Relaties
alle pijlers
Breuk wegens angst?
maandag 25 oktober 2010 om 14:10
Ik (M. 32jr) zit momenteel in de verwerking van een relatiebreuk na 2,5 jaar relatie (V. 29jr.) Begin oktober vertelde ze mij te willen stoppen na een paar weken stroefheid. We leerden elkaar in 2008 via internet kennen en na een wat turbulent begin, spraken we na ca. 4 maanden naar elkaar uit voor een serieuze relatie met toekomst te willen gaan.
Al vanaf dag 1 heb ik met haar een klik gehad. We hadden dezelfde interesses, deelden totaal de humor, lachten om elkaar, waren enorm tot elkaar aangetrokken, knuffelden altijd, zaten altijd bij elkaar, helemaal verknocht aan elkaar, kortom alles wat soms zo ongrijpbaar is waarom het er wel of niet is, was bij ons ruimschoots aanwezig. We hebben beiden ons eigen (koop)huis ca. 25 min. rijden van elkaar. Latten deden we niet aan, we woonden samen in twee huizen, zoals we dat noemden. Dit leidde soms tot ergernis en irritatie, vooral bij haar. Ze zei regelmatig het zat te zijn twee huizen te hebben.
Uiteraard waren er ook de echte minpunten. Mijn ex kwam op gegeven moment om de hoek zeilen. Hier had ik wat unfinished business mee en moest dit voor mezelf oplossen met haar. Ik had de overtuiging dat wanneer ik dit deed, ik mijn verleden pas echt afsloot en geen remmingen meer had in mijn huidige relatie. Zij zag dit anders en dit heeft tot heftige ruzies geleid en twee keer tot een korte break.
Ook ik had mijn ergernissen en irritaties, deze zal ik verderop toelichten. Uiteindelijk is het eind 2009 tot een confrontatie gekomen waarna we met een knal uit elkaar zijn gegaan.
Ik kon dit toen niet verkroppen omdat het mijns inziens kwam omdat we de problemen die we hadden niet goed oplosten en dat de goede dingen in onze relatie bijzonder en uniek zijn en 100% waard om voor te vechten. Ik heb toen besloten om een brief te schrijven met mijn motivatie waarom ik door wilde met de relatie en hoe we dit konden doen. Hierop heb ik haar uitgenodigd om een weekend terug te trekken in een kasteel in de Ardennen om daar weg uit de drukte van de Randstad, alles op te schrijven wat we wel en niet leuk vinden aan elkaar en op basis van dat moeten besluiten om er wel of niet voor te gaan. We hebben toen het commitment opnieuw naar elkaar uitgesproken en besloten de punten van elkaar te gaan oplossen.
In het kort de punten:
Haar punten over mij
- Contact met ex verbreken, al is het maar tijdelijk
- Duidelijker doelen stellen en die naleven (samenwonen, kinderen, enz)
- Huis verder afmaken (mijn huis is 2008 gekocht en kan nog wel wat aankleding gebruiken)
mijn punten in het kort
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Resultaat na 10 maanden:
Contact met ex direct verbroken, doelen ter plekke gesteld (bleken overeen te komen met haar doelen) Samenwoonplan is het enige dat echt nageleefd kon worden op korte termijn, en dit ging gestaag maar blijkbaar niet voldoende in haar tempo. Huis afmaken geldt eigenlijk hetzelfde, dingen werden gedaan, maar samenwonen in twee huizen werkt niet bevorderend.
mijn punten:
Het spijt mij te zeggen dat eigenlijk geen enkel punt ook maar enigszins verbeterd is. Ik lever nog altijd in... Dit is niet overdreven om begrip te krijgen hier. Het is helaas gewoon zo.
Hoewel de ruzies zeker minder waren, is zij mij nog 1x aangevlogen. De reden hiervoor lag in het feit dat ik niet direct doorhad dat ze al 2 dagen gestopt was met roken...
Doordat we aan beide kanten de punten niet altijd even goed hebben kunnen oplossen, is er zo nu en dan onenigheid en ruzie onstaan. Je kunt dus zeggen, over de stomste dingen. Namelijk, de eerder genoemde goede dingen, daar veranderde nooit iets aan. Dat was ook de valkuil. Zodra er een ruzie was geweest, stapten we er gauw overheen en gingen verder met genieten van elkaar. De problemen bleven zo wel liggen.
Dit heeft bij haar tenslotte tot angst en twijfel geleid wat bij haar de overhand heeft gekregen. Ik kan inderdaad wat laks zijn met dingen regelen en besluiten nemen, waardoor zij niet alle vertrouwen heeft dat zij haar doelen zal kunnen verwezenlijken. Ik aan de andere kant kan natuurlijk zeggen dat ik ook niet altijd zo enthousiast wordt om er zo'n tempo achter te zetten. Tenslotte worden mijn punten die ik heb aangegeven totaal genegeerd. Haar belang lijkt dus in alle gevallen voor te gaan op die van mij. Alle goede dingen ten spijt, heeft ze verteld te willen stoppen. Ze heeft het gevoel met mij niet verder te komen en de ruzies hebben bij haar het gevoel kapot gemaakt. Ongeacht wie hier schuldig aan is.
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?
Waar komt die angst vandaan? Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt? (let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Is het allemaal ijdele hoop en moet ik laten voor wat het is, of moet ik nog 1x mijn hart volgen?
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat iemand hier ervaring mee heeft of gewoon goede raad... Ik zit er erg mee.
Al vanaf dag 1 heb ik met haar een klik gehad. We hadden dezelfde interesses, deelden totaal de humor, lachten om elkaar, waren enorm tot elkaar aangetrokken, knuffelden altijd, zaten altijd bij elkaar, helemaal verknocht aan elkaar, kortom alles wat soms zo ongrijpbaar is waarom het er wel of niet is, was bij ons ruimschoots aanwezig. We hebben beiden ons eigen (koop)huis ca. 25 min. rijden van elkaar. Latten deden we niet aan, we woonden samen in twee huizen, zoals we dat noemden. Dit leidde soms tot ergernis en irritatie, vooral bij haar. Ze zei regelmatig het zat te zijn twee huizen te hebben.
Uiteraard waren er ook de echte minpunten. Mijn ex kwam op gegeven moment om de hoek zeilen. Hier had ik wat unfinished business mee en moest dit voor mezelf oplossen met haar. Ik had de overtuiging dat wanneer ik dit deed, ik mijn verleden pas echt afsloot en geen remmingen meer had in mijn huidige relatie. Zij zag dit anders en dit heeft tot heftige ruzies geleid en twee keer tot een korte break.
Ook ik had mijn ergernissen en irritaties, deze zal ik verderop toelichten. Uiteindelijk is het eind 2009 tot een confrontatie gekomen waarna we met een knal uit elkaar zijn gegaan.
Ik kon dit toen niet verkroppen omdat het mijns inziens kwam omdat we de problemen die we hadden niet goed oplosten en dat de goede dingen in onze relatie bijzonder en uniek zijn en 100% waard om voor te vechten. Ik heb toen besloten om een brief te schrijven met mijn motivatie waarom ik door wilde met de relatie en hoe we dit konden doen. Hierop heb ik haar uitgenodigd om een weekend terug te trekken in een kasteel in de Ardennen om daar weg uit de drukte van de Randstad, alles op te schrijven wat we wel en niet leuk vinden aan elkaar en op basis van dat moeten besluiten om er wel of niet voor te gaan. We hebben toen het commitment opnieuw naar elkaar uitgesproken en besloten de punten van elkaar te gaan oplossen.
In het kort de punten:
Haar punten over mij
- Contact met ex verbreken, al is het maar tijdelijk
- Duidelijker doelen stellen en die naleven (samenwonen, kinderen, enz)
- Huis verder afmaken (mijn huis is 2008 gekocht en kan nog wel wat aankleding gebruiken)
mijn punten in het kort
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Resultaat na 10 maanden:
Contact met ex direct verbroken, doelen ter plekke gesteld (bleken overeen te komen met haar doelen) Samenwoonplan is het enige dat echt nageleefd kon worden op korte termijn, en dit ging gestaag maar blijkbaar niet voldoende in haar tempo. Huis afmaken geldt eigenlijk hetzelfde, dingen werden gedaan, maar samenwonen in twee huizen werkt niet bevorderend.
mijn punten:
Het spijt mij te zeggen dat eigenlijk geen enkel punt ook maar enigszins verbeterd is. Ik lever nog altijd in... Dit is niet overdreven om begrip te krijgen hier. Het is helaas gewoon zo.
Hoewel de ruzies zeker minder waren, is zij mij nog 1x aangevlogen. De reden hiervoor lag in het feit dat ik niet direct doorhad dat ze al 2 dagen gestopt was met roken...
Doordat we aan beide kanten de punten niet altijd even goed hebben kunnen oplossen, is er zo nu en dan onenigheid en ruzie onstaan. Je kunt dus zeggen, over de stomste dingen. Namelijk, de eerder genoemde goede dingen, daar veranderde nooit iets aan. Dat was ook de valkuil. Zodra er een ruzie was geweest, stapten we er gauw overheen en gingen verder met genieten van elkaar. De problemen bleven zo wel liggen.
Dit heeft bij haar tenslotte tot angst en twijfel geleid wat bij haar de overhand heeft gekregen. Ik kan inderdaad wat laks zijn met dingen regelen en besluiten nemen, waardoor zij niet alle vertrouwen heeft dat zij haar doelen zal kunnen verwezenlijken. Ik aan de andere kant kan natuurlijk zeggen dat ik ook niet altijd zo enthousiast wordt om er zo'n tempo achter te zetten. Tenslotte worden mijn punten die ik heb aangegeven totaal genegeerd. Haar belang lijkt dus in alle gevallen voor te gaan op die van mij. Alle goede dingen ten spijt, heeft ze verteld te willen stoppen. Ze heeft het gevoel met mij niet verder te komen en de ruzies hebben bij haar het gevoel kapot gemaakt. Ongeacht wie hier schuldig aan is.
In 2,5 jaar tijd is zij bij conflicten ongeveer 6 à 7x weggegaan waarbij ze soms ook al haar spullen meenam. Ik ben telkens de boel gaan redden, onlangs speelde er een conflictje waarbij we elkaar 2 dagen even hebben ontzien. Ik ben naar haar toegegaan en wilde het uitpraten, waarop zij zei het te willen uitmaken. Dit was 2 weken voordat ze het definitief toch deed.
Ik vraag me af wat er door haar heen gaat en wat haar beweegt om zo in een relatie te staan. Ik weet dat ze van mij houdt en stapelgek op me is, maar bij moeilijkheden trekt ze de stekker eruit. Sommigen zeggen dat ze dan toch niet genoeg van me heeft gehouden, maar dat geloof ik niet. Waarom zou je mij anders je grote liefde noemen, kinderen van mij willen en willen trouwen?
Waar komt die angst vandaan? Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt? (let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Is het allemaal ijdele hoop en moet ik laten voor wat het is, of moet ik nog 1x mijn hart volgen?
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat iemand hier ervaring mee heeft of gewoon goede raad... Ik zit er erg mee.
maandag 25 oktober 2010 om 14:17
maandag 25 oktober 2010 om 14:18
Ik denk niet dat ze wanhopig is, maar realistisch. Als ik het verhaal lees, moest er meer van haar kant komen dan van de jouwe. Sorry hoor, maar na de strofe;ijn punten in het kort
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Had ik je allang de deur uitgezet
- Meer hulp met huishouden en zelf je troep opruimen
- meer aandacht voor mij en minder voor de tv. (Ze is nogal tv verslaafd en is dan echt opgeslokt) weinig connectie daardoor
- ze is passief met seks. Mag iets meer verbetering van haar kant hoewel ik ook mijn verwachting wil aanpassen en dat ook heb gedaan.
- met ruzies gooit ze olie op het vuur. Ze schreeuwt en is erg agressief. Dit moest ze leren beheersen.
Had ik je allang de deur uitgezet
Ik prefereer de hemel omwille van het klimaat, maar de hel omwille van het gezelschap.
maandag 25 oktober 2010 om 14:19
maandag 25 oktober 2010 om 14:20
Je kan wel de liefde van haar leven zijn, maar soms is dat niet genoeg. Met alleen houden van kom je er niet. Als andere belangrijke dingen zoals trouwen en kinderen krijgen niet van de grond komen, terwijl ze dat wel ontzettend graag wil, dan kan ze nog zoveel van je houden maar ben jij niet goed voor haar. Blijkbaar heeft ze dus de keuze gemaakt en voor zichzelf gekozen.
Wat heeft je eigenlijk tegengehouden in het uitvoeren van het samenwonen/huis opknappen etc?
Wat heeft je eigenlijk tegengehouden in het uitvoeren van het samenwonen/huis opknappen etc?
maandag 25 oktober 2010 om 14:47
Waar komt die angst vandaan? Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet? Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt?
Blijkbaar wegen de fijne dingen niet op tegen de minder leuke dingen, anders had ze het echt niet uitgemaakt.
Heel erg balen, maar ik denk niet dat het op de lange termijn gaat werken tussen jullie.
Blijkbaar wegen de fijne dingen niet op tegen de minder leuke dingen, anders had ze het echt niet uitgemaakt.
Heel erg balen, maar ik denk niet dat het op de lange termijn gaat werken tussen jullie.
maandag 25 oktober 2010 om 14:48
@ Zwuppel
Ik heb nergens beweerd dat het niet van de grond kwam. Maar hee, zij is 29 en ik 32. We kennen elkaar 2,5 jaar. Doe even relaxt. Die doelen heb ik ook, maar er is meer dan dat. Het leek soms of het alleen nog maar daar over kon gaan, en mijn wensen en behoeften waren ondergeschikt. Dat omschrijf ik ook.
Wat mij 'tegenhield' was dat ik net een huis had gekocht voordat de kredietcrisis aanbrak. Je huis verkopen zou verkopen met dik verlies betekenen. Ja, je kunt zeggen dat ik beren op de weg zie, maar moet je daar niet uit kunnen komen. Overigens hadden we hier wel plannen voor. Zij had haar huis te koop gezet en zou bij mij komen wonen, waarna we binnen een jaar mijn huis zouden willen verkopen.
@ Isis:
De breuk wegens angst vul ik niet voor haar in. Zij heeft dat zelf tegen mij gezegd. Ze heeft in het begin de relatie eens telefonisch verbroken met de reden dat voor haar het gevoel stagneerde. Ik ben na een avond doorzuipen met een vriend als een dwaas naar haar toegegaan om verhaal te halen. Ze zij toen juist bang te worden van haar gevoel, dat het te heftig en intens voor haar werd. Dat gaf haar angst...
Uiteraard noem ik in mijn post de dingen waarop het fout liep. Don't be mistaken, het overgrote deel is bestond uit een erg verliefd stel dat verder alles samen deed en van alles kon genieten. Dat maakt het zo wrang.
@ Meharis
Volgens mij heb jij mijn verhaal niet begrepen....
Ik heb nergens beweerd dat het niet van de grond kwam. Maar hee, zij is 29 en ik 32. We kennen elkaar 2,5 jaar. Doe even relaxt. Die doelen heb ik ook, maar er is meer dan dat. Het leek soms of het alleen nog maar daar over kon gaan, en mijn wensen en behoeften waren ondergeschikt. Dat omschrijf ik ook.
Wat mij 'tegenhield' was dat ik net een huis had gekocht voordat de kredietcrisis aanbrak. Je huis verkopen zou verkopen met dik verlies betekenen. Ja, je kunt zeggen dat ik beren op de weg zie, maar moet je daar niet uit kunnen komen. Overigens hadden we hier wel plannen voor. Zij had haar huis te koop gezet en zou bij mij komen wonen, waarna we binnen een jaar mijn huis zouden willen verkopen.
@ Isis:
De breuk wegens angst vul ik niet voor haar in. Zij heeft dat zelf tegen mij gezegd. Ze heeft in het begin de relatie eens telefonisch verbroken met de reden dat voor haar het gevoel stagneerde. Ik ben na een avond doorzuipen met een vriend als een dwaas naar haar toegegaan om verhaal te halen. Ze zij toen juist bang te worden van haar gevoel, dat het te heftig en intens voor haar werd. Dat gaf haar angst...
Uiteraard noem ik in mijn post de dingen waarop het fout liep. Don't be mistaken, het overgrote deel is bestond uit een erg verliefd stel dat verder alles samen deed en van alles kon genieten. Dat maakt het zo wrang.
@ Meharis
Volgens mij heb jij mijn verhaal niet begrepen....
maandag 25 oktober 2010 om 14:52
Ik denk dat Meharis jouw verhaal prima heeft begrepen TO.
Blijkbaar waren die doelen voor haar dus zo belangrijk dat ze niet met je door wil. Hoe simpel wil je het krijgen? Jij zegt dat jouw behoeften ondergeschikt werden, maar je vergeet even dat jij precies hetzeflde bij haar deed door langzamer te gaan dan afgesproken of zij zou willen. Hierdoor kom je dus op het punt dat jullie blijkbaar niet bijelkaar passen, ook al houden jullie wel van elkaar.
Trouwens, dat ze in het begin van de relatie een keer de relatie heeft verbroken door angst betekent niet meteen dat dat nu nog steeds het geval is. Als ze dat er nu niet bij heeft gezegd ben je dus wel voor haar aan het invullen hoe het zit.
Blijkbaar waren die doelen voor haar dus zo belangrijk dat ze niet met je door wil. Hoe simpel wil je het krijgen? Jij zegt dat jouw behoeften ondergeschikt werden, maar je vergeet even dat jij precies hetzeflde bij haar deed door langzamer te gaan dan afgesproken of zij zou willen. Hierdoor kom je dus op het punt dat jullie blijkbaar niet bijelkaar passen, ook al houden jullie wel van elkaar.
Trouwens, dat ze in het begin van de relatie een keer de relatie heeft verbroken door angst betekent niet meteen dat dat nu nog steeds het geval is. Als ze dat er nu niet bij heeft gezegd ben je dus wel voor haar aan het invullen hoe het zit.
maandag 25 oktober 2010 om 14:59
Denk ook dat Meharis het prima snapt... Ik hou van mijn vriend, accepteer hem zoals hij is en heb met hem geen issues over zijn minder leuke kanten, hij is nou eenmaal zoals hij is en dat maakt hem juist zo leuk! En dat verwacht ik ook terug.. Als mijn vriend gaat proberen mij te veranderen en verwacht dat ik mezelf ga leren beheersen in ruzies, aandacht opeist terwijl ik tv wil kijken, mij seksueel passief vindt en meer huishouddingen ga doen, gaat ie vandaag nog de deur uit!
maandag 25 oktober 2010 om 15:03
Ik heb niet echt veel meer zinnigs te zeggen dan dat als een relatie zoveel moeite kost je daar je conclusies uit moet trekken, zo moeilijk hoort het niet te gaan hoor, niet de hele tijd.
En @Zwuppelien en @Meharis die punten die hij noemde waren punten van hem richting haar, niet andersom. Zij is degene die voor de tv hangt etc. Volgens mij lezen jullie het omgekeerd.
En @Zwuppelien en @Meharis die punten die hij noemde waren punten van hem richting haar, niet andersom. Zij is degene die voor de tv hangt etc. Volgens mij lezen jullie het omgekeerd.
maandag 25 oktober 2010 om 15:04
Ik vind jou een stuk redelijker dan je vriendin.
Ik heb het idee dat ze erg heftig reageert op vanalles.
Volgens mij wil jij haar echt niet kwijt ondanks alles. Heb je dit ook al tegen haar uitgesproken? (ik denk het wel)
Heb je haar ok al eens gevraagd waarom ze dreigt (en half half doet) de relatie te verbreken als het te moeilijk voor haar wordt?
Volgens mij is ze best onzeker en jij introvert. Heb ik dat goed?
@ meharis Ik snap niet wat je bedoelt. Dit zijn ponten van TO tenopzichte van zijn vriendin. Hele redelijke punten m.i.
Ik heb het idee dat ze erg heftig reageert op vanalles.
Volgens mij wil jij haar echt niet kwijt ondanks alles. Heb je dit ook al tegen haar uitgesproken? (ik denk het wel)
Heb je haar ok al eens gevraagd waarom ze dreigt (en half half doet) de relatie te verbreken als het te moeilijk voor haar wordt?
Volgens mij is ze best onzeker en jij introvert. Heb ik dat goed?
@ meharis Ik snap niet wat je bedoelt. Dit zijn ponten van TO tenopzichte van zijn vriendin. Hele redelijke punten m.i.
maandag 25 oktober 2010 om 15:05
En waarom is het zo vreemd iets van je partner te vragen trouwens? Je kunt de persoon niet veranderen maar wel vragen of je partner in zijn/haar gedrag iets meer jou tegemoet wil komen, dat is toch helemaal niks raars? Ik snap echt niet waarom er zo word gereageerd. Ik vind het eerder andersom: Als iemand steeds als het te heet onder de voeten wordt het boeltje pakt had ik al lang de stekker uit de relatie gehaald.
maandag 25 oktober 2010 om 15:07
quote:Caviahaar schreef op 25 oktober 2010 @ 14:59:
verwacht dat ik mezelf ga leren beheersen in ruzies, aandacht opeist terwijl ik tv wil kijken, mij seksueel passief vindt en meer huishouddingen ga doen, gaat ie vandaag nog de deur uit!
Wat is er zo vreselijk onredelijk hier aan als je samen een huishouden wil voeren?
Als TO had geschreven dat de verdeling in het huishouden 30% -70% in zijn 'voordeel' is omdat zijn vriendin liever tv kijkt en forumt en dat hij wel al de rommel achter haar kont op moet ruimen dan zou het toch wel een redelijke vraag zijn?
(In mijn relatie is het ook gevraagd en we zijn nog steeds samen en het gaat steeds beter)
verwacht dat ik mezelf ga leren beheersen in ruzies, aandacht opeist terwijl ik tv wil kijken, mij seksueel passief vindt en meer huishouddingen ga doen, gaat ie vandaag nog de deur uit!
Wat is er zo vreselijk onredelijk hier aan als je samen een huishouden wil voeren?
Als TO had geschreven dat de verdeling in het huishouden 30% -70% in zijn 'voordeel' is omdat zijn vriendin liever tv kijkt en forumt en dat hij wel al de rommel achter haar kont op moet ruimen dan zou het toch wel een redelijke vraag zijn?
(In mijn relatie is het ook gevraagd en we zijn nog steeds samen en het gaat steeds beter)
maandag 25 oktober 2010 om 15:09
quote:Mea Vota schreef op 25 oktober 2010 @ 14:48:
@ Isis:
De breuk wegens angst vul ik niet voor haar in. Zij heeft dat zelf tegen mij gezegd. Ze heeft in het begin de relatie eens telefonisch verbroken met de reden dat voor haar het gevoel stagneerde. Ik ben na een avond doorzuipen met een vriend als een dwaas naar haar toegegaan om verhaal te halen. Ze zij toen juist bang te worden van haar gevoel, dat het te heftig en intens voor haar werd. Dat gaf haar angst...
Sorry, maar ik geloof hier weinig van.
Sowieso is een relatie telefonisch verbreken op die leeftijd nogal onvolwassen. Kom op.
Als het gevoel zó heftig en intens is, dan zal ze je niet kwijt willen. Volgens mij gebruikt ze dit gewoon als 'smoes', niet om jou te kwetsen, maar wel om de snor te drukken als het haar te ingewikkeld wordt. Het komt op mij onvolwassen over en niet alsof er sprake is van een gelijkwaardige, stabiele relatie.
@ Isis:
De breuk wegens angst vul ik niet voor haar in. Zij heeft dat zelf tegen mij gezegd. Ze heeft in het begin de relatie eens telefonisch verbroken met de reden dat voor haar het gevoel stagneerde. Ik ben na een avond doorzuipen met een vriend als een dwaas naar haar toegegaan om verhaal te halen. Ze zij toen juist bang te worden van haar gevoel, dat het te heftig en intens voor haar werd. Dat gaf haar angst...
Sorry, maar ik geloof hier weinig van.
Sowieso is een relatie telefonisch verbreken op die leeftijd nogal onvolwassen. Kom op.
Als het gevoel zó heftig en intens is, dan zal ze je niet kwijt willen. Volgens mij gebruikt ze dit gewoon als 'smoes', niet om jou te kwetsen, maar wel om de snor te drukken als het haar te ingewikkeld wordt. Het komt op mij onvolwassen over en niet alsof er sprake is van een gelijkwaardige, stabiele relatie.
maandag 25 oktober 2010 om 15:17
Klinkt als een hele gezellige relatie moet ik zeggen
Weet je wat het is met relaties...ze moeten een beetje vanzelf gaan.
Op het moment dat er lijstjes aan te pas gaan komen en dan daarbij ook nog gaat wegstrepen
(Kijk eens wat ik allemaal doe en hoe weinig de ander doet)
Zoals het op mij overkomt zijn jullie veel drukker bezig met elkaar te veranderen dan eens goed in de spiegel te kijken
Verbeter de wereld begin bij jezelf (zeg maar)
En dan even een quote van jezelf:
Waar komt die angst vandaan?
Welke angst?
Ik zie geen angst hoor.
Ik zie alleen iemand die het zat is continu op haar vingers gekeken te worden
Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet?
Dan denkt ze....ZO nu is het tijd voor mij!
Ik eerst!
Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt?
Omdat persoonlijke doelen een persoonlijke groei betekenen
Een leven samen met iemand anders is dan even van ondergeschikt belang
Je moet het namelijk EERST met jezelf kunnen redden voor je stabiel en lekker in een relatie kan zitten
(let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Door elkaar te respecteren, te waarderen en te accepteren
(en juist die 3 dingen mis ik in de OP)
Weet je wat het is met relaties...ze moeten een beetje vanzelf gaan.
Op het moment dat er lijstjes aan te pas gaan komen en dan daarbij ook nog gaat wegstrepen
(Kijk eens wat ik allemaal doe en hoe weinig de ander doet)
Zoals het op mij overkomt zijn jullie veel drukker bezig met elkaar te veranderen dan eens goed in de spiegel te kijken
Verbeter de wereld begin bij jezelf (zeg maar)
En dan even een quote van jezelf:
Waar komt die angst vandaan?
Welke angst?
Ik zie geen angst hoor.
Ik zie alleen iemand die het zat is continu op haar vingers gekeken te worden
Wat gebeurt er in een vrouw van 30 dat ze zo wanhopig wordt dat ze haar 'grote liefde' aan de kant zet?
Dan denkt ze....ZO nu is het tijd voor mij!
Ik eerst!
Hoe komt het dat het halen van die doelen in de eerste plaats belangrijker is dan een leven delen met iemand waar je écht van houdt?
Omdat persoonlijke doelen een persoonlijke groei betekenen
Een leven samen met iemand anders is dan even van ondergeschikt belang
Je moet het namelijk EERST met jezelf kunnen redden voor je stabiel en lekker in een relatie kan zitten
(let wel, de doelen op zich zijn tot in detail overeenkomend met elkaar)
Hoe houd je een relatie in stand met iemand die erg gesloten is over zijn/haar emoties en bij moeilijkheden vertrekt?
Door elkaar te respecteren, te waarderen en te accepteren
(en juist die 3 dingen mis ik in de OP)
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
maandag 25 oktober 2010 om 15:17
Fijn dat er ook wat mensen met mij meedenken.
Ik heb nergens gemeld dat ik haar wil veranderen. Over de huishouddingen: Zij laat een spoor achter door mijn huis, bh's, schoenen, tassen, slipjes, plukjes haar, snoeppapier enz. Ze hoeft niet te helpen mijn huis schoon te maken want ze heeft ook haar eigen huis (5 dagen bij mij 2 dagen bij haar) maar ze hoeft ook niet te helpen om het nog viezer te maken. Ik doe de plee, badkamer, doe stofzuigen en stof de boel af, doe de was en verschoon de slaapkamer. Dit is niet overdreven. Maar wat is er mis als ik met haar afspreek dat zij kookt, ze ook even het aanrecht opruimt en de vaatwasser vult?
Wat tv kijken betreft. Ze is kijkt regelmatig gebiologeerd tv. Ik kom er dan echt niet tussendoor wanneer ik ergens enthousiast over wil vertellen. Als ik vervolgens wat achter de laptop ga zitten rommelen, krijg ik het verwijt weer te computeren.. :S
Bovendien en dat begrijp ik echt niet van sommigen hier, als mijn ex ruzies zo erg vindt, waarom mag ik haar dan niet vragen om zelf wat te dimmen in geval er een ruzie dreigt en geen olie op het vuur te gooien? Dat lijkt mij heel redelijk en logisch. Echt rare reacties van sommigen hier...
Waar enkelen ook aan lijken voorbij te gaan is dat ik de punten die zij heeft aangegeven wel heb opgepakt (weliswaar niet 100% naar haar zin) en zij geen enkel punt van mij heeft aangepakt...
Lees nou eens goed.
Ik heb nergens gemeld dat ik haar wil veranderen. Over de huishouddingen: Zij laat een spoor achter door mijn huis, bh's, schoenen, tassen, slipjes, plukjes haar, snoeppapier enz. Ze hoeft niet te helpen mijn huis schoon te maken want ze heeft ook haar eigen huis (5 dagen bij mij 2 dagen bij haar) maar ze hoeft ook niet te helpen om het nog viezer te maken. Ik doe de plee, badkamer, doe stofzuigen en stof de boel af, doe de was en verschoon de slaapkamer. Dit is niet overdreven. Maar wat is er mis als ik met haar afspreek dat zij kookt, ze ook even het aanrecht opruimt en de vaatwasser vult?
Wat tv kijken betreft. Ze is kijkt regelmatig gebiologeerd tv. Ik kom er dan echt niet tussendoor wanneer ik ergens enthousiast over wil vertellen. Als ik vervolgens wat achter de laptop ga zitten rommelen, krijg ik het verwijt weer te computeren.. :S
Bovendien en dat begrijp ik echt niet van sommigen hier, als mijn ex ruzies zo erg vindt, waarom mag ik haar dan niet vragen om zelf wat te dimmen in geval er een ruzie dreigt en geen olie op het vuur te gooien? Dat lijkt mij heel redelijk en logisch. Echt rare reacties van sommigen hier...
Waar enkelen ook aan lijken voorbij te gaan is dat ik de punten die zij heeft aangegeven wel heb opgepakt (weliswaar niet 100% naar haar zin) en zij geen enkel punt van mij heeft aangepakt...
Lees nou eens goed.
maandag 25 oktober 2010 om 15:18
quote:Maja82 schreef op 25 oktober 2010 @ 15:07:
[...]
Wat is er zo vreselijk onredelijk hier aan als je samen een huishouden wil voeren?
Als TO had geschreven dat de verdeling in het huishouden 30% -70% in zijn 'voordeel' is omdat zijn vriendin liever tv kijkt en forumt en dat hij wel al de rommel achter haar kont op moet ruimen dan zou het toch wel een redelijke vraag zijn?
(In mijn relatie is het ook gevraagd en we zijn nog steeds samen en het gaat steeds beter)
Kan alleen maar vanuit mijn eigen ervaringen putten, ik ben niet zo´n geweldig huishoudwonder. Wat ik geen rommel vind, vindt een ander misschien wel rommel. En niemand moet mijn rommel opruimen van mij, dat kan ik prima zelf. Maar verwachten dat ik een huishoudwonder wordt is kansloos...
Ik bedoel meer dat als ik voor mijn gevoel teveel moet aanpassen, dat niet werken. Dat wil niet zeggen dat dat voor iedereen geldt, ik ben alles behalve de norm
[...]
Wat is er zo vreselijk onredelijk hier aan als je samen een huishouden wil voeren?
Als TO had geschreven dat de verdeling in het huishouden 30% -70% in zijn 'voordeel' is omdat zijn vriendin liever tv kijkt en forumt en dat hij wel al de rommel achter haar kont op moet ruimen dan zou het toch wel een redelijke vraag zijn?
(In mijn relatie is het ook gevraagd en we zijn nog steeds samen en het gaat steeds beter)
Kan alleen maar vanuit mijn eigen ervaringen putten, ik ben niet zo´n geweldig huishoudwonder. Wat ik geen rommel vind, vindt een ander misschien wel rommel. En niemand moet mijn rommel opruimen van mij, dat kan ik prima zelf. Maar verwachten dat ik een huishoudwonder wordt is kansloos...
Ik bedoel meer dat als ik voor mijn gevoel teveel moet aanpassen, dat niet werken. Dat wil niet zeggen dat dat voor iedereen geldt, ik ben alles behalve de norm
