Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
zaterdag 16 oktober 2010 om 19:02
quote:Suze02 schreef op 16 oktober 2010 @ 18:52:
[...]
Kilo kaas erbij?Inderdaad, enorm mosterd. In al m'n enthousiasme direct gereageerd en daarna de rest van het topic gelezen. Normaal gaan ze niet zo snel het huis al uit. Dreamlogic dus wel en ik vind het heel goed. Ik snap dat je verdrietig bent, maar ik vind het wel heel goed dat je niet over je heen laat lopen en voor jezelf in elk geval de grens aan geeft. Er zijn genoeg die tegen heug en meug blijven zitten en jij hebt dat niet gedaan. Nu is rot en vervelend en verdrietig, maar als je straks weer alles goed op poten hebt, weet ik zeker dat je heel trots op jezelf zult zijn, en terecht.
[...]
Kilo kaas erbij?Inderdaad, enorm mosterd. In al m'n enthousiasme direct gereageerd en daarna de rest van het topic gelezen. Normaal gaan ze niet zo snel het huis al uit. Dreamlogic dus wel en ik vind het heel goed. Ik snap dat je verdrietig bent, maar ik vind het wel heel goed dat je niet over je heen laat lopen en voor jezelf in elk geval de grens aan geeft. Er zijn genoeg die tegen heug en meug blijven zitten en jij hebt dat niet gedaan. Nu is rot en vervelend en verdrietig, maar als je straks weer alles goed op poten hebt, weet ik zeker dat je heel trots op jezelf zult zijn, en terecht.
zaterdag 16 oktober 2010 om 19:26
quote:wuiles schreef op 16 oktober 2010 @ 18:09:
De enige die nu nog iets moet ben je zelf. Schouders recht, kiezen op elkaar en dit weekend nog een plan maken hoe je gaat bereiken wat je wilt bereiken: eigen woonruimte en een nieuwe baan. Vanaf maandag ga je werken aan dat plan zodat je voor de zomer weer helemaal op je pootjes staat.
Geef jezelf perspectief op een nieuw en bevredigend bestaan.
(en als je hulp nodig zou hebben bij het solliciteren dan kun je me mailen)
Wat een mooie post en onwijs lief van om je hulp aan te bieden.
Dreamlogic, veel kracht en ga een mooi leven voor jezelf opbouwen .
De enige die nu nog iets moet ben je zelf. Schouders recht, kiezen op elkaar en dit weekend nog een plan maken hoe je gaat bereiken wat je wilt bereiken: eigen woonruimte en een nieuwe baan. Vanaf maandag ga je werken aan dat plan zodat je voor de zomer weer helemaal op je pootjes staat.
Geef jezelf perspectief op een nieuw en bevredigend bestaan.
(en als je hulp nodig zou hebben bij het solliciteren dan kun je me mailen)
Wat een mooie post en onwijs lief van om je hulp aan te bieden.
Dreamlogic, veel kracht en ga een mooi leven voor jezelf opbouwen .
zaterdag 16 oktober 2010 om 20:02
zaterdag 16 oktober 2010 om 22:18
Dank je Lauwe, lief van je...en binnenkort kan ik weer hardlopen in bekende omgeving 
Ik heb de hele avond nog goed contact gehad met mijn ex. Dan snap je het ook niet he. We houden van elkaar, hebben chemie, waren het er over eens dat we nog zoveel voor elkaar voelen en goeie herinneringen hebben, leuke plannen hadden gemaakt voor de toekomst en dan krijg je dit.
Ik wilde het echt allemaal samen aangaan en het zo graag nog een kans geven. En hij wil dat ook, maar hij zegt dat het niet gaat en dat de toekomst voor hem er heel vaag uitziet.
Nou het belangrijkste is nu dat ik me richt op mezelf en op dat ik weer op eigen benen kan gaan staan.
Ik heb de hele avond nog goed contact gehad met mijn ex. Dan snap je het ook niet he. We houden van elkaar, hebben chemie, waren het er over eens dat we nog zoveel voor elkaar voelen en goeie herinneringen hebben, leuke plannen hadden gemaakt voor de toekomst en dan krijg je dit.
Ik wilde het echt allemaal samen aangaan en het zo graag nog een kans geven. En hij wil dat ook, maar hij zegt dat het niet gaat en dat de toekomst voor hem er heel vaag uitziet.
Nou het belangrijkste is nu dat ik me richt op mezelf en op dat ik weer op eigen benen kan gaan staan.
zaterdag 16 oktober 2010 om 22:36
zondag 17 oktober 2010 om 07:19
Even nog wat kwijt, want iedereen slaapt nog hier: Ik was vandaag om 5 uur wakker. Het moeilijkste moment van de dag, dat het je daagt dat er iets vreselijk mis is, dat je iets kwijt bent en dat je nog even denkt van: waar ben ik?
Ik kon niet meer in slaap komen of rustig worden en ben er om 7 uur toch maar uitgegaan.
Hopelijk vind niemand het erg dat ik dit nog even post, ook al is het originele probleem al 'opgelost'.
Ik kon niet meer in slaap komen of rustig worden en ben er om 7 uur toch maar uitgegaan.
Hopelijk vind niemand het erg dat ik dit nog even post, ook al is het originele probleem al 'opgelost'.
zondag 17 oktober 2010 om 13:30
Hé Dreamlogic, nu komt pas het besef, het originele probleem is zeg maar daadwerkelijk werkelijkheid geworden/begonnen/ontwikkeld. Gewoon blijven posten hoor als dat helpt. Meestal zie je topics ook gewoon doorlopen.
Ochtenden zijn gewoon heel vervelend als je weer met alles, een nieuw begin van de dag, wordt geconfronteerd. Vreemde omgeving, niet meer het vertrouwde, het besef dat het niet meer wordt zoals het was en dat je dat echt kwijt bent. Soms helpt het om goed op je ademhaling te blijven letten en rustig door alle emoties heen jezelf lucht te geven.
Hopelijk helpt het te bedenken dat je nu goed voor jezelf moet blijven zorgen. Jij bent belangrijk, maak het jezelf zo aangenaam mogelijk. Richt je aandacht ook regelmatig op jezelf en hoe je je leven weer voor jezelf mooier en aangenaam kan maken. Alles wat weer positief is, een lieve glimlach, een mooie nieuwe kledingstuk, gezelligheid verdringt langzaamaan het andere. Dat is een zinkend schip en jij bent nu op wal!
Ochtenden zijn gewoon heel vervelend als je weer met alles, een nieuw begin van de dag, wordt geconfronteerd. Vreemde omgeving, niet meer het vertrouwde, het besef dat het niet meer wordt zoals het was en dat je dat echt kwijt bent. Soms helpt het om goed op je ademhaling te blijven letten en rustig door alle emoties heen jezelf lucht te geven.
Hopelijk helpt het te bedenken dat je nu goed voor jezelf moet blijven zorgen. Jij bent belangrijk, maak het jezelf zo aangenaam mogelijk. Richt je aandacht ook regelmatig op jezelf en hoe je je leven weer voor jezelf mooier en aangenaam kan maken. Alles wat weer positief is, een lieve glimlach, een mooie nieuwe kledingstuk, gezelligheid verdringt langzaamaan het andere. Dat is een zinkend schip en jij bent nu op wal!
zondag 17 oktober 2010 om 20:42
Lieve Dreamlogic,
ik zit met verbazing je verhaal te lezen en ik vind dat je er goed aan gedaan hebt om op te stappen bij deze rare vent. Ik vermoed dat er veel meer speelt tussen je ex en die vriendin, waar jij helemaal geen weet van hebt en waar jij verder ook weinig aan kunt doen. Zoals al eerder gezegd is hier op het forum ; dat verhaal van die vriendin kan niet helemaal kloppen, maar dat staat los van jou.
Natuurlijk voel jij je rot, want jij hebt het veld moeten ruimen voor zo'n vrouw die een puinzooi van haar leven maakt en ook nog even jullie relatie heeft gesaboteerd. Zo'n breuk is heel moeilijk, want het beëindigen van een relatie, betekent niet dat je tegelijkertijd ook even alle gevoelens kunt beëindigen. Zo snel en gemakkelijk gaat dat niet. Pas op voor deze valkuil en hou zo weinig mogelijk contact met je ex. Contacteer hem alleen voor iets zakelijks en verder niet. Laat hem maar in z'n (zelf gecreëerde) rotsopje gaarkoken met al die lui in zijn huis. Wees blij dat je daar niet tussenzit wanneer het daar scheefgaat, want scheefgaan zal het zeker. En misschien staat hij dan weer bij jou en je moeder op de stoep.
Stort gerust je hart uit op het forum. Dat lucht lekker op om al die misère van je af te schrijven.
Veel sterkte voor de komende dagen. Over een week of 2 kijk je er vast anders tegenaan. Veel sterkte en een dikke knuf,
Marilia
ik zit met verbazing je verhaal te lezen en ik vind dat je er goed aan gedaan hebt om op te stappen bij deze rare vent. Ik vermoed dat er veel meer speelt tussen je ex en die vriendin, waar jij helemaal geen weet van hebt en waar jij verder ook weinig aan kunt doen. Zoals al eerder gezegd is hier op het forum ; dat verhaal van die vriendin kan niet helemaal kloppen, maar dat staat los van jou.
Natuurlijk voel jij je rot, want jij hebt het veld moeten ruimen voor zo'n vrouw die een puinzooi van haar leven maakt en ook nog even jullie relatie heeft gesaboteerd. Zo'n breuk is heel moeilijk, want het beëindigen van een relatie, betekent niet dat je tegelijkertijd ook even alle gevoelens kunt beëindigen. Zo snel en gemakkelijk gaat dat niet. Pas op voor deze valkuil en hou zo weinig mogelijk contact met je ex. Contacteer hem alleen voor iets zakelijks en verder niet. Laat hem maar in z'n (zelf gecreëerde) rotsopje gaarkoken met al die lui in zijn huis. Wees blij dat je daar niet tussenzit wanneer het daar scheefgaat, want scheefgaan zal het zeker. En misschien staat hij dan weer bij jou en je moeder op de stoep.
Stort gerust je hart uit op het forum. Dat lucht lekker op om al die misère van je af te schrijven.
Veel sterkte voor de komende dagen. Over een week of 2 kijk je er vast anders tegenaan. Veel sterkte en een dikke knuf,
Marilia
zondag 17 oktober 2010 om 21:20
Dank jullie wel. Het voelt goed om te lezen, al heb ik 't ook nog moeilijk hoor. Het gat is zo groot. Vorige week zondag was het goed tussen ons. Er was geen sprake van dat ik weer terug zou gaan naar mijn oude woonplaats. Het leek er zelfs op dat we echt heel zeker wisten dat we elke dag bij elkaar wilden zijn.
De overstap is erg groot, té groot misschien op dit moment, Alsof er een groot ravijn ligt tussen mijn vorige leven en mijn huidige leven en ik zweef er tussenin. Ik ben mijn gevoelens en mijzelf ook niet de baas. Ik blijf het prettig vinden om met hem te praten en mijn dingetjes te delen. Ik vertelde dat ik er gewend aan geraakt was om als ik iets leuks meegemaakt had om hem te bellen en te smsen en dat het erg raar is en nogal wennen dat dit opeens niet meer mag of kan. Dat had hij zelf ook en hij kon zich met niemand anders voorstellen dat met mij. Doet me goed om te horen, maar is net zo goed een marteling. Want er blijven vragen bij je oprijzen.
Daarom zou ik het contact ook gewoon moeten verbreken. Maar dat is inderdaad niet makkelijk omdat je zo gewend bent aan je maatje en je lief om je heen.
Ik zou moeten kiezen voor mijzelf,want ík ben degene die het kan beeindigen. Helaas kan ik dat nog niet over mijn hart verkrijgen en dan blijf je hoop houden. Want elk sprankje hoop doet me goed, waarna ik vervolgens weer iets hoor wat ik niet wil horen.
Ik heb gevraagd of hij de deur echt dicht wil doen en hij zei dat die momenteel dicht zit. Maar wat de toekomst zou brengen wist hij niet. Ik zou zélf mijn deur moeten dichtdoen en laat hem inderdaad maar lekker in zijn rotsopje gaar koken.
Ik ben best bang dat als ik het contact verbreek dat ik me alsnog over een half jaar nog zo voel. En dan hoop ik misschien dat hij zich ook zo voelt.
Dat zou wellicht leuk zijn, maar echt iets gedaan aan zijn eigen problemen heeft hij dan niet. En dat gedeelte begrijp ik nog maar gedeeltelijk. Zo komt een mens toch geen stap verder?
Ik bekommer me er wel om, maar dat komt puur omdat ik nog zoveel van deze man houd. Hopelijk slijt dat...
De overstap is erg groot, té groot misschien op dit moment, Alsof er een groot ravijn ligt tussen mijn vorige leven en mijn huidige leven en ik zweef er tussenin. Ik ben mijn gevoelens en mijzelf ook niet de baas. Ik blijf het prettig vinden om met hem te praten en mijn dingetjes te delen. Ik vertelde dat ik er gewend aan geraakt was om als ik iets leuks meegemaakt had om hem te bellen en te smsen en dat het erg raar is en nogal wennen dat dit opeens niet meer mag of kan. Dat had hij zelf ook en hij kon zich met niemand anders voorstellen dat met mij. Doet me goed om te horen, maar is net zo goed een marteling. Want er blijven vragen bij je oprijzen.
Daarom zou ik het contact ook gewoon moeten verbreken. Maar dat is inderdaad niet makkelijk omdat je zo gewend bent aan je maatje en je lief om je heen.
Ik zou moeten kiezen voor mijzelf,want ík ben degene die het kan beeindigen. Helaas kan ik dat nog niet over mijn hart verkrijgen en dan blijf je hoop houden. Want elk sprankje hoop doet me goed, waarna ik vervolgens weer iets hoor wat ik niet wil horen.
Ik heb gevraagd of hij de deur echt dicht wil doen en hij zei dat die momenteel dicht zit. Maar wat de toekomst zou brengen wist hij niet. Ik zou zélf mijn deur moeten dichtdoen en laat hem inderdaad maar lekker in zijn rotsopje gaar koken.
Ik ben best bang dat als ik het contact verbreek dat ik me alsnog over een half jaar nog zo voel. En dan hoop ik misschien dat hij zich ook zo voelt.
Dat zou wellicht leuk zijn, maar echt iets gedaan aan zijn eigen problemen heeft hij dan niet. En dat gedeelte begrijp ik nog maar gedeeltelijk. Zo komt een mens toch geen stap verder?
Ik bekommer me er wel om, maar dat komt puur omdat ik nog zoveel van deze man houd. Hopelijk slijt dat...
zondag 17 oktober 2010 om 22:53
Ja, ik heb een mogelijk leuke vacature gezien en heb mijn zinnen erop gezet. Ik hoop dat dit 'm gelijk wordt, want ik wil zsm sparen. En er is hier niet veel leuk werk te vinden...als dat er wel is springt men er met z'n allen bovenop, dus het is ook nog moeilijk tussen te komen.
Ik zou eigenlijk een half jaar willen sparen en dan kijken of er een leuk huisje beschikbaar is. Al houd ik mijn ogen sowieso wel open daarvoor.
Ik heb geen zin om spullen uit te pakken of opnieuw in te richten bij moeders. Ook moet ik weer verhuisberichten versturen. Maar daar heb ik effe lekker geen zin in nog.
In de aankomende 6 maanden moet ik weer een sterke, zelfstandige single vrouw zien te worden...Pfff...
Ik zou eigenlijk een half jaar willen sparen en dan kijken of er een leuk huisje beschikbaar is. Al houd ik mijn ogen sowieso wel open daarvoor.
Ik heb geen zin om spullen uit te pakken of opnieuw in te richten bij moeders. Ook moet ik weer verhuisberichten versturen. Maar daar heb ik effe lekker geen zin in nog.
In de aankomende 6 maanden moet ik weer een sterke, zelfstandige single vrouw zien te worden...Pfff...
maandag 18 oktober 2010 om 01:54
[quote]dreamlogic schreef op 14 oktober 2010 @ 11:10:
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
Snap het niet meer. Bij je vriend moet je ook 17 km fietsen (lees ik in n ander topic) en bij je moeder ook? Of woon je nu bij je moeder?
Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Gek weet ik niet, egoistisch wel, als ik het verhaal lees zoals jij het schrijft. Je hebt weet ik nog hoeveel jaren met je vriend en je zou hem juist meer moeten waarderen om zijn grote hart.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
Snap het niet meer. Bij je vriend moet je ook 17 km fietsen (lees ik in n ander topic) en bij je moeder ook? Of woon je nu bij je moeder?
Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Gek weet ik niet, egoistisch wel, als ik het verhaal lees zoals jij het schrijft. Je hebt weet ik nog hoeveel jaren met je vriend en je zou hem juist meer moeten waarderen om zijn grote hart.
maandag 18 oktober 2010 om 08:30
Je hebt volgens mij lang niet alles gelezen, Rastafun.
En nee, ik woon nu weer bij m'n moeder en moet 17 km fietsen om in de stad te komen. Bij mijn ex-vriend was dat 15 minuten.
Ik vind mijzelf niet egoistisch omdat ik mijn hulp aangeboden heb aan deze mensen. In de eerste instantie raakte ik in paniek omdat ik bang was dat onze relatie ten einde zou raken of dat ik zelf geen eigen plek meer zou hebben in ons huis, en het is niet niks om iemand in huis te nemen, zeker niet omdat dan alle urgentie voor een eigen woning praktisch vervalt. Ik was dus meer met mijzelf bezig dan met die kinderen.
Een poosje later begon ik me wel te realiseren dat die kinderen ergens heen moeten, dat ze echt wel opgevangen moeten worden en dat naar een pleeggezin misschien beter is dan wat ze nu hebben, maar in feite is het gewoon heel ingrijpend voor hen.
Dus ik had zoiets van: ik blijf en schouders eronder, dan kunnen we samen deze vrouw en kinderen helpen. Als het echt niet anders kan (blijkbaar, ik vind dit mens achteraf echt een kakkerlak en user), dan zal ik me daaraan aanpassen en haar helpen om zichzelf weer te leren helpen.
Egoistisch? Ik heb alles opgegeven om bij deze man te kunnen zijn en uiteindelijk zet hij mij zo aan de kant.
En nee, ik woon nu weer bij m'n moeder en moet 17 km fietsen om in de stad te komen. Bij mijn ex-vriend was dat 15 minuten.
Ik vind mijzelf niet egoistisch omdat ik mijn hulp aangeboden heb aan deze mensen. In de eerste instantie raakte ik in paniek omdat ik bang was dat onze relatie ten einde zou raken of dat ik zelf geen eigen plek meer zou hebben in ons huis, en het is niet niks om iemand in huis te nemen, zeker niet omdat dan alle urgentie voor een eigen woning praktisch vervalt. Ik was dus meer met mijzelf bezig dan met die kinderen.
Een poosje later begon ik me wel te realiseren dat die kinderen ergens heen moeten, dat ze echt wel opgevangen moeten worden en dat naar een pleeggezin misschien beter is dan wat ze nu hebben, maar in feite is het gewoon heel ingrijpend voor hen.
Dus ik had zoiets van: ik blijf en schouders eronder, dan kunnen we samen deze vrouw en kinderen helpen. Als het echt niet anders kan (blijkbaar, ik vind dit mens achteraf echt een kakkerlak en user), dan zal ik me daaraan aanpassen en haar helpen om zichzelf weer te leren helpen.
Egoistisch? Ik heb alles opgegeven om bij deze man te kunnen zijn en uiteindelijk zet hij mij zo aan de kant.
maandag 18 oktober 2010 om 10:14
Goed dat je bent weggegaan, Dreamlogic. Het is nu erg pijnlijk maar ik denk dat je jezelf een heleboel ellende hebt bespaard.
Ga je niet lopen verdedigen tegen mensen die te lui zijn om alles te lezen, of botweg te weinig inlevingsvermogen hebben om te kunnen doorzien wat hier gebeurd is. Je hebt een dappere, moeilijke en noodzakelijke beslissing genomen en het wordt nog moeilijk genoeg om dit allemaal te verwerken en achter je te laten. Ik vind jou de enige partij in dit verhaal die niet egoïstisch is.
Sterkte en knuffel!
Ga je niet lopen verdedigen tegen mensen die te lui zijn om alles te lezen, of botweg te weinig inlevingsvermogen hebben om te kunnen doorzien wat hier gebeurd is. Je hebt een dappere, moeilijke en noodzakelijke beslissing genomen en het wordt nog moeilijk genoeg om dit allemaal te verwerken en achter je te laten. Ik vind jou de enige partij in dit verhaal die niet egoïstisch is.
Sterkte en knuffel!
maandag 18 oktober 2010 om 12:17
Dreamlogic, ik kon vandaag pas weer bijlezen. Wat rot dat het zo gelopen is! Ik vind je in ieder geval niet egoïstische en denk dat je een hele moeilijke tijd gehad hebt. Ik hoop dat je nu snel in staat zult zijn om nog verder voor jezelf te kiezen. Inderdaad die deur dicht te doen en je te bedenken dat je je ex gewoon niet meer terug wilt, ook niet als hij jou wel terug zou willen. De manier waarop hij met de situatie en vooral met jou is omgegaan, daar lusten in mijn ogen de honden geen brood van.
Kun je trouwens geen tijdelijk werk vinden bij een uitzendbureau ofzo? Desnoods maar drie of vier dagen per week, zodat je tijd overhoudt om naar je droombaan te zoeken.
Houd je zelf bij elkaar en sterkte bij de moeite die dat kost!!
Kun je trouwens geen tijdelijk werk vinden bij een uitzendbureau ofzo? Desnoods maar drie of vier dagen per week, zodat je tijd overhoudt om naar je droombaan te zoeken.
Houd je zelf bij elkaar en sterkte bij de moeite die dat kost!!
maandag 18 oktober 2010 om 12:23
Hoi Dream,
Hoe is het nu? Heb je al gebeld naar de vacature? En hoe voel je je? Ik blijf maar met je verhaal rondlopen en vraag me af in hoeverre Marilia gelijk heeft; zoals ik ook al eerder schreef; het lijkt op een dubbele agenda. En ben het helemaal eens met Alba dat je jezelf niet hoeft te verdedigen, er was geen keuze voor je anders dan tussen 2 kwaden. Wat moet het hard voor je zijn om te horen als je vraagt naar de deur open "dat ie al dicht zit". Een week geleden had je nog een gewone relatie, en nu alles voorbij om redenen die werkelijk veel petjes te boven gaan.
Ik denk veel aan je en hoe het moet voelen (ben door een ex ooit ook eens als vuilniszak weggezet) maar het is ongelooflijk. Na 4 maanden nog wel, wat kun je dan opbouwen. Vraag me af hoe je praktisch te helpen.
En voor nu: fijn te weten dat je goed met je moeder kunt praten en daar steun en inwoning krijgt. Ik zou het contact met hem inderdaad minimaliseren en zakelijk houden. Je kunt hem desnoods nog een (afscheids)mail sturen om het van je af te schrijven met een laatste uitleg waarom dit niet eerlijk is zodat je weet dat het verder klaar is zolang hij niet wijzer wordt. En wordt hij wel wijzer, vertrouw je hem ooit nog? Na verloop van tijd zal dat ook anders voelen, de angst voor herhaling en zijn willekeur en het jou opzij duwen als onbelangrijk zullen altijd blijven en dat wordt nooit hersteld. Misschien helpt je dat om wat meer afstand te krijgen. Eet je trouwens nog wel, want dat is nu echt nodig; energie en geen uitgevallen haar!
Verder vind ik in veel posts goede tips over wat te doen, vooruit kijken, sterk worden en je eigen leven borgen. Go girl!
Hoe is het nu? Heb je al gebeld naar de vacature? En hoe voel je je? Ik blijf maar met je verhaal rondlopen en vraag me af in hoeverre Marilia gelijk heeft; zoals ik ook al eerder schreef; het lijkt op een dubbele agenda. En ben het helemaal eens met Alba dat je jezelf niet hoeft te verdedigen, er was geen keuze voor je anders dan tussen 2 kwaden. Wat moet het hard voor je zijn om te horen als je vraagt naar de deur open "dat ie al dicht zit". Een week geleden had je nog een gewone relatie, en nu alles voorbij om redenen die werkelijk veel petjes te boven gaan.
Ik denk veel aan je en hoe het moet voelen (ben door een ex ooit ook eens als vuilniszak weggezet) maar het is ongelooflijk. Na 4 maanden nog wel, wat kun je dan opbouwen. Vraag me af hoe je praktisch te helpen.
En voor nu: fijn te weten dat je goed met je moeder kunt praten en daar steun en inwoning krijgt. Ik zou het contact met hem inderdaad minimaliseren en zakelijk houden. Je kunt hem desnoods nog een (afscheids)mail sturen om het van je af te schrijven met een laatste uitleg waarom dit niet eerlijk is zodat je weet dat het verder klaar is zolang hij niet wijzer wordt. En wordt hij wel wijzer, vertrouw je hem ooit nog? Na verloop van tijd zal dat ook anders voelen, de angst voor herhaling en zijn willekeur en het jou opzij duwen als onbelangrijk zullen altijd blijven en dat wordt nooit hersteld. Misschien helpt je dat om wat meer afstand te krijgen. Eet je trouwens nog wel, want dat is nu echt nodig; energie en geen uitgevallen haar!
Verder vind ik in veel posts goede tips over wat te doen, vooruit kijken, sterk worden en je eigen leven borgen. Go girl!
maandag 18 oktober 2010 om 14:23
Dreamlogic, heb je topic gelezen en heb zelfs speciaal hiervoor de stap genomen een profiel aan te maken...
Ik vind het erg sterk van je dat je deze stap hebt gezet.
Jij hebt gedaan wat je kon zonder over je eigen grenzen heen te gaan. Zodra jij bij je vriend in kwam wonen was niet meer zijn huis maar jullie huis en thuis. Zulke beslissingen kun je dan niet meer in je eentje maken en ik denk dat hij zich dat niet voldoende heeft gerealiseerd. Jij hebt oplossingen aangedragen maar hiermee werd niets gedaan. Groot gelijk dat je deze 'oplossing' te ver vindt gaan en hierin een grens trekt!
Grootmoedig van hem dat hij iemand wilt helpen maar jullie relatie zou prio nr. 1 moeten zijn. Vind ik.
Ik vind het erg sterk van je dat je deze stap hebt gezet.
Jij hebt gedaan wat je kon zonder over je eigen grenzen heen te gaan. Zodra jij bij je vriend in kwam wonen was niet meer zijn huis maar jullie huis en thuis. Zulke beslissingen kun je dan niet meer in je eentje maken en ik denk dat hij zich dat niet voldoende heeft gerealiseerd. Jij hebt oplossingen aangedragen maar hiermee werd niets gedaan. Groot gelijk dat je deze 'oplossing' te ver vindt gaan en hierin een grens trekt!
Grootmoedig van hem dat hij iemand wilt helpen maar jullie relatie zou prio nr. 1 moeten zijn. Vind ik.
maandag 18 oktober 2010 om 14:36
Kastanje en Wortelsoep, dank je wel voor jullie berichtjes. Ik heb er absoluut wat aan en probeer mijn hoofd boven water te krijgen en te houden. Ik ben tot nu toe elke ochtend wakker geworden met hartkloppingen en voel me extreem somber. Niks kan me echt boeien en ik hoop maar telkens nog op een wonder.
Gelukkig zijn er ook goeie momenten hoor. Ik heb heerlijk hardgelopen vandaag langs de Zeeuwse kust en groene dijken, en lees lekker in een goed boek. Soms kan ik wat vooruit kijken en soms val ik even terug in een enorm zwart gat.
Ik heb mijn ex-vriend vanmorgen nog een lange sms gestuurd met dingen die ik kwijt wilde, maar hij vond het niet zo leuk om te krijgen. Hij was druk met werk, waar hij zich achter verschuild. Ik merk nu dat het echt niets uithaalt en dat ik hem zéker niet moet gaan lopen uitdagen of onredelijk moet gaan doen. Uiteraard moet ík die deur dichtdoen en daar ben ik me nu emotioneel op aan het voorbereiden.
Het is hard, maar ook verwarrend als je ex-vriend zegt: "De deur zit dicht", "ik weet niet wat de toekomst brengt", "ik kan me met niemand anders voorstellen dan met jou", maar ook "ik moet alleen zijn en red mezelf wel".
Als hij écht graag met mij verder zou willen, dan zou hij keihard aan zichzelf moeten gaan werken. Want anders zit je er over 2 maanden weer zo bij en blijven dit soort dingen zich voordoen. En zolang hij niet erkent dat hij dit soort situaties zelf creeert....is onze relatie, of met een ander, kansloos.
Ik zal hem nu met rust gaan laten. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Als er ooit nog iets gebeurt tussen ons, dan moet ik dat zéker niet nu gaan verpesten. En me voor de rest richten op mijn eigen leven....Het zal vanzelf wel goed komen, als ik eenmaal mijn hoofd wat langer boven water kan houden.
Gelukkig zijn er ook goeie momenten hoor. Ik heb heerlijk hardgelopen vandaag langs de Zeeuwse kust en groene dijken, en lees lekker in een goed boek. Soms kan ik wat vooruit kijken en soms val ik even terug in een enorm zwart gat.
Ik heb mijn ex-vriend vanmorgen nog een lange sms gestuurd met dingen die ik kwijt wilde, maar hij vond het niet zo leuk om te krijgen. Hij was druk met werk, waar hij zich achter verschuild. Ik merk nu dat het echt niets uithaalt en dat ik hem zéker niet moet gaan lopen uitdagen of onredelijk moet gaan doen. Uiteraard moet ík die deur dichtdoen en daar ben ik me nu emotioneel op aan het voorbereiden.
Het is hard, maar ook verwarrend als je ex-vriend zegt: "De deur zit dicht", "ik weet niet wat de toekomst brengt", "ik kan me met niemand anders voorstellen dan met jou", maar ook "ik moet alleen zijn en red mezelf wel".
Als hij écht graag met mij verder zou willen, dan zou hij keihard aan zichzelf moeten gaan werken. Want anders zit je er over 2 maanden weer zo bij en blijven dit soort dingen zich voordoen. En zolang hij niet erkent dat hij dit soort situaties zelf creeert....is onze relatie, of met een ander, kansloos.
Ik zal hem nu met rust gaan laten. Ik heb alles gezegd wat ik wilde zeggen. Als er ooit nog iets gebeurt tussen ons, dan moet ik dat zéker niet nu gaan verpesten. En me voor de rest richten op mijn eigen leven....Het zal vanzelf wel goed komen, als ik eenmaal mijn hoofd wat langer boven water kan houden.
maandag 18 oktober 2010 om 20:20
Dank je wel Kastanjez, da's lief van je.
Iedereen die ik hierover vertel vind het belachelijk en snapt er ook niets van. Het is enorm fijn dat er hulp aangeboden wordt van alle kanten en al weet ik niet wat ik ze zou moeten vragen, toch is het al fijn dat mensen het aanbieden en dat ze je steunen.
Vandaag een solli brief eruit gedaan en dan maar hopen dat ik uitgenodigd word. Ik hoop snel werk te vinden wat ik ook een beetje leuk vind waardoor ik een beetje kan sparen en een leuk huisje kan huren. Ik sta al 2,5 jaar ingeschreven, dus je zou denken met een wachttijd van 3 jaar dat ik wel wat zou moeten kunnen krijgen wat me bevalt.
Volgende week ga ik twee dagen naar een goeie vriendin die ik al lang niet gezien heb en daarnet kreeg ik telefoon van een goeie vriend die ik al tijden niet echt goed gesproken had...
Vanmorgen heb ik mijn ex-vriend voor het laatst gesproken en ik hunker er naar om hem weer te zien of te spreken. Ik zie hem niet op msn dus vraag me af of hij me geblokkeert heeft. Ik vind dat eigenlijk wel jammer...maar misschien is het wel noodzakelijk...
Iedereen die ik hierover vertel vind het belachelijk en snapt er ook niets van. Het is enorm fijn dat er hulp aangeboden wordt van alle kanten en al weet ik niet wat ik ze zou moeten vragen, toch is het al fijn dat mensen het aanbieden en dat ze je steunen.
Vandaag een solli brief eruit gedaan en dan maar hopen dat ik uitgenodigd word. Ik hoop snel werk te vinden wat ik ook een beetje leuk vind waardoor ik een beetje kan sparen en een leuk huisje kan huren. Ik sta al 2,5 jaar ingeschreven, dus je zou denken met een wachttijd van 3 jaar dat ik wel wat zou moeten kunnen krijgen wat me bevalt.
Volgende week ga ik twee dagen naar een goeie vriendin die ik al lang niet gezien heb en daarnet kreeg ik telefoon van een goeie vriend die ik al tijden niet echt goed gesproken had...
Vanmorgen heb ik mijn ex-vriend voor het laatst gesproken en ik hunker er naar om hem weer te zien of te spreken. Ik zie hem niet op msn dus vraag me af of hij me geblokkeert heeft. Ik vind dat eigenlijk wel jammer...maar misschien is het wel noodzakelijk...
maandag 18 oktober 2010 om 22:58
Klinkt goed dreamlogic, dat je al constructief bezig bent met sollicitatie en vrienden ontmoeten. Het relativeert. Bedenk wel dat er zeker nog terugslagen en huilbuien gaan komen! Hier zul je toch doorheen moeten (samen met alle lieve forummers als je wilt), en ook al is het twee stappen vooruit, een stap terug, uiteindelijk bereik je het doel.
Of hij je op msn geblokkeerd heeft of andere dingen doet in de avond, je moet het loslaten. Hij heeft gekozen, en dat is niet voor jou. Hij vindt de eerdere afspraken met jou niet belangrijk genoeg, het uitnodigen tot samenwonen niet bindend en jouw gevoel van afwijzing en verlating niet interessant genoeg om er iets mee te doen. Hij is gefixeerd op zijn plan en op zichzelf en dat is krommer dan krom. Ik schreef het al eerder, denk je echt dat je hem ooit nog kunt vertrouwen en toelaten? Het lijkt erop of dat jij ergens toch flink hoopt dat hij vandaag of morgen voor je deur staat, in je armen valt en zegt "dream, wat heb ik gedaan, waar was ik mee bezig, wat een oen ben ik geweest"; maar zijn opmerking van "de deur is dicht" en zijn afwijzingen (druk met werk) laten zien dat hij met andere dingen bezig is en al verder gaat en dan zonder jou, je moet het maar zien te redden en als hij je weer wil sta je klaar. Zelfs al gaat hij aan zichzelf werken, ik zou hem nooit meer kunnen geloven.
Het is zo moeilijk om te zien en geloven dat de man die je oprecht in je ogen keek en lieve dingen zei, die met je huilde en met je vree, dat die man nu gewoon koud naar je is. Nogmaals, fijn dat je weer met je vrienden afspreekt, het helpt relativeren en geeft je een gevoel van gewaardeerd worden en meetellen. Je schreef me niet hoe het gaat met eten, let je daar een beetje op? Digiknuf en ik hoop dat je een beetje kunt slapen straks.....
Of hij je op msn geblokkeerd heeft of andere dingen doet in de avond, je moet het loslaten. Hij heeft gekozen, en dat is niet voor jou. Hij vindt de eerdere afspraken met jou niet belangrijk genoeg, het uitnodigen tot samenwonen niet bindend en jouw gevoel van afwijzing en verlating niet interessant genoeg om er iets mee te doen. Hij is gefixeerd op zijn plan en op zichzelf en dat is krommer dan krom. Ik schreef het al eerder, denk je echt dat je hem ooit nog kunt vertrouwen en toelaten? Het lijkt erop of dat jij ergens toch flink hoopt dat hij vandaag of morgen voor je deur staat, in je armen valt en zegt "dream, wat heb ik gedaan, waar was ik mee bezig, wat een oen ben ik geweest"; maar zijn opmerking van "de deur is dicht" en zijn afwijzingen (druk met werk) laten zien dat hij met andere dingen bezig is en al verder gaat en dan zonder jou, je moet het maar zien te redden en als hij je weer wil sta je klaar. Zelfs al gaat hij aan zichzelf werken, ik zou hem nooit meer kunnen geloven.
Het is zo moeilijk om te zien en geloven dat de man die je oprecht in je ogen keek en lieve dingen zei, die met je huilde en met je vree, dat die man nu gewoon koud naar je is. Nogmaals, fijn dat je weer met je vrienden afspreekt, het helpt relativeren en geeft je een gevoel van gewaardeerd worden en meetellen. Je schreef me niet hoe het gaat met eten, let je daar een beetje op? Digiknuf en ik hoop dat je een beetje kunt slapen straks.....
dinsdag 19 oktober 2010 om 07:36
Bij mijn ergste liefdesverdriet óóit (waarbij mijn ex me in de steek liet om terug te gaan naar zíjn ex en twee kinderen, terwijl ze al twee jaar gescheiden waren toen hij mij leerde kennen), heb ik nog een tijdje gehoopt dat ik onverwachts zwanger zou zijn.... dat hij dan wel weer bij me terug zou komen... Belachelijk natuurlijk, maar zulke belachelijke dingen mag je op zich wel een tijdje denken. Maak jezelf echter niet gek met serieuze goedmaakplannen, want dat moet je niet willen. Ik heb je vorige topic over dit onderwerp niet gelezen, maar als ik het goed begrepen heb, was dit niet helemaal de eerste keer dat je ex erg raar doet.
Hopelijk heb je een fijne dag vandaag (al werkt het weer niet echt mee.....)
Hopelijk heb je een fijne dag vandaag (al werkt het weer niet echt mee.....)
dinsdag 19 oktober 2010 om 07:55
quote:Jaja007 schreef op 14 oktober 2010 @ 23:02:
Quote: Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen.
Misschien mosterd, maar het is wel heel opmerkelijk dat zij geen contact (op welke wijze dan ook) met jou wil hebben. Ze betrekt alleen jouw vriend hierin.
Volgens mij speelt er meer.
My thoughts exactly.
Normaliter zou je dan alles doen om de vriendin van vriend waar je in huis mag tevreden te houden. Bedenk ook: het kan in haar belang zijn dat jij weg gaat. Zij hoopt misschien dat er meer ontstaat tussen je huidige vriend en haar. Dan is ze meteen uit de problemen. Je vriend wil misschien ook dat er meer ontstaat?
Maar goed, dat is allemaal speculeren. Ik denk wel dat je vriend het heel erg gaat tegenvallen, qua tijd, inzet en qua kosten. Jij bent er in ieder geval nu de dupe van!
Sterkte!
Quote: Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen.
Misschien mosterd, maar het is wel heel opmerkelijk dat zij geen contact (op welke wijze dan ook) met jou wil hebben. Ze betrekt alleen jouw vriend hierin.
Volgens mij speelt er meer.
My thoughts exactly.
Normaliter zou je dan alles doen om de vriendin van vriend waar je in huis mag tevreden te houden. Bedenk ook: het kan in haar belang zijn dat jij weg gaat. Zij hoopt misschien dat er meer ontstaat tussen je huidige vriend en haar. Dan is ze meteen uit de problemen. Je vriend wil misschien ook dat er meer ontstaat?
Maar goed, dat is allemaal speculeren. Ik denk wel dat je vriend het heel erg gaat tegenvallen, qua tijd, inzet en qua kosten. Jij bent er in ieder geval nu de dupe van!
Sterkte!