Psyche
alle pijlers
Kinderen van gescheiden ouders
dinsdag 19 oktober 2010 om 20:44
Ik loop al een tijdje rond met het idee om een topic als dit te openen.
Mijn ouders zijn vijf jaar geleden gescheiden. Ik was twintig. En ik zie heel erg goed in dat dat voor alle partijen het beste was, maar tóch zijn er momenten dat ik het moeilijk heb. Daar praat ik eigenlijk nooit ver, maar toch is het zo.
Het moment dat mijn ouders gingen scheiden was ook het moment dat ik samen ging wonen. Hele goeie keuze, om op dat moment het huis uit te gaan, want ik hoefde niet meer middenin die situatie te zitten. Maar ik heb er ook heel weinig over gepraat, en ik merk dat ik het met sommige dingen gewoon echt nog heel moeilijk heb, met momenten.
Bijvoorbeeld met feestdagen. Of als ik me bepaalde dingen herinner. Vroeger vierden we altijd met zijn allen Sinterklaas, bijvoorbeeld, en dat was altijd zó echt een gezinsavond. En zo aten we vroeger altijd uitgebreid met zijn allen op zondagavond. Met muziek op de achtergrond, en dan zaten we soms uuuuren te praten. Als ik aan dat soort dingen denk, wordt 't me vaak gewoon te veel. De gedachte dat al die dingen gewoon nooit meer terugkomen. Dat het gewoon nooit meer wordt zoals het "moest" zijn. Dat doet me gewoon nog steeds pijn. En ik merk soms dat zelfs de herinneringen al pijn doen, terwijl dat toch juist de mooie momenten uit mijn jeugd geweest zijn.
En 95% van de tijd kan er er heel goed mee om gaan hoor, en snap ik dat het allemaal het beste is. Maar soms doet het gewoon nog zoveel pijn he. Het idee dus vooral, dat datgene wat je gehad hebt nooit meer terug komt.
Wat wil ik met dit topic? Niet zielig zijn, of zielig gevonden worden, want zoals ik zijn er nog heel, heel veel meer. Ouders die uit elkaar gaan zijn absoluut geen bijzondere situatie meer.
Maar ik denk wél dat er meer mensen zoals ik moeten zijn. Mensen van wie hun ouders gescheiden zijn, en die het met sommige dingen gewoon echt nog moeilijk hebben. Misschien ook mensen, waar de ouders, net als bij mij, pas op latere leeftijd gescheiden zijn. Waardoor je de scheiding dus heel bewust meegemaakt hebt, en je dus ook heel bewust bent van het vóór en na.
En misschien kunnen we hier een plek creeren om onze gedachten en gevoelens te delen. Wie weet helpt het.
Ik zou het in elk geval heel fijn vinden om jullie ervaringen te lezen en om te lezen dat ik niet de enige ben
Wie weet wat we hier voor elkaar kunnen betekenen.
Mijn ouders zijn vijf jaar geleden gescheiden. Ik was twintig. En ik zie heel erg goed in dat dat voor alle partijen het beste was, maar tóch zijn er momenten dat ik het moeilijk heb. Daar praat ik eigenlijk nooit ver, maar toch is het zo.
Het moment dat mijn ouders gingen scheiden was ook het moment dat ik samen ging wonen. Hele goeie keuze, om op dat moment het huis uit te gaan, want ik hoefde niet meer middenin die situatie te zitten. Maar ik heb er ook heel weinig over gepraat, en ik merk dat ik het met sommige dingen gewoon echt nog heel moeilijk heb, met momenten.
Bijvoorbeeld met feestdagen. Of als ik me bepaalde dingen herinner. Vroeger vierden we altijd met zijn allen Sinterklaas, bijvoorbeeld, en dat was altijd zó echt een gezinsavond. En zo aten we vroeger altijd uitgebreid met zijn allen op zondagavond. Met muziek op de achtergrond, en dan zaten we soms uuuuren te praten. Als ik aan dat soort dingen denk, wordt 't me vaak gewoon te veel. De gedachte dat al die dingen gewoon nooit meer terugkomen. Dat het gewoon nooit meer wordt zoals het "moest" zijn. Dat doet me gewoon nog steeds pijn. En ik merk soms dat zelfs de herinneringen al pijn doen, terwijl dat toch juist de mooie momenten uit mijn jeugd geweest zijn.
En 95% van de tijd kan er er heel goed mee om gaan hoor, en snap ik dat het allemaal het beste is. Maar soms doet het gewoon nog zoveel pijn he. Het idee dus vooral, dat datgene wat je gehad hebt nooit meer terug komt.
Wat wil ik met dit topic? Niet zielig zijn, of zielig gevonden worden, want zoals ik zijn er nog heel, heel veel meer. Ouders die uit elkaar gaan zijn absoluut geen bijzondere situatie meer.
Maar ik denk wél dat er meer mensen zoals ik moeten zijn. Mensen van wie hun ouders gescheiden zijn, en die het met sommige dingen gewoon echt nog moeilijk hebben. Misschien ook mensen, waar de ouders, net als bij mij, pas op latere leeftijd gescheiden zijn. Waardoor je de scheiding dus heel bewust meegemaakt hebt, en je dus ook heel bewust bent van het vóór en na.
En misschien kunnen we hier een plek creeren om onze gedachten en gevoelens te delen. Wie weet helpt het.
Ik zou het in elk geval heel fijn vinden om jullie ervaringen te lezen en om te lezen dat ik niet de enige ben
Wie weet wat we hier voor elkaar kunnen betekenen.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:23
En wat ik ook wel eens bedenk.... ook al ben je 2 of 20 of 40, op de een of andere logische manier horen je ouders gewoon bij elkaar te zijn..... daar zijn het je ouders voor. Hele irrationele gedacht misschien (waarschijnlijk...) En als dat mislukt, is dat altijd een gemis. Soms meer soms minder.
En ik mag ook echt niet klagen hoor! Mn ouders zijn allebei weer echt gelukkig met hun nieuwe partner en eerlijk gezegd vind ik dat ze nu beiden beter matchen met hun nieuwe partner dan met elkaar..... en ik vind hun nieuwe partners ook echt heel leuk! Maar echt 'eigen' is het natuurlijk nooit.
En ik mag ook echt niet klagen hoor! Mn ouders zijn allebei weer echt gelukkig met hun nieuwe partner en eerlijk gezegd vind ik dat ze nu beiden beter matchen met hun nieuwe partner dan met elkaar..... en ik vind hun nieuwe partners ook echt heel leuk! Maar echt 'eigen' is het natuurlijk nooit.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:24
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:25
Ouders zijn gescheiden in mijn kinderjaren. Waar ik soms moeite mee heb, is dat samen blijven tot de dood je scheidt, niet standaard is voor mij. Mijn voorbeeld is niet meer... En dan al die bevestiging door de scheidingen om je heen maakt dat ik het soms moeilijk vind om erin te geloven dat het kan, hoeveel ik ook van Aruba man hou.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:25
Oh, maar zo ben ik ook hoor Saar. Ik ga geen twee keer verjaardagen vieren, om maar een zijstraat te noemen. En dat weten ze ook. En normaal gesproken komen ze dan ook gewoon allebei en ze gaan niet eens afspreken dat ze elkaar mislopen enzo
Dus de aanpak heeft gewerkt.
Heb ook altijd geroepen dat ik van de één niks negatiefs over de ander wil horen. En ook dat lijkt te werken. So far, so good dus.
Dus de aanpak heeft gewerkt.
Heb ook altijd geroepen dat ik van de één niks negatiefs over de ander wil horen. En ook dat lijkt te werken. So far, so good dus.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:26
Hier ook een kind van gescheiden ouders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Moeder is hertrouwd toen ik 14 was en weer gescheiden toen ik 21 was. Ik heb het dus twee keer meegemaakt. Inmiddels is moeder weer hertrouwd, en vader is niet getrouwd wel al tig jaar samen met dezelfde vrouw.
Ik heb geen contact meer met mijn moeder, mede door de gebeurtenissen in mijn jeugd. Maar met mijn vader des te beter. Ik zie ook dat hij nu veel gelukkiger is dan dat hij met mijn moeder was. Daar ben ik alleen maar blij om. Ik kan het gelukkig goed vinden met de vriendin van mijn vader, zij is ook oma voor onze kinderen.
Ik ben er niet rouwig om dat ze zijn gescheiden, wel de manier waarop. Het was een echte vechtscheiding. Mijn broertje en ik hebben voor de kinderrechter moeten zeggen bij wie we wilden wonen. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt als jong meisje.
Ik heb geen contact meer met mijn moeder, mede door de gebeurtenissen in mijn jeugd. Maar met mijn vader des te beter. Ik zie ook dat hij nu veel gelukkiger is dan dat hij met mijn moeder was. Daar ben ik alleen maar blij om. Ik kan het gelukkig goed vinden met de vriendin van mijn vader, zij is ook oma voor onze kinderen.
Ik ben er niet rouwig om dat ze zijn gescheiden, wel de manier waarop. Het was een echte vechtscheiding. Mijn broertje en ik hebben voor de kinderrechter moeten zeggen bij wie we wilden wonen. Dat heeft zoveel indruk op mij gemaakt als jong meisje.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:30
Vind ik ook hoor Kersje. Als zij zonodig uit elkaar wilden, is dat niet mijn probleem. Nou ja, wel, natuurlijk, maar op dat soort momenten dus lekker wel. Zou fraai zijn, als mijn vader niet naar mijn afstudeerfeest gekomen was omdat mijn moeder kwam. Dan had ie toch een probleem gehad
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:30
quote:Marels schreef op 19 oktober 2010 @ 21:25:
Oh, maar zo ben ik ook hoor Saar. Ik ga geen twee keer verjaardagen vieren, om maar een zijstraat te noemen. En dat weten ze ook. En normaal gesproken komen ze dan ook gewoon allebei en ze gaan niet eens afspreken dat ze elkaar mislopen enzo
Dus de aanpak heeft gewerkt.
Heb ook altijd geroepen dat ik van de één niks negatiefs over de ander wil horen. En ook dat lijkt te werken. So far, so good dus.
Mijn ouders hadden er absoluut een handje van om steken onder water uit te delen naar de ander. En dan maar allebei roepen dat ze er ons altijd buiten hebben gehouden....jajaa...
Ach weet je, mijn ouders komen nog van de generatie die meenden dat kinderen alles konden hebben, want "oh zo flexibel".
Dikke fuck zeggen we dan maar.
Oh, maar zo ben ik ook hoor Saar. Ik ga geen twee keer verjaardagen vieren, om maar een zijstraat te noemen. En dat weten ze ook. En normaal gesproken komen ze dan ook gewoon allebei en ze gaan niet eens afspreken dat ze elkaar mislopen enzo
Dus de aanpak heeft gewerkt.
Heb ook altijd geroepen dat ik van de één niks negatiefs over de ander wil horen. En ook dat lijkt te werken. So far, so good dus.
Mijn ouders hadden er absoluut een handje van om steken onder water uit te delen naar de ander. En dan maar allebei roepen dat ze er ons altijd buiten hebben gehouden....jajaa...
Ach weet je, mijn ouders komen nog van de generatie die meenden dat kinderen alles konden hebben, want "oh zo flexibel".
Dikke fuck zeggen we dan maar.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:31
Kijk, ze met kerst tegelijk uitnodigen vind ik dan weer een ander verhaal, en ik ga ook niet lekker met mijn beide ouders Sinterklaas vieren ofzo, maar verjaardagen en andere feestjes zoeken ze toch echt maar lekker zelf uit.
En ik vind ook dat ze dan elkaars gezelschap maar moeten tolereren. Gelukkig doen ze dat ook.
En ik vind ook dat ze dan elkaars gezelschap maar moeten tolereren. Gelukkig doen ze dat ook.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:33
quote:Marels schreef op 19 oktober 2010 @ 21:31:
Kijk, ze met kerst tegelijk uitnodigen vind ik dan weer een ander verhaal, en ik ga ook niet lekker met mijn beide ouders Sinterklaas vieren ofzo, maar verjaardagen en andere feestjes zoeken ze toch echt maar lekker zelf uit.
En ik vind ook dat ze dan elkaars gezelschap maar moeten tolereren. Gelukkig doen ze dat ook. Ze beginnen het eindelijk te leren. En dat komt echt door hun kleinkinderen
Kijk, ze met kerst tegelijk uitnodigen vind ik dan weer een ander verhaal, en ik ga ook niet lekker met mijn beide ouders Sinterklaas vieren ofzo, maar verjaardagen en andere feestjes zoeken ze toch echt maar lekker zelf uit.
En ik vind ook dat ze dan elkaars gezelschap maar moeten tolereren. Gelukkig doen ze dat ook. Ze beginnen het eindelijk te leren. En dat komt echt door hun kleinkinderen
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:34
Fijn is dat ja, Saar. Is bij mij ook wel eens gebeurd, maar ik ben daar altijd héél duidelijk over geweest. Als er normaal over de scheiding gepraat kan worden, prima, en ik heb graag een volwassen gesprek over waar het mis gegaan is enzo, maar ik wens niet aan te horen dat er met modder gegooid wordt.
Mijn vader is die fout nog wel eens in gegaan, dat heb ik altijd gelijk afgekapt en dat respecteren mijn ouders ook.
Dus geen steken onder water gelukkig, maar ik kan me voorstellen hoe klote dat moet zijn...
Mijn vader is die fout nog wel eens in gegaan, dat heb ik altijd gelijk afgekapt en dat respecteren mijn ouders ook.
Dus geen steken onder water gelukkig, maar ik kan me voorstellen hoe klote dat moet zijn...
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:35
Goh Boro, je had mijn zus kunnen zijn...
Mijn ouders zijn gescheiden, een half jaar voor ik ging trouwen. Mijn moeder (ook geen makkelijk type) verwijt mijn vader ook nog steeds van alles. Terwijl daar echt geen reden voor is. Hij heeft haar niet slecht behandeld, is niet vreemdgegaan, zij is bij hem weggegaan. Ze wil hem ook beslist niet zien. Mijn vader is nu een stuk beter af gelukkig. Mijn moeder is chronisch depressief en speelt het slachtoffer. Ik moet er niet aan denken om ze beiden tegelijkertijd op een verjaardag in huis te hebben, inmiddels hebben ze een soort onuitgesproken afspraak dat de een 's ochtends komt en de ander 's avonds.
Soms grijpt het me nog wel eens aan. Als ik zie hoe mijn man nog steeds in zijn ouderlijk huis met zijn broers en ouders herinneringen ophaalt aan vroeger. Met mijn moeder kan en wil ik het niet over vroeger hebben, met mijn vader wel, maar altijd blijft die scheiding door het beeld lopen. Hoewel ze gescheiden zijn toen ik 25 was heeft het mijn jeugd met terugwerkende kracht beïnvloed...
Mijn ouders zijn gescheiden, een half jaar voor ik ging trouwen. Mijn moeder (ook geen makkelijk type) verwijt mijn vader ook nog steeds van alles. Terwijl daar echt geen reden voor is. Hij heeft haar niet slecht behandeld, is niet vreemdgegaan, zij is bij hem weggegaan. Ze wil hem ook beslist niet zien. Mijn vader is nu een stuk beter af gelukkig. Mijn moeder is chronisch depressief en speelt het slachtoffer. Ik moet er niet aan denken om ze beiden tegelijkertijd op een verjaardag in huis te hebben, inmiddels hebben ze een soort onuitgesproken afspraak dat de een 's ochtends komt en de ander 's avonds.
Soms grijpt het me nog wel eens aan. Als ik zie hoe mijn man nog steeds in zijn ouderlijk huis met zijn broers en ouders herinneringen ophaalt aan vroeger. Met mijn moeder kan en wil ik het niet over vroeger hebben, met mijn vader wel, maar altijd blijft die scheiding door het beeld lopen. Hoewel ze gescheiden zijn toen ik 25 was heeft het mijn jeugd met terugwerkende kracht beïnvloed...
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:35
eens Marels!
Mijn ouders hebben het op zich prima gedaan rond de scheiding; alles onderling opgelost en nooit elkaar 'zwart' gemaakt. Wat ze op een gegeven moment wél deden was vragen of ik boodschappen wilde doorgeven 'wil je aan je vader vragen of.... ' 'zeg maar tegen je moeder dat....' En dan geen belangrijke zaken, maar gewoon iets praktisch. Nou nee bedankt. Dat vond ik zó moeilijk! Daar heb ik eerst ruzie over gemaakt en het daarna keihard afgekapt. Hebben ze toen ook nooit meer gedaan.
Mijn ouders hebben het op zich prima gedaan rond de scheiding; alles onderling opgelost en nooit elkaar 'zwart' gemaakt. Wat ze op een gegeven moment wél deden was vragen of ik boodschappen wilde doorgeven 'wil je aan je vader vragen of.... ' 'zeg maar tegen je moeder dat....' En dan geen belangrijke zaken, maar gewoon iets praktisch. Nou nee bedankt. Dat vond ik zó moeilijk! Daar heb ik eerst ruzie over gemaakt en het daarna keihard afgekapt. Hebben ze toen ook nooit meer gedaan.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:36
Mijn ouders zijn 7 jaar geleden gescheiden, ik was 24. En je zegt dat het niet bijzonder meeris, maar dat is het voor jou wel. En gek, en beter en naar. Kerst vieren we nooit meer samen, aar nu voor het eerst komen alle opa's en oma's op de verjaardag van onze dochter. Voor de een heel normaal, voor ons heel bijzonder.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:36
Zo moet je het ook doen. Gewoon afkappen. Ik heb bij mijn ouders het gevoel dat ze het ook niet bewust doen. Dat scheelt ook wel. Het lijkt me heeeeel naar als ze bewust zitten sneren naar elkaar, op een verjaardag ofzo.
Hier is het meer per ongeluk, of dat er grapjes gemaakt vonden die ik niet zo geslaagd vond... Da's ook makkelijker af te kappen.
Fijn trouwens dat de kleindochters zo'n "bindende factor" zijn!!
Hier is het meer per ongeluk, of dat er grapjes gemaakt vonden die ik niet zo geslaagd vond... Da's ook makkelijker af te kappen.
Fijn trouwens dat de kleindochters zo'n "bindende factor" zijn!!
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:37
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:38
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:38
Dat zou ik eigenlijk niet eens durven, mijn beide ouders uitnodigen op mijn verjaardag. Dat zou zó'n gespannen toestand worden. Ik vier het wel gewoon 1x hoor, maar mijn vader en zijn vrouw komen dan een dag later bv.
Overigens is de vrouw van mijn vader die er de grootste moeite mee heeft. Het toppunt was mijn bruiloft, waarbij ze niet naast mijn moeder wilde zitten. Gelukkig is mijn man naar ze toe gegaan om haar te vertellen dat ze zich niet moest aanstellen, en dat het niet háár dag was, maar mijn hart brak even op dat moment.
Overigens is de vrouw van mijn vader die er de grootste moeite mee heeft. Het toppunt was mijn bruiloft, waarbij ze niet naast mijn moeder wilde zitten. Gelukkig is mijn man naar ze toe gegaan om haar te vertellen dat ze zich niet moest aanstellen, en dat het niet háár dag was, maar mijn hart brak even op dat moment.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:38
quote:Marels schreef op 19 oktober 2010 @ 21:34:
Fijn is dat ja, Saar. Is bij mij ook wel eens gebeurd, maar ik ben daar altijd héél duidelijk over geweest. Als er normaal over de scheiding gepraat kan worden, prima, en ik heb graag een volwassen gesprek over waar het mis gegaan is enzo, maar ik wens niet aan te horen dat er met modder gegooid wordt.
Mijn vader is die fout nog wel eens in gegaan, dat heb ik altijd gelijk afgekapt en dat respecteren mijn ouders ook.
Dus geen steken onder water gelukkig, maar ik kan me voorstellen hoe klote dat moet zijn...
Ik was nog hartstikke kind, pas 8. Toen kon ik helaas niet verwoorden hoe rot ik het vond.
En vooral het loyaliteits conflict.
Heb ooit wel eens gelezen dat kinderen loyaler naar hun ouders zijn dan andersom.
Moest ik lang over nadenken maar heel vaak klopt het wel zo.
Fijn is dat ja, Saar. Is bij mij ook wel eens gebeurd, maar ik ben daar altijd héél duidelijk over geweest. Als er normaal over de scheiding gepraat kan worden, prima, en ik heb graag een volwassen gesprek over waar het mis gegaan is enzo, maar ik wens niet aan te horen dat er met modder gegooid wordt.
Mijn vader is die fout nog wel eens in gegaan, dat heb ik altijd gelijk afgekapt en dat respecteren mijn ouders ook.
Dus geen steken onder water gelukkig, maar ik kan me voorstellen hoe klote dat moet zijn...
Ik was nog hartstikke kind, pas 8. Toen kon ik helaas niet verwoorden hoe rot ik het vond.
En vooral het loyaliteits conflict.
Heb ooit wel eens gelezen dat kinderen loyaler naar hun ouders zijn dan andersom.
Moest ik lang over nadenken maar heel vaak klopt het wel zo.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:38
Helemaal herkenbaar. Mijn ouders zijn 10 jaar geleden uit elkaar gegaan toen ik 23 was. Inmiddels zie ik echt wel dat ze nu gelukkiger zijn dan toen. Ze hebben allebei een nieuwe partner en sprankelen een stuk meer.
Ik mis vooral mijn vader eigenlijk. Ik ben bij hem nooit meer "thuis". Ik zal er niet zelf wat drinken pakken ofzo, ondanks dat ik niks tegen zijn vrouw heb. Haar kinderen hebben mijn vader helemaal omarmd. Doen ook aan vaderdag met hem. Hartstikke prima, maar ik voel niet de behoefte om met moederdag iets voor haar te kopen. En dat wordt me, onuitgesproken, soms kwalijk genomen. Ik zie dat ze gek is op mijn vader, en daarom mag ze op een standbeeldje, maar verder heb ik weinig met haar.
Ik zal ook niet snel herinneringen ophalen. "weet je nog mam, toen pa dit deed?". Dat soort dingen. Dat kan eigenlijk niet meer.
Ik mis vooral mijn vader eigenlijk. Ik ben bij hem nooit meer "thuis". Ik zal er niet zelf wat drinken pakken ofzo, ondanks dat ik niks tegen zijn vrouw heb. Haar kinderen hebben mijn vader helemaal omarmd. Doen ook aan vaderdag met hem. Hartstikke prima, maar ik voel niet de behoefte om met moederdag iets voor haar te kopen. En dat wordt me, onuitgesproken, soms kwalijk genomen. Ik zie dat ze gek is op mijn vader, en daarom mag ze op een standbeeldje, maar verder heb ik weinig met haar.
Ik zal ook niet snel herinneringen ophalen. "weet je nog mam, toen pa dit deed?". Dat soort dingen. Dat kan eigenlijk niet meer.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:39
Ik lees mee, als moeder en als gescheiden ouder. Mijn dochter was 7 en s nu 38. Maar gelukkig kunnen haar vader en ik door 1 deur, want toen zij 4 jaar geleden trouwde, ben ik met hem en zijn vrouw mee gereden naar de trouwerij (dochter woont in buitenland)
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:40
quote:Saaar schreef op 19 oktober 2010 @ 21:38:
[...]
Ik was nog hartstikke kind, pas 8. Toen kon ik helaas niet verwoorden hoe rot ik het vond.
En vooral het loyaliteits conflict.
Heb ooit wel eens gelezen dat kinderen loyaler naar hun ouders zijn dan andersom.
Moest ik lang over nadenken maar heel vaak klopt het wel zo.Dat lijkt me echt een heel moeilijke leeftijd om zoiets mee te maken. Aan de ene kant al groot genoeg om van alles mee te krijgen, aan de andere kant nog te klein om het helemaal te begrijpen. Voelde je je ook schuldig?
[...]
Ik was nog hartstikke kind, pas 8. Toen kon ik helaas niet verwoorden hoe rot ik het vond.
En vooral het loyaliteits conflict.
Heb ooit wel eens gelezen dat kinderen loyaler naar hun ouders zijn dan andersom.
Moest ik lang over nadenken maar heel vaak klopt het wel zo.Dat lijkt me echt een heel moeilijke leeftijd om zoiets mee te maken. Aan de ene kant al groot genoeg om van alles mee te krijgen, aan de andere kant nog te klein om het helemaal te begrijpen. Voelde je je ook schuldig?
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:41
quote:Nammma schreef op 19 oktober 2010 @ 21:39:
Ik lees mee, als moeder en als gescheiden ouder. Mijn dochter was 7 en s nu 38. Maar gelukkig kunnen haar vader en ik door 1 deur, want toen zij 4 jaar geleden trouwde, ben ik met hem en zijn vrouw mee gereden naar de trouwerij (dochter woont in buitenland)
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.Ik denk dat dat voor een kind al heel fijn is, als je ouders gewoon nog door 1 deur kunnen.
Ik lees mee, als moeder en als gescheiden ouder. Mijn dochter was 7 en s nu 38. Maar gelukkig kunnen haar vader en ik door 1 deur, want toen zij 4 jaar geleden trouwde, ben ik met hem en zijn vrouw mee gereden naar de trouwerij (dochter woont in buitenland)
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.Ik denk dat dat voor een kind al heel fijn is, als je ouders gewoon nog door 1 deur kunnen.
