Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
vrijdag 15 oktober 2010 om 08:06
even over de hond..
is het een pup met stamboom ? Zo ja, dan staat erop de stamboom de naam van de eigenaar (in ons geval ben ik de eigenaar van onze hond en mochten wij uit elkaar gaan is hij van mij).. Zo nee dan moet je dit in overleg doen..
Verder kan ik alleen maar zeggen.. pak je spullen en ga ! Dit is een ongezonde situatie waarin je gaat zitten als je blijft. Beschadigt gezin, een vrouw die je amper kent met weet ik wat voor een problematieken, een partner die niet met jou overlegd dat ze uberhaupt komt maar het gewoon beslist.. Dit klopt toch niet ?!
is het een pup met stamboom ? Zo ja, dan staat erop de stamboom de naam van de eigenaar (in ons geval ben ik de eigenaar van onze hond en mochten wij uit elkaar gaan is hij van mij).. Zo nee dan moet je dit in overleg doen..
Verder kan ik alleen maar zeggen.. pak je spullen en ga ! Dit is een ongezonde situatie waarin je gaat zitten als je blijft. Beschadigt gezin, een vrouw die je amper kent met weet ik wat voor een problematieken, een partner die niet met jou overlegd dat ze uberhaupt komt maar het gewoon beslist.. Dit klopt toch niet ?!
zaterdag 16 oktober 2010 om 08:03
Hoi allemaal,
Ik ben donderdagavond vertrokken. In de eerste instantie wilde mijn vriend (inmiddels ex) wachten tot vandaag. Samen mijn spullen inpakken en dat hij me dan terug zou brengen naar mijn moeder.
Maar ik trok het niet en een goede vriend heeft me 's avonds laat opgehaald. Ik zou anders vrijdag alleen maar in de stress zitten en proberen op mijn vriend in te praten...
Donderdag begin van de avond was loodzwaar. Mijn vriend zelf stortte ook in. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Hij is toen naar zijn ouders gegaan en heeft de pup meegenomen...(dat was kut trouwens, maar ja...). Daarna weinig contact, alleen begrepen dat het van zijn kant niet meer goed zou komen. Ik snap ook wel dat de wereld compleet moet veranderen als we het zouden willen samen en op deze manier wil ik het niet.
Gisteren veel huilbuien en slecht geslapen vannacht.
Ik geloof niet dat mijn ex-vriend begrijpt hoeveel impact dit heeft op mij en mijn leven. Hoe ingrijpend dit voor me is.
In 2,5 jaar heb ik op 3 verschillende adressen gewoond en ik voel me nu nergens thuis. Ik zie het niet zitten om alle spullen wéér in te ruimen. Mijn moeder heeft een eengezinswoning, maar geen opslag voor al mijn spullen. Als ik het niet kwijt kan zal ik maar een opslag huren...Maar ik zie het allemaal niet zitten. Voel me ontheemd en ontvreemd. Ik voel me hier wel op mijn gemak hoor, maar ik zie op tegen het vinden van een baan (ben nooit lang werkeloos geweest, maar moet wel weer full time werken).
Tuurlijk wil ik weer zelfstandig worden, maar ik zie overal tegenop. Voel me somber en niet gemotiveerd. Mijn thuis was dáár en na zo'n korte tijd kiest mijn vriend ervoor om mij uit huis te zetten voor een vrouw met 4 kinderen. Hoe idioot. Dat het uberhaupt bij hem op komt.
Maar het is nu nog zo vers en pijnlijk en ik zou niets liever willen dan dat het uiteindelijk goed komt tussen ons. Vreemd, maar menselijk.
Ik zal idd full time zal gaan werken, maar moet echt een baan vinden die bij mij past en dat is niet makkelijk in deze provincie. Gemotiveerd raken om weer te werken en zoeken dus! Ik heb er niet echt problemen in gezien om bij iemand in te gaan wonen, ik zat financieel juist onder de pannen en kon mezelf op creatief gebied verder ontplooien. Nooit verwacht dat ik zo snel alweer op straat zou staan en dan hierom ook nog.
Wat me zo 'tegenvalt' nu is dat het toch echt heel ingrijpend is op mijzelf, mijn leven en mijn gevoel.
Ik heb trouwens ook nog met zijn moeder gesproken. De pup zal daar gaan wonen en dat is fijn. De fokker staat trouwens aan mijn kant en ik ben uitgenodigd om te komen fotograferen voor zijn website. Ook bood hij me een nieuwe pup aan, maar ik weet niet of ik dat kan ivm werk en huisvesting.
Goed, dit was het weer even voor nu. Bedankt nog voor de berichtjes die geplaatst zijn afgelopen dagen.
Ik ben donderdagavond vertrokken. In de eerste instantie wilde mijn vriend (inmiddels ex) wachten tot vandaag. Samen mijn spullen inpakken en dat hij me dan terug zou brengen naar mijn moeder.
Maar ik trok het niet en een goede vriend heeft me 's avonds laat opgehaald. Ik zou anders vrijdag alleen maar in de stress zitten en proberen op mijn vriend in te praten...
Donderdag begin van de avond was loodzwaar. Mijn vriend zelf stortte ook in. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Hij is toen naar zijn ouders gegaan en heeft de pup meegenomen...(dat was kut trouwens, maar ja...). Daarna weinig contact, alleen begrepen dat het van zijn kant niet meer goed zou komen. Ik snap ook wel dat de wereld compleet moet veranderen als we het zouden willen samen en op deze manier wil ik het niet.
Gisteren veel huilbuien en slecht geslapen vannacht.
Ik geloof niet dat mijn ex-vriend begrijpt hoeveel impact dit heeft op mij en mijn leven. Hoe ingrijpend dit voor me is.
In 2,5 jaar heb ik op 3 verschillende adressen gewoond en ik voel me nu nergens thuis. Ik zie het niet zitten om alle spullen wéér in te ruimen. Mijn moeder heeft een eengezinswoning, maar geen opslag voor al mijn spullen. Als ik het niet kwijt kan zal ik maar een opslag huren...Maar ik zie het allemaal niet zitten. Voel me ontheemd en ontvreemd. Ik voel me hier wel op mijn gemak hoor, maar ik zie op tegen het vinden van een baan (ben nooit lang werkeloos geweest, maar moet wel weer full time werken).
Tuurlijk wil ik weer zelfstandig worden, maar ik zie overal tegenop. Voel me somber en niet gemotiveerd. Mijn thuis was dáár en na zo'n korte tijd kiest mijn vriend ervoor om mij uit huis te zetten voor een vrouw met 4 kinderen. Hoe idioot. Dat het uberhaupt bij hem op komt.
Maar het is nu nog zo vers en pijnlijk en ik zou niets liever willen dan dat het uiteindelijk goed komt tussen ons. Vreemd, maar menselijk.
Ik zal idd full time zal gaan werken, maar moet echt een baan vinden die bij mij past en dat is niet makkelijk in deze provincie. Gemotiveerd raken om weer te werken en zoeken dus! Ik heb er niet echt problemen in gezien om bij iemand in te gaan wonen, ik zat financieel juist onder de pannen en kon mezelf op creatief gebied verder ontplooien. Nooit verwacht dat ik zo snel alweer op straat zou staan en dan hierom ook nog.
Wat me zo 'tegenvalt' nu is dat het toch echt heel ingrijpend is op mijzelf, mijn leven en mijn gevoel.
Ik heb trouwens ook nog met zijn moeder gesproken. De pup zal daar gaan wonen en dat is fijn. De fokker staat trouwens aan mijn kant en ik ben uitgenodigd om te komen fotograferen voor zijn website. Ook bood hij me een nieuwe pup aan, maar ik weet niet of ik dat kan ivm werk en huisvesting.
Goed, dit was het weer even voor nu. Bedankt nog voor de berichtjes die geplaatst zijn afgelopen dagen.
zaterdag 16 oktober 2010 om 08:12
Okay de vraag die me nu nog bezighoud is:
Iemand die een soort van beroertes heeft gehad en moet revalideren in een centrum, die al maanden in de clinch ligt met haar ex, die 4 kinderen heeft met allemaal hun eigen dingen en problemen, die arbeidsongeschikt is en huuracherstand opgebouwd heeft, en dus in de penarie zit wat betreft huisvesting.
En ik? Ik vind mezelf best zielig soms. Slachtoffer van de situatie misschien? Ik vind het verschrikkelijk wat mijn vriend me heeft aangedaan. Ik heb geen baan, geen inkomen, geen echt dak boven mijn hoofd en ik weet niet hoe lang dit zo zal zijn, maar het zal niet binnen 2 weken geregeld zijn.
Misschien kun je de situaties niet met elkaar vergelijken.,,,
Ik ben lichamelijk gezond (heb wel veel psychische problematiek achter de rug, maar die heeft niets te maken met de relaties die ik heb gehad), kan werken en heb mijn moeder en zusje die voor me klaar staan. Gelukkig ook geen kinderen waar ik ook nog eens voor moet zorgen,
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Ik schrijf dit even op zoals het door mijn hoofd gaat hoor. Ik weet niet of jullie er iets van kunnen bakken, maar ik ben momenteel best wel door de war.
Iemand die een soort van beroertes heeft gehad en moet revalideren in een centrum, die al maanden in de clinch ligt met haar ex, die 4 kinderen heeft met allemaal hun eigen dingen en problemen, die arbeidsongeschikt is en huuracherstand opgebouwd heeft, en dus in de penarie zit wat betreft huisvesting.
En ik? Ik vind mezelf best zielig soms. Slachtoffer van de situatie misschien? Ik vind het verschrikkelijk wat mijn vriend me heeft aangedaan. Ik heb geen baan, geen inkomen, geen echt dak boven mijn hoofd en ik weet niet hoe lang dit zo zal zijn, maar het zal niet binnen 2 weken geregeld zijn.
Misschien kun je de situaties niet met elkaar vergelijken.,,,
Ik ben lichamelijk gezond (heb wel veel psychische problematiek achter de rug, maar die heeft niets te maken met de relaties die ik heb gehad), kan werken en heb mijn moeder en zusje die voor me klaar staan. Gelukkig ook geen kinderen waar ik ook nog eens voor moet zorgen,
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Ik schrijf dit even op zoals het door mijn hoofd gaat hoor. Ik weet niet of jullie er iets van kunnen bakken, maar ik ben momenteel best wel door de war.
zaterdag 16 oktober 2010 om 08:26
Adem in, adem uit, adem in, adem uit.....
Je klinkt inderdaad wat warrig en dat lijkt me volkomen normaal. Misschien helpt het je wat dingen op een rij te zetten als je prioriteiten gaat stellen?
Ik zou zeggen eerste doel: nieuwe woonruimte regelen en zorgen dat je daar een plek van maakt die helemaal naar JOU zin is.
Waar je mag doen wat jij wil en waar je jezelf kunt zijn.
Waar je niet meer zomaar iemand bent die zo aan de kant geschoven wordt maar echt, echt, echt degene waar het om draait.
Het duurt misschien even maar ik geloof dat jij een leuk mens bent dat heus de liefde gaat vinden die ze verdiend.
Je klinkt inderdaad wat warrig en dat lijkt me volkomen normaal. Misschien helpt het je wat dingen op een rij te zetten als je prioriteiten gaat stellen?
Ik zou zeggen eerste doel: nieuwe woonruimte regelen en zorgen dat je daar een plek van maakt die helemaal naar JOU zin is.
Waar je mag doen wat jij wil en waar je jezelf kunt zijn.
Waar je niet meer zomaar iemand bent die zo aan de kant geschoven wordt maar echt, echt, echt degene waar het om draait.
Het duurt misschien even maar ik geloof dat jij een leuk mens bent dat heus de liefde gaat vinden die ze verdiend.
zaterdag 16 oktober 2010 om 09:18
Nou in dit geval ging dat dus niet goed, Malu.
Ik heb ook altijd full time gewerkt en dit beviel goed hoor, maar woonde toen ook samen met mijn toenmalige vriend. Hadden het niet breed, maar het ging.
Op een gegeven moment ging het uit en ik ben toen bij moeders ingetrokken. Mijn contract liep af en ik ben toen bij een andere werkgever terecht gekomen. Kon daar alleen part-time en kwam wel rond samen met mijn moeder, maar als ik weer op mezelf wilde moest ik wel geld hebben. En bovendien waren er wachtlijsten.
Uiteindelijk full-time werk gevonden en hoog genoeg op de wachtlijst gekomen. Eigen huisje en daar dus een klein jaar gewoond. Ik heb 2 jaar geleden dus mijn ex ontmoet en afgelopen zomer besloten om te gaan samenwonen.
Ik heb dus mijn net verworven zelfstandigheid opgegeven voor een hele grote liefde. Achteraf had ik beter naar mijn gevoel moeten luisteren.Maar dat is achteraf.
Inmiddels zal ik wel hoger aan die wachtlijst staan en sneller een eigen woning krijgen. En dan hoop ik dat ik dit kan betalen als ik eenmaal een full-time baan heb. Ik zal wel moeten ja...Geen idee wat ik wil of waar ik moet beginnen, wat ik moet aanpakken (alleen voor het geld, of iets waar ik het echt naar mijn zin heb), hoe lang het dan duurt, etc.
Maar dan zal het idd echt mijn huisje worden, als ik wat geld heb en zo...Maar dat lijkt nu nog onwijs ver weg en nauwelijks haalbaar.
Ik heb ook altijd full time gewerkt en dit beviel goed hoor, maar woonde toen ook samen met mijn toenmalige vriend. Hadden het niet breed, maar het ging.
Op een gegeven moment ging het uit en ik ben toen bij moeders ingetrokken. Mijn contract liep af en ik ben toen bij een andere werkgever terecht gekomen. Kon daar alleen part-time en kwam wel rond samen met mijn moeder, maar als ik weer op mezelf wilde moest ik wel geld hebben. En bovendien waren er wachtlijsten.
Uiteindelijk full-time werk gevonden en hoog genoeg op de wachtlijst gekomen. Eigen huisje en daar dus een klein jaar gewoond. Ik heb 2 jaar geleden dus mijn ex ontmoet en afgelopen zomer besloten om te gaan samenwonen.
Ik heb dus mijn net verworven zelfstandigheid opgegeven voor een hele grote liefde. Achteraf had ik beter naar mijn gevoel moeten luisteren.Maar dat is achteraf.
Inmiddels zal ik wel hoger aan die wachtlijst staan en sneller een eigen woning krijgen. En dan hoop ik dat ik dit kan betalen als ik eenmaal een full-time baan heb. Ik zal wel moeten ja...Geen idee wat ik wil of waar ik moet beginnen, wat ik moet aanpakken (alleen voor het geld, of iets waar ik het echt naar mijn zin heb), hoe lang het dan duurt, etc.
Maar dan zal het idd echt mijn huisje worden, als ik wat geld heb en zo...Maar dat lijkt nu nog onwijs ver weg en nauwelijks haalbaar.
zaterdag 16 oktober 2010 om 09:25
quote:dreamlogic schreef op 16 oktober 2010 @ 08:12:
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Sta mij toe te zeggen: je bent niet goed wijs dat dit door je hoofd gaat
De man is Damocles niet en bovendien zijn er talloze manieren om de relatie met jou goed te houden en tegelijkertijd die dame bij te staan. Ik denk dat jouw exvriend vooral zichzelf graag heel belangrijk wil voelen. En wanneer ben je belangrijker dan wanneer je een vrouw, vier kinderen en een hond in huis neemt? En dat ook nog eens vlak voor kerstmis. Werkelijk, hoor je de Coca Cola kerstman al aan komen vliegen?
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Sta mij toe te zeggen: je bent niet goed wijs dat dit door je hoofd gaat
De man is Damocles niet en bovendien zijn er talloze manieren om de relatie met jou goed te houden en tegelijkertijd die dame bij te staan. Ik denk dat jouw exvriend vooral zichzelf graag heel belangrijk wil voelen. En wanneer ben je belangrijker dan wanneer je een vrouw, vier kinderen en een hond in huis neemt? En dat ook nog eens vlak voor kerstmis. Werkelijk, hoor je de Coca Cola kerstman al aan komen vliegen?
zaterdag 16 oktober 2010 om 09:46
zaterdag 16 oktober 2010 om 11:17
quote:dreamlogic schreef op 16 oktober 2010 @ 09:18:
Inmiddels zal ik wel hoger aan die wachtlijst staan en sneller een eigen woning krijgen. En dan hoop ik dat ik dit kan betalen als ik eenmaal een full-time baan heb. Ik zal wel moeten ja...Geen idee wat ik wil of waar ik moet beginnen, wat ik moet aanpakken (alleen voor het geld, of iets waar ik het echt naar mijn zin heb), hoe lang het dan duurt, etc.
Maar dan zal het idd echt mijn huisje worden, als ik wat geld heb en zo...Maar dat lijkt nu nog onwijs ver weg en nauwelijks haalbaar.Ik heb ook jarenlang op een wachtlijst gestaan en vorig jaar eindelijk mijn huurwoning gekregen. Ik werk fulltime voor niet al te veel, maar ik kom rond. Met geld komt het echt wel goed!
Inmiddels zal ik wel hoger aan die wachtlijst staan en sneller een eigen woning krijgen. En dan hoop ik dat ik dit kan betalen als ik eenmaal een full-time baan heb. Ik zal wel moeten ja...Geen idee wat ik wil of waar ik moet beginnen, wat ik moet aanpakken (alleen voor het geld, of iets waar ik het echt naar mijn zin heb), hoe lang het dan duurt, etc.
Maar dan zal het idd echt mijn huisje worden, als ik wat geld heb en zo...Maar dat lijkt nu nog onwijs ver weg en nauwelijks haalbaar.Ik heb ook jarenlang op een wachtlijst gestaan en vorig jaar eindelijk mijn huurwoning gekregen. Ik werk fulltime voor niet al te veel, maar ik kom rond. Met geld komt het echt wel goed!
zaterdag 16 oktober 2010 om 11:47
quote:wuiles schreef op 16 oktober 2010 @ 09:25:
[...]
Sta mij toe te zeggen: je bent niet goed wijs dat dit door je hoofd gaat
De man is Damocles niet en bovendien zijn er talloze manieren om de relatie met jou goed te houden en tegelijkertijd die dame bij te staan. Ik denk dat jouw exvriend vooral zichzelf graag heel belangrijk wil voelen. En wanneer ben je belangrijker dan wanneer je een vrouw, vier kinderen en een hond in huis neemt? En dat ook nog eens vlak voor kerstmis. Werkelijk, hoor je de Coca Cola kerstman al aan komen vliegen?
Wuiles is weer eens to the point en zo waar!
Ik vind het heel rot voor je dat je vriend voor die ander gekozen heeft. Hij heeft daarmee zijn partner dakloos gemaakt. Hij ziet jou overduidelijk niet als het belangrijkste in zijn leven. Dat is zijn vriendin met 4 kinderen die doorlopend een puinhoop van haar leven maakt.
Fijn dat hij jou alles op heeft laten geven in je leven voor deze droeftoeter. Blijf er ver van, droog je tranen en zorg dat je zelf alles weer op rit krijgt. Ik snap dat je heel boos bent op hem, maar hij krijgt de komende tijd wel genoeg met haar te stellen en al haar kinderen. Hij is een grote ego-tripper.
[...]
Sta mij toe te zeggen: je bent niet goed wijs dat dit door je hoofd gaat
De man is Damocles niet en bovendien zijn er talloze manieren om de relatie met jou goed te houden en tegelijkertijd die dame bij te staan. Ik denk dat jouw exvriend vooral zichzelf graag heel belangrijk wil voelen. En wanneer ben je belangrijker dan wanneer je een vrouw, vier kinderen en een hond in huis neemt? En dat ook nog eens vlak voor kerstmis. Werkelijk, hoor je de Coca Cola kerstman al aan komen vliegen?
Wuiles is weer eens to the point en zo waar!
Ik vind het heel rot voor je dat je vriend voor die ander gekozen heeft. Hij heeft daarmee zijn partner dakloos gemaakt. Hij ziet jou overduidelijk niet als het belangrijkste in zijn leven. Dat is zijn vriendin met 4 kinderen die doorlopend een puinhoop van haar leven maakt.
Fijn dat hij jou alles op heeft laten geven in je leven voor deze droeftoeter. Blijf er ver van, droog je tranen en zorg dat je zelf alles weer op rit krijgt. Ik snap dat je heel boos bent op hem, maar hij krijgt de komende tijd wel genoeg met haar te stellen en al haar kinderen. Hij is een grote ego-tripper.
Nope
zaterdag 16 oktober 2010 om 12:45
Ik heb dit topic doorgelezen en mijn mond hangt open van verbazing. Het lijkt wel een aflevering van GTST. Dreamlogic, heel veel sterkte. Wat die vriend van jou doet is echt ongelofelijk. Verder heeft Wuiles het al prachtig verwoord (alweer) dus voeg ik daar maar even niets aan toe.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
zaterdag 16 oktober 2010 om 12:53
Gelukkig komt hij over een uurtje mijn spullen brengen. Hij heeft 90 procent meegenomen zegt hij. Die andere 10 procent kan ik misschien zelf nog ophalen, daar laten of hij komt het nog eens brengen.
Ik verwacht niet veel drama, maar nog wel wat gesprekken.
Mijn moeder vind het vreselijk haar dochter zo ongelukkig te zien. Gisteravond ook flink doorheen en zij wil ook nog wel even een hartig woordje met hem spreken. Of hij zich wel realiseert wat hij z'n vriendin aangedaan heeft, hoeveel impact het heeft, etc. Maar hij sleept ook mijn moeder hierin mee. Hij gaat er tenslotte vanuit dat ik wel voor onbepaalde tijd hier terecht kan.
Wat ik raar vind is dat hij het gewoon overweegt en doorzet. Dat het in z'n hoofd opgekomen is dat iemand door hem geholpen moet worden en dat daarvoor zijn vriendin tijdelijk (dat was zijn idee he, misschien wel voor een half jaar of langer) maar uit logeren gaat. Dat hij dat al overweegt is van de gekken.
Aan de andere kant, soms denk ik écht wel eens dat ik egoistisch ben geweest. Ik heb die vrouw niet willen opnemen met haar kinderen, ik wilde het niet hebben. Ik wou geen andere vrouw in huis die keihard hulp nodig heeft, ik wou geen arme kinderen in huis die niks meer hebben.
Er is zo'n klein stemmetje wat je neerhaalt: je denkt alleen maar aan jezelf.
Gelukkig luister ik maar kort naar dat stemmetje...en doe ik er ook niks mee.
Ik verwacht niet veel drama, maar nog wel wat gesprekken.
Mijn moeder vind het vreselijk haar dochter zo ongelukkig te zien. Gisteravond ook flink doorheen en zij wil ook nog wel even een hartig woordje met hem spreken. Of hij zich wel realiseert wat hij z'n vriendin aangedaan heeft, hoeveel impact het heeft, etc. Maar hij sleept ook mijn moeder hierin mee. Hij gaat er tenslotte vanuit dat ik wel voor onbepaalde tijd hier terecht kan.
Wat ik raar vind is dat hij het gewoon overweegt en doorzet. Dat het in z'n hoofd opgekomen is dat iemand door hem geholpen moet worden en dat daarvoor zijn vriendin tijdelijk (dat was zijn idee he, misschien wel voor een half jaar of langer) maar uit logeren gaat. Dat hij dat al overweegt is van de gekken.
Aan de andere kant, soms denk ik écht wel eens dat ik egoistisch ben geweest. Ik heb die vrouw niet willen opnemen met haar kinderen, ik wilde het niet hebben. Ik wou geen andere vrouw in huis die keihard hulp nodig heeft, ik wou geen arme kinderen in huis die niks meer hebben.
Er is zo'n klein stemmetje wat je neerhaalt: je denkt alleen maar aan jezelf.
Gelukkig luister ik maar kort naar dat stemmetje...en doe ik er ook niks mee.
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:26
Hoi Dreamlogic, dit is nou typisch een geval waarin degene die goed haar best doet, onafhankelijk kan zijn, zichzelf goed probeert te redden en verstandige keuzes maakt en echt gaat voor de liefde het aflegt tegen iemand die een puinhoop van haar leven maakt, na vele jaren nog steeds verkeerde keuze na verkeerde keuze maakt, kinderen heeft van al heel veel verschillende mannen, waarbij alle mogelijke andere wegen tot betere hulp worden afgewezen en waarbij de vriendin van een partner totaal emotioneel als wel nu letterlijk buiten de deur wordt gewerkt door iemand die een beroep doet op de reddersrol van een man.
Die man was jouw vriend, jouw toeverlaat, degene waarbij je weer een warm huis wilde voelen en waarbij jij als onafhankelijke vrouw die al hard heeft gevochten in het leven en het altijd weer heeft gered het nu maar weer niet makkelijker mag krijgen maar waarbij door hem je zelfstandigheid wordt afgenomen en je gewoon even op zijn plaats wordt gezet door een man die de grootste lulsmoes die je je maar kan bedenken er tegen aan gooit. Namelijk jij redt je wel daarom gooi ik je weer terug in de afgrond tegenover één of ander hulpbehoevend vrouwtje wat hem als grote redder nodig heeft. En dat zeg ik nu even gechargeerd maar komt het in wezen wel op neer.
Jij hebt allerlei mogelijke oplossingen aangedragen, er was sowieso geen overleg mogelijk. Als je al 1 vrouw, 4 kinderen en een extra hond in huis er bij had gelaten had er echt nog heel veel meer moeten gebeuren dan dat jij een onmens zou zijn. Heel verstandig dat je dat niet zomaar wilde en een onmens dat ben je zeker weten niet! Juist dat jij daar maar mee bezig blijft pleit voor jezelf en absoluut niet voor hen. Denk er aan dat niemand van hen bezig is met jou. Niemand is bezig geweest met jouw verdriet of pijn, jouw verlies, jouw zorgen of angsten, het feit dat jij allerlei hulp wilde aanbieden en afwees. Je bestaat niet in hun wereld. Het is een wereld waarin de één leunt op de ander vanwege verkeerde motieven. Niet vanuit gelijkwaardigheid, niet vanuit denken in oplossingen, niet vanuit rekening houden met iedereen, niet vanuit vriendelijkheid, niet vanuit de partner leren kennen van degene waar je hulp van wilt.
Je zult het wellicht niet geloven maar ik heb heel veel meer respect voor jou dan voor haar. Jij probeert het zelf te rooien, je gelooft in het goede van de mens, je bent zelfstandig en probeert daar naar te handelen, maar vergis je niet, jij hebt net zoveel liefde nodig, vriendelijkheid, een eigen plek waar je je thuis voelt, dat het ook goed mag gaan met jou na allerlei problemen en het gaat er niet om wie het slechter heeft of beter, maar om de manier waarop je met je problemen om probeert te gaan.
Jij wordt ijskoud aan de straat gezet omdat iemand in zijn hoofd heeft gehaald dat het voor jou blijkbaar allemaal niet erg zou zijn. Natuurlijk is het voor jou erg. Zelfs hartstikke erg. Maar de één houdt zijn hoofd recht en probeert er wat van te maken en een ander valt in katzwijm bij de man van een ander. En dat is waar die ex van jou, jou nu precies van beschuldigd. Ik denk dat dit soort mannen houden van afhankelijke vrouwtjes waarbij ze een reddersrol kunnen spelen en de onafhankelijke, goed doordachte liefdevolle vrouwen nog even willen natrappen.
Oeps nu klink ik wel heel fel .
Maar ik heb het al zo vaak gezien dit soort dingen. Niet in de heftigheid van jouw verhaal maar wel in heel veel verschillende andere vormen.
Jij verdient gewoon een dikke knuffel en wees trots op je zelfstandigheid, en je verdient een man waarbij je ook op mag kunnen vertrouwen dat hij er voor jou is en voor jou zorgt en rekening houdt met het allerbelangrijkste in zijn leven, jouw liefde. En anders red je het maar zonder hen want dit soort spelletjes, zoals ik het zie, daar zijn geen winnaars in.
Snel getypt, veel dubbel, maar hoop dat je er wat aan hebt. En uiteraard is het nog vers en wil je zijn liefde weer terug en hoop je dat hij tot inkeer komt, dat is heel menselijk. Moet nu weg, succes.
Die man was jouw vriend, jouw toeverlaat, degene waarbij je weer een warm huis wilde voelen en waarbij jij als onafhankelijke vrouw die al hard heeft gevochten in het leven en het altijd weer heeft gered het nu maar weer niet makkelijker mag krijgen maar waarbij door hem je zelfstandigheid wordt afgenomen en je gewoon even op zijn plaats wordt gezet door een man die de grootste lulsmoes die je je maar kan bedenken er tegen aan gooit. Namelijk jij redt je wel daarom gooi ik je weer terug in de afgrond tegenover één of ander hulpbehoevend vrouwtje wat hem als grote redder nodig heeft. En dat zeg ik nu even gechargeerd maar komt het in wezen wel op neer.
Jij hebt allerlei mogelijke oplossingen aangedragen, er was sowieso geen overleg mogelijk. Als je al 1 vrouw, 4 kinderen en een extra hond in huis er bij had gelaten had er echt nog heel veel meer moeten gebeuren dan dat jij een onmens zou zijn. Heel verstandig dat je dat niet zomaar wilde en een onmens dat ben je zeker weten niet! Juist dat jij daar maar mee bezig blijft pleit voor jezelf en absoluut niet voor hen. Denk er aan dat niemand van hen bezig is met jou. Niemand is bezig geweest met jouw verdriet of pijn, jouw verlies, jouw zorgen of angsten, het feit dat jij allerlei hulp wilde aanbieden en afwees. Je bestaat niet in hun wereld. Het is een wereld waarin de één leunt op de ander vanwege verkeerde motieven. Niet vanuit gelijkwaardigheid, niet vanuit denken in oplossingen, niet vanuit rekening houden met iedereen, niet vanuit vriendelijkheid, niet vanuit de partner leren kennen van degene waar je hulp van wilt.
Je zult het wellicht niet geloven maar ik heb heel veel meer respect voor jou dan voor haar. Jij probeert het zelf te rooien, je gelooft in het goede van de mens, je bent zelfstandig en probeert daar naar te handelen, maar vergis je niet, jij hebt net zoveel liefde nodig, vriendelijkheid, een eigen plek waar je je thuis voelt, dat het ook goed mag gaan met jou na allerlei problemen en het gaat er niet om wie het slechter heeft of beter, maar om de manier waarop je met je problemen om probeert te gaan.
Jij wordt ijskoud aan de straat gezet omdat iemand in zijn hoofd heeft gehaald dat het voor jou blijkbaar allemaal niet erg zou zijn. Natuurlijk is het voor jou erg. Zelfs hartstikke erg. Maar de één houdt zijn hoofd recht en probeert er wat van te maken en een ander valt in katzwijm bij de man van een ander. En dat is waar die ex van jou, jou nu precies van beschuldigd. Ik denk dat dit soort mannen houden van afhankelijke vrouwtjes waarbij ze een reddersrol kunnen spelen en de onafhankelijke, goed doordachte liefdevolle vrouwen nog even willen natrappen.
Oeps nu klink ik wel heel fel .
Maar ik heb het al zo vaak gezien dit soort dingen. Niet in de heftigheid van jouw verhaal maar wel in heel veel verschillende andere vormen.
Jij verdient gewoon een dikke knuffel en wees trots op je zelfstandigheid, en je verdient een man waarbij je ook op mag kunnen vertrouwen dat hij er voor jou is en voor jou zorgt en rekening houdt met het allerbelangrijkste in zijn leven, jouw liefde. En anders red je het maar zonder hen want dit soort spelletjes, zoals ik het zie, daar zijn geen winnaars in.
Snel getypt, veel dubbel, maar hoop dat je er wat aan hebt. En uiteraard is het nog vers en wil je zijn liefde weer terug en hoop je dat hij tot inkeer komt, dat is heel menselijk. Moet nu weg, succes.
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:31
quote:dreamlogic schreef op 16 oktober 2010 @ 12:53:
Gelukkig komt hij over een uurtje mijn spullen brengen. Hij heeft 90 procent meegenomen zegt hij. Die andere 10 procent kan ik misschien zelf nog ophalen, daar laten of hij komt het nog eens brengen.
I.
Aan de andere kant, soms denk ik écht wel eens dat ik egoistisch ben geweest. Ik heb die vrouw niet willen opnemen met haar kinderen, ik wilde het niet hebben. Ik wou geen andere vrouw in huis die keihard hulp nodig heeft, ik wou geen arme kinderen in huis die niks meer hebben.
Er is zo'n klein stemmetje wat je neerhaalt: je denkt alleen maar aan jezelf.Ach, je verkeert in goed gezelschap: ik zou haar hen ook niet in huis hebben willen halen.
Maak trouwens onmiddellijk afspraken over het ophalen van de rest van je spullen. Je hebt niks aan dit soort losse eindjes. En je zou toch niet willen dat de logeerhond zijn tanden zet in jouw spullen. Toch?
Gelukkig komt hij over een uurtje mijn spullen brengen. Hij heeft 90 procent meegenomen zegt hij. Die andere 10 procent kan ik misschien zelf nog ophalen, daar laten of hij komt het nog eens brengen.
I.
Aan de andere kant, soms denk ik écht wel eens dat ik egoistisch ben geweest. Ik heb die vrouw niet willen opnemen met haar kinderen, ik wilde het niet hebben. Ik wou geen andere vrouw in huis die keihard hulp nodig heeft, ik wou geen arme kinderen in huis die niks meer hebben.
Er is zo'n klein stemmetje wat je neerhaalt: je denkt alleen maar aan jezelf.Ach, je verkeert in goed gezelschap: ik zou haar hen ook niet in huis hebben willen halen.
Maak trouwens onmiddellijk afspraken over het ophalen van de rest van je spullen. Je hebt niks aan dit soort losse eindjes. En je zou toch niet willen dat de logeerhond zijn tanden zet in jouw spullen. Toch?
zaterdag 16 oktober 2010 om 15:30
zaterdag 16 oktober 2010 om 16:27
quote:dreamlogic schreef op 16 oktober 2010 @ 08:12:
Okay de vraag die me nu nog bezighoud is:
Iemand die een soort van beroertes heeft gehad en moet revalideren in een centrum, die al maanden in de clinch ligt met haar ex, die 4 kinderen heeft met allemaal hun eigen dingen en problemen, die arbeidsongeschikt is en huuracherstand opgebouwd heeft, en dus in de penarie zit wat betreft huisvesting.
En ik? Ik vind mezelf best zielig soms. Slachtoffer van de situatie misschien? Ik vind het verschrikkelijk wat mijn vriend me heeft aangedaan. Ik heb geen baan, geen inkomen, geen echt dak boven mijn hoofd en ik weet niet hoe lang dit zo zal zijn, maar het zal niet binnen 2 weken geregeld zijn.
Misschien kun je de situaties niet met elkaar vergelijken.,,,
Ik ben lichamelijk gezond (heb wel veel psychische problematiek achter de rug, maar die heeft niets te maken met de relaties die ik heb gehad), kan werken en heb mijn moeder en zusje die voor me klaar staan. Gelukkig ook geen kinderen waar ik ook nog eens voor moet zorgen,
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Ik schrijf dit even op zoals het door mijn hoofd gaat hoor. Ik weet niet of jullie er iets van kunnen bakken, maar ik ben momenteel best wel door de war.
Ik lees af en toe mee op dit topic.
Iemand die al die dingen heeft die jij noemt (ik bedoel die vrouw), had ook kunnen bedenken of het wel verstandig was om aan kinderen te beginnen, en of het verstandig was om vier (!) kinderen te krijgen.
Aan sommige dingen kan een mens niet veel doen, maar andere dingen kun je zelf kiezen.
Je bent niet zieliger of minder zielig dan zij, jij hebt het OOK kut nu. Logisch, je relatie is net uit. (nog los van de andere vervelende dingen)
En je ex maakt rare keuzes, als je het mij vraagt.
Okay de vraag die me nu nog bezighoud is:
Iemand die een soort van beroertes heeft gehad en moet revalideren in een centrum, die al maanden in de clinch ligt met haar ex, die 4 kinderen heeft met allemaal hun eigen dingen en problemen, die arbeidsongeschikt is en huuracherstand opgebouwd heeft, en dus in de penarie zit wat betreft huisvesting.
En ik? Ik vind mezelf best zielig soms. Slachtoffer van de situatie misschien? Ik vind het verschrikkelijk wat mijn vriend me heeft aangedaan. Ik heb geen baan, geen inkomen, geen echt dak boven mijn hoofd en ik weet niet hoe lang dit zo zal zijn, maar het zal niet binnen 2 weken geregeld zijn.
Misschien kun je de situaties niet met elkaar vergelijken.,,,
Ik ben lichamelijk gezond (heb wel veel psychische problematiek achter de rug, maar die heeft niets te maken met de relaties die ik heb gehad), kan werken en heb mijn moeder en zusje die voor me klaar staan. Gelukkig ook geen kinderen waar ik ook nog eens voor moet zorgen,
Ik zou niet moeten vergelijken, maar ik denk dat mijn ex-vriend wél zo denkt. Zo van: mijn vriendin red zich wel en die goeie vriendin met d'r kinderen heeft acuut hulp nodig.
Ik begrijp alleen niet dat je zo zwart-wit kunt denken.
Ik schrijf dit even op zoals het door mijn hoofd gaat hoor. Ik weet niet of jullie er iets van kunnen bakken, maar ik ben momenteel best wel door de war.
Ik lees af en toe mee op dit topic.
Iemand die al die dingen heeft die jij noemt (ik bedoel die vrouw), had ook kunnen bedenken of het wel verstandig was om aan kinderen te beginnen, en of het verstandig was om vier (!) kinderen te krijgen.
Aan sommige dingen kan een mens niet veel doen, maar andere dingen kun je zelf kiezen.
Je bent niet zieliger of minder zielig dan zij, jij hebt het OOK kut nu. Logisch, je relatie is net uit. (nog los van de andere vervelende dingen)
En je ex maakt rare keuzes, als je het mij vraagt.
zaterdag 16 oktober 2010 om 16:56
Hoi Dream,
heb vaak aan je gedacht en nu even heel snel ingelogd om te lezen of er nieuws was. Zal later meer reageren want nu geen gelegenheid, maar wil je even heel veel sterkte wensen. Het is echt niet te geloven wat meneer heeft gedaan, wat zul jij een pijn hebben. Dit is gewoon niet in de haak, dit verhaal, verborgen agenda of los draadje. Lastig nu te blijven geloven dat er ook goede mensen zijn, ergens maar die zijn er. Ergens. Liefs!
heb vaak aan je gedacht en nu even heel snel ingelogd om te lezen of er nieuws was. Zal later meer reageren want nu geen gelegenheid, maar wil je even heel veel sterkte wensen. Het is echt niet te geloven wat meneer heeft gedaan, wat zul jij een pijn hebben. Dit is gewoon niet in de haak, dit verhaal, verborgen agenda of los draadje. Lastig nu te blijven geloven dat er ook goede mensen zijn, ergens maar die zijn er. Ergens. Liefs!
zaterdag 16 oktober 2010 om 17:04
Dank je wel meiden, echt voor jullie mooie postings. Paekzwart, ik ben je dankbaar voor je wijsheid en het is echt een post waardoor ik me ook weer wat sterker voel. Nogmaals dank je wel.
Mijn ex-vriend is net weg. We hebben eerst samen gepraat en toen met mijn moeder. Ik heb inderdaad 90 procent van mijn spullen en van de week komt de rest nog.
Ik heb zoveel bewondering voor mijn moeder, ik vind haar zulke sterke en wijze woorden. spreken. Wow wat een topwijf is het toch! Ik wil iets voor haar doen om haar te bedanken...
Ze leek met haar woorden wel veel te doen bij mijn ex en hij leek het spoor flink bijster. Zelfs morgen is vaag voor hem. Hij leek mij erg onder de indruk. Verder haalt het niets uit. Het is nog steeds uit en ik had 't liever anders gezien. Maar ik zal me nu op mijzelf moeten concentreren.
Ik schaam me er een beetje voor, maar we hebben gezoend en geknuffeld. Wat een marteling was dat. Het kan en mag een soort niet meer en toch gaven we even toe aan elkaar. Het voelt dan zo vertrouwd en alsof er niets gebeurd is. Heel apart was dat. Je merkt dat onze chemie nog steeds sterk is.
Goed, we hebben veel gepraat. Te veel om over te schrijven. Maar ik voel me rustiger. Wat ik zelf allang wist, maar wat ik toch wilde horen van hem is dat ik er niets aan kan doen, dat ik alles gedaan heb, dat het niet aan mij ligt en dat hij degene is met issues.
Wat hij allang weet, maar waar hij niet aan wil, is dat hij deze problemen met zichzelf moet aanpakken. Hij heeft wel therapie gehad, maar nog lang niet genoeg. Zo reageren in crisis-situaties helpt niet, dus doe er dan wat aan. Hij kent mij al langer dan vandaag en ik hem en ik wéét dat hij issues heeft. Lag het nu ineens daar aan? Volgens hem is hij donderdagavond tot een crisis-punt gekomen waar hij nooit had willen komen en ik heb daar toen niet goed op gereageerd. Nee, vind je het gek, ik zat zélf in de crisis doordat hij mij de dag ervoor gebeld had dat er een vrouw en 4 kinderen in huis zouden komen, terwijl hij 6 weken daarvoor had gezegd dat ik belangrijker was dan zij. Nee, hij moet niet iemand gaan zoeken die beter met zijn crisis-punt kan omgaan, hij moet zelf naar dat crisis-punt gaan kijken en daar wat aan doen. Bovendien moet hij niet iets gaan doen waardoor ík volledig in paniek ga. Tenslotte was dit leuke nieuws van 6 personen extra in huis dé aanleiding.
Wat Moonlight schrijft kwam ook ter sprake. Die vrouw wist dit al heel lang en toch is zij op dit punt gekomen. Mijn ex-vriend zei: "Zij aanvaardt niet zo snel hulp en al helemaal niet van iemand die ze niet kent".
Pardon? Wat schiet je er mee op door geen hulp te aanvaarden of te vragen? Is dat iets om trots op te zijn? Wat een raar wijf. Ik zie haar nu echt als een gebruikster en mijn vriend trapt er met open ogen in. En daarnaast zet-ie zijn vriendin ook nog eens buitenspel. Zucht...vreemde keuzes, inderdaad.
Toch vond ik het fijn om nog even aan hem te hangen....Domme doos dat ik ben. Ergens houd ik hoop, maar dat ligt aan mijn hart
Mijn ex-vriend is net weg. We hebben eerst samen gepraat en toen met mijn moeder. Ik heb inderdaad 90 procent van mijn spullen en van de week komt de rest nog.
Ik heb zoveel bewondering voor mijn moeder, ik vind haar zulke sterke en wijze woorden. spreken. Wow wat een topwijf is het toch! Ik wil iets voor haar doen om haar te bedanken...
Ze leek met haar woorden wel veel te doen bij mijn ex en hij leek het spoor flink bijster. Zelfs morgen is vaag voor hem. Hij leek mij erg onder de indruk. Verder haalt het niets uit. Het is nog steeds uit en ik had 't liever anders gezien. Maar ik zal me nu op mijzelf moeten concentreren.
Ik schaam me er een beetje voor, maar we hebben gezoend en geknuffeld. Wat een marteling was dat. Het kan en mag een soort niet meer en toch gaven we even toe aan elkaar. Het voelt dan zo vertrouwd en alsof er niets gebeurd is. Heel apart was dat. Je merkt dat onze chemie nog steeds sterk is.
Goed, we hebben veel gepraat. Te veel om over te schrijven. Maar ik voel me rustiger. Wat ik zelf allang wist, maar wat ik toch wilde horen van hem is dat ik er niets aan kan doen, dat ik alles gedaan heb, dat het niet aan mij ligt en dat hij degene is met issues.
Wat hij allang weet, maar waar hij niet aan wil, is dat hij deze problemen met zichzelf moet aanpakken. Hij heeft wel therapie gehad, maar nog lang niet genoeg. Zo reageren in crisis-situaties helpt niet, dus doe er dan wat aan. Hij kent mij al langer dan vandaag en ik hem en ik wéét dat hij issues heeft. Lag het nu ineens daar aan? Volgens hem is hij donderdagavond tot een crisis-punt gekomen waar hij nooit had willen komen en ik heb daar toen niet goed op gereageerd. Nee, vind je het gek, ik zat zélf in de crisis doordat hij mij de dag ervoor gebeld had dat er een vrouw en 4 kinderen in huis zouden komen, terwijl hij 6 weken daarvoor had gezegd dat ik belangrijker was dan zij. Nee, hij moet niet iemand gaan zoeken die beter met zijn crisis-punt kan omgaan, hij moet zelf naar dat crisis-punt gaan kijken en daar wat aan doen. Bovendien moet hij niet iets gaan doen waardoor ík volledig in paniek ga. Tenslotte was dit leuke nieuws van 6 personen extra in huis dé aanleiding.
Wat Moonlight schrijft kwam ook ter sprake. Die vrouw wist dit al heel lang en toch is zij op dit punt gekomen. Mijn ex-vriend zei: "Zij aanvaardt niet zo snel hulp en al helemaal niet van iemand die ze niet kent".
Pardon? Wat schiet je er mee op door geen hulp te aanvaarden of te vragen? Is dat iets om trots op te zijn? Wat een raar wijf. Ik zie haar nu echt als een gebruikster en mijn vriend trapt er met open ogen in. En daarnaast zet-ie zijn vriendin ook nog eens buitenspel. Zucht...vreemde keuzes, inderdaad.
Toch vond ik het fijn om nog even aan hem te hangen....Domme doos dat ik ben. Ergens houd ik hoop, maar dat ligt aan mijn hart
zaterdag 16 oktober 2010 om 18:09
De enige die nu nog iets moet ben je zelf. Schouders recht, kiezen op elkaar en dit weekend nog een plan maken hoe je gaat bereiken wat je wilt bereiken: eigen woonruimte en een nieuwe baan. Vanaf maandag ga je werken aan dat plan zodat je voor de zomer weer helemaal op je pootjes staat.
Geef jezelf perspectief op een nieuw en bevredigend bestaan.
(en als je hulp nodig zou hebben bij het solliciteren dan kun je me mailen)
Geef jezelf perspectief op een nieuw en bevredigend bestaan.
(en als je hulp nodig zou hebben bij het solliciteren dan kun je me mailen)
zaterdag 16 oktober 2010 om 18:26
quote:NevankaLetonja schreef op 14 oktober 2010 @ 11:15:
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!
Dan maar egoïstisch! Er was geen haar op m´n hoofd die eraan zou denken om dit te doen. Elke debiel kan toch bedenken dat dit mis gaat? Dan ga jij met deze post haar nog even een schuldgevoel aan praten, terwijl ieder weldenkend mens weet dat dit gedoemd is te mislukken.
Dreamlogic; ik zou m'n boeltje oppakken en weggaan. M.i. zou een man dit normaal nooit voor een vriendin over hebben. Sterker nog, meestal zou het dan om een vrouw gaan die dit voor haar vriendin wil doen, en om een man die het een belachelijk plan vindt. In dit geval is het andersom, dat is op zich al raar en moet je te denken zetten.
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!
Dan maar egoïstisch! Er was geen haar op m´n hoofd die eraan zou denken om dit te doen. Elke debiel kan toch bedenken dat dit mis gaat? Dan ga jij met deze post haar nog even een schuldgevoel aan praten, terwijl ieder weldenkend mens weet dat dit gedoemd is te mislukken.
Dreamlogic; ik zou m'n boeltje oppakken en weggaan. M.i. zou een man dit normaal nooit voor een vriendin over hebben. Sterker nog, meestal zou het dan om een vrouw gaan die dit voor haar vriendin wil doen, en om een man die het een belachelijk plan vindt. In dit geval is het andersom, dat is op zich al raar en moet je te denken zetten.
zaterdag 16 oktober 2010 om 18:47
Nou Hatseklats, als ik die vriendin was geweest zou ik het al niet eens meer wíllen!
Ik heb een bevriend stel, L. en E. E. is een goeie vriendin.
Ik kom in de problemen met huisvesting en bel haar op. Nou zegt E. kom dan maar. Vervolgens is L. het er niet mee eens. Je helpt haar van de regen in de drup zegt hij. E. wordt boos en zegt: nou L. ga jij dan maar weg!
Dan zou ik denken: heeft zij dat voor mij over? Haar relatie opzeggen zodat ze haar vriendin (ik dus) kan opvangen? Nou da's heftig, volgens mij zit er iets niet goed in die relatie.
Nee, ik wil niet zorgen voor een breuk tussen die twee! Ik ga toch proberen mijn eigen boontjes te doppen en hopen dat L. en E. er toch uit komen. Bovendien zou ik me afvragen of E. wel goed bij haar hoofd zou zijn!
Versimpeld voorbeeldje natuurlijk. Maar zo is het toch wel?
Ik heb een bevriend stel, L. en E. E. is een goeie vriendin.
Ik kom in de problemen met huisvesting en bel haar op. Nou zegt E. kom dan maar. Vervolgens is L. het er niet mee eens. Je helpt haar van de regen in de drup zegt hij. E. wordt boos en zegt: nou L. ga jij dan maar weg!
Dan zou ik denken: heeft zij dat voor mij over? Haar relatie opzeggen zodat ze haar vriendin (ik dus) kan opvangen? Nou da's heftig, volgens mij zit er iets niet goed in die relatie.
Nee, ik wil niet zorgen voor een breuk tussen die twee! Ik ga toch proberen mijn eigen boontjes te doppen en hopen dat L. en E. er toch uit komen. Bovendien zou ik me afvragen of E. wel goed bij haar hoofd zou zijn!
Versimpeld voorbeeldje natuurlijk. Maar zo is het toch wel?
zaterdag 16 oktober 2010 om 18:52
quote:hatseklats schreef op 16 oktober 2010 @ 18:26:
[...]
Dan maar egoïstisch! Er was geen haar op m´n hoofd die eraan zou denken om dit te doen. Elke debiel kan toch bedenken dat dit mis gaat? Dan ga jij met deze post haar nog even een schuldgevoel aan praten, terwijl ieder weldenkend mens weet dat dit gedoemd is te mislukken.
Dreamlogic; ik zou m'n boeltje oppakken en weggaan. M.i. zou een man dit normaal nooit voor een vriendin over hebben. Sterker nog, meestal zou het dan om een vrouw gaan die dit voor haar vriendin wil doen, en om een man die het een belachelijk plan vindt. In dit geval is het andersom, dat is op zich al raar en moet je te denken zetten.Kilo kaas erbij?
[...]
Dan maar egoïstisch! Er was geen haar op m´n hoofd die eraan zou denken om dit te doen. Elke debiel kan toch bedenken dat dit mis gaat? Dan ga jij met deze post haar nog even een schuldgevoel aan praten, terwijl ieder weldenkend mens weet dat dit gedoemd is te mislukken.
Dreamlogic; ik zou m'n boeltje oppakken en weggaan. M.i. zou een man dit normaal nooit voor een vriendin over hebben. Sterker nog, meestal zou het dan om een vrouw gaan die dit voor haar vriendin wil doen, en om een man die het een belachelijk plan vindt. In dit geval is het andersom, dat is op zich al raar en moet je te denken zetten.Kilo kaas erbij?
