemaal aanraden om hier te blijven schrijven en lezen. We zijn allemaal min of meer met dezelfde gevoelens bezig en dat geeft veel troost.
Lista, nogmaals een . Het is maar virtueel maar uit de grond van mijn hart. Voor iedereen hier trouwens.
woensdag 28 november 2007 om 12:47
En dan ook nog even over mezelf. Mijn vader heeft een gesprek gehad met de oncoloog en zeer waarschijnlijk gaat hij stoppen met chemo. Anders zou hij as. dinsdag weer voor 5 dagen worden opgenomen net als vorige maand. Maar toen kwam hij zo slecht uit de chemo en werd hij er zo ziek van, dat het beter lijkt om te stoppen. De bloedwaarden waren alleen nog niet bekend, maar het moet wel gigantisch goed hebben gewerkt, wil het de moeite waard zijn. In elk geval is hij niet meer zo ver hersteld als hij was voordat hij de chemo in ging. Maar het kankerproces staat natuurlijk ook niet stil, dus we weten niet wat van de chemo komt en wat van de kanker.
De oncoloog gaf wel aan dat de prognose nu een kwestie is van weken. Dat betekent niet meer dan 12 weken naar alle waarschijnlijkheid. Ik wist het eigenlijk ook wel, maar ik ben er toch erg van geschrokken. Raar, hoe dat werkt in je hoofd.
Hij krijgt ook morfine (Oxynorm) tabletjes maar ik weet eigenlijk niet hoe hoog de dosis is. Een paar keer per dag een tablet, maar ik weet niet hoeveel er in een tablet zit.
Ik herken heel goed het gevoel van machteloosheid van meer mensen hier. Ik zou zo veel willen doen om mijn vader te helpen, ik wil hem genezen, maar er is zo weinig te doen. Ik kan een kopje thee halen en een deken en dan houdt het zo ongeveer op. Dus toen heb ik bedacht dat ik iemand anders ga helpen en ik heb me aangemeld bij stichting Dorcas: www.adoptagranny.nl Vanaf nu sponsor ik een vrouw in Mozambique die net zo oud is als mijn vader, blind en straatarm, geen huis, man en kinderen overleden. Mijn vader kan ik niet helpen maar haar wel, en zo heb ik het gevoel dat ik toch nog íets doe. Bovendien relativeert zo'n verhaal mijn eigen ellende behoorlijk. Misschien is dat ook iets voor jullie.
De oncoloog gaf wel aan dat de prognose nu een kwestie is van weken. Dat betekent niet meer dan 12 weken naar alle waarschijnlijkheid. Ik wist het eigenlijk ook wel, maar ik ben er toch erg van geschrokken. Raar, hoe dat werkt in je hoofd.
Hij krijgt ook morfine (Oxynorm) tabletjes maar ik weet eigenlijk niet hoe hoog de dosis is. Een paar keer per dag een tablet, maar ik weet niet hoeveel er in een tablet zit.
Ik herken heel goed het gevoel van machteloosheid van meer mensen hier. Ik zou zo veel willen doen om mijn vader te helpen, ik wil hem genezen, maar er is zo weinig te doen. Ik kan een kopje thee halen en een deken en dan houdt het zo ongeveer op. Dus toen heb ik bedacht dat ik iemand anders ga helpen en ik heb me aangemeld bij stichting Dorcas: www.adoptagranny.nl Vanaf nu sponsor ik een vrouw in Mozambique die net zo oud is als mijn vader, blind en straatarm, geen huis, man en kinderen overleden. Mijn vader kan ik niet helpen maar haar wel, en zo heb ik het gevoel dat ik toch nog íets doe. Bovendien relativeert zo'n verhaal mijn eigen ellende behoorlijk. Misschien is dat ook iets voor jullie.
woensdag 28 november 2007 om 13:06
Pyridine, maximum 12 weken nog maar? Wat moet dat zwaar zijn voor jullie.
Ik wil ook iets doen voor anderen die hulp nodig hebben. Ik zit te denken aan stervensbegeleiding (in de vrijwillige sector, dus niet professioneel). Koffie schenken, gezelschap geven aan mensen die zijn opgegeven en hun familie. Maar ik zit een beetje met het taalprobleem hier. Ik woon in Zwitserland (franstalig). Ik wil nu uitzoeken of ook behoefte is aan engelstalige hulp.
Ik ga ook even kijken op die site van jou.
Ik wil ook iets doen voor anderen die hulp nodig hebben. Ik zit te denken aan stervensbegeleiding (in de vrijwillige sector, dus niet professioneel). Koffie schenken, gezelschap geven aan mensen die zijn opgegeven en hun familie. Maar ik zit een beetje met het taalprobleem hier. Ik woon in Zwitserland (franstalig). Ik wil nu uitzoeken of ook behoefte is aan engelstalige hulp.
Ik ga ook even kijken op die site van jou.
woensdag 28 november 2007 om 13:38
@Pyridine:
Wat vreselijk naar dat je vader nu uitbehandeld is en dat er een prognose van maar weken is. Het lijkt zo onwerkelijk nietwaar? Terwijl je ziet dat hij ziek is en achteruit gaat en toch, hij is er nog. Het is zo'n vreemd idee dat hij er over enkele weken niet meer is. Dat vond ik ook erg onwerkelijk. Aan de ene kant besef je het. Aan de andere kant niet. Je word ook geleefd tijdens een dergelijk ziekteproces.
Heel lief van je trouwens dat je meedoet aan dat Granny-project van Dorcas. Maar je hoeft je eigen verdriet niet te relativeren hoor. Je krijgt heel wat voor de kiezen nu en iemand anders hun situatie is niet erger, gelijke erg of minder erg. Gewoon anders. Jij hebt recht op je eigen verdriet.
Heel herkenbaar trouwens dat je zegt dat je je slecht kunt concentreren. Ik ben een enorme leesfan en lees veel en snel, maar tijdens de ziekte van en na het overlijden van mijn moeder heb ik maanden concentratieproblemen gehad. Ik kon geen boek meer lezen.
@Lapin: ik vind het heel sterk van je dat je denkt om vrijwillige stervensbegeleiding te gaan doen.Razend knap, ik zou het niet kunnen. Ik heb zoveel ellende in mijn hoofd zitten van het proces bij mijn ouders. En het feit dat ik een zus heb met een chronische vorm van leukemie en een schoonmoeder die momenteel weer in de stress zit omdat haar kanker terug is, maken dat gewoon onmogelijk. Ik hoop dat het bij mijn schoonmoeder nog meevalt, maar ben er (mede door mijn eigen grimmige ervaringen) niet gerust op. Volgende week horen we meer.
En natuurlijk is je verdriet naar een jaar niet over. Het went eigenlijk nooit. Bij de leuke dingen die je meemaakt denk je:"wat had ik ze hier graag bij gehad" en bij vervelende dingen denk je:"wat hadden ze hier van gevonden". Het is nooit klaar. De dood van je ouders is onomkeerbaar en slaat een gat, dat nooit meer gevuld wordt. Je moet op de resten van je oude leven een nieuw leven bouwen. En dat kost tijd.
@Lista: heel veel sterkte de komende dagen! Praat erover, schrijf erover, deel dingen met je familie.
Wat vreselijk naar dat je vader nu uitbehandeld is en dat er een prognose van maar weken is. Het lijkt zo onwerkelijk nietwaar? Terwijl je ziet dat hij ziek is en achteruit gaat en toch, hij is er nog. Het is zo'n vreemd idee dat hij er over enkele weken niet meer is. Dat vond ik ook erg onwerkelijk. Aan de ene kant besef je het. Aan de andere kant niet. Je word ook geleefd tijdens een dergelijk ziekteproces.
Heel lief van je trouwens dat je meedoet aan dat Granny-project van Dorcas. Maar je hoeft je eigen verdriet niet te relativeren hoor. Je krijgt heel wat voor de kiezen nu en iemand anders hun situatie is niet erger, gelijke erg of minder erg. Gewoon anders. Jij hebt recht op je eigen verdriet.
Heel herkenbaar trouwens dat je zegt dat je je slecht kunt concentreren. Ik ben een enorme leesfan en lees veel en snel, maar tijdens de ziekte van en na het overlijden van mijn moeder heb ik maanden concentratieproblemen gehad. Ik kon geen boek meer lezen.
@Lapin: ik vind het heel sterk van je dat je denkt om vrijwillige stervensbegeleiding te gaan doen.Razend knap, ik zou het niet kunnen. Ik heb zoveel ellende in mijn hoofd zitten van het proces bij mijn ouders. En het feit dat ik een zus heb met een chronische vorm van leukemie en een schoonmoeder die momenteel weer in de stress zit omdat haar kanker terug is, maken dat gewoon onmogelijk. Ik hoop dat het bij mijn schoonmoeder nog meevalt, maar ben er (mede door mijn eigen grimmige ervaringen) niet gerust op. Volgende week horen we meer.
En natuurlijk is je verdriet naar een jaar niet over. Het went eigenlijk nooit. Bij de leuke dingen die je meemaakt denk je:"wat had ik ze hier graag bij gehad" en bij vervelende dingen denk je:"wat hadden ze hier van gevonden". Het is nooit klaar. De dood van je ouders is onomkeerbaar en slaat een gat, dat nooit meer gevuld wordt. Je moet op de resten van je oude leven een nieuw leven bouwen. En dat kost tijd.
@Lista: heel veel sterkte de komende dagen! Praat erover, schrijf erover, deel dingen met je familie.
woensdag 28 november 2007 om 14:10
Hoi allemaal,
Vanmorgen was ik even bij mijn schoonvader op bezoek, ik werk zelf in het ziekenhuis waar hij ligt dus even binnenwippen tussendoor is mogelijk.
Net op het moment dat ik er was kwam de chirurg even binnen voor een gesprek. Volgens schoonvader moest het zo zijn dat ik er net was toen de dokter kwam. Uitslag PA was binnen maar hij wilde nog eerst wat aanvullend PA onderzoek. Dit kan nog enkele dagen duren. Gelukkig mag schoonvader morgen lekker naar huis. Hechtingen moeten er nog uit maar dat kan poliklinisch. Ook krijgt hij nog een gesprek met chirurg over de definitieve uitslag en over nog een eventuele behandeling met chemo. Dit moet nog eerst besproken worden in een oncologisch spreekuur.
Maar nu eerst lekker naar huis, dat is al een hele stap!
Schoonvader krijgt wel Morfine, in de vorm van pleisters.
Pyridine,
vreselijk dat er nu dan toch over een aantal weken gesproken wordt. Dan wordt het zo definitief he? Wij hebben nog helemaal geen prognose gehoord en dan schuif je het toch maar weer voor je uit, we weten heus wel dat het een keer gaat gebeuren maar nu denken we nog steeds, als hij nou het voorjaar nog eens zou halen, als hij dit en als hij dat........
En dan wordt alle hoop de bodem ingeslagen......... Sterkte de komende tijd.
Lapin,
Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm tegen de feestdagen opziet. En dat je nu zo aan je moeder denkt. Ik denk dat iedereen tegen deze dagen opziet. Wij hebben ook besloten om deze kerst met de hele familie van mijn man bij elkaar te zijn. Dus mijn schoonvader en schoonmoeder en hun kinderen en kleinkinderen. Gewoon met het idee dat dit de laatste kerst samen kan zijn. Wel moeilijk hoor!
Bammie,
Jij hebt nog 2 kleine kinderen, vreselijk dat ze hun opa bijna niet zullen kennen en ook voor je vader heel erg dat hij ze waarschijnlijk niet zal zien opgroeien.
Longvlieskanker: is dat niet zoiets als de schildersziekte? Hoor je niet zo veel over he? Jullie veel sterkte nogmaals!
Fijn dat we hier allemaal ons verhaal een beetje kwijt kunnen. Je praat er wel over met mensen maar dat ik even en dan wordt er al snel weer over een ander onderwerp gepraat. Het onderwerp kanker gaan de mensen toch het liefst uit de weg. Fijn dat het hier wel kan!!
Groetjes, Wilma.
Vanmorgen was ik even bij mijn schoonvader op bezoek, ik werk zelf in het ziekenhuis waar hij ligt dus even binnenwippen tussendoor is mogelijk.
Net op het moment dat ik er was kwam de chirurg even binnen voor een gesprek. Volgens schoonvader moest het zo zijn dat ik er net was toen de dokter kwam. Uitslag PA was binnen maar hij wilde nog eerst wat aanvullend PA onderzoek. Dit kan nog enkele dagen duren. Gelukkig mag schoonvader morgen lekker naar huis. Hechtingen moeten er nog uit maar dat kan poliklinisch. Ook krijgt hij nog een gesprek met chirurg over de definitieve uitslag en over nog een eventuele behandeling met chemo. Dit moet nog eerst besproken worden in een oncologisch spreekuur.
Maar nu eerst lekker naar huis, dat is al een hele stap!
Schoonvader krijgt wel Morfine, in de vorm van pleisters.
Pyridine,
vreselijk dat er nu dan toch over een aantal weken gesproken wordt. Dan wordt het zo definitief he? Wij hebben nog helemaal geen prognose gehoord en dan schuif je het toch maar weer voor je uit, we weten heus wel dat het een keer gaat gebeuren maar nu denken we nog steeds, als hij nou het voorjaar nog eens zou halen, als hij dit en als hij dat........
En dan wordt alle hoop de bodem ingeslagen......... Sterkte de komende tijd.
Lapin,
Ik kan me heel goed voorstellen dat je enorm tegen de feestdagen opziet. En dat je nu zo aan je moeder denkt. Ik denk dat iedereen tegen deze dagen opziet. Wij hebben ook besloten om deze kerst met de hele familie van mijn man bij elkaar te zijn. Dus mijn schoonvader en schoonmoeder en hun kinderen en kleinkinderen. Gewoon met het idee dat dit de laatste kerst samen kan zijn. Wel moeilijk hoor!
Bammie,
Jij hebt nog 2 kleine kinderen, vreselijk dat ze hun opa bijna niet zullen kennen en ook voor je vader heel erg dat hij ze waarschijnlijk niet zal zien opgroeien.
Longvlieskanker: is dat niet zoiets als de schildersziekte? Hoor je niet zo veel over he? Jullie veel sterkte nogmaals!
Fijn dat we hier allemaal ons verhaal een beetje kwijt kunnen. Je praat er wel over met mensen maar dat ik even en dan wordt er al snel weer over een ander onderwerp gepraat. Het onderwerp kanker gaan de mensen toch het liefst uit de weg. Fijn dat het hier wel kan!!
Groetjes, Wilma.
woensdag 28 november 2007 om 14:53
Bij mij is het niet mijn vader maar mijn moeder.
Mijn moeder heeft slokdarmkanker, dat weten we sinds oktober vorig jaar. Na een lange periode van aanhoudende heesheid kregen we haar eindelijk naar de huisarts die haar direct doorverwees. Tumor in slokdarm was de oorzaak. De tumor is haar luchtpijp ingegroeid, daar is een buisje ingeplaatst zodat ze kan blijven ademen, 6x per dag moet ze 10 minuten aan een apparaat zout water inhaleren om de luchtpijp open te houden omdat hij zichzelf niet meer reinigt nu er een buisje inzit.
Bestralingen hebben de tumor ingekapseld, niet verwijderd, opereren is niet mogelijk. Die tumor zou sowieso nooit meer weg gaan. Begin dit jaar bleken er uitzaaïngen in haar longen. Mijn moeder heeft ingestemd deel te nemen aan een onderzoek met nieuwe nog niet geregistreerde chemo en kon toen ze bijna aan het einde van de 4e kuur zat niet meer lopen, helemaal niet meer bewegen, niet meer praten, ze was te benauwd. Niets meer, ze was helemaal op en stond bol van het vocht. Ik ben eerder teruggekomen van vakantie en schrok me rot. Ze werd elke dag door thuiszorg gewassen en aangekleed, mijn zus en ik hebben 2 maanden lang elke zondag het huishouden gedaan. Maar, ik heb zelf ook een gezin (2 kinderen) en een eigen zaak dus het werd me te zwaar. Nu komt er 4,5 uur per week een werkster van de thuiszorg.
Nu, 4 maanden na het stoppen met de chemo is ze er nog niet bovenop. Nog steeds komt de thuiszorg 3 ochtenden per week helpen met douchen. Haar haar begint gelukkig weer te groeien, al het vocht is ze kwijt. Maar aan het einde van de dag is ze kapot.
6 weken geleden waren haar longen schoon. Vorige week had ze weer een scan. De vlekken in haar longen waren terug. Groter, erger. Er is slechts één soort chemo die ze kan ondergaan, slaat bij 50% van de mensen aan. Als het niet aanslaat houdt het op. Dan is het wachten.
11 december kan ze beginnen, maar mama staat er verdeeld tegenover. Zo ziek als ze van die vorige chemo was, dat wil ze nooit meer. 4 maanden is ze vrij van uitzaaïngen geweest, is dat al die ellende van chemo waard? Uiteindelijk heeft ze een paar maanden extra gekregen, maar is ze zieker dan ze voor de chemo was. Heel dubbel. Ondertussen slikt ze al weken (maanden?) morfine tegen de pijn en is ze minstens 10 kilo afgevallen.
Ik ben er kapot van. Mijn zusje en broers ook. Mijn moeder wordt volgende week 62. Veel te jong. Mijn vader is 75 en heeft ook zijn eerste vrouw al verloren. Wat moet hij alleen?
Ze houden de moed erin. Mijn moeder is levenslustig. Onderneemt nog wel dingen, ook al is ze daarna kapot. Ze geeft niet op en is ook niet neerslachtig. Heel gek. Ze is niet bang om dood te gaan, dat zegt ze zelf. En ze hebben het wel goed samen, mijn ouders. Daar ben ik zo blij om. Zelfs nog gezellig, volgens mijn moeder.
En mijn ouders willen ook dat wij doorgaan. Niet bij de pakken neerzitten maar denken aan onze kinderen, ons gezin. Die mogen er niet onder lijden. We proberen het, maar het valt niet mee.
Gisteren hebben we met elkaar afgesproken met zijn allen Kerst te vieren (is altijd vrijblijvend bij ons). We hebben allemaal de angst dat het de laatste keer kan zijn.
Ik wilde hier niet lezen. Te aangrijpend. Ik wil niet lezen dat de vader van Lista is overleden. Ik wil niet lezen wat me nog te wachten staat. Liever steek ik mijn kop in het zand en geniet van het nu. Hoe moeilijk het ook is. Ik probeer te genieten van wat ik wel heb. Nu is ze er nog, ik mag van mama niet nu al treuren omdat ze dood gaat, dat wil ze niet, en ik doe mijn best.
Genieten van wat er nog is, niet treuren om wat nog komen gaat.
Het is zo moeilijk.
Mijn moeder heeft slokdarmkanker, dat weten we sinds oktober vorig jaar. Na een lange periode van aanhoudende heesheid kregen we haar eindelijk naar de huisarts die haar direct doorverwees. Tumor in slokdarm was de oorzaak. De tumor is haar luchtpijp ingegroeid, daar is een buisje ingeplaatst zodat ze kan blijven ademen, 6x per dag moet ze 10 minuten aan een apparaat zout water inhaleren om de luchtpijp open te houden omdat hij zichzelf niet meer reinigt nu er een buisje inzit.
Bestralingen hebben de tumor ingekapseld, niet verwijderd, opereren is niet mogelijk. Die tumor zou sowieso nooit meer weg gaan. Begin dit jaar bleken er uitzaaïngen in haar longen. Mijn moeder heeft ingestemd deel te nemen aan een onderzoek met nieuwe nog niet geregistreerde chemo en kon toen ze bijna aan het einde van de 4e kuur zat niet meer lopen, helemaal niet meer bewegen, niet meer praten, ze was te benauwd. Niets meer, ze was helemaal op en stond bol van het vocht. Ik ben eerder teruggekomen van vakantie en schrok me rot. Ze werd elke dag door thuiszorg gewassen en aangekleed, mijn zus en ik hebben 2 maanden lang elke zondag het huishouden gedaan. Maar, ik heb zelf ook een gezin (2 kinderen) en een eigen zaak dus het werd me te zwaar. Nu komt er 4,5 uur per week een werkster van de thuiszorg.
Nu, 4 maanden na het stoppen met de chemo is ze er nog niet bovenop. Nog steeds komt de thuiszorg 3 ochtenden per week helpen met douchen. Haar haar begint gelukkig weer te groeien, al het vocht is ze kwijt. Maar aan het einde van de dag is ze kapot.
6 weken geleden waren haar longen schoon. Vorige week had ze weer een scan. De vlekken in haar longen waren terug. Groter, erger. Er is slechts één soort chemo die ze kan ondergaan, slaat bij 50% van de mensen aan. Als het niet aanslaat houdt het op. Dan is het wachten.
11 december kan ze beginnen, maar mama staat er verdeeld tegenover. Zo ziek als ze van die vorige chemo was, dat wil ze nooit meer. 4 maanden is ze vrij van uitzaaïngen geweest, is dat al die ellende van chemo waard? Uiteindelijk heeft ze een paar maanden extra gekregen, maar is ze zieker dan ze voor de chemo was. Heel dubbel. Ondertussen slikt ze al weken (maanden?) morfine tegen de pijn en is ze minstens 10 kilo afgevallen.
Ik ben er kapot van. Mijn zusje en broers ook. Mijn moeder wordt volgende week 62. Veel te jong. Mijn vader is 75 en heeft ook zijn eerste vrouw al verloren. Wat moet hij alleen?
Ze houden de moed erin. Mijn moeder is levenslustig. Onderneemt nog wel dingen, ook al is ze daarna kapot. Ze geeft niet op en is ook niet neerslachtig. Heel gek. Ze is niet bang om dood te gaan, dat zegt ze zelf. En ze hebben het wel goed samen, mijn ouders. Daar ben ik zo blij om. Zelfs nog gezellig, volgens mijn moeder.
En mijn ouders willen ook dat wij doorgaan. Niet bij de pakken neerzitten maar denken aan onze kinderen, ons gezin. Die mogen er niet onder lijden. We proberen het, maar het valt niet mee.
Gisteren hebben we met elkaar afgesproken met zijn allen Kerst te vieren (is altijd vrijblijvend bij ons). We hebben allemaal de angst dat het de laatste keer kan zijn.
Ik wilde hier niet lezen. Te aangrijpend. Ik wil niet lezen dat de vader van Lista is overleden. Ik wil niet lezen wat me nog te wachten staat. Liever steek ik mijn kop in het zand en geniet van het nu. Hoe moeilijk het ook is. Ik probeer te genieten van wat ik wel heb. Nu is ze er nog, ik mag van mama niet nu al treuren omdat ze dood gaat, dat wil ze niet, en ik doe mijn best.
Genieten van wat er nog is, niet treuren om wat nog komen gaat.
Het is zo moeilijk.
woensdag 28 november 2007 om 15:43
Mijn vader is 57 jaar, ik ben 25.
Het begon met wat pijn in de schouder in januari, de dokter dacht aan een slijmbeursontsteking. Maar de pijn bleef, uiteindelijk is zijn bloed geprikt en zijn we in de medische molen terecht gekomen. In eerste instantie bleek dat hij chronische leukemie had. Dat kan je jaren hebben zonder er iets van te merken en je kan er ook oud mee worden, dus we waren best 'opgelucht'. De pijn in zijn schouder was daarmee alleen niet verklaard. Na verder onderzoek bleek dat een uitzaaiing te zijn.
14 maart 2007, ik zal de dag nooit vergeten, hoorden we dat hij longkanker heeft en dat we in maanden moesten denken.
Hij heeft eerst 4 chemokuren gehad, een hele zware tijd. Hij had alle bijwerkingen die je maar kon hebben. Van wat pijn in zijn schouder naar opeens doodziek. De eerste twee kuren sloegen goed aan, de tumor was zelfs de helft kleiner. Na de laatste twee kuren bleken er toch weer uitzaaiingen bij te zijn gekomen.
Ondanks dat je nergens meer op hoopt, was dat toch weer een enorme klap. Al die tijd leefde mijn vader naar 1 dag in augustus, dan zou mijn zus trouwen. Dat is gebeurt en hij was er de hele dag bij en heeft haar weggegeven. Hele emotionele dag, maar een prachtige herinnering voor ons allemaal. In september zijn we met de hele familie twee weken naar Spanje geweest. Met mijn broer en zussen, neefjes en nichtjes heel bijzonder. Sindsdien is hij alleen maar achteruit gegaan en kan elke week iets minder.
Intussen staat mijn leven stil en ervaar dat de rest van de wereld en dat van je vrienden vooral gewoon doordraait, iets wat ik niet altijd gemakkelijk vind. Komt jullie dit bekend voor?
Fijn om mijn verhaal hier kwijt te kunnen.
@Bammetje, jouw verhaal lijkt qua tijdslijn en ziektebeeld wel identiek aan de mijne..
Het begon met wat pijn in de schouder in januari, de dokter dacht aan een slijmbeursontsteking. Maar de pijn bleef, uiteindelijk is zijn bloed geprikt en zijn we in de medische molen terecht gekomen. In eerste instantie bleek dat hij chronische leukemie had. Dat kan je jaren hebben zonder er iets van te merken en je kan er ook oud mee worden, dus we waren best 'opgelucht'. De pijn in zijn schouder was daarmee alleen niet verklaard. Na verder onderzoek bleek dat een uitzaaiing te zijn.
14 maart 2007, ik zal de dag nooit vergeten, hoorden we dat hij longkanker heeft en dat we in maanden moesten denken.
Hij heeft eerst 4 chemokuren gehad, een hele zware tijd. Hij had alle bijwerkingen die je maar kon hebben. Van wat pijn in zijn schouder naar opeens doodziek. De eerste twee kuren sloegen goed aan, de tumor was zelfs de helft kleiner. Na de laatste twee kuren bleken er toch weer uitzaaiingen bij te zijn gekomen.
Ondanks dat je nergens meer op hoopt, was dat toch weer een enorme klap. Al die tijd leefde mijn vader naar 1 dag in augustus, dan zou mijn zus trouwen. Dat is gebeurt en hij was er de hele dag bij en heeft haar weggegeven. Hele emotionele dag, maar een prachtige herinnering voor ons allemaal. In september zijn we met de hele familie twee weken naar Spanje geweest. Met mijn broer en zussen, neefjes en nichtjes heel bijzonder. Sindsdien is hij alleen maar achteruit gegaan en kan elke week iets minder.
Intussen staat mijn leven stil en ervaar dat de rest van de wereld en dat van je vrienden vooral gewoon doordraait, iets wat ik niet altijd gemakkelijk vind. Komt jullie dit bekend voor?
Fijn om mijn verhaal hier kwijt te kunnen.
@Bammetje, jouw verhaal lijkt qua tijdslijn en ziektebeeld wel identiek aan de mijne..
