Psyche
alle pijlers
Kinderen van gescheiden ouders
dinsdag 19 oktober 2010 om 20:44
Ik loop al een tijdje rond met het idee om een topic als dit te openen.
Mijn ouders zijn vijf jaar geleden gescheiden. Ik was twintig. En ik zie heel erg goed in dat dat voor alle partijen het beste was, maar tóch zijn er momenten dat ik het moeilijk heb. Daar praat ik eigenlijk nooit ver, maar toch is het zo.
Het moment dat mijn ouders gingen scheiden was ook het moment dat ik samen ging wonen. Hele goeie keuze, om op dat moment het huis uit te gaan, want ik hoefde niet meer middenin die situatie te zitten. Maar ik heb er ook heel weinig over gepraat, en ik merk dat ik het met sommige dingen gewoon echt nog heel moeilijk heb, met momenten.
Bijvoorbeeld met feestdagen. Of als ik me bepaalde dingen herinner. Vroeger vierden we altijd met zijn allen Sinterklaas, bijvoorbeeld, en dat was altijd zó echt een gezinsavond. En zo aten we vroeger altijd uitgebreid met zijn allen op zondagavond. Met muziek op de achtergrond, en dan zaten we soms uuuuren te praten. Als ik aan dat soort dingen denk, wordt 't me vaak gewoon te veel. De gedachte dat al die dingen gewoon nooit meer terugkomen. Dat het gewoon nooit meer wordt zoals het "moest" zijn. Dat doet me gewoon nog steeds pijn. En ik merk soms dat zelfs de herinneringen al pijn doen, terwijl dat toch juist de mooie momenten uit mijn jeugd geweest zijn.
En 95% van de tijd kan er er heel goed mee om gaan hoor, en snap ik dat het allemaal het beste is. Maar soms doet het gewoon nog zoveel pijn he. Het idee dus vooral, dat datgene wat je gehad hebt nooit meer terug komt.
Wat wil ik met dit topic? Niet zielig zijn, of zielig gevonden worden, want zoals ik zijn er nog heel, heel veel meer. Ouders die uit elkaar gaan zijn absoluut geen bijzondere situatie meer.
Maar ik denk wél dat er meer mensen zoals ik moeten zijn. Mensen van wie hun ouders gescheiden zijn, en die het met sommige dingen gewoon echt nog moeilijk hebben. Misschien ook mensen, waar de ouders, net als bij mij, pas op latere leeftijd gescheiden zijn. Waardoor je de scheiding dus heel bewust meegemaakt hebt, en je dus ook heel bewust bent van het vóór en na.
En misschien kunnen we hier een plek creeren om onze gedachten en gevoelens te delen. Wie weet helpt het.
Ik zou het in elk geval heel fijn vinden om jullie ervaringen te lezen en om te lezen dat ik niet de enige ben
Wie weet wat we hier voor elkaar kunnen betekenen.
Mijn ouders zijn vijf jaar geleden gescheiden. Ik was twintig. En ik zie heel erg goed in dat dat voor alle partijen het beste was, maar tóch zijn er momenten dat ik het moeilijk heb. Daar praat ik eigenlijk nooit ver, maar toch is het zo.
Het moment dat mijn ouders gingen scheiden was ook het moment dat ik samen ging wonen. Hele goeie keuze, om op dat moment het huis uit te gaan, want ik hoefde niet meer middenin die situatie te zitten. Maar ik heb er ook heel weinig over gepraat, en ik merk dat ik het met sommige dingen gewoon echt nog heel moeilijk heb, met momenten.
Bijvoorbeeld met feestdagen. Of als ik me bepaalde dingen herinner. Vroeger vierden we altijd met zijn allen Sinterklaas, bijvoorbeeld, en dat was altijd zó echt een gezinsavond. En zo aten we vroeger altijd uitgebreid met zijn allen op zondagavond. Met muziek op de achtergrond, en dan zaten we soms uuuuren te praten. Als ik aan dat soort dingen denk, wordt 't me vaak gewoon te veel. De gedachte dat al die dingen gewoon nooit meer terugkomen. Dat het gewoon nooit meer wordt zoals het "moest" zijn. Dat doet me gewoon nog steeds pijn. En ik merk soms dat zelfs de herinneringen al pijn doen, terwijl dat toch juist de mooie momenten uit mijn jeugd geweest zijn.
En 95% van de tijd kan er er heel goed mee om gaan hoor, en snap ik dat het allemaal het beste is. Maar soms doet het gewoon nog zoveel pijn he. Het idee dus vooral, dat datgene wat je gehad hebt nooit meer terug komt.
Wat wil ik met dit topic? Niet zielig zijn, of zielig gevonden worden, want zoals ik zijn er nog heel, heel veel meer. Ouders die uit elkaar gaan zijn absoluut geen bijzondere situatie meer.
Maar ik denk wél dat er meer mensen zoals ik moeten zijn. Mensen van wie hun ouders gescheiden zijn, en die het met sommige dingen gewoon echt nog moeilijk hebben. Misschien ook mensen, waar de ouders, net als bij mij, pas op latere leeftijd gescheiden zijn. Waardoor je de scheiding dus heel bewust meegemaakt hebt, en je dus ook heel bewust bent van het vóór en na.
En misschien kunnen we hier een plek creeren om onze gedachten en gevoelens te delen. Wie weet helpt het.
Ik zou het in elk geval heel fijn vinden om jullie ervaringen te lezen en om te lezen dat ik niet de enige ben
Wie weet wat we hier voor elkaar kunnen betekenen.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:43
quote:Nammma schreef op 19 oktober 2010 @ 21:39:
Ik lees mee, als moeder en als gescheiden ouder. Mijn dochter was 7 en s nu 38. Maar gelukkig kunnen haar vader en ik door 1 deur, want toen zij 4 jaar geleden trouwde, ben ik met hem en zijn vrouw mee gereden naar de trouwerij (dochter woont in buitenland)
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.
Tuurlijk, dat zien we allemaal in.
Maar ja, eigenlijk is dat "jullie" probleem.
Zoiets doet gewoon zeer, waarom is dan van ondergeschikt belang.
Ik lees mee, als moeder en als gescheiden ouder. Mijn dochter was 7 en s nu 38. Maar gelukkig kunnen haar vader en ik door 1 deur, want toen zij 4 jaar geleden trouwde, ben ik met hem en zijn vrouw mee gereden naar de trouwerij (dochter woont in buitenland)
Ze heeft het er best moeilijk mee gehad, maar ziet ook in dat haar vader en ik niet bij elkaar passen.
Tuurlijk, dat zien we allemaal in.
Maar ja, eigenlijk is dat "jullie" probleem.
Zoiets doet gewoon zeer, waarom is dan van ondergeschikt belang.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:43
quote:Ademes schreef op 19 oktober 2010 @ 21:40:
[...]
Dat lijkt me echt een heel moeilijke leeftijd om zoiets mee te maken. Aan de ene kant al groot genoeg om van alles mee te krijgen, aan de andere kant nog te klein om het helemaal te begrijpen. Voelde je je ook schuldig?Alleen maar.
[...]
Dat lijkt me echt een heel moeilijke leeftijd om zoiets mee te maken. Aan de ene kant al groot genoeg om van alles mee te krijgen, aan de andere kant nog te klein om het helemaal te begrijpen. Voelde je je ook schuldig?Alleen maar.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:44
Dat vind ik ook lastig Krokusje; niet meer onbezorgd herinneringen op kunnen halen. Ik doe het soms wel hoor, en allebei mijn ouders kunnen ook echt het goede wel zien van die 25 jaar dat ze getrouwd waren, maar toch steekt het.
En ik heb dat gevoel ook, dat mijn "thuis" weg is. En ergens heb ik dat gevoel ook bij mijn moeder. Toen ik het huis uit ging, veranderde ook mijn ouderlijk huis. Dat werd mijn moeders huis. En ook daar voel ik me niet meer zo "thuis" als ik was toen ik er nog woonde. Ik ga nu echt op visite bij mijn ouders.
En ik heb dat gevoel ook, dat mijn "thuis" weg is. En ergens heb ik dat gevoel ook bij mijn moeder. Toen ik het huis uit ging, veranderde ook mijn ouderlijk huis. Dat werd mijn moeders huis. En ook daar voel ik me niet meer zo "thuis" als ik was toen ik er nog woonde. Ik ga nu echt op visite bij mijn ouders.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:45
Inderdaad, natuurlijk is het allemaal beter. Maar je slaat wel de complete basis van een kind aan gort. Alles waar je altijd op hebt kunnen bouwen is naar de klote. Dat realiseren veel ouders zich niet, op het moment dat ze maar uit elkaar gaan omdat het even niet zo lekker loopt, of omdat "je niet meer van elkaar houdt".
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:45
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:51
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:54
Wat goed dat er hier nu ook een topic over is.. veel herkenbare verhalen..
ouders zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan.. toen woonde ik al niet meer thuis.. en dat was een heel gedoe.. vooral voor mijn broertje en zusje die nog wel thuis woonden..
Vlak na de scheiding is mijn moeder uit de kast gekomen.. en heeft nu een vriendin.. mijn vader heeft ook een vriendin.. helaas is dat in mijn ogen niet zo'n leuke vrouw..
heb nu met beide ouders bijna geen contact meer.. terwijl we daarvoor een heel gewoon gezin waren..
ps.. een dikke knuff voor iedereen..
ouders zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan.. toen woonde ik al niet meer thuis.. en dat was een heel gedoe.. vooral voor mijn broertje en zusje die nog wel thuis woonden..
Vlak na de scheiding is mijn moeder uit de kast gekomen.. en heeft nu een vriendin.. mijn vader heeft ook een vriendin.. helaas is dat in mijn ogen niet zo'n leuke vrouw..
heb nu met beide ouders bijna geen contact meer.. terwijl we daarvoor een heel gewoon gezin waren..
ps.. een dikke knuff voor iedereen..
anoniem_114161 wijzigde dit bericht op 19-10-2010 21:55
Reden: iets vergeten
Reden: iets vergeten
% gewijzigd
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:55
Omdat het huwelijk van je ouders niets meer waard is heb je als kind ook het gevoel dat je als gezin niets meer waard bent. En heel gemakkelijk trek je dat gevoel door naar jezelf. Een heel stuk van je jeugd, van je herinneringen is 'bezoedeld'. Fijne momenten zijn niet meer onbezorgd fijn, altijd speelt die scheiding mee.
Akelig Saar, dat je je schuldig voelt. Mijn jongste zusje heeft dat ook en ze kan mijn moeder maar met moeite loslaten. Altijd het gevoel dat ze iets moet doen.
Voel je je nu nog schuldig?
Akelig Saar, dat je je schuldig voelt. Mijn jongste zusje heeft dat ook en ze kan mijn moeder maar met moeite loslaten. Altijd het gevoel dat ze iets moet doen.
Voel je je nu nog schuldig?
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:55
Ja, gek is dat he. En dat komt meestal op momenten dat het je absoluut niet uit komt.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.
668, the neighbour of the Beast
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:56
quote:Marels schreef op 19 oktober 2010 @ 21:55:
Ja, gek is dat he. En dat komt meestal op momenten dat het je absoluut niet uit komt.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.Volgens mij is dit een thema dat altijd aan je blijft knagen, kijk maar naar de hoeveelheid reacties in korte tijd. Je bent hier nooit klaar mee.
Ja, gek is dat he. En dat komt meestal op momenten dat het je absoluut niet uit komt.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.Volgens mij is dit een thema dat altijd aan je blijft knagen, kijk maar naar de hoeveelheid reacties in korte tijd. Je bent hier nooit klaar mee.
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:56
Lieve Marels,
wat fijn om eens te lezen wat er onderhuids soms nog een beetje blijft hangen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 18 was, 2 jaar geleden heeft mama dan ook haar hoera-10-jaar-gescheiden feestje gevierd. Ze zijn beiden beter af zonder elkaar, niet dat er ruzie was (of ik heb er weinig van gemerkt) maar als 2 mensen niet meer gelukkig samen zijn dan is het klaar. Dat weet ik allemaal best.
Mijn moeder is alleen gebleven en mijn vader had al vrij snel een nieuwe vriendin (iets te snel, waardoor ik denk dat zij een rol heeft gespeeld binnen die scheiding, maar dat wordt uiteraard ontkend door mijn vader + haar).
Je zou denken dat het na 10 jaar wel gewend is en vanzelfsprekend, maar ik mis inderdaad ook de kerstdagen, Sinterklaas, de weekenden thuis. Mijn ouderlijk huis is gelukkig ouderlijk huis gebleven want daar woont mijn moeder nu. Mijn vader woont één dorp verderop met haar. Kan haar best wel hebben voor een middagje/avondje maar het blijft zo gek om haar met mijn vader samen te zien. Soms zegt hij dingen waarvan ik denk: Hé joh, dat zei je ook zo tegen mama!
Het is gewoon niet vanzelfsprekend, ook niet na 10 jaar. De familiegewoontes, -tradities en grapjes zijn gewoon anders zonder mijn ouders bij elkaar.
Ik zie inderdaad ook aan mijn schoonouders hoe je samen kunt genieten als de kinderen uit huis zijn en hoe je samen op een leuke manier oud wordt. Ik had dat mijn ouders samen ook gegund!
Los daarvan staan dan nog de geldzorgen die bij de één ontstonden door het niet betalen van alimentatie en het feit dat ik me altijd verantwoordelijk voel voor mama, omdat papa al een 'nieuw gezin' is begonnen met iemand anders. En het feit dat vriendin van papa een soort van stiefdochter heeft, waarvan mijn vader zegt dat hij daarmee 'een nieuwe kans krijgt om een betere vader te zijn dan hij voor ons was'.
Ze zijn allebei gelukkiger zonder elkaar, maar ik denk dat het nooit helemaal zal wennen.
Fijn dus, dit topic vol herkenbaarheid...
wat fijn om eens te lezen wat er onderhuids soms nog een beetje blijft hangen.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 18 was, 2 jaar geleden heeft mama dan ook haar hoera-10-jaar-gescheiden feestje gevierd. Ze zijn beiden beter af zonder elkaar, niet dat er ruzie was (of ik heb er weinig van gemerkt) maar als 2 mensen niet meer gelukkig samen zijn dan is het klaar. Dat weet ik allemaal best.
Mijn moeder is alleen gebleven en mijn vader had al vrij snel een nieuwe vriendin (iets te snel, waardoor ik denk dat zij een rol heeft gespeeld binnen die scheiding, maar dat wordt uiteraard ontkend door mijn vader + haar).
Je zou denken dat het na 10 jaar wel gewend is en vanzelfsprekend, maar ik mis inderdaad ook de kerstdagen, Sinterklaas, de weekenden thuis. Mijn ouderlijk huis is gelukkig ouderlijk huis gebleven want daar woont mijn moeder nu. Mijn vader woont één dorp verderop met haar. Kan haar best wel hebben voor een middagje/avondje maar het blijft zo gek om haar met mijn vader samen te zien. Soms zegt hij dingen waarvan ik denk: Hé joh, dat zei je ook zo tegen mama!
Het is gewoon niet vanzelfsprekend, ook niet na 10 jaar. De familiegewoontes, -tradities en grapjes zijn gewoon anders zonder mijn ouders bij elkaar.
Ik zie inderdaad ook aan mijn schoonouders hoe je samen kunt genieten als de kinderen uit huis zijn en hoe je samen op een leuke manier oud wordt. Ik had dat mijn ouders samen ook gegund!
Los daarvan staan dan nog de geldzorgen die bij de één ontstonden door het niet betalen van alimentatie en het feit dat ik me altijd verantwoordelijk voel voor mama, omdat papa al een 'nieuw gezin' is begonnen met iemand anders. En het feit dat vriendin van papa een soort van stiefdochter heeft, waarvan mijn vader zegt dat hij daarmee 'een nieuwe kans krijgt om een betere vader te zijn dan hij voor ons was'.
Ze zijn allebei gelukkiger zonder elkaar, maar ik denk dat het nooit helemaal zal wennen.
Fijn dus, dit topic vol herkenbaarheid...
dinsdag 19 oktober 2010 om 21:57
quote:Marels schreef op 19 oktober 2010 @ 21:55:
Ja, gek is dat he. En dat komt meestal op momenten dat het je absoluut niet uit komt.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.dat denk ik ook.. en mijn omgeving snapt het niet zo goed.. zoals vrienden van mij die mijn vader en zijn nieuwe vriendin mijn ouders noemen.. gaan echt mijn nekharen recht overeind staan!
Ja, gek is dat he. En dat komt meestal op momenten dat het je absoluut niet uit komt.
Vandaar ook dit topic, ik heb het gevoel dat ik het allemaal veel te lang weggestopt heb. Er veel te lang niet over gepraat heb. Denk dat het héél goed is om wel eens die dingen te verwoorden waar we het nog zo moeilijk mee hebben.dat denk ik ook.. en mijn omgeving snapt het niet zo goed.. zoals vrienden van mij die mijn vader en zijn nieuwe vriendin mijn ouders noemen.. gaan echt mijn nekharen recht overeind staan!
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:00
mijn ouders zijn as zaterdag 25 jaar gescheiden.. ik was 3.
de eerste jaren nog via bezoeksregeling bij mijn vader ( en zijn toenmalige vrouw geweest) maar na 5 jaar stopte dat om diverse redenen.
Nu is mijn vader bijna een jaar dood. En nog,nog kan mijn moeder het niet nalaten om rotopmerkingen te maken over mijn vader. En steeds blijf ik roepen: Hey over de doden niets dan goed... maar eigenlijk wil ik roepen: En nu je irritante bek houden... hij kan zich niet meer verdedigen en kan jouw woorden niet weerleggen.
Nu het te laat is heb ik zo`n spijt dat ik niet eerder veel meer moeite heb gedaan. Nu denk ik bijna dagelijks aan hem, en nu heb ik een miljoen vragen die ik hem wil stellen. Maar dat is te laat.
De verdeling van ouders met verjaardagen ken ik niet, maar nu heb ik het met ooms en tantes. Want mijn moeder/zussen willen de ooms en tantes van vaders kant niet zien.En ik wil ze heel graag in mijn leven.. t doet pijn en blijft pijn doen...
de eerste jaren nog via bezoeksregeling bij mijn vader ( en zijn toenmalige vrouw geweest) maar na 5 jaar stopte dat om diverse redenen.
Nu is mijn vader bijna een jaar dood. En nog,nog kan mijn moeder het niet nalaten om rotopmerkingen te maken over mijn vader. En steeds blijf ik roepen: Hey over de doden niets dan goed... maar eigenlijk wil ik roepen: En nu je irritante bek houden... hij kan zich niet meer verdedigen en kan jouw woorden niet weerleggen.
Nu het te laat is heb ik zo`n spijt dat ik niet eerder veel meer moeite heb gedaan. Nu denk ik bijna dagelijks aan hem, en nu heb ik een miljoen vragen die ik hem wil stellen. Maar dat is te laat.
De verdeling van ouders met verjaardagen ken ik niet, maar nu heb ik het met ooms en tantes. Want mijn moeder/zussen willen de ooms en tantes van vaders kant niet zien.En ik wil ze heel graag in mijn leven.. t doet pijn en blijft pijn doen...
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:00
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:02
quote:Springstof schreef op 19 oktober 2010 @ 22:00:
Juffie, ook herkenbaar. Noem mijn vaders vriendin nooit iets dat ook maar lijkt op het woord 'moeder' (nee, ook geen stiefmoeder). De eerste en enige keer dat zij probeerde moederlijk te doen heb ik dat haar ook direct uit haar hoofd gepraat.
NIET doen. Ik heb 2 ouders, papa en mama. Da's genoeg...
misschien dat t anders zou zijn als ik haar aardig vond.. maar helaass.. ik vind het echt zo'n heks! bah.. en ze is ook heel dom ook..
is wel fijn om dat eens 'hardop' te zeggen...
Juffie, ook herkenbaar. Noem mijn vaders vriendin nooit iets dat ook maar lijkt op het woord 'moeder' (nee, ook geen stiefmoeder). De eerste en enige keer dat zij probeerde moederlijk te doen heb ik dat haar ook direct uit haar hoofd gepraat.
NIET doen. Ik heb 2 ouders, papa en mama. Da's genoeg...
misschien dat t anders zou zijn als ik haar aardig vond.. maar helaass.. ik vind het echt zo'n heks! bah.. en ze is ook heel dom ook..
is wel fijn om dat eens 'hardop' te zeggen...
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:03
quote:Ademes schreef op 19 oktober 2010 @ 21:55:
Omdat het huwelijk van je ouders niets meer waard is heb je als kind ook het gevoel dat je als gezin niets meer waard bent. En heel gemakkelijk trek je dat gevoel door naar jezelf. Een heel stuk van je jeugd, van je herinneringen is 'bezoedeld'. Fijne momenten zijn niet meer onbezorgd fijn, altijd speelt die scheiding mee.
Akelig Saar, dat je je schuldig voelt. Mijn jongste zusje heeft dat ook en ze kan mijn moeder maar met moeite loslaten. Altijd het gevoel dat ze iets moet doen.
Voel je je nu nog schuldig?
Moest ik even over nadenken.
Mijn ouders wonen op ruim een uur afstand van ons en ruim een half uur van elkaar.
Voor mij is het niet doenlijk om met kind(eren) heen en weer te rijden.
Heb me heel lang schuldig gevoelt wanneer ik wel naar de een ging en niet naar de ander.
Heb het een aantal keer naar mijn ouders uitgesproken dat dat gevoel er is.
Het is nl niet iets wat hun mij geven maar wat ik mezelf opleg. Komt ook zeker weten door vroeger.
Werk er hard aan om het gevoel kwijt te raken
Dus ja, schuldgevoelens heb ik nog altijd, maar ik wil ze nu gewoon bewust niet meer hebben.
Het leven is te kort om schuldgevoelens te hebben. Zeker wanneer je er nog niet eens schuld aan hebt
Omdat het huwelijk van je ouders niets meer waard is heb je als kind ook het gevoel dat je als gezin niets meer waard bent. En heel gemakkelijk trek je dat gevoel door naar jezelf. Een heel stuk van je jeugd, van je herinneringen is 'bezoedeld'. Fijne momenten zijn niet meer onbezorgd fijn, altijd speelt die scheiding mee.
Akelig Saar, dat je je schuldig voelt. Mijn jongste zusje heeft dat ook en ze kan mijn moeder maar met moeite loslaten. Altijd het gevoel dat ze iets moet doen.
Voel je je nu nog schuldig?
Moest ik even over nadenken.
Mijn ouders wonen op ruim een uur afstand van ons en ruim een half uur van elkaar.
Voor mij is het niet doenlijk om met kind(eren) heen en weer te rijden.
Heb me heel lang schuldig gevoelt wanneer ik wel naar de een ging en niet naar de ander.
Heb het een aantal keer naar mijn ouders uitgesproken dat dat gevoel er is.
Het is nl niet iets wat hun mij geven maar wat ik mezelf opleg. Komt ook zeker weten door vroeger.
Werk er hard aan om het gevoel kwijt te raken
Dus ja, schuldgevoelens heb ik nog altijd, maar ik wil ze nu gewoon bewust niet meer hebben.
Het leven is te kort om schuldgevoelens te hebben. Zeker wanneer je er nog niet eens schuld aan hebt
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:03
Hier ook gescheiden ouders; ze gingen uit elkaar toen ik 20 was. Ik woonde toen op kamers in de stad waar ik studeerde en mijn zusje woonde nog thuis. Mijn ouders spreken elkaar nu niet meer en hebben elkaar kapot proberen te maken, voor mijn moeder richting mijn vader voor mijn gevoel.
Nu ben ik 29, en het is nog steeds een issue. Met verjaardagen inderdaad, maar ook allemaal andere "grote" events: afstuderen, sportwedstrijd, samenwonen, bruiloften.
Er kwam opeens een andere verdeling van rollen in het gezin; ik had het gevoel dat ik iedereen in de familie moest redden en mijn ouders stopte mij vaak, bewust of onbewust, in een soort mediatorrol.
Soms ben ik wel eens bang dat het enige moment dat mijn ouders weer bij elkaar in een ruimte kunnen zijn is tijdens de begrafenis van oma die nu 86 is.
Als ik bijvoorbeeld terugreis van mijn schoonouders, of van een bezoek aan mijn vader sta ik er altijd wel even bij stil. Gaat vanzelf. Voelt dan toch verdrietig.
@Marels, heb jij broers of zussen?
Nu ben ik 29, en het is nog steeds een issue. Met verjaardagen inderdaad, maar ook allemaal andere "grote" events: afstuderen, sportwedstrijd, samenwonen, bruiloften.
Er kwam opeens een andere verdeling van rollen in het gezin; ik had het gevoel dat ik iedereen in de familie moest redden en mijn ouders stopte mij vaak, bewust of onbewust, in een soort mediatorrol.
Soms ben ik wel eens bang dat het enige moment dat mijn ouders weer bij elkaar in een ruimte kunnen zijn is tijdens de begrafenis van oma die nu 86 is.
Als ik bijvoorbeeld terugreis van mijn schoonouders, of van een bezoek aan mijn vader sta ik er altijd wel even bij stil. Gaat vanzelf. Voelt dan toch verdrietig.
@Marels, heb jij broers of zussen?
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:05
quote:biol schreef op 19 oktober 2010 @ 22:00:
mijn ouders zijn as zaterdag 25 jaar gescheiden.. ik was 3.
de eerste jaren nog via bezoeksregeling bij mijn vader ( en zijn toenmalige vrouw geweest) maar na 5 jaar stopte dat om diverse redenen.
Nu is mijn vader bijna een jaar dood. En nog,nog kan mijn moeder het niet nalaten om rotopmerkingen te maken over mijn vader. En steeds blijf ik roepen: Hey over de doden niets dan goed... maar eigenlijk wil ik roepen: En nu je irritante bek houden... hij kan zich niet meer verdedigen en kan jouw woorden niet weerleggen.
Nu het te laat is heb ik zo`n spijt dat ik niet eerder veel meer moeite heb gedaan. Nu denk ik bijna dagelijks aan hem, en nu heb ik een miljoen vragen die ik hem wil stellen. Maar dat is te laat.
De verdeling van ouders met verjaardagen ken ik niet, maar nu heb ik het met ooms en tantes. Want mijn moeder/zussen willen de ooms en tantes van vaders kant niet zien.En ik wil ze heel graag in mijn leven.. t doet pijn en blijft pijn doen...
Lieve schat, toch misschien tijd om voor jezelf te kiezen. Om voor jezelf op te komen met wat je graag wilt.
mijn ouders zijn as zaterdag 25 jaar gescheiden.. ik was 3.
de eerste jaren nog via bezoeksregeling bij mijn vader ( en zijn toenmalige vrouw geweest) maar na 5 jaar stopte dat om diverse redenen.
Nu is mijn vader bijna een jaar dood. En nog,nog kan mijn moeder het niet nalaten om rotopmerkingen te maken over mijn vader. En steeds blijf ik roepen: Hey over de doden niets dan goed... maar eigenlijk wil ik roepen: En nu je irritante bek houden... hij kan zich niet meer verdedigen en kan jouw woorden niet weerleggen.
Nu het te laat is heb ik zo`n spijt dat ik niet eerder veel meer moeite heb gedaan. Nu denk ik bijna dagelijks aan hem, en nu heb ik een miljoen vragen die ik hem wil stellen. Maar dat is te laat.
De verdeling van ouders met verjaardagen ken ik niet, maar nu heb ik het met ooms en tantes. Want mijn moeder/zussen willen de ooms en tantes van vaders kant niet zien.En ik wil ze heel graag in mijn leven.. t doet pijn en blijft pijn doen...
Lieve schat, toch misschien tijd om voor jezelf te kiezen. Om voor jezelf op te komen met wat je graag wilt.
Ja, dat vind ik echt.
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:06
quote:Juffie88 schreef op 19 oktober 2010 @ 21:57:
[...]
dat denk ik ook.. en mijn omgeving snapt het niet zo goed.. zoals vrienden van mij die mijn vader en zijn nieuwe vriendin mijn ouders noemen.. gaan echt mijn nekharen recht overeind staan!Oja, daar wordt ik heel allergisch van. Mijn schoonmoeder vind het heel raar dat ik mijn stiefvader bij zijn voornaam noem. Ik heb een vader en een moeder, en hun partners hebben gewoon een voornaam
[...]
dat denk ik ook.. en mijn omgeving snapt het niet zo goed.. zoals vrienden van mij die mijn vader en zijn nieuwe vriendin mijn ouders noemen.. gaan echt mijn nekharen recht overeind staan!Oja, daar wordt ik heel allergisch van. Mijn schoonmoeder vind het heel raar dat ik mijn stiefvader bij zijn voornaam noem. Ik heb een vader en een moeder, en hun partners hebben gewoon een voornaam
dinsdag 19 oktober 2010 om 22:06
